Categorie: Vakantie 2011 met Ben en Riet

Der Gauner… Ik heb nog niet opgezocht wat het precies betekent, maar niet veel goeds in elk geval. Zo wordt onze campingbaas omschreven door verschillende mensen hier in St Goar. Hij is al zes jaar bezig om niet alleen het toiletgebouw van de camping te vernieuwen, maar ook om er een kast van een huis bovenop te zetten. Niks aangevraagd natuurlijk! En nu zitten er drie huizen aan de andere kant van de straat zonder uitzicht op de Rijn en de Loreley zoals ze dat gewend waren.
Er zit nu een bouwstop op... al jaren.
Het toiletgebouw is gelukkig af en is het meest luxe wat we tot nu toe gezien hebben. Heerlijk warm is het er en van alle moderne gemakken voorzien.
Maar nu is het tijd om op huis aan te gaan. Wim draait de pootjes in en ik ruim op. Nog één camping te gaan en dat is die van Johan en Joke: Camping De Boomgaard.

Het 'Heisje' van Laborenz.

Onze memorytour wordt gestart in Oberwesel, die Stadt der Turme und des Weines. De weg slingert zich van daar naar boven en we kiezen voor de richting Urbar. Die gaat het dichtst langs de Rijn maar dan op behoorlijke hoogte langs de wijnvelden. We vinden een uitzichtspunt waarbij je de bocht in de Rijn met zijn schepen goed kunt zien. We hebben hier vaker gezeten, maar nu op de eerste lentedag kan het weer niet mooier zijn dan nu. Via Urbar gaan we langs Badenhard en via Pfalzfeld naar Emmelshausen. Hier is het tijd voor een stop om een supermarkt te bezoeken en een kop koffie te scoren. Dan gaan we via Hungenroth en Utzenhain naar Birkheim en uiteindelijk belanden we in Badenhard zelf. We moeten even wachten tot een scootmobiel aan de kant is en dan maken we het rondje langs het ‘Heisje’ van Laborenz waar we zo vaak mooie vakanties met de jongens hebben doorgebracht.
We stoppen even bij boer Steeg en hij brengt net een kar met gier weg, de bekende gezonde lucht in deze tijd van het jaar hangt overal. Natuurlijk moeten we koffie blijven drinken. Gerhard Steeg is bijna 80 en nog steeds actief in zijn boerenbedrijf dat hij samen met zijn dochter runt. We hadden net uitgerekend dat het op een jaar na 40 jaar geleden is dat we hier voor het eerst kwamen. We haalden melk bij hen en zoals wij drie jongens hadden liepen bij Steeg vier meisjes rond. Voor de grap zeiden ze wel eens dat ze er wel één om wilden ruilen. We halen herinneringen op en ik weet nog dat wanneer we ’s morgens wakker werden Mark al vaak naar de boer was. Maar ook Gerhard en Rick gingen maar wat graag melk halen:”Zwei Liter Milch bitte.”
Toch is één van hun dochters boerin geworden, maar geen van haar drie kinderen wil het boerenbedrijf in.
Het wordt onze laatste dag. Morgen gaat het weer richting Nederland en we hopen dat Camping De Boomgaard nog een plekje voor ons heeft.

Enne.... Berend heeft gelijk! De Pommes en de Bratwurst waren weer geweldig bij de bekende Imbiss!

En dan denk je dat we gisteravind even konden internetten? Mooi niet! Je moet vlakbij de receptie staan, anders kun je niet inloggen. Nou we staan er wel vlakbij, maar niks ervan. Nu zit ik op een rieten stoeltje naast de ingang van de receptie en winkeltje. Volgens mij hebben ze dit tuinsetje er speciaal voor neergezet.
Al geraden wat onze specialiteit was gisteravond?
Vandaag gaan we lopend naar St Goar... toch wat beweging na zo'n avondmaaltijd. En vanmiddag.... gaan we op memorytour naar boven het Rijndal uit en richting Badenhard en Oberwesel. We zien wel waar we verder nog terecht komen.
De zon schijnt, het toiletgebouw is heerlijk verwarmd en de Duitse broodjes waren lekker! Dag dag!

Onderweg langs Burg Katz.

Het is niet alleen dat Langres precies halverwege het warme zuiden ligt, maar ook de mooie ligging op een soort heuvel aan de rand van dit oude vestingstadje doet ons steeds weer teruggaan. Hetzelfde geldt voor St Goar am Rhein. Dat ligt ook ongeveer halverwege Oostenrijk en Zwitserland en de plek van camping Loreleyblick aan de oever van de Rijn is bijzonder. Wat hebben we al vaak zitten kijken naar de voorbijvarende schepen. Aan de vlaggen en namen kun je zien dat er heel wat uit Nederland komen.
We vertrekken vanmorgen al mooi op tijd in een lekker zonnetje. Het gras is overal nog wit van de vorst want het vriest hier ’s nachts nog. Ik kan iedereen aanraden om wat langere afstanden op zondag af te leggen want behalve een paar koelwagens is er geen vrachtauto op de weg in Frankrijk en Duitsland. We vermaken ons met de cd’s die we in voorraad hebben. De topper is nog steeds het Scheldeloodsenkoor, een echt Shantykoor dat mede opgericht is door de vader van Marjan. Ze heeft de cd voor ons gekopieerd toen we eens bij hen in Vlissingen waren. Het is anders om Roling home door dit koor te horen zingen dan door andere shantykoren. Misschien komt het omdat ze zelf ervaren hebben wat thuiskomen betekent als je een tijdje op zee geweest bent.
En dan…. om half drie ’s middags zitten we al in de zon op onze camping Loreleyblick. Ik wist haast wel zeker dat die open zou zijn.
Wim had al gezegd:”As e niet los is stoeve wie-j metene deur naor Johan.”
Maar dit plekje aan de Rijn blijft altijd trekken. Erg stil is het er niet met de treinen, de voorbij tuffende boten en af en toe een militair vliegtuig dat door het Rijndal scheert. Dat hoort hier nu een keer ook bij. Wim doet nu even zijn tukje, maar straks……. Je raadt nooit wat we gaan eten?

Wanneer je naar de camping bij de stadsmuur wilt moet je nu eenmaal de stad in. Dit keer geen centje pijn. Maar toen we een vorige keer met volle bepakking de stad in wilden stond het zweet me op de rug. "Neee Wim... niet doen...ie kroept oe hier nog vaste", kermde ik toen. Ik weet haast wel zeker dat Wim daar toen ook geen idee van had wat hem te wachten stond.
Maar eenmaal binnen de poort kun je al na zo'n 20 meter linksaf naar de stadsmuur.

Nee, we zijn aan het eind van de middag niet de enigen op deze leuke gemeentecamping aan de stadsmuur. Er komt nog een auto met caravan en een paar campers, allemaal op weg naar huis.

“Tot ziens”, roept Franka, de campingbazin van Les 2 Rives ons toe als we vanmorgen wegrijden. Ik heb zo’n idee dat we hier nog wel eens teug zullen komen. Het is niet zo ver naar Langres, maar we maken er een gezellig dagje van met een koffiestop onderweg en een shopmiddagje in het oude Middeleeuwse stadje Langres.
Er wordt geprotesteerd tegen kernenergie, niet zo verwonderlijk na zo’n week. En we krijgen een gedicht aangereikt van een meisje die met een groepje aandacht besteedt aan gedichtendag. Dit voorjaar overleed de 91 jarige dichteres uit deze plaats Andrée Chedid. Het gedicht dat we kregen over de liefde voor alles waarover je je blijft verwonderen luidt:

De cet amour ardent je reste émerveillée

Je reste émerveillée
Du clapotis de l’eau
Des oiseaux gazouilleurs
Ces bonheurs de la terre
Je reste émerveillée
D’un amour
Invincible
Toujours présent

Je reste émerveillée
De cet amour
Ardent
Qui ne craint
Ni le torrent du temps
Ni l’hétacombe
Des jours accumulés

Dans mon mirroir
Défrachi
Je me souris encore
Je reste émerveillée
Rien n’y fait
L’amour ‘s’est implanté
Une fois
Pour toutes.
De cet amour ardent
Je reste émerveillée.

Andrée Chedid 1920- 2011

Bovendien zijn ze hier eveneens trots op de dichter Diderot die hier geboren is.

En dan ontdekken we een barretje en bij een cappuccino en een Guinness, je mag raden wie wat kreeg, en vinden we eigenlijk dat we geluksvogels zijn.