of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe

seniorennet.be

Berichten van 1 december 2011 tot 31 december 2011

Zaterdag 31 december 2011

Onder de koe....

Nog steeds te koop vanaf 8,45 euro.

Heb je ze gezien de beide gezinnen met 12 kinderen de laatste paar weken op de tv Ned. 1. Niet te geloven! Maar beide gezinnen hebben geluk. Er is harmonie en liefde. Niet dat ik 12 kinderen als ideaal stel. Dat was bij mij nooit goed gegaan. Ik ben niet zo’n organisator, eerder een wat chaotisch typje. Toen de Mark bijna naar de kleuterschool zou en ik over een leeg huis begon sprak Wim z’n veto uit en dat was maar goed ook.
Mama heeft ook nooit zo’n hoge dunk gehad van mijn huishoudelijke capaciteiten, zo vertelde tante Hermien me later, maar we hebben ons gered en nog steeds doen we veel dingen samen. Ik sop de vensterbanken en maak ze leeg. Wim wast de ramen binnen en buiten en ik pak de boel in. Wim kookt tegenwoordig vaak en ik stofzuig de boel.
Mama had slechte ervaringen met bevallingen. Net als haar zussen en ook opoe kreeg zij een doodgeboren kindje. Ze waarschuwde ons dan ook met de verzuchting: ’Kinder kriegen.. foi foi…Ie staot met een been in het graf’. Leuk is het om dat als dochter te horen! Of ze beklaagde familielid of buurvrouw die met de zesde dag na de bevalling al weer onder de koe zat om te melken. Zij had het geluk dat opoe met vaste hand en geklopte eitjes met cognac er voor zorgde dat zij weer goed herstelde.
In deze tijd met kraamhulp en ziekenhuisbevallingen is alles anders. De jonge vaders hebben ouderschapsverlof waardoor ze een papadag hebben.
Sommige moedertjes krijgen een cadeau van hun echtgenoot voor de doorstane smarten, een mooi horloge, armband of collier. Wim was meer de praktische, meer van het opoe Bijenhof- soort. Hij kocht meteen de eerste dag een dikke biefstuk van een half pond voor mij èn een fles Pleegzuster Bloedwijn.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 14:19 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 30 december 2011

Toppertje of floppertje...?

De Tiffany broche- een toppertje.

'Tussen Kunst en Kitsch' kwam deze week uit Ostende. Vanuit Nederland waren er mensen met hun spullen gekomen maar net zoveel uit Vlaanderen zo te horen. Mooie taal. Eén dame had het over haar floppertje die ze weer in de tas had, maar ik zag een mooie Tiffany broche voorbij komen die 3000 euro waard was. Veel van de spullen die getoond werden vonden de eigenaars zelf lang niet altijd mooi, maar ze glommen als ze flink wat waard bleken te zijn.
Wij hebben niet veel van waarde in geld in huis. Het enige wat echt waardevol was op de Boomgaard was de oude Zaanse klok uit 1649, een erfstuk uit de familie van pa. Hij had het gewoon achter op de bagagedrager meegebracht van de boerderij op het Medler.
Er bleek in de jaren 70 belangstelling voor te zijn en toen er ineens zomaar een vremde kearl in de kamer had gestaan om naar de klok te kijken, besloot pa het bod van 10000 gulden te incasseren, dat hem geboden was, voor die klok op een gegeven moment verdwenen zou zijn. Er kwam een aardige Franse klok voor in de plaats, mama kreeg een gouden horloge en wij kregen alle vier een bedrag.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 18:02 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 29 december 2011

Eerst nog de cocon......

‘Wat een mooie ring heb jij’, zegt Sascha. Ik ben helemaal perplex. Zulke dingen hoor ik nooit meer. De tijd dat ik Eva uit school haalde ligt ook al weer een tijdje achter ons. Die zei ook wel eens iets over een mooie broek of trui. Jongens valt zoiets nooit op.
Berend en José zijn er met hun beide kinderen Sascha en Olaf. Al snel zijn ze samen bezig met blokken en auto’s uit de kist. En Sascha wil best even op schoot en ook wel een spelletje spelen. We bekijken samen alle dieren van het dierenkwartet. De kameel vindt ze erg interessant. De vogels bekijken we, het koolmeesje en het roodborstje. Dan komen we bij de vlinders. Dagpauwoog, koninginnepage…. ze ziet er de rups bij. ‘Ja, daar komt die mooie vlinder uit’, vertel ik haar. Ik denk een vijfjarige maar niet het hele proces uit de doeken te doen. Maar ik word meteen gecorrigeerd. ‘Nee hoor, eerst komt nog de cocon’, zegt deze kleine. Deze kinderen krijgen al jong onderricht over de natuur. Ik herinner me dat Berend ooit bij een vogelclubje was.
We blijven meteen op de hoogte van de deugden en ondeugden van Josca. De deugden wist ik al:'Perfecte hond, luustert zo goed hè!' !Maar na de kerstmaaltijd in huize Wagenvoort was er van de overgebleven supertoetje met veel slagroom niets meer over nadat Josca dat ontdekt had onder de veranda. Tja...
Ach… het is gezellig om neef Berend met zijn gezin hier te hebben. Ze zijn al bij Rick geweest en die heeft ze, zij het met een omweg, de weg gewezen naar hier.
Leuk is het dat Gerhard, Judith en Robin ook even aan komen en dat ze heel even Mark zien die Queeny op komt halen.
Dan worden ook zij bepaald bij het onverwachte en soms harde werkelijkheid in het leven. Berend moet redelijk vroeg weer weg om op tijd een condoleancebezoek af te leggen. De vrouw van een sportcollega is overleden.

Er is een link voor de lekkere en gezonde recepten van José bij de website van Berend z'n www.herbergpv.nl met alles over zonnecollectoren en zorg voor het milieu. Wanneer je op www.jose.herbergpv.nl klikt kun je meegenieten. Die eerste, de groenselderijsoep, ga ik meteen proberen.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 20:09 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 28 december 2011

Die breng ik je....

Hier hopen we weer op....

