Aover hoonder en je vaderland

Toen we in 1984 verhuisden naar Emmen werd dat door velen om ons heen heel
apart gevonden. Wie deed dat nou. Werk je bij Stork, hebt je eigen huis,
kinderen hier op school, vrouw invalwerk op verschillende scholen en… dan wil je
weg omdat er veranderingen in je werkkring zijn die je niet aanstaan. Nee.. dat
doet een Tukker niet zo gauw en ze snapten er niets van. Wij woonden hier in
Hengelo inmiddels al 15 jaar en waren helemaal ingeburgerd.Achteraf is het een goede beslissing geweest. Ons huis aan de Marnixstraat was binnen een weekend verkocht, het huis aan de Kuifmees in Emmen werd gekocht en de verhuizing kon precies na onze vakantie en het begin van het nieuwe schooljaar plaatsvinden. Wim voelde zich meteen als een vis in het water bij Holvrieka Ido in Emmen. Het duurde even voor ik hier gewend was, maar na een jaar woonden we hier al met veel plezier.
Maar ook hier in deze buurt zijn de Drenten honkvast. Ze gaan niet zo gauw bij ‘hun volk’ weg. Vooral de mensen in de buitendorpen blijven in de buurt wonen, net als onze buurman Jans die nog steeds op de boerderij woont waar hij geboren is.
Waarom ik hierover begin? Ik las nog even een nieuw gezegde op de Achterhoekse Spreukenkalender: De hoonder blieft geerne woor ze uut bunt ebreud.
Onze jongens zijn er wel niet uut ebreud, maar alle drie zijn ze hier zo ingeburgerd dat ze graag blijven. Alleen Rick begint er af en toe over dat hij wel weg wil, maar ja... 'waar je werk is is je vaderland' is ook weer zo'n gezegde.













