Uit met Valerius...
‘Weet je waarom vrouwen niet aan de galg gingen?’ Er kwamen van allerlei antwoorden. Ze deden geen domme dingen, ze waren slimmer… nee niets ervan. Ze droegen rokken. Als ze opgehangen zouden worden kon je er onder kijken en aangezien pas in de Franse tijd het ondergoed werd ingevoerd kon je tot in hun Jeruzalem kijken, besloot onze gids in het gevangenismuseum van Veenhuizen. Ze hadden voor vrouwen genoeg andere straffen: op hete kolen zitten, een blok aan het been.. of om de nek. Wie dat allemaal bedacht heeft? Wat nu het museum is was vroeger meer een heropvoedingsgesticht waar gewerkt moest worden. Met de boevenbus maakten we een ritje door de rest van Veenhuizen, langs de echte gevangenis. We horen dat 70% van de gevangenen weer terugkomt. Slechts 30% heeft zijn leven gebeterd, het zijn hier alleen mannen die hun straf uitzitten van 2 jaar tot levenslang. We beleefden ons dagje uit met Valerius, het Mannenkoor waar Wim nu al 7 jaar een enthousiast lid van is. Opnieuw hoorden we weer nieuwe dingen, elke gids vertelt toch weer iets nieuws. Na de lunch ging het gezamenlijk naar Borger, het Hunebedmuseum. Ook daar hadden we het geluk om een enthousiaste gids te hebben die prachtig kon vertellen over hunebedden en alles er omheen.
De dag werd besloten bij Restaurant Moorman in Erm met een stamppottenbuffet. De kok werd alle eer aangedaan. Het was goed om ook dit jaar een dagje met deze club op te trekken. Zo leer je elkaar langzamerhand wat beter kennen. Wat jammer voor Valerius is, is dat dirigent Daniel Rouwkema vertrekt. Hij wordt de vaste organist van het fraaie Steinmeyerorgel in de Maria of Koepelkerk in Bussum en laat daardoor drie koren in het noorden vallen waaronder Valerius. Het koor heeft zich in die 7 jaar goed ontwikkeld en ze zullen vast wel weer een nieuwe duizendpoot aan kunnen trekken.
De stoere beuk, geplant in 1898 ter ere van de kroning van koningin Wilhelmina
Levensecht nagemaakte mensen uit de Steentijd
Onze gids kon mooi vertellen...
Eigenlijk mag er niet geklommen worden op de hunebedden, maar toch...















1 reactie op dit bericht
Hoi Hetty