Deze winter zijn we weer even zonder schapen. Schapenman Rob heeft de vijf Drentse heideschapen opgehaald. Ze gingen eerst in de ponystal en daarna één voor één er uitgehaald, de pedicure verzorgd en kregen door z’n grote hulp een anti- wormmiddel toegediend. Dan pas gingen ze in de aanhanger.
De bedoeling is dat ze tot eind februari bij een boer mogen lopen. Daarna krijgen we een aantal Schoonebeker ooien weer hier. Ze mogen hier aflammeren. Dat doen ze blijkbaar gemakkelijk en gewoon buiten. Maar wij hebben natuurlijk nog wel een stal achter de hand. Ik vroeg Rob wat hij deed wanneer er een moederloos -, verstoten lam of een drieling werd geboren. ‘Die zet ik meteen op Marktplaats’, zei hij. ‘Gratis af te halen Daar heb ik geen tijd voor’. ‘Doe dat maar niet meer. Als je even belt haal ik hem wel op.’
En zo gaat het gebeuren. Ik hoop niet op teveel, Rob ook niet, want een flessenlam bij Drentse heideschapen wordt nooit zo goed als een lam bij de moeder en daar gaat Rob ook niet verder mee fokken.
‘Nee… jij hoeft ze niet te halen… die breng ik je’, was het antwoord op mijn voorstel.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 20:42 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 27 december 2011

èn... Rick

Soms kan één woordje je ontroeren. Soms zo intens dat je even een traan niet kunt tegenhouden. Ken je dat? Mijn eigen website bestaat nu iets meer dan vier jaar maar daarvoor had ik al wat uitgeprobeerd op dit seniorennet. En dan ga je ook de sites van anderen bekijken. Toch wat nieuwsgierig… Er waren interessante bij met veel reiservaringen, leuke met grappige dingen, maar ook echte, recht uit het hart. Ik reageerde af en toe eens en kwam zo in contact met een gelijkgestemde.
Toen we een paar jaar terug op doorreis naar Normandie waren samen met Rick, stelde ik haar voor om ergens bij onze stop in België een kopje koffie samen te gaan drinken. Dat is gebeurd en hoe! We hebben een hele dag samen doorgebracht, niet alleen op dat terrasje, maar ook op de camping en naderhand met een museumbezoek en flensjes na. We wandelden door het dorpsbos en praatten met elkaar of we elkaar al jaren kenden. Rick vond het allemaal prima en genoot mee.
We hebben elkaar later, opnieuw tijdens een tripje, weer gezien en heeft ze ons haar Brugge getoond, het stadje waar ze zoveel goede herinneringen aan heeft. We zwierven van het ene terrasje naar het andere en intussen vertelde ze veel van de geschiedenis van Brugge, ook háár geschiedenis. Het was een prachtige dag. Nee we hebben elkaar nu al een hele tijd niet meer gezien maar hebben af en toe mail- en zoals nu contact per post met de feestdagen.
Zonet kregen we haar kaart binnen met heel veel goede wensen, maar wat stond er op de adreskant? Hetty en Wim van der Kolk en… Rick.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 26 december 2011

En vooral... freewheelend...

De Grote Kerk in Emmen is een aantal jaren geleden helemaal opgeknapt. Van binnen is niet veel meer te zien van de oude situatie, alleen de kroonluchters zijn er nog. Ergens jammer, maar verder is het ook ingericht voor culturele doeleinden, zoals concerten en een kerstmarkt.
Er staan een aantal stoelen en er zijn spierwitte muren die het uitstekend doen voor exposities. Die wisselen elke paar maanden.
Nu hangen er heel grappige schilderijen van Marius van Dokkum.
Ook Co die de spil is van onze expo-groep van de kerk had ze al ontdekt en stuurde een van de leukste als kerstwens.
Aan iedereen die deze site bezoekt wensen we
warmte en een verrassend 2012
Wim en Hetty

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 19:06 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 25 december 2011

Da's mooi....!

‘Da’s mooi’, zie Johan toen we voor z’n verjaardag een paar bioscoopbonnen meebrachten. Joke liet zich vorige week ontvallen dat ze wel zin hadden om naar de film Nova Zembla te gaan. Daarom kozen Diny en ik voor die bonnen. We deden er meteen maar wat versnaperingen bij, want daar is in elk geval Johan gek op: een busje drop met een koe er op moet toch in de smaak vallen bij een melkveehouder! En ik weet nog uit het verleden dat er regelmatig repen chocola verdwenen uit het keukenkastje. Dus een flinke reep Fair Trade chocola kon er ook nog bij.
En wat zegt die grapjas:’ Dat had iele noe niet hoeven doen. In dee nieje bioscoop in Zutphen daor ku’j van alles bestellen en dan komt ze ’t oe brengen! Dan bu’j pas helemaole uut!’
We kennen hem langer dan vandaag. Die drop en chocola komt wel op. Joke moet nog oppassen dat ze er nog iets van meekrijgt.
Het was trouwens volle bak op Johans verjaardag. De 'fouragerie' was ook prima in orde. Die liep gesmeerd. En we konden uitgebreid met familie en aanhang bijpraten. Wisten jullie bv dat Hendrik en Jannie zulke fanatieke fietsers zijn in hun vakantie. De Weserroute, de Elbe route… honderden kilometers hebben ze al in de benen. Petje af! Hun volgende project is Amsterdam- Rome, in stukken… dat wel.
Rick was voor de gelegenheid ook meegekomen. Die heeft nog zoveel dagen tegoed van zijn werk dat hij ze maar opnam want anders zijn ze weg. Ik zag dat hij het naar de zin had. Bij Ben en Diny was ons bed nog warm van de vorige week en doken we er zo weer in.
Nu zijn we allang weer thuis, de Kerstnachtdienst was prachtig in de Bron, de mannen van Valerius zongen ingehouden en mooi en vannacht zongen we met de hele kerk buiten het Ere zij God.
Kerst 2011

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 13:21 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 25 december 2011

In tuin en kelder...

De winkel van Sinkel. Al de lekkernijen van Alie hebben een origineel opschrift op hun etiket:
Uit tuin en kelder van Alie van Gelder. De mensen kunnen zelf hun lekkers uitzoeken en het geld in een klein soort melkbus deponeren. En...nee, Alie wordt er niet rijk van. De winst gaat naar de kerk.

reactie Henry:
De kromme benen van Hofmeijer: Hofmeijer was een slager die in Hattem zijn slagerij in de Ridderstraat had.( Nu zit Bennie v.d. Berg daar met zijn zaak)
Hofmeijer had extreme O-benen, naar sommigen zeiden, door het vaak tussen zijn knieën vastklemmen van de te slachten varkens. Voor het waarheidsgehalte van dit laatste kan ik niet instaan, voor de rest van het verhaal wel.Is Wim toch wat vergeetachtig (seniormoments noemen ze dat hier)aan het worden?
Is ons kerstbericht wel aangekomen? Laat dat even weten svp.
Groeten vanuit een stralend en wit Alberta

Misschien hebben jullie de reactie gelezen van Henry uit Canada. ja.. die houdt me wel in de gaten. Hij had mijn stukje eerder gelezen dan Wim. 'Natuurlijk', zegt Wim ,'weet ik wel wie Hofmeier was. Een visboer vroeger in Hattem of e...?'

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 10:10 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 25 december 2011

De kromme benen van Hofmeier

Dirk en Alie.

Rick staat op tijd klaar. We gaan alweer op pad. Dit keer gaan we oma weer eens opzoeken. Het is even oefenen voor haar voor ze precies weet wie we zijn, maar dan is het er weer. Het hart met rode bloemen blijft bij de dagopvang, want daar is ze de meeste tijd. Ze vindt het fijn dat we er zijn. Rick heeft het altijd goed kunnen vinden met zijn oma. Met haar ‘alles sal reg kom’, brengen we haar weer terug voor het middageten en ze vult het ogenblikkelijk aan met ‘behalve de kromme benen van Hofmeier’. Wie dat was zullen we nooit weten of Ben moet het zich kunnen herinneren.
Voor we bij Ben en Niesje binnen zijn kijken we even bij Alie aan de overkant. Die maakt verschrikkelijk lekkere dingen van bramen, meloen, pruimen en al wat de natuur biedt en nu had ze ook heel wat kerstbakjes in de aanbieding. Er staat altijd genoeg uitgestald om een leuk cadeautje uit te zoeken of een lekkere jam voor onszelf.
Bij Ben en Nies is het al net als vroeger bij moeder van der Kolk, de zoete inval. Kleindochter Isa is er om tussen de middag over te blijven en even later verschijnen Paul Sietse en Annemarie met de beide jongste dochters. Ik krijg meteen de kleine 3 weken oude Anna in mijn armen. Dat is wel even geleden dat me dat gebeurde, maar opnieuw besef ik: wat een wonder, zo’n kleintje.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 10:09 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 24 december 2011

Over 'olders', Drees en een rollade...

‘Weet je dat in het koopcontract van het huis van m’n zuster en zwager stond dat ze verplicht waren om voor voeding en kleding van vader te zorgen? We zitten na de laatste les aquajoggen voor de kerst bij te praten en de voormalig brandweercommandant vertelt over zijn leven. “Ja dat is net zoiets als je ‘olders an ’t ende brengen’”, antwoord ik. We begrijpen elkaar helemaal en in een kwartier nemen we de geschiedenis door vanaf de AOW wet van Drees in 1957, via de Bestedingsbeperking die enkele jaren later gepropageerd werd, naar het heden nu we gestimuleerd worden om wat meer uit te geven om de economie draaiende te houden.
En dat nu onze pensioenen waar we zolang voor gewerkt hebben onder druk staan. Zowel het ABP van mijn pensioen als de PME van Wim staan er niet geweldig voor en wordt eind volgend jaar bekeken of dat consequenties heeft voor de hoogte van ons pensioen.
We gaan eerst maar eens kerst en oud en nieuw vieren. De ingrediënten zijn ingeslagen, want hoewel we samen met de hele familie aan de Schaapstreek zullen zijn, wordt er door iedereen aan meegewerkt. Wim is gevraagd voor de mosterdsoep en ik om een salade te maken. De beide schoondochters die het geheel organiseren bedachten dat er voor de mannen niet al te veel vlees op het menu stond en vulden ons aandeel aan met een rollade. Je ziet het … dat gaat helemaal goed komen….

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 14:51 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 22 december 2011

Kerst in Zuidbarge...

Het Amnesty kerstverhaal maakte indruk. Janny vertelde het met verve en wij waren als muisjes zo stil.
Vanavond hadden we onze jaarlijkse Kerstavond van Passage Zuidbarge Rietlanden. Het is altijd een viering die door een groepje samengesteld wordt compleet met het verhaal van Jezus’geboorte, gedichten en na de pauze een echt kerstverhaal. Het laat meteen nog eens zien dat Amnesty belangrijk werk doet.
Het leuke van zo'n viering van Passage is altijd dat praktisch iedereen een taak heeft. Behalve het kerstgedicht van Toon Hermans dat ik gevonden had om voor te dragen had ik de schone taak om mee te helpen de boel klaar te zetten en koffie en thee te helpen schenken. Er wordt ook erg meegeleefd met leden die ziek zijn of moeilijkheden hebben. Dat geeft een band.
Ze hebben het in het buurtcentrum van Zuidbarge, het Hoefijzer, goed voor elkaar. Er wordt gewerkt met een hele groep vrijwilligers zodat er altijd iemand aanwezig is die de koffie en thee zet en alles opruimt in de keuken.
Vroeger was dit de kleuterschool van Zuidbarge. Op de plek van de lagere school staan nu huizen, want sinds de Rietlanden gebouwd is staan daar de scholen. Toen wij nog in de Rietlanden woonden was er nog een bakker/ kruidenier, maar ook die is verdwenen en is er in de Rietlanden een aardig winkelcentrum. Het kleine 'groen'centrum is nu een groot tuincentrum geworden mèt diervoeders. Wij komen er nog steeds voor de honden-, katten- en paardenbrok. Het is er gemoedelijk en dàt stellen wij op prijs.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 21 december 2011

Een stille attentie...

Het bedankje van krantenbezorger Fred op de krant.

We wonen zo buiten af dat we weinig collectes aan de deur krijgen, eigenlijk helemaal niks. Ook geen weekbladen of reclames. Dat is wel anders geweest. De krantenbezorgers gooien wel een kaartje met beste wensen in de bus samen met de krant, maar die zien we nooit. De krant wordt hier nl. al om 4 uur ’s morgens in de brievenbus gegooid. Vorig jaar hebben we maar eens 10 euro in een envelop gedaan met een kaart met goede wensen en dank voor de correcte bezorging. We kregen netjes een bedankje bij de krant voor de attentie.
Wim staat het nog steeds vers in het geheugen hoe hij, moeder en de andere jongens de krant in Hattem rondbrachten en met oud en nieuw zo een extra centje binnenhaalden als ze het kerstkaartje met wensen persoonlijk af konden geven.
Daarom wil hij opnieuw iets doen. Alleen… we hebben een nieuwe postbus. Die gaat alleen open met een sleuteltje. Daar kun je wel een envelop indoen maar dat ziet de bezorger niet, laat staan dat ie d'r bij kan. Toen had Wim een ingenieus systeem bedacht met een envelop aan een touwtje. Dat zag ik niet zitten. Òf de krantenman trekt de envelop kapot door aan het touw te trekken of de envelop schiet los en heeft hij nog niks. Nu hebben we de envelop in een boterhamzakje gedaan tegen de regen. Die hangt aan een touwtje achter de brievenbus met een ander papiertje aan de voorkant geplakt. Dat hangen we dan pas op voor we naar bed gaan. Moet lukken toch?

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 14:36 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 20 december 2011

Het Beloofde Land....

