of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe

seniorennet.be

Maandag 5 november 2012

Aletta Jacobs

Mocht je ooit de gelegenheid hebben om Marijke Kots te gaan zien in de hoedanigheid als AlettaJacobs, laat die kans je niet ontglippen. De middag met de dames van Passage Drenthe werd helemaal gevuld met een anderhalf durend optreden van Alette Jacobs want vanaf het begin had je niet het gevoel dat daar Marijke Kots optrad maar dat het Aletta Jacobs was die binnenkwam in haar zwarte mantel met hoedje en die haar leven weergaf. Het was doodstil in die zaal waar het even ervoor nog een lawaai was van kwetterende dames. Wat was het leven van Alette Jacobs, die in 1854 geboren werd in Sappemeer, bijzonder. Ze was de eerste vrouw die studeerde en arts werd net als haar vader en daardoor het voorbeeld was voor andere vrouwen. Bovendien was ze een voorvechtster van het vrouwenkiesrecht wat door haar ook vorm kreeg. Anderhalf uur lang kon je een speld horen vallen. Het was Alette Jacobs die zo’n indruk maakte, je zou vergeten dat het Marijke Kots was die dit uitbeeldde.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 00:00 Stuur door Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

Loewiesa5 november 2012 om 21:49

Hoi Hetty

Aletta Jacons de beroemdsre vrouw uit de eerste feministische golf. Dus als ze haar rol goed gespeeld heeft zal zij natuurlijk best indruk gemaakt hebben.

Fijne rest van de avond
lieve groetjes

Loes

Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Zondag 4 november 2012

Rentmeesterschap...

Allemachtig, wat kunnen 420 vrouwen een lawaai produceren. We zitten al een half uur te vroeg in Hoogeveen op de Ontmoetingsdag van Passage Drenthe. Het thema van de ochtend zou zijn: Rentmeesterschap. Martine Vonk die milieukunde heeft gestudeerd zette ons heel wat dilemma’s voor waar je moest kiezen of je het er mee eens was of oneens door een groen of een rood papiertje op te steken. Natuurlijk zat het antwoord er ergens tussen in en dat gaf heel wat discussie.
Wat te denken van: alle Nederlanders zouden 2 dagen in de week geen vlees meer moeten eten. Er volgde nogal commotie en één dame die dat niks vond meldde: Ik lust wel een half varken. Maar als je gewoon iedere dag iets minder vlees zou gebruiken klinkt het al anders.
Of: Zou duurzaam geproduceerd voedsel politiek wel of niet gereguleerd moeten worden
Of: Ben je bereid meer te betalen voor een product als ik weet dat de boer daardoor meer verdient.
Of: Zou je wel of geen boontjes uit Kenia kopen.
Martine zelf stimuleerde het om bij lokale ondernemers te kopen. Die zijn flexibeler en kunnen producten dichtbij huis krijgen. Uiteindelijk waren we het eens. Koop zo veel mogelijk onbewerkte producten. Let op de E nummers en de suikers die in het bewerkte voedsel zitten.
Maar intussen viel me iets op. Terwijl op school bijna alle meisjes lang haar dragen, was er bij al die oudere dames niet een bij die lang haar had. Ik zag er welgeteld één en die had haar haar opgestoken.
Het was een verrassing om oud-schoolvriendin Erna tegen te komen. De pauze met soep en broodjes was te kort om helemaal bij te praten. Zoals je dat soms hebt met oude vrienden, wanneer je elkaar lang niet gezien hebt, valt die tijd ertussen gewoon weg.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 07:49 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 3 november 2012

De voorkant bijt en...

Ik was precies op tijd thuis na het ophangen van de schilderijen voor de nieuwe expo in de Schepershof samen met onze groep. Mijn favoriete tv programma ‘Droomhuis op het platteland gezocht’ was net begonnen. Het gaat meestal over nogal prijzige huizen die worden bekeken in de Engelse countrysite. Soms is de Yorkshire Dales, soms is het Schotland, Wales of Cornwall, maar vandaag was het Dorset. En als het een beetje meezit is het droomhuis van het zoekende stel erbij. Dit keer werd er dus een huis gezocht in Dorset. Het uitzicht overal op het platteland in Groot Brittanië is meestal fenominaal. Dat heeft natuurlijk ook te maken met het vaak heuvelachtige landschap. De vrouwelijke helft van dit al wat oudere echtpaar was van plan om te gaan leren mennen en tussen twee bezichtigingen in kreeg ze een les in mennen van een dame die een complete stal met menpaarden had. Het leken mij Friezen. Toen ze de man vroegen naar zìjn interesse in paarden gaf hij als antwoord: ’Ik weet alleen dat de voorkant bijt en de achterkant slaat.’ Hij vond het belangrijker dat ze dichtbij een dorp gingen wonen waar een pub was. Het derde huis dat bekeken wordt noemen ze het verrassingshuis. Soms is het een deel van een landhuis, soms een verbouwde kerk , een te verbouwen watertoren of een omgebouwde schuur. Meestal wordt die laatste niet de favoriet. De gewijde sfeer in de verbouwde kerk was dit keer ook niet helemaal wat ze zochten.
Wie het ook leuk vindt om dit programma te volgen kijke op sbs 6 om 16.30 uur.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 15:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 31 oktober 2012

Vander en Nola met Halloween

Het eerste wat ik dacht toen ik deze schattige foto van Nola en Vander zag was: tulips! Het ziet er toch uit als een nieuwe Nederlandse klederdracht! Het is Halloween en daar wordt in Amerika een heel feest van gemaakt. Kinderen gaan langs de deuren om vooral mensen te laten schrikken.
Toen ik die tulpen op het jurkje zag was ik er eigenlijk zeker van dat oma Luella in de weer was geweest. En dat was ook zo, maar niet voor het jurkje van Nola. Dat had Nancy al eerder ergens opgeduikeld. Maar de muts heeft Luella wel gemaakt, zo schreef ze. De klompjes die ze draagt zijn van Nancy geweest die ze ooit van opa Herman en oma Netty kreeg. Vander ziet er natuurlijk als een stoere knul uit.
Ooit naaide tante Hanna een Hollandse outfit voor Berdena. Naaien was haar specialiteit, heb ik me laten vertellen. Een buurmeisje was net zo oud als Berdena en diende als voorbeeld.

In het fotoboekje van tante Hanna dat ik ooit van Dinie Voortman kreeg zat ook deze foto die was opgestuurd om te laten zien hoe ons nichtje Berdena als een Amerikaans meisje ook Nederlandse roots heeft.

Maar eerst werd er in Nederland een voorbeeld gezocht... dat ongeveer even oud was als Berdena... Geen idee wiens buurmeisje dit is!

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 10:03 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 29 oktober 2012

Zoooo jammer...

‘Heb je zin in een potje Master Mind’, vroeg ik Frank die een nachtje bij ons komt logeren. Hij had al geschilderd over de herfst en zat nu vastgeroest achter de computer. ‘Master Mind, hoe gaat dat?’ Ik legde het hem uit en ineens wist hij het. ‘Dat hebben we ook op school!’ Dat scheelt al weer extra uitleg. Ja hoor, dat wilde hij wel en even later zitten we onze hersens te kraken om zo gauw mogelijk de goede kleuren te raden. Het is een spel dat blijft boeien.
Toen we 25 jaar geleden met Ben en Diny en hun jongens in de bergen op vakantie waren was het Jaap die ik hiervoor steeds enthousiast kreeg en 10 jaar later was Joanne er voor in wanneer we met de caravan achter het kippenhok op de Boomgaard bivakkeerden. Misschien heeft deze eerste campingervaring Johan en Joke wel op het idee gebracht om hun Vekabo camping te starten.
Zo jammer dat ik Wim niet meer voor een spelletje te pakken krijg. Hij heeft te veel spelletjes gespeeld, mòèten spelen, als je hem mag geloven. Ik heb nooit gemerkt dat hij er een hekel aan had, maar ja… in de vakanties was het vaste prik dat we òf canasta speelden òf klaverjasten, ezeltje of andere kaartspelletjes deden. En Wim had er een gruwelijke hekel aan wanneer de spelregels ietwat aangepast werden of dat er lichtelijk vals gespeeld werd. Voor de anderen was het vooral dat het leuk moest blijven en daarover verschilden de meningen. Toen de jongens eenmaal hun eigen gang gingen was het dan ook afgelopen met de spellen. Ik kreeg hem er niet meer voor in beweging. Zóó jammer. Het scheelt dat Robin en Eva en nu dus Frank er altijd voor te porren zijn.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 11:35 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 28 oktober 2012

A-j weer es wat metbrengt... gooi dan eers wat weg...

Wim met onze liefste pony tot nu toe, Betsie. Dit 10 jaar oude shirt is nu uit de gratie...

‘Jao jao… wi-j heb de oorlog nog met emaak’, werd er dan gezegd. Mama keek de kring om de keukentafel eens rond, pa en opoe en opa knikten mee en zuchtten. ‘Toen was alles zo betuun, ie-j gooien neet zo gauw wat vot’.
En dan was het even stil en lieten ze hun gedachten teruggaan naar die tijd toen alles op de bon was.
Meestal ging het om iets dat wel of niet ingeruild of weggegooid zou worden. Zou dit misschien toch onbewust bij mij zijn blijven hangen?
Ik ben weer op oorlogspad geweest. Er moest weer opgeruimd. De kamer boven die ik me toegeëigend heb voor mijn kleding, naaimachine en strijkplank was aan een opruim- en schoonmaakbeurt toe. Maar wat kostte me dat een moeite. Uiteindelijk leverde het weer een zak of vier op die afgevoerd gaan worden naar de Kringloop. Ik heb er wel, zij het in etappes, vier dagen over gedaan, maar dan heb je ook wat. En Wim zei het nog maar eens: ’A’j weer es wat metbrengt, gooi dan eers wat weg’.
Maar ik heb hem wel aangestoken: ’Mien kaste za’k ok es uutdunnen, ik hebbe zovölle wa’k toch niet meer an doe’. En hij toog vanmiddag ook aan de slag. Na mijn vier dagen ploeteren kostte het hem op de kop af 20 minuten om de stapel T-shirts, broeken en overhemden uit te zoeken. Toen stond er ook een gevulde plastic zak klaar. ‘Maor Wim, den he-j zowat niet an ehad, zunde um dat noe weg te doen.’ Toen volgden de redenen waarom iets niet werd gedragen: te laege an de hals, te krap in de scholders, te strak um de boek. Tja… ook hij wordt ouder. Er ging bijna een splinternieuw paars T-shirt achteraan waar het kaartje van € 18,95 nog aanzat. Ik had het hem blijkbaar opgedrongen bij Schomaker. ‘Man... den is veur onder oew nieje aoverhemd’. Ik stond versteld met hoeveel gemak hij praktisch nieuwe kleren in de zak stopte, maar gek als het was.. de afgedragen overhemdjes bekeek hij met liefde en vroeg me dan:’Ku-j daor nog iets an doen, effen iets an-ikkeren öf zo?’ Ik heb wel eens kragen gekeerd en gaatjes gedicht in zijn lievelingshemden.
Toen ik zonet de stapel onder de kapschuur bekeek moest ik ook even zuchten en bedacht dat neef Wim nog niet zo’n slechte manier van kleden heeft. Hij heeft één stel nette kleren en een stel om in te klussen, zegt hij. That’s it. Zijn de kluskleren versleten dan wordt het stel nette kleren gebombardeerd tot klussen en koopt hij weer een nieuw setje. Goed voorbeeld, maar…. zucht…
Misschien kan een van de jongens nog iets uit die zak gebruiken want... zie boven....!

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 16:09 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 27 oktober 2012

Oranje boven...

Ik hou van de kleur oranje, niet omdat ons koningshuis die naam draagt of het Nederlands elftal daarin gekleed is, maar het is gewoon een kleur om vrolijk van te worden. Dat dacht ik ook toen we in 1968 in de Jan Voermanstraat kwamen wonen. Ons toilet had geen raam en zo’n donker hol moest wat opgepimpt en de enige kleur die er volgens mij voor in aanmerking kwam was oranje. En het was nog niet eens een modekleur toen. Dat was geen goed idee. Je werd gek van die kleur om je heen, want we hadden het plafond ook maar meegedaan. Toen we na 6 jaar verhuisden kwamen er Surinaamse mensen in. Ik heb nooit gehoord wat die ervan vonden. Wie weet had ik de kleur hiermee geïntroduceerd want het werd in de 70er jaren een van de modekleuren naast donkerbruin en mosgroen. Dat werden dus de kleuren in onze nieuwe woonkamer aan de Marnixstraat: groen met gebroken wit èn één donkerbruine wand en ja… ik kon het toch niet laten…… de gordijnen aan de voorkant op het noorden werden van wollen oranje Ploegstof. Dit keer was het een schot in de roos en ze zijn nog een paar huizen verder meeverhuisd toen het allang geen modekleur meer was. Intussen hebben we al veel naturel gezien, vreselijke wilde behangetjes en alles er tussen in. Het is intussen meest naturel en wit gebleven. Ik zag pas dat we deze winter ons in maisgeel horen te hullen, hou ik ook wel van, maar toen ik vanmorgen een paar Libelles inkeek wist ik niet wat ik zag: het wordt nu weer overal oranje. Nee die oude gordijnen heb ik niet meer, maar nu hou ik het bij een paar stroken doorzichtig gordijn,heel bescheiden aan weerskanten van het grote raam, die we een paar jaar geleden meebrachten vanuit Normandië. Was ik de mode alweer voor….

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 10:31 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 25 oktober 2012

Verandering...

De Boskamp nu.

Wat kan er in éen generatie veel veranderen. Wat was het gezellig om samen met je zusje in één bed te slapen. Het was natuurlijk ook wel eens donderjagen en vaak stond mama onder aan de trap en riep: ’Deerns… noe is et uut… slaopen’!
Ook bij de van der Kolkfamilie was dat heel gewoon. Daar sliepen de jongens met z’n vieren op een kamer, twee aan twee. Wim met Henry en Piet met Ben. En wanneer Niesje of ik eens bleven slapen gingen we gewoon bij moeder Siet in bed. Was altijd gezellig. Ja … zo ging dat toen.
Toen onze eigen jongens er eenmaal waren sliepen er meestal twee bij elkaar op de kamer, nu in een stapelbed dat Wim met een ingenieus systeem verdeeld had met multiplex platen zodat ieder een eigen stuk van de kamer had. Gerhard had het geluk… of pech dat hij het kleinste kamertje voor zich alleen had. De posters met Kiss sierden de muur en het was altijd een gezellige boel wanneer er vriendjes kwamen.
Er kwam verandering toen we naar Emmen verhuisden, alle drie jongens kregen een eigen kamer.
Ik mag graag naar huizenprogramma’s kijken op de tv en sta vaak met m’n oren te klapperen. ‘Die keuken gaat er uit, de badkamer is niet mijn smaak, geen kamers genoeg’. Tegenwoordig heb je met drie kinderen minstens vijf, het liefst zes slaapkamers nodig want behalve een slaapkamer per kind moet er toch ook een werk- en een hobbykamer zijn.
Ik denk wel eens hoe het vroeger geweest is in de grote gezinnen. Op de Boskamp met de tien kinderen Eggink zal er echt niet heel veel ruimte geweest zijn. Alleen gingen de meisjes al vroeg het huis uit, ik denk zelfs met 14 of 15 jaar naar een dienstje voor dag en nacht, en dat scheelde natuurlijk behalve een mond om te voeden ook een slaapplaats. Een douche kwam er pas veel later zo midden jaren 50 en dat was nog alleen in de zomer, want ome Jan had een plastic gordijn in de, zomers lege, koeienstal opgehangen en daarboven hing de douchekop.
Vorig jaar mochten we er nog rondkijken toen de familie uit Minneapolis over was. Het achterhuis was wel woonvertrek geworden maar alles was heel origineel gebleven, heel herkenbaar… wel met badkamer nu!

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 22:21 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 24 oktober 2012

Aover hoonder en je vaderland

Toen we in 1984 verhuisden naar Emmen werd dat door velen om ons heen heel apart gevonden. Wie deed dat nou. Werk je bij Stork, hebt je eigen huis, kinderen hier op school, vrouw invalwerk op verschillende scholen en… dan wil je weg omdat er veranderingen in je werkkring zijn die je niet aanstaan. Nee.. dat doet een Tukker niet zo gauw en ze snapten er niets van. Wij woonden hier in Hengelo inmiddels al 15 jaar en waren helemaal ingeburgerd.
Achteraf is het een goede beslissing geweest. Ons huis aan de Marnixstraat was binnen een weekend verkocht, het huis aan de Kuifmees in Emmen werd gekocht en de verhuizing kon precies na onze vakantie en het begin van het nieuwe schooljaar plaatsvinden. Wim voelde zich meteen als een vis in het water bij Holvrieka Ido in Emmen. Het duurde even voor ik hier gewend was, maar na een jaar woonden we hier al met veel plezier.
Maar ook hier in deze buurt zijn de Drenten honkvast. Ze gaan niet zo gauw bij ‘hun volk’ weg. Vooral de mensen in de buitendorpen blijven in de buurt wonen, net als onze buurman Jans die nog steeds op de boerderij woont waar hij geboren is.
Waarom ik hierover begin? Ik las nog even een nieuw gezegde op de Achterhoekse Spreukenkalender: De hoonder blieft geerne woor ze uut bunt ebreud.
Onze jongens zijn er wel niet uut ebreud, maar alle drie zijn ze hier zo ingeburgerd dat ze graag blijven. Alleen Rick begint er af en toe over dat hij wel weg wil, maar ja... 'waar je werk is is je vaderland' is ook weer zo'n gezegde.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 23:03 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 23 oktober 2012

Kouwe kant...

Tante Geertje en moeder Siet.

Kouwe kant? En dat bij de familie van der Kolk. Nee Jacomijn dat kan niet kloppen. Ik heb er nooit iets van gemerkt bij moeder Siet en al evenmin bij tante Marie Liefhebber, zoals ze nog vaak genoemd werd, of tante Rimie. Of zou het komen dat ze daar bijna allemaal jongens hadden en dat ze daarom blij waren met de in de familie binnenvliegende meisjes. En ook de Wezepers, ze waren altijd hartelijk voor ons, als aangetrouwden.
Na het afscheid van de laatste twee der Mohicanen in de familie van der Kolk, moeder Siet en tante Geertje begin van dit jaar, moeten we er zelf maar iets van maken als we contact willen houden.Dus... Jacomijn en Henk wierpen zich op als organisator en maakten de plannen voor april 2013
Maar nu… wat staat ons te wachten. De locatie is nog geheim. De mail van Jan en Jannie maakt ons nieuwsgierig. Maar de waarschuwing voor pretparken waar wij oudjes in verzeild kunnen raken, maakt het alleen maar erger. Nee Jan, ik ga niet zeuren dat we alles moeten weten, een beetje onzekerheid houdt de spanning er mooi in. Ik vertrouw helemaal op Henk en Jacomijn en ben benieuwd naar alle ervaringen van het afgelopen jaar.
Ik herinner me de bijeenkomst bij de Tinne nog goed toen we allemaal dat boekje over het Oldener Veer kregen waarin toch veel familiegeschiedenis van de voorouders te vinden is. Ik was zelfs zo geboeid door het schilderij op het kaft, geschilderd door Ben van Londen, dat wij er in augustus voor naar Wageningen togen om meer van zijn werk te vinden. Hij bleek het grootste deel van zijn leven daar op zijn woonboot de Tamalone gewoond en gewerkt te hebben. Maar bij de speciale Ben van Londen-expositie ontbrak het schilderij van het Oldener Veer, hoewel er gevraagd was om werk van hem dat nog te vinden was tijdelijk af te staan voor deze expositie. Het moet toch ergens bij een van der Kolk hangen, denk ik. Wel hing er een schilderijtje van de Loswal in Hattem, bij de brug over het Apeldoorns kanaal.
Tja... nog even de winter door...

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 13:16 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 22 oktober 2012

Leef als een Indiaan...

Soms maak ik me zorgen waar ik toch met al die verzamelde spullen heen moet. Ons huis is te vol… of misschien zou je ook kunnen zeggen: ons huis is te klein. Iemand gaf eens het advies om elke vier jaar te verhuizen. Dat ruimt lekker op want je neemt alleen de dingen mee naar je nieuwe woonplek die daar belangrijk genoeg voor zijn. Maar wat ga je doen met alle zaken die waarde voor je hebben gekregen, nu je ouder geworden bent. Als je er niet meer bent, wie vindt ze dan ook nog de moeite waard. In mijn dromen heb ik de jongens al een container zien aanrukken waar al mijn door hen ongewenste schilderijen, kleding, prulletjes, souvenirs enz. in gekieperd werden.
Tot ik gisteren de krant opensloeg en een interview las met Peter Möricke, een schrijver van ZKV’s, Zeer Korte Verhalen. Hij wint het nog van zijn vriend en collega A.L. Snijders, die er in 2010 zelfs de Christiaan Huygensprijs voor kreeg. Möricke schrijft verhalen die nog op de palm van een hand passen. Ik werd ineens geboeid door een regel in dat interview die hij zijn kinderen heeft voorgehouden: Leef als een indiaan, laat geen sporen na. Hij fotografeert dus niet en van al zijn scripts, die hij in de loop der tijd schreef, heeft hij niets bewaard. Hoeven zijn kinderen niet meer weg te gooien.
Vandaag had ik een kort gesprek met Jan de Korte. Hij heeft met zijn Margriet een huis gekocht in een mooi nieuw stukje van Bargeroosterveld, vlakbij het Oosterse bos. Ja, ze hebben er zin in, maar… het huis is kleiner dan de pastorie waar ze nu nog wonen naast de Voorhof. Jan schildert niet onverdienstelijk en Margriet maakt heel mooie keramiek. Hij ziet er nogal tegenop om alles een plek te geven, zal waarschijnlijk niet lukken. Ik gaf hem het advies van Möricke mee:
Leef als een Indiaan!
Nu ik nog!

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 08:57 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 21 oktober 2012

Uit met Valerius...

Zo hebben de mensen in de Steentijd er waarschijnlijk uitgezien.

‘Weet je waarom vrouwen niet aan de galg gingen?’ Er kwamen van allerlei antwoorden. Ze deden geen domme dingen, ze waren slimmer… nee niets ervan. Ze droegen rokken. Als ze opgehangen zouden worden kon je er onder kijken en aangezien pas in de Franse tijd het ondergoed werd ingevoerd kon je tot in hun Jeruzalem kijken, besloot onze gids in het gevangenismuseum van Veenhuizen. Ze hadden voor vrouwen genoeg andere straffen: op hete kolen zitten, een blok aan het been.. of om de nek. Wie dat allemaal bedacht heeft? Wat nu het museum is was vroeger meer een heropvoedingsgesticht waar gewerkt moest worden. Met de boevenbus maakten we een ritje door de rest van Veenhuizen, langs de echte gevangenis. We horen dat 70% van de gevangenen weer terugkomt. Slechts 30% heeft zijn leven gebeterd, het zijn hier alleen mannen die hun straf uitzitten van 2 jaar tot levenslang. We beleefden ons dagje uit met Valerius, het Mannenkoor waar Wim nu al 7 jaar een enthousiast lid van is. Opnieuw hoorden we weer nieuwe dingen, elke gids vertelt toch weer iets nieuws. Na de lunch ging het gezamenlijk naar Borger, het Hunebedmuseum. Ook daar hadden we het geluk om een enthousiaste gids te hebben die prachtig kon vertellen over hunebedden en alles er omheen.
De dag werd besloten bij Restaurant Moorman in Erm met een stamppottenbuffet. De kok werd alle eer aangedaan. Het was goed om ook dit jaar een dagje met deze club op te trekken. Zo leer je elkaar langzamerhand wat beter kennen. Wat jammer voor Valerius is, is dat dirigent Daniel Rouwkema vertrekt. Hij wordt de vaste organist van het fraaie Steinmeyerorgel in de Maria of Koepelkerk in Bussum en laat daardoor drie koren in het noorden vallen waaronder Valerius. Het koor heeft zich in die 7 jaar goed ontwikkeld en ze zullen vast wel weer een nieuwe duizendpoot aan kunnen trekken.

De stoere beuk, geplant in 1898 ter ere van de kroning van koningin Wilhelmina

Levensecht nagemaakte mensen uit de Steentijd

Onze gids kon mooi vertellen...

Eigenlijk mag er niet geklommen worden op de hunebedden, maar toch...

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 14:57 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 19 oktober 2012

Britse humor

Nou ja... only to keep the dust down...?- De Borders van Schotland.. mooi in alle weersomstandigheden.

Daar moet je een Brit voor zijn om dit uit te vinden, stond er boven een mail die ik van Henk kreeg en omdat ik de Britse humor wel kan waarderen klikte ik de link meteen aan. Het Youtubefilmpje dat volgde bewees het weer eens dat hun humor heel bijzonder kan zijn. Ooit zei onze gastvrouw in het Lakedistrict over het weer daar: The rain is only waiting until I’m starting to hang my laundry. En het praatje met de postbode ’s morgens op zo’n druilerige dag: ‘The usual weather isn’t it’. En toen we het weerbericht voor de dag vroegen ergens in Engeland op een camping terwijl het wat lichtjes miezerde:’Don’t worry, it’s just to keep the dust down’. Ik zou zo zeggen: Geniet ervan! Enne... Henk bedankt!
Klik op
http://www.youtube.com/embed/ik9AtJQXaHQ?rel=0

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 20:37 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 18 oktober 2012

Een reis om de wereld in .... 8 maanden

Net als wij hadden ze veel foto's gemaakt op strategische punten. Hier zijn wij het bij de 45e breedtegraad op het Zuidereiland.... 5 jaar geleden.

Ik had even niet op de agenda gekeken wat de avond met de vrouwen van Passage Zuidbarge Rietlanden me zou brengen. Ik liet me maar verrassen. Het werd een prachtige avond. Een jong stel Roeland en Willemijn waren net 6 weken terug van hun wereldreis. Hiervoor hadden ze 2,5 jaar gewerkt in Zwitserland en voor ze zich weer in Nederland zouden gaan vestigen planden ze hun droomreis. Ze gingen niet over een nacht ijs, namen een minimum aan bagage mee, kregen de nodige inentingen en op 7 januari 2012 vertrokken ze richting Bangkok. De foto's die ze met de beamer lieten zien waren mooi, maar hun verhalen erbij maakten er een interessant geheel van. Tussen de verhalen en foto's van de verschillende landen zorgde een lied van Daniel Lohues of Ede Staal voor wat bezinning. Na Thailand werd per camper Australië ontdekt, Perth en omgeving waar het erg heet was, en daarna vlogen ze naar de oostkust. Ze waren erg onder de indruk van de gastvrijheid van zomaar vreemde mensen.En natuurlijk ontbrak de trip naar het binnenland van de Aboriginals niet. Toen Nieuw Zeeland aan de beurt was ging mijn hart wat sneller kloppen want veel van hun belevenissen waren ook de onze van 5 jaar geleden. Met een campertje trokken ze ook hier door het Noorder- en Zuidereiland, zagen de prachtige vogels, de geysers, gletsjers en de borrelende zwavelpoelen.
Vanuit Nieuw Zeeland vlogen ze naar Zuid Amerika dat ze doorkruisten met openbaar vervoer. Wat een ervaringen. Het was handig van ze om een dagboekje bij te houden en dat telkens met de souvenirs en alles wat ze in zo’n land verzameld hadden op te sturen naar het thuisfront. Zo hadden ze nooit meer dan 10 kg bagage. Meestal werd er in hostals overnacht, maar ook bij bed and breakfast adresjes. Een enkele keer logeerden ze in hotels en konden ze zich extra laten verwennen. 'Je zult wel afgevallen zijn', merkte een van de dames op. Ze hadden zoveel wandelingen gemaakt, vaak meerdaagse zoals de wandelingen bij de Milford Sound op het Zuidereiland van Nieuw Zeeland. En ook in Zuid Amerika bezochten ze al wandelend met een groep een origineel Inca dorp, dat zolang verstopt was geweest en daardoor nooit door de Spanjaarden was ontdekt. Maar nee… Willemijn vertelde dat ze juist 6 kilo was aangekomen. Het laatste bezoek dat ze brachten was aan Cuba met auto’s en verdere entourage dat je je 40 jaar terug waande. Natuurlijk werden ze vrolijk en blij door de familie opgewacht op Schiphol na een reis om de wereld in... 8 maanden van 7 januari tot 1 september 2012. Erg mooi was het om met jullie mee te mogen reizen, dank je wel!

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 14:37 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 17 oktober 2012

Kippenvel

Lang, heel lang geleden had ik als vak op de MMS: muziek. Dat hield behalve de verplichte blokfluitles en het koor op vrijdagmiddag, ook het luisteren naar klassieke muziek in. Van dat blokfluiten heb ik nog gemak van gehad toen ik eenmaal voor de klas stond. Zingen heb ik altijd mooi gevonden, de uitvoering van de Lucas Passion vond ik echt geweldig. Mijn handwerkles op de van Heemstraschool werd steeds opgeluisterd door lekker in het gehoor liggende liedjes. Ik meen nog steeds dat de meisjes het handwerken daardoor echt leuk vonden. Het afwassen thuis op de Boomgaard ging ook gepaard met het tweestemmig èn uit volle borst zingen van Diny en mij. We hadden nl samen een echte platenspeler gekocht met twee plaatjes. 'Twee reebruine ogen die keken de jager aan...' stond op de ene en het liedje 'Muss ie denn' van Freddy Quinn was er een op de andere plaat.Dat zongen we tweestemmig.
Maar sinds mijn stem zo zakte en ik niet goed meer wijs kan houden, is het gebeurd met de pret.
En klassieke muziek… tja… we leerden kabbelende beekjes en rollende donder herkennen in zo’n muziekstuk, maar het kan me gewoon nog steeds niet boeien. De enige manier voor mij om mooie muziek te herkennen is het kippenvel dat ik soms krijg. Dan doet het me wat. En dat heeft meer met gevoel te maken. Via Henk Braakhekke, die het weer van zijn neef Berend Koning doorgestuurd kreeg, kwam er toch weer een kippenvelmoment. Wil je het ook eens zien en horen? Klik dan even op http://www.youtube.com/watch_popup?v=GBaHPND2QJg&feature=youtu.be

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 12:17 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 17 oktober 2012

In de biester...

Bu'j in de biester?, roept Rieks. Het is woensdagmorgen en dat is de tijd dat de Area komt om de container te legen. De ene week de grijze en de andere week de groene voor het tuinafval. Grieze, roept hij er achteraan. Hij heeft intussen de groene container al geleegd en wacht tot Wim gauw de grijze opgehaald heeft. Alles leeg,¦ mooi! Alleen kan hij de zakken voor het plastic afval niet meenemen. Dat is jammer want ongeveer de helft van alle afval is plastic. Het is de kleine afvalwagen die bij ons langs komt en die kan die zakken niet meenemen. Een keer in de maand komt er een afvalwagen om alle plastic afval op te halen in Emmen, maar niet bij ons. Ik zou de zakken aan elkaar vast geknoopt naar Bargeroosterveld of Angelslo moeten brengen op een bepaalde dag in de maand. Daar is nog niet van gekomen. Het handigst lijkt me om een aparte container voor plastic afval te hebben die gewoon opgehaald wordt. Ik zal Miniman eens bellen. Die schrijft alle opmerkingen onder het kopje Miniman in het Dagblad van het Noorden. Wie weet!

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 16 oktober 2012

Balloo

In de verte is de herder bezig om met zijn honden een kudde naar een andere plek te brengen. Hier op de Fair kijken we onze ogen uit. Er hangt een schaapje aan het spit boven een vuur gaar te worden. Er vlakbij staan een koppeltje Drentse heideschapen in allerlei natuurtinten binnen een afrastering. Er wordt reclame gemaakt voor low food producten, de pure biologische kazen, worsten enz. en zijn dan ook volop aanwezig. Een kok is in zijn tent bospaddestoelesoep aan het roeren en is bezig met een stoofpotje van lam en hert. Dat gaan we straks ook proeven. Er is een workshop vilten en een hele groep is tassen aan het vilten van prachtige kleuren wol. Even verder wordt er in het groot gevilt. Ik vraag de man hoe ze het vilten hiervan gaan doen, maar nee dat is geen eigen handwerk. Ze maken een rol van de gekaarde en in lagen op elkaar gelegde wol en die door een paard over de grond gerold wordt, handig manneke. Er wordt ook gesponnen en het blijkt dat dat ook weer in opkomst is. Er zijn zelfs spingroepen die gezellig samen spinnen. Het doet me even denken aan de meisjesspingroep uit Sil de strandjutter. Pa zei het vroeger ook al: Een vrouwenhand en een peerdetand staot nooit stille. Ik ga eens kijken of er hier in de buurt ook nog gesponnen wordt, zo'n avondje lijkt me ook wel. In elk geval is er in Westerbork één. Dat is ook nog te doen vanaf hier. De stoel met schapenvacht waarvoor in de krant reclame voor gemaakt werd is er ook, zou 700 euro kosten. Hij is leuk, maar de vacht vond ik minder, zat op een soort vilt geplakt. Verder waren er natuurlijk nog allerlei bijkomende artikelen om je huis en tuin op te fleuren. We hebben het gelaten bij een eekhoornfeeder en een soort sjaal. In Amerika vangen ze die beestjes om ze weg te krijgen en ik ga ze voeren om ze in onze tuin te kunnen bewonderen. Tja…

Wie meer wil weten over de designer van het speciale stoeltje met vacht van het Drentse heideschaap.... www.mellekoot.nl

Wil je ook even de sfeer wil proeven van de Herders Fair in Balloo 2012? Klik dan even op http://www.youtube.com/watch?v=fF8oG5G6yIc Een bekende ligfietser en amateur filmer 'deligger' was er gisteren en maakte deze filmimpressie die goed de sfeer weergeeft. Wim Harwig heeft z'n best gedaan om ons te kunnen ontwaren in de drukte, maar... jammer dan, wij waren er op zaterdag...

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 17:54 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 16 oktober 2012

Herfst

Drentse heideschapen, vorig jaar bij ons in de wei.

Het is herfst. Maar dat was jullie vast allang opgevallen. Ik hoop nog wel op een mooie dag want vandaag en morgen is er een Herdersfair in Balloo. Alles wat met schapen èn herfst te maken heeft, is er te zien. Er wordt gesponnen, gevilt en gebreid en je kunt er van alles proeven. Ik denk dat we maar eens lamsvlees moeten proeven. In de krant wordt er aandacht aan besteed en dan laten ze een speciaal stoeltje zien. Eigenlijk een eenvoudig stoeltje, maar het heeft een bekleding van de vacht van het Drentse heideschaap. Er is zelfs een kunstenares aan te pas gekomen om dat te ontwerpen. Ben ik toch weer te laat. Ik heb al jaren alle stoelen vol met schaapshuiden. Ik had er meer reclame voor moeten maken. Ik vind zelf een losse schapenvacht mooier dan een vaste, maar vandaag zullen we het ontdekken.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 13:24 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 15 oktober 2012

Weer thuis...

Vandaag zullen weer thuis zijn, mèt caravan. We hebben een paar mooie dagen gehad. We brachten het geleende koffertje van Diny terug met heel veel warme groeten die ik meegekregen had van de familie in Amerika. Heb ik alle familie hier al de hartelijke groeten al gedaan? Alsnog bij deze.
Verder heb ik een heerlijk uurtje op de stoel van schoonheidsspecialiste en nichtje Monique doorgebracht. Ontspannen en met een opgefriste huid kan ik er weer tegen. Ik kan het iedereen aanraden. Diny is even meegereden, maar die krijg je de stoel niet in. Ik kan het me niet voorstellen maar die houdt niet van massages of kappers. Wim komt me later ophalen en we rijden wat in de omgeving rond. We zullen Rick opnieuw een stukje Achterhoek laten zien. De Lochemse berg is mooi, maar er is geen hond te bekennen bij de Heksenlaak of de Witte Wieven in Zwiep. Dan gaan we maar naar Lochem. Wat een prachtig stadje. Rick pakt even uit en trakteert ons op koffie en chocolademelk. Tot slot besluiten we ons uitje bij de Vordense Chinees en brengen Rick naar de manege waar Ben en Wouter zijn. Wouter krijgt les op Cassandra, wat een mooi gezicht. Het is zo’n sierlijk paard. Rick gaat met hen mee omdat hij bij Ben en Diny logeert en wij hebben nog een paar gezellige uurtjes bij Johan en Joke.
Straks halen we hem weer op en gaan met ons handeltje op huis aan. Met Johan en Joke hebben we al plannen voor volgend jaar. Daar ga je vast nog iets van horen.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 08:56 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 14 oktober 2012

...is een beetje ver lopen.

Toch niet alleen nieuwbouw, Rick?

Rick zit op z’n praatstoel. Hij geniet. Gisteren is hij al mee geweest naar Hattem om de herdenkingsdienst in Zorgcentrum de Bongerd mee te maken. Afgelopen jaar zijn er 15 bewoners en vrijwilligers overleden. Samen met Ben en Niesje zijn we er bij geweest en werd er ook voor oma van der Kolk een roos verplaatst.
We zijn nu even in de Achterhoek en hebben De Boomgaard, Lochem èn Eefde al bezocht. Hij voelt zich hier thuis. De huizen zijn hier ook veel mooier dan in Drenthe. Daar is hij wel uitgekeken, vindt hij. Eigenlijk is hij ook een Achterhoeker, op 21 september geboren in Aalten. Zou het dat misschien zijn. Hij kijkt nog eens naar de huizen en merkt op: ’Er zijn ook tuinen met bosjes’. En dat vindt hij véél mooier. En als ik ook eens nadenk besef ik dat hier veel oudere huizen zijn, huizen met sfeer. In Emmen is het meest nieuwbouw. In het centrum zijn alle mooie panden verdwenen en de appartementen complexen zijn gekomen. Alle wijken rondom Emmen zijn pas na de oorlog gebouwd. Eerst de Emmermeer, in de jaren 60 Angelslo, daarna de Emmerhout , vlak daarna de Bargeres en ten slotte waren wijzelf een van de eerste bewoners van de Rietlanden in 1985. Het bijzondere van Emmen is dat tussen die wijken veel groen en akkerland is blijven bestaan. Nu is het nieuwste plan de Delftlanden, aan de andere kant van de Nieuw Amsterdamse straat. Het verschil is nu dat de eerste nieuwbouwwijken snel volstroomden en doorstroomden. Ondanks alle reclamecampagnes, tot aan Schiphol toe, zijn er nog grote stukken van de Delftlanden onbebouwd. Hier en daar staan plukken huizen, er is één school waar alle kinderen in een paar lokalen les krijgen. Voor de nieuwkomers was er immers een school beloofd.
Nou voor Rick maakt het niets uit. Hij zou zo wel willen verhuizen, ‘maar ja… het is een beetje ver lopen naar m’n werk’.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 17:15 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten