Categorie: Familieperikelen

Soms krijg je zomaar een aardig mailtje van één van de neven of nichtjes die je samen met je eigen kinderen hebt zien opgroeien. Wanneer ze eenmaal volwassen zijn zie je elkaar niet meer zo vaak, meestal is dat bij een broer of zus thuis als de familie weer eens bij elkaar is. En dan zie je dat die krummels van toen zulke leuke mensen zijn geworden. De kinderen van Ben en Niesje en Henry en Tonny zagen we natuurlijk vaak als we in Hattem waren. En het is ook niet voor niets dat we Gera al drie keer hebben opgezocht in het verre Canada en pas hebben we nog koffie gedronken bij Catharina in Utrecht. Zo hebben we ook onze memories aan de jongens van Ben en Diny. De jongere versie van Henk en Anneke, Yvonne en Monique, hebben al eens hier gelogeerd en Jos en Joanne van de Boomgaard hebben we aangemoedigd bij de voetbal en verhalen verteld over de streken van hun vader. Berend is al eens met ons meegeweest naar Wales en Wouter heeft voor onze beveiliging aan het Schoolpad gezorgd.
Maar vandaag kreeg ik die leuke mail van Jaap, waar we kort geleden in de Meern de 30e verjaardag van Mirjam meegevierd hebben. Ik weet nog als de dag van gisteren dat we samen 4 op een rij speelden tijdens een vakantie in de bergen en dat hij zo gek was op ‘la vache qui rit’. De tijd staat niet stil. ‘
Hij mailde me om te vertellen over zijn plan om elke dag een foto te maken. Hij heeft onderwerpen genoeg met zijn hobby’s. En nu heeft hij het schilderstukje op de plak berkenstam van teckel Franck, die ik voor hen maakte, gefotografeerd en die hij net als zijn andere foto’s van de laatste tijd op Flickr heeft gezet. Wanneer je op  http://www.flickr.com/photos/jaapwagenvoort/7055004907/in/photostream  klikt kun je meegenieten. Ik moet zeggen dat de kwaliteit hoog is en dat ligt niet alleen aan de kwaliteit van zijn camera, maar hij weet de momenten te vangen. Erg mooi!

Het lukte niet voor zijn verjaardag op 19 april. Het bleek voor Jos en Margo een flinke klus om de Boomgaard naar hun eigen smaak en ideeën te verbouwen en in te richten. We hebben het langzaam zien veranderen van bouwput tot een prachtig gerenoveerde boerderij. Alleen de laatste fase hebben we nog niet gezien maar dat gaat binnenkort gebeuren.
Toen we in 1950 op de Boomgaard kwamen wonen na het huwelijk van pa met mama was het een boerderij met kleine ruimtes: halletje, kelder, keuken, voorkamer, gang en twee slaapkamers beneden. In de keuken een groot fornuis met een potkacheltje ervoor die door een pijp met de schoorsteen in verbinding stond, tegels op de grond met een kokosmat die elke vrijdag over het hek van het hondenren gegooid werd om uitgeklopt te worden met de mattenklopper. Boven was een hele grote zolder, waar je gewoon nog tegen de dakpannen aankeek en bij winters met jachtsneeuw sneeuw moest scheppen op de trap. En er waren twee slaapkamers getimmerd, gewoon van blank vuren hout.
Tegen de tijd dat ik de deur uit ging in 1962 was de eerste verbouwing net af waarbij de voorkamer met een stuk gang en een slaapkamer tot één grote kamer omgetoverd werd. Boven was nu alles geverfd, er kwam een beschoten kap en er kwam een extra kamer bij. Ook kwam er een douche beneden en een echte wc. Vroeger was die alleen bereikbaar via de deel. Die bestond uit een lange gang met meestal van die enge langpootmuggen, hooiwagens genoemd, op de muur en een houten zitting over de volle breedte met een gat er in plus deksel. De inhoud kwam natuurlijk gewoon in de gierput. In het begin lagen er stukjes krantenpapier klaar voor gebruik.
De Boomgaard was bovendien dichter bevolkt dan tegenwoordig. Opoe en opa Bijenhof kwamen met mama en ons beiden mee. Henk en Johan werden daarna geboren. En dan was er nog ons meisje voor dag en nacht, Riek Antink, die in de kamer naast ons sliep. Overdag was er nog een knecht mee in de kost… Johan- en later Henk Antink en nog later Jan Roeterdink, allemaal jongens uit de buurt. Gezellige boel!
Johan en Joke maakten er in 1979 een ander sfeertje van, heel wat rustiger maar samen met Jos en Joanne bleef het aantal bewoners toch op vier steken.
Nu zijn Jos en Margo zover. Gistermorgen kregen we het berichtje dat ze hun nieuw ingerichte huis hebben betrokken. Er is veel veranderd in die 60 jaar, maar zo druk bewoond als toen in de jaren 50 zal het wel niet meer worden.
Heel veel geluk Jos en Margo op jullie eigen plek!

Levensweg is het favoriete spel van Eva.Je speelt a.h.w. je eigen toekomst: studie, baan, huis, kinderen, salaris en alles wat je tegen komt in een mensenleven.

Mooier kon het niet. Alle drie jongens kwamen tegelijk. Gerhard met Judith en Robin en Mark en Jennifer met Eva. Onderweg had Mark ook Rick opgepikt. Dankzij de Retropop waren Jennifers neef Jeffrey met Jorien en hun drie kinderen er ook bij. Die hadden bij hen gelogeerd. Klaas en Boukje en Anne en Tiny verzorgden gisteravond de oppas voor vijf kinderen. Robin was er ook aan toegevoegd. Het ging er streng aan toe volgens hen… het werd wel vergeleken met een concentratiekamp. De oma’s hadden er de wind dus goed onder en dat zal wel nodig geweest zijn. Terwijl Wim aan Jeffrey een rondleiding gaf over het erf, deed Eva dat met haar nichtjes en neefje en even later zaten de meiden aan Levensweg en de beide jongens aan de computer. We hadden er geen kinderen aan.
De ruimte is beperkt bij ons, maar zoals we ervoeren: er pasten veel makke schapen in ons hok. Nou ja… mak. Als Judith en Jennifer eenmaal op de praatstoel zitten… Al met al een gezellige vaderdag.
O… wat Wim kreeg? Een prachtige fles Glenfiddich mèt een paar mooie glazen. Hij is er zeer mee in zijn nopjes en heeft alvast een glaasje genomen. En ik mocht ook proeven. Mmmmm….

Ook de volwassen afdeling vermaakte zich. Nee ik merkte niets van een kater. Er werd enthousiast verteld over Anouk en de lading regen die ze net op het laatst over zich heen kregen. Je kijkt hier net van achter tegen de krullebol van Gerhard. Vader zelf zit links en is niet te zien.
Er is trouwens een nieuw soort vaderdag ontstaan in de laatste jaren. Het wordt Papa-dag genoemd en dat komt wekelijks terug zolang de kinderen nog klein zijn. Ik weet dat onze neven Berend en Paul Sietse hier gebruik van maken. Dit is een dag waarop vader de verzorging van zijn kroost op zich neemt wanneer moeder ook een baan heeft.
De vader die zondags het vlees komt snijden zie je bijna niet meer. Mooi!