De nieuwe generatie

'Wanneer gaan jullie naar 't beloofde land', vraagt Berend als we ons voor even gesetteld hebben bij Ben en Diny. Ben is jarig. En dat mag hij weten. Het wordt volle bak vandaag.
Ik schiet wel even in de lach bij Berend z'n 'beloofde land'. Het duurt nog even, wanneer we een rondreisje door Israel gepland hebben. Onze oppas is al weer geregeld.
Leuk dat Ben z'n verjaardag op een zondag valt. Zo zie je de jongens met hun gezinnen ook weer eens. Berend en José met Sascha en Olaf en Jaap en Mirjam met Simon. De familie breidt zich aardig uit. Leuk om Ben en Diny als opa en oma bezig te zien.
's Avonds komt de rest, maar eerst moet Diny aan haar sociale verplichtingen voldoen door mee te zingen met haar gemengd koor in de Eefdese kerk. Wim en ik gaan mee en vieren opnieuw een kerstconcert mee, nu van Eefdes Mannenkoor, de Fanfare en Diny's gemengd koor. Wim is een kritisch luisteraar, vooral omdat er een paar liederen bij zijn die hijzelf met z'n Mannenkoor zingt, maar hij is tevreden.
Zo te zien is vanavond ons oude gezin compleet. Henk en Anneke en Johan en Joke zijn er samen met de andere vrienden die al zolang vrienden zijn. Erg gezellig en het wordt een latertje....

De beide broers....

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 09:57 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 19 december 2011

Kerstconcert van Valerius....

De Grote Kerk in Emmen was goed gevuld toen ik zaterdagavond meeging om van het Kerstconcert dat het Chr. Mannenkoor Valerius ten gehore bracht, te gaan genieten. Er waren weer nieuwe nummers ingestudeerd waaronder ook Oh Tannenbaum. En dat klonk zo geweldig, de mannen hadden er schik in. Dirigent Daniel Rouwkema weet zijn koor aardig te bespelen en de afwisseling in hard en zacht maakte het heel bijzonder. Henriette van Lith, een mooie sopraan in een prachtige rode jurk zong ontroerend o.a. het Ave Maria. Nicole Grothe bespeelde op grootse wijze haar dwarsfluit en Minne Veldman zorgde voor begeleiding op orgel en piano. Zelf vond ik het stuk voor piano en dwarsfluit prachtig vertolkt door Daniel en Nicole. Het was gewoon een heel afwisselende avond.
Ik zat aanvankelijk wat verder naar achteren naast een voormalig eigenaar van een modezaak in Klazienaveen die nu met z’n vrouw in Emmen woont, niet tot haar genoegen begreep ik. Ze was graag in Klazienaveen gebleven. 'Maar waarom bent u niet in dat mooie nieuwe ‘Schip’ gaan wonen in Klazienaveen?', vroeg ik hem. “Nee dat is te dicht bij de zaak’, dan bleef hij zich er toch maar mee bemoeien. Het was nu de zaak van zijn zoon. Na de pauze wenkte Greetje me… ‘Hier vooraan is nog een plekje, waarom kom je niet hier zitten?’ En zo zaten we gezellig vlak achter de solisten en konden extra genieten van onze mannen van dichtbij en de mooie knalrode jurk met strik van Henriette.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 19:06 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 18 december 2011

Op naar Kerst....

Ieder jaar ben ik van plan eens op tijd met de kerstvoorbereidingen te beginnen en meestal stromen de kerstkaarten binnen terwijl ik er met mijn hoofd, laat staan handen, er nog niet bij ben. Ja de kerstboom staat sinds vanmorgen te pronken, nog kaal dat wel, helemaal nog in zijn eigen sier zal ik maar zeggen. En dat heeft eigenlijk ook wel wat. Net als ieder jaar heb ik plannen om leuke kerstkaartjes te maken, maar ook dit keer ben ik te laat. Maar zoals onze vaste adressen zien zijn er wel veel dieren bij en dat zegt ook weer wat van onze interesses.
Een van onze dierbare kennissen was er wel heel vroeg bij. Ze heeft altijd iets creatiefs. Stuurde ze ons al een een kerstboom met een echte cent in de top met de boodschap dat ze ons hun laatste cent nog gunden, ook dit jaar was er een kerstboom bij. Met een tekst erbij die klinkt als een klok.
Ik wil jullie even laten meegenieten:

't Wordt bezuinigen 't volgend jaar.
Hoe doen we dat nu met elkaar?
Persoonlijk dachten wij met Kerst te beginnen,
dus geen spar meer in huis....
maar wat dan te verzinnen?

Toen zag ik in 't bos, gemaakt door een spin
een prachtige boom, precies naar ons zin.

We wensen u allen met elkaar
ook zo'n mooie start van 't nieuwe jaar

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 09:44 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 16 december 2011

Ook rugklachten...?

Even een idee voor die oefeningen van Johan bij rugklachten? Het is een soort steno geworden, maar als ik het snap doen jullie dat zeker. Zoek er maar een paar uit, maar... ik zou met bovenstaande niet beginnen....:

- 1 rechtop gestrekt, dan vooroverbuigen, desnoods eerst op de dijen.
rechtop- handen op de kont en achterover leunen.

- 2 staan- been zijdelings gestrekt optillen

- 3 los staan- handen opgetild voor-- been gestrekt naar achter

- 4 strekken van rug.. liggend

- 5 knie naar schouder- liggend

- 6 knie cirkelbeweging… liggend

- 7 strekken van hamstring.. liggen één been omhoog, handen achter linkerknie iets naar borst trekken

- 8 liggen met opgetrokken knieen- voorover 30 keer langzaam links en rechts

- 9 rugligging- hoofd links, knieën rechts -en andersom

- 10 zijligging- arm op dij- til been op

- 11 plat op buik- handen onder schouder en bovenlichaam omhoog brengen

- 12 liggen op buik- hoofd + hielen gelijk optillen

- 13 liggen op buik- linkerarm en rechterbeen tegelijk optillen- 10 keer--daarna andersom

- 14 opdrukken tot heup- ,tot knie, - tot teen

- 15 draaien vanuit kleermakerszit zit- r. hand op l. knie en andersom

- 16 zitten, gestrekt- tenen aanraken 20 sec.

Nr 9 is mijn favoriet èn de herinnering aan die goede Canadese chiropracter die ook adviseerde om niet slough- met wat kromme rug- te gaan zitten, maar met schouders en kont naar achteren.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 22:52 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 15 december 2011

Goede raad...

Bij het Lake Louise maakte Rick deze foto.

Sinds ik de goede raad van de jeugdige orthopeed de Vries opvolg door de zeer eenvoudige oefening twee keer per dag uit te voeren, gaat het veel beter met m’n rechterknie. Die had ik in het voorjaar bij al die trappen in Barcelona bij het Parc Huell en het voetbalstadion geforceerd. Ik mocht daar uiteindelijk als enige met Wim in de lift, geflankeerd door een suppoost. De anderen die graag mee wilden liften kwamen er niet in. Dan voel je je wel wat aftands worden, kan ik je melden. Toen de fysiotherapie geen vruchten afwierp, kwam ik toch bij orthopeed de Vries terecht. Inderdaad wat slijtage. Hij gaf me de eenvoudige oefening mee om de spieren om de knie te versterken: Til je been 10 seconden lang op…. En doe dat dertig keer…. Drie maal per dag.
Vooruit met de geit, dacht ik maar en startte. Nadat ik het eerst maar 10 keer volhield zat ik na een week op 30 keer. En warempel na twee weken begon mijn actie vruchten af te werpen. Geen pijn meer. Ik hou het nog steeds twee keer per dag vol samen met een oefening van de chiropractor uit Canada die me erg geholpen heeft vorig jaar toen mijn rug kuren had:
Ga op de rug liggen met opgetrokken knieën. Breng je knieën naar rechts terwijl je hoofd naar links gedraaid is. Daarna breng je je opgetrokken knieën naar links en je hoofd draai je naar rechts… en doe dit 10 keer. Makkelijk zat. Gaat in één moeite door.
Waarom ik hierover begin, vraag je je af? Ik vond een briefje terug met zelf opgeschreven oefeningen die ik van broer Johan had. Die zit ook wel eens te klungelen met zijn rug en had hier baat bij. Maar dat zijn er 20. Wil ik toch ook eens gaan proberen.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 21:37 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 15 december 2011

Grauw en grijs...

Maar...even later schijnt de zon.

Het is vandaag grijs en grauw zoals waarschijnlijk in het hele land. Dat vind ik niks. Als het nu nog wat waaide… daar hou ik wel van. Lekker spannend als de wind om het huis giert. Ik hoor jullie denken: als je er maar niet door hoeft.
Gisteren waaide het en omdat het eerst niet regende nam ik de fiets naar het zwembad. Een klein stukje had ik de wind schuin achter, maar toen ik afboog kreeg ik hem schuin voor en even later woei ik bijna de sloot in omdat ik hem van opzij kreeg. Het was äösen, ik weet er geen Nederlands woord voor- misschien zoiets als: met veel inspanning vooruit komen. Het deed me weer aan de tijd denken dat ik vanuit Linde naar Zutphen fietste, ook in weer en wind, en later naar Doetinchem. Ik had toen wel een regencape, maar toch werd m’n rok regelmatig nat. Het was dan ook de gewoonste zaak dat wij als ‘buitenkinderen’ bij de verwarming gepoot werden om het eerste uur op te drogen.
Op de terugweg vanaf het Aquarena nam ik de weg langs het bos, wat meer uit de wind, dacht ik. En wat beschut voor de regen die intussen met bakken uit de hemel kwam. Dat was ook zo maar hier was het zo modderig dat ik zelfs met de E-bike in de hoogste stand moeite had om op de fiets te blijven. Toen ik thuis kwam had Wim het hek al open gezet en de deur van de schuur eveneens, zodat ik zo naar binnen kon rijden. Ik had het even gehad en besefte : ik ben geen 18 meer.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 12:11 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 14 december 2011

September in Banff

Deze ging ook aardig te keer, maar wij bleven op afstand.

Drie keer hebben we Canada bezocht. Twee maal in de zomer, samen met Henry en Tonny. En behalve de bijzondere kolibri's en veel andere mooie vogels zagen we ze ook... de elken. Overal op campings zag je ze lopen die grote herten, elken worden ze genoemd. Ze graasden rustig langs de rand of ook op de camping. Ik vond het wel enorme beesten. We werden eens wakker 's nachts van het schudden van de caravan. Het bleek een elk te zijn die zich even kwam schuren.
Die eerste keren hebben we ook beren gespot, nee daar kwamen we ook niet dichtbij en met het wandelen hadden we een berenbelletje om. Wanneer beren mensen horen gaan ze vanzelf een andere kant op. Ik heb het belletje Anda nog uitgeleend toen die met Dick naar de Rockies ging, maar over veel wandelen in de vrije natuur heb ik niet van haar gehoord
Afgelopen jaar was het september, dit keer waren met Ben en Niesje bij Henry en Tonny te gast die nu zelf ook in de buurt bij Gera en Frad wonen. Rick logeerde bij Fred en Gera, maar trok met ons mee op onze rondreis. En in september is het is de bronsttijd. Dan worden de mannetjes elken actief en wordt er ook gewaarschuwd om niet dichtbij ze te komen, want daar houdt een mannetjes elk niet van wanneer hij moet vechten voor een vrouwtje. Bij Jasper, waar we met camper èn caravan stonden, hebben we een groepje elken gezien die het verkeer behoorlijk ophielden, maar iedereen wachtte rustig tot de groep elken de nieuwe plek bereikt had om te grazen.
Van Ben en Niesje kreeg ik deze beelden op You Tube die je laten zien wat er allemaal kan gebeuren, vooral als je de waarschuwingen in de wind slaat.
Door een klik op http://www.youtube.com/watch_popup?v=794wEIbHlDc&vq=large ……
Bedankt Ben!

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 15:41 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 13 december 2011

Joy nv

'Go, wat leuk! Joy! Hoe kom je aan die krat?' Niesje heeft het kleine kratje met walnoten opgemerkt die hierin hebben staan drogen. Dat Joy was me nog niet eens opgevallen. ‘Ja’, vertelt ze, ‘dat waren van die kleine buikflesjes met een soort sinas’.
Ik kende vroeger alleen de grote groene flessen Groli met stevige dikke draaidoppen, ook een soort sinas. Met verjaardagen en met heet weer werd dat geschonken.
Een paar jaar geleden was Joke aan het opruimen op de Boomgaard en kwam o.a. dit kratje tegen en wilde hem al wegdoen. 'Leuk ding', vond ik en zag hem al staan met bloemen er in of… misschien zou ik hem wel schilderen. Joke zag het en zei:'Of heb ie d'r belang bie-j. Nemt maor met, ik doe d’r toch niks mee’. Maar van schilderen of bloemen was alleen nog niets gekomen. Nu zit er de laatste oogst walnoten in. En ik maar denken… hoe kwamen ze op ' de Boomgaard' toch aan zo’n oud kistje waarvan ik in elk geval nooit flesjes heb gezien.
Dan ga je maar eens internet op. En inderdaad is er een serieuze poging geweest om vanaf 1946 door de fa Koster deze frisdrank met een flitsende naam Joy bekendheid te geven. Er kwam behalve de Joy sinas een Joy Citron en een Joy Cassis, maar eind jaren 60 ging het over in het grote geheel van Heineken en werd het hele emballagepark met flesjes en kratten vernietigd.
Ik kan nu dus tevreden melden dat 'de Boomgaard' er eentje heeft weten te redden. Ik durf hem niet eens meer over te schilderen.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 12:10 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 11 december 2011

Over een verjaardag en cadeautjes...

Cadeautjes voor iemand die je lief is vereist enige zorg. Vaak zijn de wensen te groot om er om te durven vragen en willen ze het liefst geld om in dit geval dat op computergebied te kunnen besteden. Daar heb je toch ook ouders voor. En Gerhard en Judith zijn in de gezegende omstandigheden dat ouders van allebei er nog zijn.
Maar Gerhard heeft nog een hobby en dat is lezen, vooral over de 2e Wereldoorlog en spannende oorlogsboeken. En dat kreeg hij volop. Geschiedschrijving èn fictie. En als ontspanning tussendoor een laatste boekje van Mart Smeets: Lance. Van deze sportverslaggever heeft hij al een hele serie. ‘Ik ben tussen kerst en oud- en nieuw niet bereikbaar’, meldde Gerhard nadat hij een vierde oorlogsboek uitpakte.
Bij ons was het Agnes’ weekend, zoals elke tweede weekend van de maand en zij ging natuurlijk gezellig mee. Zo zag ze onze hele familie eens bij elkaar. Nadat Eva Robin van achter zijn computer had weggesleurd werd hun laatste sinterklaasaanwinst Risk op tafel gezet, een spel dat vroeger oneindig gespeeld werd bij ons. Eva, Robin en Agnes zaten er al gauw helemaal in, Agnes bijgestaan door Mark. Dat was altijd al een spellenman.
Wim schoof halverwege de avond bij ons aan. Die had meegewerkt aan een concert in Elim met zijn Mannenkoor Valerius.
Het blijft altijd leuk dat ook onze oude buren Ger en Lies van de partij zijn met verjaardagen, want zoals altijd leven wij mee met elkaars lief en leed. En ook Scotty is er nog, de pup uit ons allereerste nestje van Kim en Scott, nu 15 jaar oud, die naar hun dochter Linda is gegaan. Linda woont zo dichtbij dat Lies, net zoals ze dat vroeger met Kim deed, ook Scotty regelmatig uitlaat.
En nu hebben we héél lang uitgeslapen, Agnes en ik dan, want Wim is een trouw kerkganger. Behalve het meemaken van de kerkdienst, houdt hij er zo ook zijn sociale contacten bij.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 15:11 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 10 december 2011

Donderjagen....

Wat babyfoto’s betreft komen onze jongens er wat bekaaid af. De foto’s van onze trouwdag waren ook al niet je dat. Wel de professionele foto’s van de fotograaf, maar voor de rest was het naatje. Dat lag niet aan de jongens die fotografeerden maar aan de batterij van de flitser van het fototoestel die voor de gelegenheid geleend was van de fotograaf.
Van baby Gerhard werden er wel foto’s gemaakt maar toen het rolletje vol was met 36 opnamen was hij al een maand of 5 en toen dat rolletje uit het toestel werd gehaald kwam er licht bij en was de kwaliteit voor een deel van de foto’s ook slecht. En jammer dan… je kunt het niet even over doen. Gelukkig zijn er uit later tijd heel wat gemaakt.
Deze foto is van een zondag bij oma van der Kolk. Zolang ze aan de Dorpsweg woonde was het vaste prik om bij haar koffie te drinken op zondagmorgen en zolang wij in Hattem woonden deden wij daar aan mee. Ben en Henry woonden hier nog thuis. Wanneer Ben baby Gerhard vasthield was die zo rustig als wat, maar had Henry hem te pakken dan was het altijd donderjagen en wilde spelletjes. Het was net of hij aanvoelde wat er van hem verwacht werd.
Toen Robin geboren werd was het wel even anders. Er werd wat af gefotografeerd door vader, moeder, opa’s en oma’s. Tijdens het af zwemmen voor zijn diploma kon je zien dat hij er al helemaal aan gewend was om te worden gefotografeerd. Al zwemmend, met vader Gerhard filmend en moeder Judith met fototoestel in aanslag meelopend aan de kant, zwom hij netjes door met lachend gezicht naar hun kant gericht.
Waarom ik ineens over Baby Gerhard begin? Deze viert vandaag zijn 46e verjaardag! Gefeliciteerd jongen...

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 13:29 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 8 december 2011

Over vriendschap en trouw

Tessa met haar pups 2006

Wat hebben we een plezier gehad met al onze honden. In Hengelo al met kleine Laska die een speelvriendje was voor de hele buurt, grote Laska als trouwe oppasser op de oprit tussen Ger en Lies en ons huis, Kim heeft heel wat nachtelijk gespuis op afstand gehouden aan ons Schoolpad en Scott... ach Scott was de vriend voor het leven. Samen met Wim op schapentraining en voor mij een steun en toeverlaat. Nu heeft Tessa die rol en heeft ook al midden in de nacht door een kort waaks blafje gewaarschuwd voor onraad. Diezelfde nacht is verderop richting Bargeroosterveld de schuur leeggehaald. Daar was ook wel een hond, maar een jachthond die jammer genoeg geen bek los deed.
Gisteren kreeg ik een ontroerende video van Dinie Voortman over wat honden kunnen betekenen voor ons.
http://www.youtube.com/watch_popup?v=YBIwCdvhgX4&feature=uploademail
Het is de moeite waard om hem helemaal uit te kijken... zo mooi!

Met dank aan Dinie Voortman

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 22:55 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 7 december 2011

Op de tast...

De kersverse oma en opa 13 jaar geleden.

Het was gewoon weer even thuiskomen op de dinsdagmorgen. Ik mocht nog een keer inhalen bij Ellen Kroeze in wiens atelier Helderrood we allemaal op onze eigen manier schilderen. Dat stimuleert ze ook. De een schildert abstract en de ander realistisch. Marijke heeft een snelheid die gooit er op een ochtend een kwak verf tegenaan. Ze probeert van alles uit. Met een soort craquelé verf heeft ze een voorbeeld gemaakt.
De eerste 20 minuten beginnen we altijd met koffie en thee en krijgen we informatie en praten bij. Maar dan gaat het er op los. Ik heb een jaar ’s avonds geschilderd en telkens 6 keer in plaats van 11 keer, maar nu ga ik weer terug naar mijn oude groep op de dinsdagochtend.
We hebben een onderwerp opgekregen om daar iets mee te doen: Op de tast. Vandaag waren er al een heel stel te zien Mieke heeft de blote voeten van Gerard geschilderd met een bij er vlakbij. Jannie het handje van een kleinkind dat heel voorzichtig een klein konijntje vasthoudt. Ik heb de foto gebruikt waarop Wim en ik voor de eerste keer Robin vasthouden. Wim heeft hem op de arm maar ik zit er al zo bij dat mijn hand ook om hem heen is. Nee ik heb het mezelf niet gemakkelijk gemaakt, want het moet nog lijken ook, maar het schiet op. Maar Marijke heeft een groot abstract gemaakt en warempel, ook hier zie je een paar handen in.
Dan wil ik wel eens weer wat groots proberen en wordt het vast weer iets met dieren, ik heb al een paar ideeën.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 21:12 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 6 december 2011

Sint Schoolpad

Wel heel lang geleden was ik zó teleurgesteld dat sinterklaas niet voor de cadeautjes zorgde maar dat pa en mama, opoe en opa dat deden. Niet alleen teleurgesteld, maar boos dat ze me zo voor de gek hadden gehouden. Ik wilde het niet geloven. Tot mama uitlegde dat de houten poppenwagen bij Ruiterkamp gemaakt was en nadat pa de buitenkant groen en binnenin crème geverfd had hij in de diepe kast op opa en opoes kamer had staan drogen.
Die boosheid was gauw over en de jaren erop was het weer mooi om te zien hoe Johan en Henk zo helemaal onder de indruk waren van de sint die door het kleine raampje in de voordeur met mama overlegde over die zoete kindertjes die wel een liedje voor hem konden zingen. Ik zie nog de bibberende pijpjes van Henks broekje toen hij van sinterklaas kapoentje zong.
En wat hebben we al veel sinterklaasavonden meegemaakt…. In Linde, Hattem, Aalten, Hengelo, Vorden en Emmen. Volgens mij was het dit jaar voor het eerst dat het niet gevierd zou worden wegens te druk, we vieren al kerst, geen zin enz. Toen bij Ben en Diny de jongens dit jaar ook niet in waren voor de sint boekten die meteen een paar dagen Sauerland. En toen Jaap op het laatste moment toch wel sint wilde vieren was het: jammer dan… te laat!
Aan Wim heb ik ook al geen beste wat sint betreft, maar toen ik vandaag op het laatste moment in de aanval ging, hielp hij toch mee. Vanavond gingen we dus samen op pad om bij onze kinderen zelf voor sint te spelen. In het verleden deden we dat wel eens om mensen te verrassen… je weet wel aanbellen, pakje neerleggen en hard wegrennen, maar dit keer leverde sint Schoolpad de verrassingszak persoonlijk af met een gedicht die er op neerkwam dat sint heel graag zijn verjaardag volgend jaar aan het Schoolpad zou willen vieren. Maakt ook niet uit… wij hebben een leuke avond gehad op drie adressen.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 12:45 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 5 december 2011

De kip is ziek....

Nee, ik heb geen beste herinneringen aan het slachten van kippen. Opoe had zo’n klein scherp iepken waarmee ze de kip in een keer de kop afhakte. Ik griezelde ervan als die kip zonder kop rond fladderde. Gelukkig heeft onze buurman Jans een betere methode, tenminste voor eventuele toeschouwers en waarschijnlijk ook voor de kip. Ik heb het zelf nooit gezien maar Wim wel en heel wat voor ons overbodige hanen zijn bij de buren in de pan verdwenen, nadat Jans het voorbereidend werk deed op zijn rustige en volgens Wim zeer humane manier. Buurvrouws zus Jantina is gek op kippensoep, komt goed uit, want wij hoeven ze niet terug.
Op de Achterhoekse spreukenkalender is nog zo’n buurman die van die hobbyboertjes naast zich heeft die een paar kipjes hebben, maar daar op een andere manier mee omgaan dan de boeren zelf. Geert Roelofs vertelt het als een Liemers dialoog, maar ik maak er natuurlijk even Achterhoeks van.

De kip is ziek

- Buurman, kun je even komen kijken? Volgens mij is één van onze kippen ziek.
- Ik wil wel kommen buurvrouw, maor ik wet neet of ik wat an een zeke kippe kan doon.
- Nou ja, misschien moet ik er mee naar de dierenarts of moet ik de man hier laten komen.
- Leg e nog? Volgens mien hef e ’t köntjen al een half jaor elene dichte ekneppen.
- De andere legt af en toe nog. Ik zeg tegen mijn man:’Eén ei per week is ook genoeg’.
- Jao jao, hee zol d'r es te völle van kriegen…. Maor aover de kippe: ik zol ‘em de nekke ummedraejen.
- Dat meen je niet! Dan zou ik haar nog liever een spuitje laten geven. Je kunt haar toch niet zomaar doodmaken?
- Kiek noe es, wat een armzalig dier. Dat vuult d’r nog minder van as ’n spuitje en ’t schaelt oe een hoop in de knippe.
- Doen jullie dat altijd zo met dieren? Zo ga je niet met ze om. Dat is niet humaan.
- Humaan? ’n Dier is gien mense en mo’j ok niet as mense behandeln. Ie mot d’r wel good veur zörgen.
- Vooruit dan maar. Neeeeee! Niet waar ik bij ben! Wat? Is het nu al gebeurd?

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 18:23 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 3 december 2011

Ze laten er geen gras over groeien..

‘Wat steet daor dan… kiek es daor bie-j Drenth. Dat kan toch niet. Zie-j dat?’
Zondagmorgen kijk ik vanuit het achterraam over de velden richting Bargeroosterveld. De mist die dagenlang over de landerijen hing is opgetrokken. Zo gek… het ziet er ineens anders uit. Op de plek waar een paar dagen terug nog het afgebrande huis zielig stond te wezen lijkt het nu of er in één dag een heel nieuw huis opgerezen is. Dat kan toch nooit, denken we. Het duurt toch maanden voor alle vergunningen voor een nieuw te bouwen huis rond zijn?
Je snapt natuurlijk dat we ’s middags wel even met Tessa die kant op gaan, m’n kleine Canon in de jaszak mee. Na ons rondje door het bos gaan we linksaf richting het vreemde bouwwerk. Het blijkt een soort chalet, een noodwoning, in aanbouw te zijn. De dakplaten en de dakgoten liggen nog gewoon aan de kant van de weg. Een trieste hoop geblakerd hout en stenen ligt er naast. Achter de noodwoning in aanbouw staat een grote witte container. De stalen boot die al zolang naast hun huis heeft gestaan is nu weg. De familie laat er blijkbaar geen gras over groeien en wil zo snel mogelijk in hun tijdelijke behuizing wonen. Dan zijn ze weer op zichzelf. Tot zolang zijn ze bij familie onder dak.
Met oud en nieuw wordt er door de nu volwassen jongens van de familie altijd met carbid geschoten in een soort grote melkbus, alleen is die drie keer zo groot. De deksel knalt er dan met hevige knal af. Alle jongelui van Bargeroosterveld verzamelen er zich op oudejaarsdag. Hier kunnen we er ook nog van meegenieten, al is het meer dan een kilometer verderop. Van mij mag het. Alleen gaan we dan niet die kant op met Tessa voor ons rondje bos. Zo'n rondvliegende busdeksel lijkt ons niet wat.
Ik ben benieuwd of dat er deze oudejaarsdag nog van komt.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 17:13 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 2 december 2011

Afscheid van Spikey..

Een prachtige foto van Spikey die Esmeralda meestuurde.

Wat een verdriet om Spikey. Een van de pups uit het laatste nestje van Tessa en Scott ging naar Esmeralda en Werner. Alle pups waren vertederend, maar deze had iets bijzonders. Hij sprak me zo aan dat ik het boekje ‘Ik ben Scotty’ over deze pup schreef. Hij had het geluk dat hij mee mocht naar de cursus schapendrijven en samen met z'n baas Werner waren ze succesvol.
Af en toe hadden we nog contact. Vorig jaar hoorden we al dat Spike na het toedienen van Frontline (tegen vlooien en teken) epileptieaanvallen kreeg. Toen ik dit voorjaar informeerde naar Spike leek het allemaal tot rust te zijn gekomen, maar nu bleek dat weer in volle hevigheid terug te zijn. Zo hevig dat de familie hun Spikey moest laten inslapen. Wat een verdriet om hun geliefde Spike.
Esmeralda waarschuwt nogmaals tegen het gebruik van Frontline, want ze weet zeker dat dit bij Spike de boosdoener is geweest. Terwijl ze me mailt is Werner bezig om Spike op een mooi plekje in hun tuin te begraven. Hij is maar vijf jaar geworden. Net als Queeny, Alfa, Toska, Meike, Kenai en Sam gaf ook Spikey ons veel plezier en genoten we van alle dolle capriolen
Met een klik op http://www.youtube.com/watch?v=YA8ya6pXQgU kunnen jullie nog een training zien van Werner met Spike… zo mooi!

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 21:09 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 2 december 2011

Die breng ik je....

Deze winter zijn we weer even zonder schapen. Schapenman Rob heeft de vijf Drentse heideschapen opgehaald. Ze gingen eerst in de ponystal en daarna één voor één er uitgehaald, de pedicure verzorgd en kregen door z’n grote hulp een anti- wormmiddel toegediend. Dan pas gingen ze in de aanhanger.
De bedoeling is dat ze tot eind februari bij een boer mogen lopen. Daarna krijgen we een aantal Schoonebeker ooien weer hier. Ze mogen hier aflammeren. Dat doen ze blijkbaar gemakkelijk en gewoon buiten. Maar wij hebben natuurlijk nog wel een stal achter de hand. Ik vroeg Rob wat hij deed wanneer er een moederloos -, verstoten lam of een drieling werd geboren. ‘Die zet ik meteen op Marktplaats’, zei hij. ‘Gratis af te halen Daar heb ik geen tijd voor’. ‘Doe dat maar niet meer. Als je even belt haal ik hem wel op.’
En zo gaat het gebeuren. Ik hoop niet op teveel, Rob ook niet, want een flessenlam bij Drentse heideschapen wordt nooit zo goed als een lam bij de moeder en daar gaat Rob ook niet verder mee fokken.
‘Nee… jij hoeft ze niet te halen… die breng ik je’, was het antwoord op mijn voorstel.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 1 december 2011

Nooit te oud om te leren...

Nooit te oud om te leren. Robin instrueert Wim hoe hij zijn nieuwe mobiel kan gebruiken.

Ikzelf had altijd wat moeite om op gang te komen met studeren. Uitstellen weet je wel. Maar na het eten heel vroeger was ik wel snel naar boven.. ja … huiswerk hè! Diny moet het me af en toe nog onder de neus wrijven dat ik daar een handje van had. Een afwasmachine hadden we in die tijd nog nooit van gehoord. Diny was vaak de pineut. Toch had ik niet echt een hekel aan afwassen. Samen hebben we veel plezier gehad tijdens dit karweitje, zongen we samen tweestemmig ‘Twee reebruine ogen… die keken de jager aan’ en Muss ie denn muss ie denn.. van de Duitse Freddy Quinn. Het waren de enige twee platen die we bij onze eerste bijeengespaarde pick up hadden.
Wims moeder had een speciale manier om de jongens aan de studie te krijgen. Toen Wim indertijd thuis studeerde voor z’n A diploma voor Scheepswerktuigkundige duurde dat krantlezen haar wel wat lang en zei ze:’A-j toch nog effen niks te doen heb… wi-j misschien wel effen een kit kolen halen, een boodschap doen, sla uut de tuin halen', enz. Hij was daar al heel snel flauw van en zat binnen de kortste keren achter zijn boeken. Toen hij wat later tijdens de laatste weken voordat Gerhard geboren werd voor z’n B1 studeerde zat hij sneller achter de boeken. Hij voelde de verantwoordelijkheid voor z’n gezin al aardig drukken. En ook in Hengelo toen hij voor een soort HTS studie bezig was… geen enkele moeite om er na z’n werk voor te gaan zitten. Samen met een paar jongeren, beiden Klaas, werden er heel wat extra uurtjes bij ons aan de grote tafel studerend doorgebracht.
Gerhard hield ook al niet erg van studeren. Het was dat het moest. Maar ik kan je toch vertellen dat hij net in korte tijd zo maar een paar certificaten haalde voor z’n werk bij Centrix en dat hij er in december nog eentje gaat binnenslepen.
Robin zag ik van de week ook in de nieuwe studieruimte beneden zitten, de computer heeft hem veel te bieden, lekker makkelijk als je werkstukken moet maken… en tussendoor even chatten natuurlijk. Nee ik heb hem ook nog niet vaak zien afdrogen.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 20:26 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 1 december 2011

Het Museum Belvédère

En dan komen we bij het Museum Belvédère dat ligt in het schilderachtige Oranjewoud bij Heerenveen, vlakbij het prachtige Landgoed Oranjewoud. Vanaf de parkeerplaats is het een eind wandelen naar de ingang. Wim heeft z'n twijfels als hij het vierkante blok ziet staan.
Het moderne gebouw heeft een natuurlijke plaats in het nieuwe landschapspark; de donkere gevel valt bijna weg tegen de stammen van de bomen. Vanuit het museumcafé heb je uitzicht op het museumpark met het grand canal, dat de moderne baroktuinen doorsnijdt, en aan het einde daarvan zie je Landgoed Oranjewoud.

Het moderne museum Belvédère

Els Timmerman geb.1946

Zonder titel 2009-2011
olieverf op doek

Maar natuurlijk val ik als een blok voor een Friese schilder die zijn omgeving weergeeft, zowel het Friese landschap als de dieren om hem heen, vogels, geiten, kippen, een haan enz.: Jan Mankes 1889- 1920.
Hij is niet oud geworden maar heeft prachtig werk achtergelaten. Zo mooi!
Er is ook een boek van hem uitgegeven over zijn leven met veel van zijn werk en brieven er in.
Maar nee.. ik heb me net in kunnen houden en het niet gekocht.

En wat te zeggen van de twee geitjes van Jan Mankes.-1889-1920
1910- Olieverf op doek

Frans Walon geb. 1955
getiteld: Moeke
acryl, houtskool en potlood op paneel

Een schilderij van Boele Bregman- 1918-1980-,
getiteld: het orgel
1961 olieverf op doek

Natuurlijk gaat hiervandaan onze terugweg vanzelf langs Donkerbroek. En daar kan Wim echt niet voorbij komen zonder de gebakken lever te proeven bij Het Witte Huis, precies bij het kruispunt.Ik ga er dan ook niet tegen in, lekker makkelijk vandaag.
Heel tevreden komen we thuis na een paar dagen het noorden te hebben doorkruist.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten