Berichten van 1 november 2012 tot 30 november 2012

En natuurlijk moet dit even vastgelegd worden, juf Hetty tussen de meisjes van toen, Hannie en Alie.

Ik zie haar nog zitten met haar blauwgrijze ogen en haar mooie crème vestje met borduursel, al mijn woorden indrinkend en ook dat andere heel tengere meisje die ook toen al haar mondje kon roeren. Ik spreek over precies 50 jaar geleden. Mijn allereerste klas met 43 kinderen was aan mij toevertrouwd. Ik had alleen twee weken invallen in de Wildenborch achter de rug en nu zou het echte leven als juf beginnen. Het was een enorme school, die van Heemstraschool in Hattem. Daarom begon er ieder half jaar een nieuwe eerste klas en schoof de rest gewoon op. De kinderen waren 7 jaar en ik 19. Dus reken maar uit…
Vandaag was het een bijzondere dag want die twee meisjes van toen kwamen een dagje naar Emmen toe om mij op te zoeken en bij te praten. Wim had bij gebrek aan ballonnen de vlag aan de weg gezet en dat kwam goed van pas. Het blijft lastig om ons veilig te vinden als je voor het eerst komt. Het werd een geweldig weerzien en wat hadden we veel herinneringen aan die eerste klas van toen. Over Pinkeltje en de kikkervisjes die ze met gevaar voor eigen leven gevangen hadden, over de watersalamander die Johnny meegebracht had en die ik er zo bij in gedaan had. Aan het eind van de middag waren alle kikkervisjes weg. Ik schijn iets gezegd te hebben over kraanwater wat niet goed voor ze zou zijn geweest, maar ik weet zeker dat die salamander ze verorberd heeft.
Maar behalve al die herinneringen werden ook onze levens onder de loep genomen en ik ben ook trots op die beide meiden die zich zo goed door het leven geslagen hebben en zulke mooie vrouwen geworden zijn, met beide benen op de grond. Wim legde eer in met z’n favoriete mosterdsoepje en na het eten maakten we met Jack Russell Jesse en onze Tessa de wandeling door ons bos. Het is wel geen Molecaten in Hattem  maar toch mooi in alle jaargetijden.
Het was een bijzondere dag waar ik nog vaak aan terug zal denken. Bedankt meiden!

Jammer... ik had m'n fototoestel in de auto gelaten.. moet ik nooit meer doen, maar dit schilderijtje van Chess had er bij die expositie zo tussen kunnen hangen.

’t Was mistig vandaag. De reis naar Apeldoorn duurde dan ook wat langer dan anders en ik hoorde net van Gerhard dat je hier in Emmen bij DZOH de bal bijna niet te volgen was. Het scheelde niet veel of de wedstrijd van C4 was afgelast. Gelukkig nog net niet en ze wonnen met 5- 0. Dat mag ik graag horen. Robins school- èn computervriend Sjoerd is er het weekend. Zijn zusje vierde haar verjaardag met 12 meiden en Sjoerd leek het beter om daar niet in de buurt te blijven en koos het hazenpad naar Robin.
Eenmaal bij Zwolle trok de mist op en we hebben een bijzonder aangename dag doorgebracht met vrienden van het eerste uur, Dick en Anda. Alle lief en leed delen we sinds de tijd dat onze jongens klein waren. Intussen zijn het alle vijf mannen van middelbare leeftijd geworden, zelfs Stefan is al 40. We hadden de hele dag om alle nieuwtjes uit te wisselen. Ze wonen op een mooi plekje in Apeldoorn, je kunt lopend de stad verkennen. Dat hebben we ook gedaan en hebben het plaatselijk museum bewonderd waar o.a. een leuke expositie was met dierenschilderijen van heel wat amateurs. Er was een wedstrijd aan verbonden en Anda vond dat ik er best tussen had kunnen hangen met een paar van mijn hondenschilderijen. Ik had er geen idee van, ik zal eens beter opletten wanneer er in Nederland weer zoiets wordt uitgeschreven. Na een cappuccino in een gezellig bruin café ging Dick thuis aan het kokkerellen. Wat dat betreft hebben Anda en ik het wel getroffen, allebei een man die van koken houdt èn van hun vrouw want onze huwelijken houden nog steeds stevig stand.

Wie iets meer over de geschiedenis van ons Emmer Dierenpark wil weten moet een avond Pieter de dierenverzorger van het park vragen. Hij kwam een lezing verzorgen voor ons vrouwen van Passage in het Hoefijzer in Zuidbarge.
We beleefden de hele ontwikkeling van het park mee dat in 1935 geopend werd.
Wat kon die Pieter smeuïg vertellen over de tijd dat de olifanten en apen nog kunstjes vertoonden en ze met de jonge leeuwenwelpen aan een touw een rondje door het dierenpark maakten.
-Over de nijlpaarden Winston en Emiel en de eerste olifanten. In de beginjaren ging de dierentuin ’s winters gewoon dicht.
- Over de 18 onderduikers die tijdens de oorlog verstopt zaten boven de leeuwen.
-De olifanten die eerst gewoon achter een stroomdraadje stonden, gingen ’s winters gewoon naar Artis en de zebra’s, zebu’s en andere runderen gingen naar een boer in Aduard. Pieter vertelde over olifant Sheila die in 1948 koliek had en letterlijk van bovenaf 6 emmers lauw water toegediend kreeg, waardoor er een flinke hoeveelheid zand loskwam.
-Over kakatoe Foefie die in het begin bij de ingang zat op haar stok en later naar de vliegkooi verhuisde, de kinderarts Oord die werd ingeschakeld wanneer er iets met een jong aapje aan de hand was.
- En over Roland de leeuw die ontsnapte.
- In 1988 kwamen er vanuit Birma 7 olifanten en dierenverzorger Rieks Scheve ging die toen ophalen en leerde de commando’s van de Birmezen die met de olifanten meekwamen. Ook die kon je veel leren. Terwijl ze in het begin gewoon tussen de olifanten waren werd dit om de veiligheid veranderd en waren er altijd hekken of tralies tussen.
-Over olifant Annabel… er begon meteen iemand te zingen: ‘Ik kan niet leven zonder jou, Annabel’…. Ze ging ooit met Aleid Rensen mee naar Willem Duys en speelde in een film mee waarin vooral blote dames de hoofdrol hadden. Ze overleed uiteindelijk na een val in de gracht waarbij ze een nekwervel brak. De andere olifanten treurden.
-Leuk was het om te horen dat het jonge olifantje dat meedeed in de reclame van de Rolo’s uit de Emmer dierentuin kwam. In de laatste 20 jaar zijn er 24 jonge olifantjes geboren, Mingalar o was de eerste. Het waren meest mannetjes en in de loop der tijd zijn er veel verhuisd naar andere dierentuinen. Zo ging Nen tin bv naar Leipzig. Toen Pieter eens jaren later tijdens een vakantie in de buurt was moest hij gewoon even kijken hoe het met zijn olifant ging. Hij hoefde maar één keer te roepen en Nen tin kwam er al aan. Ze hebben het wel eens over een geheugen als een olifant, da’s niet voor niks.
-En na de overstroming van de Moldau in Praag in 2002 konden de vrouwtjes olifanten daar op tijd verhuisd worden, maar het mannetje niet en kwam in het water terecht. Maar hij kon zwemmen. Het was te gevaarlijk en ze moesten hem afschieten. Daarom ging er in 2003 een olifant uit Emmen naar Praag. - Indrukwekkend waren ook de foto’s en verhalen over de verhuizing van de olifanten en giraffes. Dat gebeurde in stevige kisten, maar als zo’n kist met een 5000 kilo zware olifant door Tom Hofstra’s kraan over de tijgerkooien getild moesten worden was het een hele klus.
Pieter is een bevlogen dierenverzorger en hij komt in zijn vakanties altijd wel in een buurt waar een olifant of giraffe uit Emmen naar toe is gegaan. Hij heeft zijn vrouw en kinderen moeten beloven: één dierentuin per vakantie. En daar kan hij mee leven.

Gerrit en Jantje Dinkelman.

‘It looks just like Emmen on a sundaymorning’, zo zei onze vriend Tom het eens toen we door een rustig Engels dorpje reden. Afgelopen vrijdag wilde ik vóór Henk z’n afscheidsfeestje even de foto van haar grootouders gaan afgeven bij Jannie Dinkelman in het mooie oude stadje Lochem. Ik had haar adres en Lochem is niet groot… dacht ik. Ik kan jullie aanraden nooit op vrijdag in de spits op zoek te gaan in Lochem als je de weg niet kent. Dat is beslist geen Emmen op een sundaymorning, kan ik je verzekeren. Hadden we nu maar de Tom tom bij ons gehad! Eerst zaten we al in de verkeerde wijk. Daarna terug naar de plattegrond aan het begin van dit mooie oude stadje. Toen wisten we het… Maar er waren veel wegen die je niet in mocht. Ik denk dat we aardig in de buurt moeten hebben gezeten en hebben het zelfs nog aan iemand gevraagd. Maar het was intussen aardedonker. Ik had het helemaal gehad. 'Schei astoebleef uut', riep ik tegen Wim, 'ie kroep oe nog vaste in dee smalle sträötjes.'
Dus Jannie… je houdt die foto nog tegoed, de foto die al die tijd bij Herman en Nettie in Iowa heeft gestaan. Het zegt wel wat over de goede verstandhouding die hij met de buren uit zijn jeugd had. Nu was het bij Berdena op de stapel ‘unknown’ beland. Ik heb haar bij een aantal brieven en foto’s uit de brand kunnen helpen maar de mensen op deze foto kende ik niet. Jannie reageerde meteen toen ik deze liet zien. Haar grootouders lieten deze mooie officiële foto maken en natuurlijk hoort zo’n foto in de familie.

http://www.youtube.com/watch_popup?v=KcuDdPo0WZk

‘Laot de boel toch liggen’, zeg ik geregeld tegen Wim in deze tijd van het jaar. Ik vind al dat blad op het erf best mooi. Ik hou van de herfst met al die mooie kleuren. Maar Wim houdt niet van blad op het gras. Dus elke dag ruimt hij wat op. Het houdt hem lekker in beweging. Hij heeft al heel wat kruiwagens blad afgevoerd naar een plek in een bosje net buiten ons erf. Vooral het eikenblad moet weg, dat verstikt het gras.
Veel blad is nu van de bomen maar de eikenboom bij de vijver begint nu pas zijn blad te verliezen en dat valt in de vijver en dat willen we niet. Wim heeft nu een net met een héle lange stok eraan. Daarmee is hij al weken bezig de vijver schoon te houden, maar nu is er geen houden meer aan. De hele morgen dwarrelen de eikenbladeren naar beneden. Wim kwam net binnen met z’n netje aan een héle lange stok. Het netje was aan één kant wat losgegaan van de stalen ring. ‘Kö-j mien dat netje nog een betje an-ikkeren?’ Hij keek met een bezorgde blik naar de dwarrelende bladeren.
‘Könne wi-j volgend jaor gien net aover de viever hen trekken?’, stel ik hem voor. ‘Hoe wi-j dat dan doen? En hoe kriege wi-j dat der weer af?’, krijg ik als antwoord. De vijver is nogal groot en om er in te gaan is nogal riskant, zelfs met speciale broek. Je moet er ook nog weer uit. Wim ziet dat nog niet zitten, maar ik weet zeker dat hij blijft prakkezeren. Hij is net als zijn broer Ben. Die ligt ook net zolang te broeden tot hij een oplossing voor iets heeft.
Mijn enige zorg zou zijn om een net te vinden dat groot genoeg is. Ik weet zeker dat onze jongens - na de voetbal… dat wel- èn buurman Jans of Alle wel willen helpen. Klaar!

15 jaar geleden kwamen Jack en Margie hun pup halen, Skipper. Ze hebben heel veel plezier met hem gehad.

Wat is er mooier dan herinneringen op te kunnen halen met een collega die dat vanaf het eerste uur al is, zowel bij Stork als Holvrieka. Jack en Margie waren vandaag bij ons. Jack was de man van de fabricageboeken in de Kwaliteitsdienst bij Stork, de man die de brieven in het Duits die de deur uit gingen, nog even nakeek. Hij was pietje precies. Hij leek de rust zelve, maar liet zeker niet over zich lopen. Na de koffie kwamen al gauw de sterke verhalen te voorschijn over inspecteurs, collega’s en verdere belevenissen. De inspecteurs waar de kwaliteitsdienst mee te maken had waren nogal verschillend, soms leuke, soms erg stipte, soms irritante. Toen er eens eentje moest wachten omdat een bepaalde collega er nog niet was begon die uit frustratie met een stapel papieren te gooien. Toen Jack die stapel weer rustig op zijn bureau legde werd hij nog nijdiger en pakte een nietapparaat en niette Jacks mouw dubbel terwijl hij zoiets zei als: Zo doen we dat bij ons bedrijf. Hierop pakte Jack de schaar uit de bureaula, greep de man bij z’n stropdas en knipte die middendoor terwijl hij antwoordde : ‘En zo doen we het hier’.
Toen Wim al een paar jaar bij Holvrieka werkte hadden ze daar zo’n duizendpoot als Jack nodig. Dat hoefde je maar één keer te vragen en Jack kwam. Ook hier beleefden ze samen een goede tijd.
Bij Holvrieka was er een man in de werkplaats die in de middagpauze gewoon voorkroop en voor Jack in de rij bij de kantine ging staan. Jack wees hem erop dat hij daar niet hoorde en dat hij maken moest dat hij wegkwam en net als iedereen in de rij kon gaan staan. Heel intimiderend antwoordde de man die bijna een kop groter en behoorlijk breder is dan Jack: ’Ben je niet bang voor mij?’ Waarop Jack met gloeiende ogen zei: ‘Nee… en als het moet veeg ik de vloer met je aan’. Hierop volgde gegrinnik door de toehoorders. Toen koos de man toch eieren voor z’n geld en ging in de rij staan. We besloten de dag bij een vuurtje in de kota en maakten een afspraak voor een tegenbezoekje in Stadskanaal.

De kleine blauwe pinguïn, hier in het Antarctisch centrum in Christchurch. In Oamura waar we de little blue pinguïns aan land zagen komen mocht niet gefotografeerd worden.

Hebben jullie het gisteravond ook gezien? Ik bedoel het harde leven van die kleine pinguïns. Ik hoopte dat het ‘onze’ pinguïns zouden zijn die we in Nieuw Zeeland op het Zuidereiland aan land zagen komen in de schemering. Vele kilometers hadden ze afgelegd voor ze hun nesten weer konden opzoeken en in de vroege morgen zouden ze weer vertrekken op zoek naar voedsel. Nee het was op een eiland en ik was te laat om te zien om welk eiland het ging. Hier zaten de toeschouwers ook op een soort tribune te genieten van het spektakel. Ze lieten ons hier wel de harde kant zien van hun survival of the fittest. De roofvogels, de meeuwen, het gevecht van de mannetjes om een vrouwtje op leven en dood, zo te zien. Het bloed spatte er af.
Wij hebben het gemakkelijker. Vroeger werd er nog wel eens gevochten om een meisje wanneer de jongen van een ander dorp onder ‘hun ‘duiven kwam schieten, maar dat is verleden tijd.
Buurman Wielens kende nog een gedichtje uit die tijd:
Wie naar Zwartemeer gaat uit vrijen
Neemt mee een mes om mee te snijen
Daarbij nog een grote knots
Als ‘t moet slaat hij daar mee op los.

Hijzelf koos een meisje uit zijn eigen buurt, hij nam geen risico...

Deze halen het natuurlijk niet bij de Alexandria. Daarvoor kun je beter in de haven van Nice of St Tropez gaan kijken.Deze foto is bij Port Grimaud gemaakt toen we in 2010 bij Dick en Anda op bezoek waren.

Ik kreeg vandaag een doorstuurmail, je weet wel zo’n via via mail. Soms is het leuk en soms minder. Deze is zo ongelooflijk dat ik het bijna niet kan geloven. In elk geval hoop ik dat het niet waar is en anders dat er snel iets aan gedaan wordt daar in Griekenland.

STUUR HET ROND. DIT IS EUROPA !!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ter overdenking nou ja , snel vergeten is zinvoller ...
De Griekse reders hebben de grootste handelsvloot ter wereld in handen: samen ruim 4100 schepen, goed voor 16 procent van de wereldhandelsvloot. Dat is meer dan de Japanners of de Chinezen. De Griekse rederijen verdienen meer dan de hele toeristische sector.
In 2010 - 2011 is (nog) niet bekend - zagen de grote reders hun inkomsten stijgen tot 15,4 miljard euro. (Het toerisme genereerde - toen nog - 9 miljard euro inkomsten) Toch vloeit van die rederij-miljarden haast geen cent naar de staat. De reders genieten sinds jaar en dag, via een netwerk van fiscale maatregelen, feitelijk een belastingvrijstelling. De fiscus kijkt hun rekeningen niet in. Elke Griekse miljonairsfamilie met aandelen in een rederij of in een maritiem consortium – samen zo’n duizend families – is op die manier vrijgesteld. Een goed geolied fiscaal paradijs. De reders bewaren hun geld in Zwitserland of in Cyprus, in Liechtenstein of in Londen.
De allerrijkste is Spiros Latsis, de zoon van de oude scheepsmagnaat John Latsis. De familie Latsis is ook actief in de scheepsbouw en de bankwereld. Zoon Spiros is bovendien de grootste aandeelhouder van Hellenic Petroleum. Op de lijst van de multimiljardairs in de wereld staat hij op nummer 68. Hij studeerde aan de London School of Economics, samen met ene José Manuel Barroso.
In juni 2004 wordt Barroso voorzitter van de Europese Commissie.
Twee maanden later, in augustus, is hij uitgenodigd voor een weekje vakantie op een pronkerig plezierjacht van de familie Latsis. Latsis heeft net Privat Sea opgestart, een exclusieve jachtclub die haar leden “een buitengewone ervaring aan boord van ’s werelds spectaculairste jachten” belooft. Inclusief de Alexandria, die met haar lengte van 400 voet het op drie na grootste jacht ter wereld is.
Daar waar Aegaeus zich in zee stortte, trekken Barroso en Spiros Latsis samen de zwembroek aan op het dek van misschien wel het meest luxueuze jacht op aarde.
Een maand later keurt de Europese Commissie 10,3 miljoen euro subsidie van de Griekse staat aan de scheepswerven van de familie Latsis goed.Toeval?
Of “ons kent ons, wie doet ons wat"

‘En het is ook nog geen Adonis’, merkt Niesje op. We staan even bij een tankstation voor we de reis beginnen naar huis en zien een man met een afgezakte broek naar zijn auto lopen waar hij zich net achter het stuur wil zetten. ‘Eén zucht en de broek zakt hem tussen de knieën’, had ik net opgemerkt. De broek houdt het net en de bilspleet blijft bedekt.
Een uurtje later maken we opnieuw een stop. Ditmaal bij AbdijKirche und Benedictiner Kloster bij Maria Laach. Hier heb ik wat memories liggen. Het was mijn eerste kennismaking met het buitenland tijdens een excursieweek van het Baudartius. En dat maakt indruk. Hierna zouden we Trier bezoeken en Luxemburg en ook daarvan blijven de Porta Nigra en Burg Hollenfels vast in mijn geheugen geprent. Het werd nu een ontspannen stop zonder de meute die er zomers te vinden is. Het is een mooie en goed onderhouden kerk, waar we een kaarsje branden ter gedachtenis aan onze ouders. Natuurlijk is dit een R.K Kerk en Niesje krijgt de herinneringen aan haar deels r.k familie waar ze ook met de knieën op de kokosmatten meedeed aan het avondgebed bij haar tante Marie waarvan ze zich nog herinnert: ’Heilige Blazius, genees ons van keel- en andere kwalen.'
Dan gaan we natuurlijk de shop in waar nu eens echt mooie kunst verkocht wordt, maar de prijzen zijn er ook naar en we herinneren elkaar regelmatig aan de opmerking van Ben uut Luttenberg:’He’j d’r gebrek an?’ Er staat wel een prachtige bijbel met illustraties van Chagall.

Bij de ingang van de weg naar de kerk en het klooster stond een beschermengel. Hier wilden we allemaal wel even bij op een foto.