of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe

akke.be

Zaterdag 17 november 2012

Wie lang leeft kan veel verhalen...

Ik meen dat dit de keizerspinguïns zijn die we in Auckland -reis Nieuw Zeeland 2007- in het Aquarium zagen.

Gistermiddag kwamen we tijdens onze wekelijkse gang naar de supermarkt onze Rieks tegen met z’n vrouw, ook op jacht…. naar de wekelijkse boodschappen. We kennen elkaar van het beddenrijden voor de kerkdienst in het Scheperziekenhuis. Ze waren net terug uit Spanje, nijlpaarden wegbrengen of iets dergelijks. Rieks Scheve is de man die vanaf zijn vroege jeugd al in de Emmer Zoo gewerkt heeft. Al die ervaring mag hij nu overbrengen op de jongere generatie. Hij en zijn vrouw zijn nog steeds veel op pad voor veel dierentuinen, dieren halen, dieren brengen. Pas hadden de mensen in zo’n dierentuin twee jonge nijlpaardmannetjes niet bij elkaar in durven doen. Dat zou spektakel geven, zo dachten ze. Maar Rieks vond dat ze dat best konden doen, wist hij uit ervaring. En zo gebeurde het, ging prima. Een andere keer wisten ze niet hoe ze keizerspinguïns konden vangen. De snavels zijn zo scherp dat je vingers er aan gaan als je niet oppast. Maar Rieks deed ze voor hoe ze met één armbeweging ze te pakken kunnen krijgen. Tja… met meer dan 40 jaar ervaring in de Emmer dierentuin kan hij nu veel voor anderen betekenen. We stonden wat in de weg in de supermarkt, anders hadden we nog meer verhalen gehoord… En.. hij is een goed verteller.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 15:37 Stuur door Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Donderdag 15 november 2012

Survival

De kleine blauwe pinguïn, hier in het Antarctisch centrum in Christchurch. In Oamura waar we de little blue pinguïns aan land zagen komen mocht niet gefotografeerd worden.

Hebben jullie het gisteravond ook gezien? Ik bedoel het harde leven van die kleine pinguïns. Ik hoopte dat het ‘onze’ pinguïns zouden zijn die we in Nieuw Zeeland op het Zuidereiland aan land zagen komen in de schemering. Vele kilometers hadden ze afgelegd voor ze hun nesten weer konden opzoeken en in de vroege morgen zouden ze weer vertrekken op zoek naar voedsel. Nee het was op een eiland en ik was te laat om te zien om welk eiland het ging. Hier zaten de toeschouwers ook op een soort tribune te genieten van het spektakel. Ze lieten ons hier wel de harde kant zien van hun survival of the fittest. De roofvogels, de meeuwen, het gevecht van de mannetjes om een vrouwtje op leven en dood, zo te zien. Het bloed spatte er af.
Wij hebben het gemakkelijker. Vroeger werd er nog wel eens gevochten om een meisje wanneer de jongen van een ander dorp onder ‘hun ‘duiven kwam schieten, maar dat is verleden tijd.
Buurman Wielens kende nog een gedichtje uit die tijd:
Wie naar Zwartemeer gaat uit vrijen
Neemt mee een mes om mee te snijen
Daarbij nog een grote knots
Als ‘t moet slaat hij daar mee op los.

Hijzelf koos een meisje uit zijn eigen buurt, hij nam geen risico...

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 23:49 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 15 november 2012

Dit is Europa..

Deze halen het natuurlijk niet bij de Alexandria. Daarvoor kun je beter in de haven van Nice of St Tropez gaan kijken.Deze foto is bij Port Grimaud gemaakt toen we in 2010 bij Dick en Anda op bezoek waren.

Ik kreeg vandaag een doorstuurmail, je weet wel zo’n via via mail. Soms is het leuk en soms minder. Deze is zo ongelooflijk dat ik het bijna niet kan geloven. In elk geval hoop ik dat het niet waar is en anders dat er snel iets aan gedaan wordt daar in Griekenland.

STUUR HET ROND. DIT IS EUROPA !!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ter overdenking nou ja , snel vergeten is zinvoller ...
De Griekse reders hebben de grootste handelsvloot ter wereld in handen: samen ruim 4100 schepen, goed voor 16 procent van de wereldhandelsvloot. Dat is meer dan de Japanners of de Chinezen. De Griekse rederijen verdienen meer dan de hele toeristische sector.
In 2010 - 2011 is (nog) niet bekend - zagen de grote reders hun inkomsten stijgen tot 15,4 miljard euro. (Het toerisme genereerde - toen nog - 9 miljard euro inkomsten) Toch vloeit van die rederij-miljarden haast geen cent naar de staat. De reders genieten sinds jaar en dag, via een netwerk van fiscale maatregelen, feitelijk een belastingvrijstelling. De fiscus kijkt hun rekeningen niet in. Elke Griekse miljonairsfamilie met aandelen in een rederij of in een maritiem consortium – samen zo’n duizend families – is op die manier vrijgesteld. Een goed geolied fiscaal paradijs. De reders bewaren hun geld in Zwitserland of in Cyprus, in Liechtenstein of in Londen.
De allerrijkste is Spiros Latsis, de zoon van de oude scheepsmagnaat John Latsis. De familie Latsis is ook actief in de scheepsbouw en de bankwereld. Zoon Spiros is bovendien de grootste aandeelhouder van Hellenic Petroleum. Op de lijst van de multimiljardairs in de wereld staat hij op nummer 68. Hij studeerde aan de London School of Economics, samen met ene José Manuel Barroso.
In juni 2004 wordt Barroso voorzitter van de Europese Commissie.
Twee maanden later, in augustus, is hij uitgenodigd voor een weekje vakantie op een pronkerig plezierjacht van de familie Latsis. Latsis heeft net Privat Sea opgestart, een exclusieve jachtclub die haar leden “een buitengewone ervaring aan boord van ’s werelds spectaculairste jachten” belooft. Inclusief de Alexandria, die met haar lengte van 400 voet het op drie na grootste jacht ter wereld is.
Daar waar Aegaeus zich in zee stortte, trekken Barroso en Spiros Latsis samen de zwembroek aan op het dek van misschien wel het meest luxueuze jacht op aarde.
Een maand later keurt de Europese Commissie 10,3 miljoen euro subsidie van de Griekse staat aan de scheepswerven van de familie Latsis goed.Toeval?
Of “ons kent ons, wie doet ons wat"

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 13:42 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 15 november 2012

Uut de wachtkamer...

Niet de wachtkamer, maar de spreekkamer van de oude dokter Lulofs in Vorden.

In Eibergen woonde ook Jan. Als een soort van in memoriam werd er door Joop Brens een hoofdstukje aan gewijd:

In memoriam. Jan, ie hebt de leu in Eiberge vaker meer plezier edaone dan daj zelf ooit edach hebt. Ie konnen ’t gewoon neet naolaoten um de leu te laoten lachen en zo laef ie in de herinneringe vedan.
Ie hebt van dee leu dee bie ’t eerste woord al een weerwoord hebt in de vorm van een möpken en zo ene was Jan. Meespats zat iederene in de wachtkamer van de dokter aover zien eigen kwaoltjes te prakkezeern en d’r was gien mense dee der wat zee, maor as Jan in de wachtkamer zat was ’t anders. Dan giern de leu ’t mangs uut en ze kwammen lange niet zo schuchter de sprekkamer van de dokter in as anders en dan dach de dokter bie zichzelf:’Zo-ene mos ie können huren veur de wachtkamer!

Jan was op een mooien zunnigen veurjaorsdag in zien tuin an ’t werk en hee was druk met ’t maken van een bedde um de boon’n te pott’n. Daorbie spoei e af en toe flink van de proeme. A’j een half dozien blagen heb moj ok zörgen dat de vrouwe d’r wat veur te etten hef, dach e bie zich zelf, onderwiel e opkek um de umvang van zien tuin nog es te aoverzien. Daorbie zag e dat zien vrouw ’t op 't tuinpad naor de weg opan leep. Ze zag d’r uut of ze wel naor een deftigen visite ging. Nee zon jörk droog ze meestal deur de wekke neet. Daor stok wat achter, dach Jan.
‘Gerritjen’, zeg-ge. ‘Waor zal ’t hen?’
‘Och’, zeg Gerritjen, dee zich in-ens wat betrapt veulen. ‘ik motte effen naor ’t derp’
'Naor ’t derp?... Wat moj daor dan?’
'Nao jao’, zeg Gerritjen wat terugholdend, ‘ik wille effen naor d’n dokter, aj ’t persee wetten wilt’.
‘Naor de dokter?'...vrög Jan veraltereerd,’maor wat hej dan?’
‘Jan’, zeg Gerritjen, ‘dat kan ‘k oe neet zeggen’.
‘Ist dan zo slim’?, vrög Jan bezörgd, maor hee kwam d’r neet wieter met, want Gerritjen zae: ’Eers wi’k naor de dokter en a’k trugge komme za’kt oe misschien wel vertell’n. Daormet was de kouse of. Jan hadde ’t naokieken en toen ging e maor weer an ’t wark, met de gedachte van ‘ ’t bunt misschien van dee vrouwleu kwaoltjes, dee hebt niks um ’t lief, maor zee bunt weer een keer bie de dokter ewes en dan hebt ze weer wat te praoten op de visite’ en hee begon met ‘t potten van de bonen.
’t Wark vlotten toch neet zo good meer. Af en too mos e d’r toch weer an denken. Gerritjen zag d’r toch af en too wat afgetrokken uut, vond-te noe. Klagen hadde ze nooit edaone en dan noe inens dat stiekeme gedoo. Helemaole gerust was e d’r neet op
Endelijk kwam Gerritjen weer ‘t pad op. Jan kwam eur al tegen, ‘En wat zae de dokter?’
‘Tja’, zeg Gerritjen ‘hee wet ’t nog neet, hee wil ’t naokieken, want dat hadde nooit eerder metemaakt. Aover twee dage mo’k terugge kommen.’
Jan kreeg d’r rimpels van in zien veurheuf, ‘maor wat schaelt oe dan?’
‘Dat wette nog neet’, zeg Gerritjen.
‘Maor wat heb ie dan, wat veul ie dan?’, vrög Jan noe ongedurig.
‘Jao wat mo’k oe zeggen’, begon Gerritjen dee wal anveul’n dat ze d’r neet langer onderuut kon. ‘Ik hebbe onder de linker boste zonne gelle vlekke en den wil maor neet weggaon. Zeer dut ’t neet, dat kan’k neet zegg’n, maor good is ’t toch ok neet.’
‘Onder de boste een gelle vlekke’, herhaeln Jan bie zich zelf en al naodenkend begon e op zien doem te bieten.
In-ens zegge:’Maor Gerritjen, had mien dat toch eerder e-zeg, dan ha’j oe ja neet ongerust hoven te maken.’
‘Wet ie dan wat ’t is?’, vrög Gerritjen met van dee grote vraogende ogen.
‘Och deerne toch’, zeg Jan helemaols op e-lucht, ‘a’k ’s aovends naor bedde gao, dan slaop ie altied al en dan leg ik daor de proeme op, dan blif e lekker sappig.’

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 14 november 2012

Mien gedachten bunt mien kammeräö...

De Achterhoekse knipmuts van opoe Eggink is bij Erna in goede handen. Het heeft een ereplaatsje in haar vitrinekast.

In een boekje over Deugden en ondeugden oet den Achterhook van Joop Brens is nog van alles te vinden, zelfs gewoonten van vroeger waar ik nog nooit van gehoord had, maar het gaat dan ook over de omgeving van Eibergen. Om de betekenis te snappen van de uitdrukking: ‘He’j de schadden al dreuge?’, kun je het volgende stukje lezen. Deze Joop Brens had het trouwens van zijn schoonvader G.H. Iliohan die land, volk en geschiedenis van de Achterhoek een warm hart toe droeg.

Om geen direct blauwtje te kunnen lopen bij een meisje werd er door de jongeman een schadde (een plagge) uit het veen gestoken en die werd bij het huis van het voorwerp van zijn liefde neegelegd en stelde zich dan verdekt op. Kwam het meisje dan naar buiten om de schadde mee naar binnen te nemen, dan zat het goed en kon hij tijdens de kermis met haar uit. Dat was in vroeger tijd het enige vertier. Liet ze de schadde echter liggen en gooide ze er een emmer water over dan wist hij dat het niks werd. In het eerste geval had hij ‘de schadd’n dreuge’. ‘s Avonds na de kermis werd voor de ouders van het meisje een kandijkoek meegebracht. Maar… was deze jongeman nu echt meegevallen, was het ‘de ware Jacob’ en geen dooie diender? Dat zou hij gauw merken. Voor het afscheid werden er nl pannenkoeken met spek gebakken. Wanneer de stukjes spek een insnijding hadden waardoor ze tijdens het bakken vaneen weken, wist hij dat hij niet meer terug hoefde te komen. Waren de plakjes spek gaaf, dan werd hij de volgende zondag verwacht. Een taal zonder woorden. De echte ouderwetse Achterhoeker heeft dan ook geen psychiater nodig, want zijn stelregel is: ’Mien gedachten bunt mien kammerö. ( Mijn gedachten zijn m’n vrienden) Een goede vriend is als een psychiater, je kunt er alles mee bepraten.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 10:28 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 12 november 2012

Over Agnes, Marije en Sint Maarten

Vrijdag kwam Agnes al enthousiast binnen. ‘Mijn vriendin Marije is maandag jarig en ik wil iets persoonlijks voor haar maken’. Agnes houdt van knutselen en schilderen, dus dat komt goed uit. We zochten naar een schoenendoos. Die wilde ze wel versieren met allemaal dingen voor Marije. Die houdt van waterpolo èn van heel veel dieren. De schoenendoos werd hierop van mooie kleurtjes voorzien. Ik had nog een stapel ‘Landlevens’. Daaruit konden we putten. En natuurlijk werd de bovenkant van de deksel van de naam Marije en een waterpolo actie voorzien. Heel tevreden zette ze zich vanmiddag voor een film.
Het is vandaag 11 november, Sint Maarten dus. Terwijl we in de Rietlanden de snoep en mandarijnen niet konden aanslepen, komt er hier weinig. Ook collectes missen we, zo ver van de bewoonde wereld schijnt het hier te zijn.
Vanmorgen legde Janneke de Valk nog uit dat Maarten eigenlijk een 15 jarige Romeinse soldaat was die na een lange tocht zijn mantel met zijn zwaard doormidden sneed om zo een arme naakte bedelaar van enige kleding te voorzien. Hij zou daarna een droom of een visioen gehad hebben dat die naakte bedelaar en Jezus dezelfde geweest zijn. Dit zou te maken hebben met de bekende zin uit de bijbel: ’Wie voor één van de minsten iets gedaan heeft, heeft het voor mij gedaan’. Hij werd christen en bracht het later tot bisschop.
De meeste kinderen die langs de deuren gaan met hun suikerbiet of lampionnetje komen niet verder dan:
Sint Maarten, sint Maarten
De koeien hebben staarten,
De meisjes hebben rokjes an
Daar komt Sint Martinus an.
De kinderen die de Vrije School bezochten hadden meer fantasie en hadden altijd een originele lampion en een nieuw liedje.
Maar dan de liedjes uit Hattem indertijd…zoals:
Sunte Marten keugeltien
Met zien rood rood reugeltien
Met zien rood rood rokkien an,
Daor kump sunte Marten an
Sunte Marten hef ’t zo kold
Geef em toch wat vuur of holt
Dan kan hij zich warmen
Met zien blote armen (ze zongen vaak: blanke darmen)
Hier woont toch zon rieke man
Die zoveule geven kan
Veule zal hij geven
Lange zal hij leven
Honderd jaor en iene dag
Dan wodt hij naor ’t kerkhof ebrach…
En dan was het uit… of ik weet het niet meer…
Lampionnen zag je vroeger nog niet maar het was een uitgeholde suiker- of voederbiet, waar een gezicht in uitgesneden was, waarin een kaarsje brandde.
Piet schijnt vroeger met de foekepot gelopen te hebben. Een varkensblaas, strak gespannen met een stok erin waarmee je dan de foekefoekegeluiden kon maken.

Meer weten over Sint Maarten? http://www.annabee.net/sint-maarten.html

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 19:26 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 12 november 2012

Maria Laach

‘En het is ook nog geen Adonis’, merkt Niesje op. We staan even bij een tankstation voor we de reis beginnen naar huis en zien een man met een afgezakte broek naar zijn auto lopen waar hij zich net achter het stuur wil zetten. ‘Eén zucht en de broek zakt hem tussen de knieën’, had ik net opgemerkt. De broek houdt het net en de bilspleet blijft bedekt.
Een uurtje later maken we opnieuw een stop. Ditmaal bij AbdijKirche und Benedictiner Kloster bij Maria Laach. Hier heb ik wat memories liggen. Het was mijn eerste kennismaking met het buitenland tijdens een excursieweek van het Baudartius. En dat maakt indruk. Hierna zouden we Trier bezoeken en Luxemburg en ook daarvan blijven de Porta Nigra en Burg Hollenfels vast in mijn geheugen geprent. Het werd nu een ontspannen stop zonder de meute die er zomers te vinden is. Het is een mooie en goed onderhouden kerk, waar we een kaarsje branden ter gedachtenis aan onze ouders. Natuurlijk is dit een R.K Kerk en Niesje krijgt de herinneringen aan haar deels r.k familie waar ze ook met de knieën op de kokosmatten meedeed aan het avondgebed bij haar tante Marie waarvan ze zich nog herinnert: ’Heilige Blazius, genees ons van keel- en andere kwalen.'
Dan gaan we natuurlijk de shop in waar nu eens echt mooie kunst verkocht wordt, maar de prijzen zijn er ook naar en we herinneren elkaar regelmatig aan de opmerking van Ben uut Luttenberg:’He’j d’r gebrek an?’ Er staat wel een prachtige bijbel met illustraties van Chagall.

Er is van alles te zien in de goed onderhouden tuin bij de abdijkerk in Maria Laach. Deze gebeeldhouwde plaquette tussen de klimop sprak me aan...

Bij de ingang van de weg naar de kerk en het klooster stond een beschermengel. Hier wilden we allemaal wel even bij op een foto.

En wij dus ook wel...

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 11 november 2012

De Loreley

Toen Gerhard ons per mail veel plezier wenste in het ook voor hem zo vertrouwde Rijndal stuurde hij de link mee van de Loreley. Door een klik op http://www.loreley-info.com/nie/loreley-lorelei/loreley-heine-mp3.php krijg je de pagina en als je op 'download' klikt komt ook het originele lied van Heinrich Heine uit je luidspreker.
Tot m'n eigen verbazing kende ik het zelfs nog helemaal uit m'n hoofd- goed werk van onze Duitse lerares waarvan ik alleen haar bijnaam nog ken: Kunkeltje- op z'n Duits uitspreken...

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 19:25 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 11 november 2012

Nog even...

Het is onze laatste dag hier en die gaan we aan deze kant van de Rijn doorbrengen. We hadden het niet gedacht, maar ook deze kant is bar mooi. Er is ons regen en triestig weer voorpeld en inderdaad zien we geen zon vandaag maar het is droog en vrij helder. We gaan via prachtige landweggetjes naar de plek waar de echte Loreley moet hebben gezeten om haar goldenes Haar mit eine goldene Kamme te kammen en zijn opnieuw verrast door het prachtige uitzicht vanaf deze rots, Natuurlijk moeten de broers de manoeuvres van de boten nog eens bewonderen die in deze bocht goed te zien zijn. De borden met seinen die automatisch verschijnen geven de komst van de tegemoetkomende boten aan. We gaan het hotel hier maar eens in voor een soepje en daarna nog het infocentrum van de Loreley die veel informatie geeft over deze streek wat we in een film in 3D zelfs kunnen zien. We rijden nog verder naar Nahstätten maar dat voegt niet veel toe en we zitten nu na een mooie dag aan een aperatiefje. Niesje weet al wat ze straks gaat bestellen: een Scnitzel mit gebackenen Zwiebeln. De mannen nemen de Küferschnitzel en ik moet nog even denken… het zal de Jägerschnitzel wel worden. Loopt het water jullie al in de mond?
Morgen zijn we er weer! Tot dan…..

Herfstkleuren 7 november 2012

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 19:21 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 10 november 2012

Badenhard

Ons arrangement hier was niet duur maar we spenderen nogal wat aan de overtochten met de veerboot. Toen we hier naartoe reden dacht ik nog dat Kestert aan de linkerkant van de Rijn lag maar toen ik de kaart eens goed bekeek bleek het juist aan de andere kant. Wanneer we dus naar onze favoriete plekjes willen moeten we de pont nemen of… omrijden via Koblenz of zoals gisteren via Mainz. Vandaag werd het dus gewoon de pont en we laten Ben en Niesje alle mooie plekjes zien die we kennen. Via Utzenhain naar Emmelshausen en daar vieren we vast het 42 jarig standhouden van Ben en Niesje met cappuccino en gebak. Dan is Badenhard aan de beurt en terwijl we ons rondje langs het huisje maken zien we een oudere dame aankomen. Wim zet de auto netjes aan de kant en ziet dan dat het Frau Steeg is. Ze is stomverbaasd. Ich hab’gerade an euch gedacht’, zegt ze. Er zijn een paar huizen hier aan de Ferienstrecke verkocht aan Nederlanders en ze bedacht ineens dat ze ons dit jaar nog niet gezien had. En ziet ineens Wim uitstappen. Ze stapt bij ons in en even later legt Gerhard Steeg zijn gereedschap neer in de varkensstal om mee naar binnen te gaan om ons weerzien te feiern. We brengen een aangenaam uurtje door met koffie èn wijn en zijn weer helemaal op de hoogte van het wel en wee van de familie waar we nu precies 40 jaar regelmatig contact mee hebben. We hebben het natuurlijk nog over de tijd dat de jongens bij hen over de vloer kwamen in de stal en dat Mark zelfs bij ze had “Kaffee getrunken’. Ooit hadden we uit de grap nog geopperd dat we er wel eentje konden omruilen. Zij hadden vier dochters en wij drie zonen. Ach… nu zijn ze 81 en 78 jaar en zien er nog fit uit. Arbeiten macht jung, zegt Gerhard. Maar hij had ook liever gehad dat hij een flinke schoonzoon in z’n bedrijf had gekregen.

Aan de koffie... en een glaasje wijn bij de fam. Steeg in Badenhard

Frau Elfriede Steeg, een schat van een vrouw...

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 14:27 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 10 november 2012

Darum ist es am Rhein so schön...

En dan volgt het slotstuk waarmee je altijd eer in legt bij gasten. De weg bovenlangs vanaf Oberwesel naar Urbar. Vandaar slaan we af richting de Lorelyblick bij Mariaruh. De zon blijft ons verrassen en we hebben een geweldig uitzicht op de Rijn. De kleuren zijn nog steeds zoals je in de herfst mag verwachten, Ben en Wim verdiepen zich in de vaarroutes van de rijnaken die voorbij varen door dit nauwe stuk van de Rijn. Het is niet voor niets dat hier lange tijd een loods aan boord kwam om de schepen langs dit gevaarlijke stuk te loodsen. Die twee zijn het weer helemaal eens met elkaar. Nies en ik bekijken het stel vanaf een afstandje. Het lijkt net een toneeltje voor twee oudere heren: Ze hebben beide een verrekijker in de hand. En wij zien het alsof ze zeggen: ’Hier heb ie de mienten en geef mie d’n oewnten’. Blijkt achteraf anders.
We vermaken ons in elk geval. Natuurlijk dalen we vanaf deze hoge Hunsrück bij Biebernheim af naar St Goar, 17% helling. Hoef je met een caravan niet te doen. We horen steeds de avonturen die Ariën uithaalt bij alle smalle weggetjes in deze wijngebieden. Wim waagt zich niet aan de weggetjes van de wijnboeren.Is trouwens verboden.

Gezicht op Oberwesel

Wim en Ben, de oudste en de jongste van de 4 broers van der Kolk, kunnen het goed samen vinden.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 14:22 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 9 november 2012

Kestert am Rhein

Boven een van de poorten van Bacharach....

Nou pa, dat was onze stamkroeg’, sms-te Catharina al naar Ben. Blijkt dat ze met Ariën al eens in Prath geweest is en vandaar de Wanderweg naar Kerstert namen naar Hotel Krone. Wij zitten hier gebeiteld, mooie kamers en lekker eten. Telkens als er een vogelgefluit te horen is heeft Ben weer een sms-je binnen. Ja dat heeft Paul Sietse zo ingesteld. Op dit moment werkt het internet hier niet. ‘Ein Gast hatte gesorgt für eine Wurm und Telecom hat uns dann heraus geschmissen.’
Maakt niks uit, gewoon even afkicken. Vandaag hebben we de omgeving hier maar eens bekeken. Deze kant van de Rijn boeide ons nooit zo en we nemen de weg naar Rüdesheim. Daar moet je toch eens geweest zijn als je de Rijn bezoekt. Het is er niet bijzonder en het regent eerst nog wat, maar zo gauw we bij Mainz naar de andere kant van de Rijn vertrokken zijn begint het zonnetje haar best te doen. Natuurlijk gaan we hier de B9 op langs de Rijn en stoppen in het originele Bacharach. In deze niet op toeristen ingestelde tijd van het jaar is er geen toiletgebouw open en we zoeken een gezellige Bäckerei op voor Cappuccino met wat lekkers.

Vlak voor Hotel Krone in Kestert

Bacharach

Niesje en ik vergapen ons aan de etalage met Schildpadpoppen die we zelf vroeger ook gehad hebben. Maar waar ze gebleven zijn weten we ook geen van beide meer. Ze kosten nu 125 euro, niet te geloven...

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 13:23 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 6 november 2012

Over schoonmaak en... een voorbeeld...

Driekwart van ons huis heeft een soort voorjaarsschoonmaak achter de rug. Ik doe daar eigenlijk niet aan, maar wanneer je de helft van je huis uit moet pakken omdat de vloer geschuurd en in de olie moet, dan staat de andere helft vol, snap je? Dus alle planken met boeken zijn uitgedund en schoon. Onze Turkse parketteur heeft goed werk verricht en was bovendien een bijzonder vriendelijke man. We kregen een kijkje in zijn leven en het was niet gemakkelijk om op je 24e naar Nederland te komen, te trouwen en in een totaal andere cultuur terecht te komen. Hij was dan ook van plan om samen met zijn gezin terug te gaan, maar zijn vrouw die op haar 2e al naar Nederland was gekomen wilde dat niet. Toen hijzelf na jaren weer eens in Turkije kwam bleek dat zijn verwachtingen van zijn geboorteland behoorlijk bijgesteld moesten worden. Hoewel zijn ouders niet streng moslim waren had hij geleerd om zijn ogen neer te slaan wanneer er een ouder echtpaar naderde. Dat was, zo vertelde hij, om de man niet in verlegenheid te brengen doordat je zijn vrouw zou aankijken. Maar toen hij eens terug was in Turkije en in de rij bij de supermarkt stond, bleek een oude man bij de kassa moeite te hebben om met zijn pasje te betalen. Het lukte niet en met het tweede pasje ook niet. Toen was een jongere man, die ook in die rij stond te wachten, vreselijk beginnen te schelden op de arme oudere man. Hij was ontzet en bonjourde de jonge man op een hardhandige manier naar buiten. Toen hij terug kwam bij de kassa, bedankte de kassière hem, maar zei ook dat dit veel vaker gebeurde. Er was geen beginnen aan. Hierdoor veranderde zijn visie op het Turkije dat hij nog voor ogen had. Nee hij wil niet meer terug. Twee van zijn dochters studeren hier voor arts. De derde wil studeren voor hersenchirurg en zijn zoon kon niet zo geweldig leren en wordt bakker. Hijzelf heeft in het begin alles aangepakt en toen hij weer eens werkloos was is hij voor niks gaan werken bij een klein bedrijf. Die nam hem toen na drie maanden in dienst. Uiteindelijk leerde hij het vak van parket leggen en het onderhoud ervan en begon zijn eigen bedrijf. Wij waren allebei onder de indruk van deze eenvoudige man die zijn leven zo vorm gegeven heeft.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 5 november 2012

Aletta Jacobs

Mocht je ooit de gelegenheid hebben om Marijke Kots te gaan zien in de hoedanigheid als AlettaJacobs, laat die kans je niet ontglippen. De middag met de dames van Passage Drenthe werd helemaal gevuld met een anderhalf durend optreden van Alette Jacobs want vanaf het begin had je niet het gevoel dat daar Marijke Kots optrad maar dat het Aletta Jacobs was die binnenkwam in haar zwarte mantel met hoedje en die haar leven weergaf. Het was doodstil in die zaal waar het even ervoor nog een lawaai was van kwetterende dames. Wat was het leven van Alette Jacobs, die in 1854 geboren werd in Sappemeer, bijzonder. Ze was de eerste vrouw die studeerde en arts werd net als haar vader en daardoor het voorbeeld was voor andere vrouwen. Bovendien was ze een voorvechtster van het vrouwenkiesrecht wat door haar ook vorm kreeg. Anderhalf uur lang kon je een speld horen vallen. Het was Alette Jacobs die zo’n indruk maakte, je zou vergeten dat het Marijke Kots was die dit uitbeeldde.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 4 november 2012

Rentmeesterschap...

Allemachtig, wat kunnen 420 vrouwen een lawaai produceren. We zitten al een half uur te vroeg in Hoogeveen op de Ontmoetingsdag van Passage Drenthe. Het thema van de ochtend zou zijn: Rentmeesterschap. Martine Vonk die milieukunde heeft gestudeerd zette ons heel wat dilemma’s voor waar je moest kiezen of je het er mee eens was of oneens door een groen of een rood papiertje op te steken. Natuurlijk zat het antwoord er ergens tussen in en dat gaf heel wat discussie.
Wat te denken van: alle Nederlanders zouden 2 dagen in de week geen vlees meer moeten eten. Er volgde nogal commotie en één dame die dat niks vond meldde: Ik lust wel een half varken. Maar als je gewoon iedere dag iets minder vlees zou gebruiken klinkt het al anders.
Of: Zou duurzaam geproduceerd voedsel politiek wel of niet gereguleerd moeten worden
Of: Ben je bereid meer te betalen voor een product als ik weet dat de boer daardoor meer verdient.
Of: Zou je wel of geen boontjes uit Kenia kopen.
Martine zelf stimuleerde het om bij lokale ondernemers te kopen. Die zijn flexibeler en kunnen producten dichtbij huis krijgen. Uiteindelijk waren we het eens. Koop zo veel mogelijk onbewerkte producten. Let op de E nummers en de suikers die in het bewerkte voedsel zitten.
Maar intussen viel me iets op. Terwijl op school bijna alle meisjes lang haar dragen, was er bij al die oudere dames niet een bij die lang haar had. Ik zag er welgeteld één en die had haar haar opgestoken.
Het was een verrassing om oud-schoolvriendin Erna tegen te komen. De pauze met soep en broodjes was te kort om helemaal bij te praten. Zoals je dat soms hebt met oude vrienden, wanneer je elkaar lang niet gezien hebt, valt die tijd ertussen gewoon weg.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 07:49 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 3 november 2012

De voorkant bijt en...

Ik was precies op tijd thuis na het ophangen van de schilderijen voor de nieuwe expo in de Schepershof samen met onze groep. Mijn favoriete tv programma ‘Droomhuis op het platteland gezocht’ was net begonnen. Het gaat meestal over nogal prijzige huizen die worden bekeken in de Engelse countrysite. Soms is de Yorkshire Dales, soms is het Schotland, Wales of Cornwall, maar vandaag was het Dorset. En als het een beetje meezit is het droomhuis van het zoekende stel erbij. Dit keer werd er dus een huis gezocht in Dorset. Het uitzicht overal op het platteland in Groot Brittanië is meestal fenominaal. Dat heeft natuurlijk ook te maken met het vaak heuvelachtige landschap. De vrouwelijke helft van dit al wat oudere echtpaar was van plan om te gaan leren mennen en tussen twee bezichtigingen in kreeg ze een les in mennen van een dame die een complete stal met menpaarden had. Het leken mij Friezen. Toen ze de man vroegen naar zìjn interesse in paarden gaf hij als antwoord: ’Ik weet alleen dat de voorkant bijt en de achterkant slaat.’ Hij vond het belangrijker dat ze dichtbij een dorp gingen wonen waar een pub was. Het derde huis dat bekeken wordt noemen ze het verrassingshuis. Soms is het een deel van een landhuis, soms een verbouwde kerk , een te verbouwen watertoren of een omgebouwde schuur. Meestal wordt die laatste niet de favoriet. De gewijde sfeer in de verbouwde kerk was dit keer ook niet helemaal wat ze zochten.
Wie het ook leuk vindt om dit programma te volgen kijke op sbs 6 om 16.30 uur.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 15:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 31 oktober 2012

Vander en Nola met Halloween

Het eerste wat ik dacht toen ik deze schattige foto van Nola en Vander zag was: tulips! Het ziet er toch uit als een nieuwe Nederlandse klederdracht! Het is Halloween en daar wordt in Amerika een heel feest van gemaakt. Kinderen gaan langs de deuren om vooral mensen te laten schrikken.
Toen ik die tulpen op het jurkje zag was ik er eigenlijk zeker van dat oma Luella in de weer was geweest. En dat was ook zo, maar niet voor het jurkje van Nola. Dat had Nancy al eerder ergens opgeduikeld. Maar de muts heeft Luella wel gemaakt, zo schreef ze. De klompjes die ze draagt zijn van Nancy geweest die ze ooit van opa Herman en oma Netty kreeg. Vander ziet er natuurlijk als een stoere knul uit.
Ooit naaide tante Hanna een Hollandse outfit voor Berdena. Naaien was haar specialiteit, heb ik me laten vertellen. Een buurmeisje was net zo oud als Berdena en diende als voorbeeld.

In het fotoboekje van tante Hanna dat ik ooit van Dinie Voortman kreeg zat ook deze foto die was opgestuurd om te laten zien hoe ons nichtje Berdena als een Amerikaans meisje ook Nederlandse roots heeft.

Maar eerst werd er in Nederland een voorbeeld gezocht... dat ongeveer even oud was als Berdena... Geen idee wiens buurmeisje dit is!

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 10:03 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 29 oktober 2012

Zoooo jammer...

‘Heb je zin in een potje Master Mind’, vroeg ik Frank die een nachtje bij ons komt logeren. Hij had al geschilderd over de herfst en zat nu vastgeroest achter de computer. ‘Master Mind, hoe gaat dat?’ Ik legde het hem uit en ineens wist hij het. ‘Dat hebben we ook op school!’ Dat scheelt al weer extra uitleg. Ja hoor, dat wilde hij wel en even later zitten we onze hersens te kraken om zo gauw mogelijk de goede kleuren te raden. Het is een spel dat blijft boeien.
Toen we 25 jaar geleden met Ben en Diny en hun jongens in de bergen op vakantie waren was het Jaap die ik hiervoor steeds enthousiast kreeg en 10 jaar later was Joanne er voor in wanneer we met de caravan achter het kippenhok op de Boomgaard bivakkeerden. Misschien heeft deze eerste campingervaring Johan en Joke wel op het idee gebracht om hun Vekabo camping te starten.
Zo jammer dat ik Wim niet meer voor een spelletje te pakken krijg. Hij heeft te veel spelletjes gespeeld, mòèten spelen, als je hem mag geloven. Ik heb nooit gemerkt dat hij er een hekel aan had, maar ja… in de vakanties was het vaste prik dat we òf canasta speelden òf klaverjasten, ezeltje of andere kaartspelletjes deden. En Wim had er een gruwelijke hekel aan wanneer de spelregels ietwat aangepast werden of dat er lichtelijk vals gespeeld werd. Voor de anderen was het vooral dat het leuk moest blijven en daarover verschilden de meningen. Toen de jongens eenmaal hun eigen gang gingen was het dan ook afgelopen met de spellen. Ik kreeg hem er niet meer voor in beweging. Zóó jammer. Het scheelt dat Robin en Eva en nu dus Frank er altijd voor te porren zijn.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 11:35 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 28 oktober 2012

A-j weer es wat metbrengt... gooi dan eers wat weg...

Wim met onze liefste pony tot nu toe, Betsie. Dit 10 jaar oude shirt is nu uit de gratie...

‘Jao jao… wi-j heb de oorlog nog met emaak’, werd er dan gezegd. Mama keek de kring om de keukentafel eens rond, pa en opoe en opa knikten mee en zuchtten. ‘Toen was alles zo betuun, ie-j gooien neet zo gauw wat vot’.
En dan was het even stil en lieten ze hun gedachten teruggaan naar die tijd toen alles op de bon was.
Meestal ging het om iets dat wel of niet ingeruild of weggegooid zou worden. Zou dit misschien toch onbewust bij mij zijn blijven hangen?
Ik ben weer op oorlogspad geweest. Er moest weer opgeruimd. De kamer boven die ik me toegeëigend heb voor mijn kleding, naaimachine en strijkplank was aan een opruim- en schoonmaakbeurt toe. Maar wat kostte me dat een moeite. Uiteindelijk leverde het weer een zak of vier op die afgevoerd gaan worden naar de Kringloop. Ik heb er wel, zij het in etappes, vier dagen over gedaan, maar dan heb je ook wat. En Wim zei het nog maar eens: ’A’j weer es wat metbrengt, gooi dan eers wat weg’.
Maar ik heb hem wel aangestoken: ’Mien kaste za’k ok es uutdunnen, ik hebbe zovölle wa’k toch niet meer an doe’. En hij toog vanmiddag ook aan de slag. Na mijn vier dagen ploeteren kostte het hem op de kop af 20 minuten om de stapel T-shirts, broeken en overhemden uit te zoeken. Toen stond er ook een gevulde plastic zak klaar. ‘Maor Wim, den he-j zowat niet an ehad, zunde um dat noe weg te doen.’ Toen volgden de redenen waarom iets niet werd gedragen: te laege an de hals, te krap in de scholders, te strak um de boek. Tja… ook hij wordt ouder. Er ging bijna een splinternieuw paars T-shirt achteraan waar het kaartje van € 18,95 nog aanzat. Ik had het hem blijkbaar opgedrongen bij Schomaker. ‘Man... den is veur onder oew nieje aoverhemd’. Ik stond versteld met hoeveel gemak hij praktisch nieuwe kleren in de zak stopte, maar gek als het was.. de afgedragen overhemdjes bekeek hij met liefde en vroeg me dan:’Ku-j daor nog iets an doen, effen iets an-ikkeren öf zo?’ Ik heb wel eens kragen gekeerd en gaatjes gedicht in zijn lievelingshemden.
Toen ik zonet de stapel onder de kapschuur bekeek moest ik ook even zuchten en bedacht dat neef Wim nog niet zo’n slechte manier van kleden heeft. Hij heeft één stel nette kleren en een stel om in te klussen, zegt hij. That’s it. Zijn de kluskleren versleten dan wordt het stel nette kleren gebombardeerd tot klussen en koopt hij weer een nieuw setje. Goed voorbeeld, maar…. zucht…
Misschien kan een van de jongens nog iets uit die zak gebruiken want... zie boven....!

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 16:09 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 27 oktober 2012

Oranje boven...

Ik hou van de kleur oranje, niet omdat ons koningshuis die naam draagt of het Nederlands elftal daarin gekleed is, maar het is gewoon een kleur om vrolijk van te worden. Dat dacht ik ook toen we in 1968 in de Jan Voermanstraat kwamen wonen. Ons toilet had geen raam en zo’n donker hol moest wat opgepimpt en de enige kleur die er volgens mij voor in aanmerking kwam was oranje. En het was nog niet eens een modekleur toen. Dat was geen goed idee. Je werd gek van die kleur om je heen, want we hadden het plafond ook maar meegedaan. Toen we na 6 jaar verhuisden kwamen er Surinaamse mensen in. Ik heb nooit gehoord wat die ervan vonden. Wie weet had ik de kleur hiermee geïntroduceerd want het werd in de 70er jaren een van de modekleuren naast donkerbruin en mosgroen. Dat werden dus de kleuren in onze nieuwe woonkamer aan de Marnixstraat: groen met gebroken wit èn één donkerbruine wand en ja… ik kon het toch niet laten…… de gordijnen aan de voorkant op het noorden werden van wollen oranje Ploegstof. Dit keer was het een schot in de roos en ze zijn nog een paar huizen verder meeverhuisd toen het allang geen modekleur meer was. Intussen hebben we al veel naturel gezien, vreselijke wilde behangetjes en alles er tussen in. Het is intussen meest naturel en wit gebleven. Ik zag pas dat we deze winter ons in maisgeel horen te hullen, hou ik ook wel van, maar toen ik vanmorgen een paar Libelles inkeek wist ik niet wat ik zag: het wordt nu weer overal oranje. Nee die oude gordijnen heb ik niet meer, maar nu hou ik het bij een paar stroken doorzichtig gordijn,heel bescheiden aan weerskanten van het grote raam, die we een paar jaar geleden meebrachten vanuit Normandië. Was ik de mode alweer voor….

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 10:31 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten