Joy nv

Nee, ik heb geen beste herinneringen aan het slachten van kippen. Opoe had zo’n klein scherp iepken waarmee ze de kip in een keer de kop afhakte. Ik griezelde ervan als die kip zonder kop rond fladderde. Gelukkig heeft onze buurman Jans een betere methode, tenminste voor eventuele toeschouwers en waarschijnlijk ook voor de kip. Ik heb het zelf nooit gezien maar Wim wel en heel wat voor ons overbodige hanen zijn bij de buren in de pan verdwenen, nadat Jans het voorbereidend werk deed op zijn rustige en volgens Wim zeer humane manier. Buurvrouws zus Jantina is gek op kippensoep, komt goed uit, want wij hoeven ze niet terug.
Op de Achterhoekse spreukenkalender is nog zo’n buurman die van die hobbyboertjes naast zich heeft die een paar kipjes hebben, maar daar op een andere manier mee omgaan dan de boeren zelf. Geert Roelofs vertelt het als een Liemers dialoog, maar ik maak er natuurlijk even Achterhoeks van.

De kip is ziek

- Buurman, kun je even komen kijken? Volgens mij is één van onze kippen ziek.
- Ik wil wel kommen buurvrouw, maor ik wet neet of ik wat an een zeke kippe kan doon.
- Nou ja, misschien moet ik er mee naar de dierenarts of moet ik de man hier laten komen.
- Leg e nog? Volgens mien hef e ’t köntjen al een half jaor elene dichte ekneppen.
- De andere legt af en toe nog. Ik zeg tegen mijn man:’Eén ei per week is ook genoeg’.
- Jao jao, hee zol d'r es te völle van kriegen…. Maor aover de kippe: ik zol ‘em de nekke ummedraejen.
- Dat meen je niet! Dan zou ik haar nog liever een spuitje laten geven. Je kunt haar toch niet zomaar doodmaken?
- Kiek noe es, wat een armzalig dier. Dat vuult d’r nog minder van as ’n spuitje en ’t schaelt oe een hoop in de knippe.
- Doen jullie dat altijd zo met dieren? Zo ga je niet met ze om. Dat is niet humaan.
- Humaan? ’n Dier is gien mense en mo’j ok niet as mense behandeln. Ie mot d’r wel good veur zörgen.
- Vooruit dan maar. Neeeeee! Niet waar ik bij ben! Wat? Is het nu al gebeurd?

‘Wat steet daor dan… kiek es daor bie-j Drenth. Dat kan toch niet. Zie-j dat?’
Zondagmorgen kijk ik vanuit het achterraam over de velden richting Bargeroosterveld. De mist die dagenlang over de landerijen hing is opgetrokken. Zo gek… het ziet er ineens anders uit. Op de plek waar een paar dagen terug nog het afgebrande huis zielig stond te wezen lijkt het nu of er in één dag een heel nieuw huis opgerezen is. Dat kan toch nooit, denken we. Het duurt toch maanden voor alle vergunningen voor een nieuw te bouwen huis rond zijn?
Je snapt natuurlijk dat we ’s middags wel even met Tessa die kant op gaan, m’n kleine Canon in de jaszak mee. Na ons rondje door het bos gaan we linksaf richting het vreemde bouwwerk. Het blijkt een soort chalet, een noodwoning, in aanbouw te zijn. De dakplaten en de dakgoten liggen nog gewoon aan de kant van de weg. Een trieste hoop geblakerd hout en stenen ligt er naast. Achter de noodwoning in aanbouw staat een grote witte container. De stalen boot die al zolang naast hun huis heeft gestaan is nu weg. De familie laat er blijkbaar geen gras over groeien en wil zo snel mogelijk in hun tijdelijke behuizing wonen. Dan zijn ze weer op zichzelf. Tot zolang zijn ze bij familie onder dak.
Met oud en nieuw wordt er door de nu volwassen jongens van de familie altijd met carbid geschoten in een soort grote melkbus, alleen is die drie keer zo groot. De deksel knalt er dan met hevige knal af. Alle jongelui van Bargeroosterveld verzamelen er zich op oudejaarsdag. Hier kunnen we er ook nog van meegenieten, al is het meer dan een kilometer verderop. Van mij mag het. Alleen gaan we dan niet die kant op met Tessa voor ons rondje bos. Zo'n rondvliegende busdeksel lijkt ons niet wat.
Ik ben benieuwd of dat er deze oudejaarsdag nog van komt.

Deze winter zijn we weer even zonder schapen. Schapenman Rob heeft de vijf Drentse heideschapen opgehaald. Ze gingen eerst in de ponystal en daarna één voor één er uitgehaald, de pedicure verzorgd en kregen door z’n grote hulp een anti- wormmiddel toegediend. Dan pas gingen ze in de aanhanger.
De bedoeling is dat ze tot eind februari bij een boer mogen lopen. Daarna krijgen we een aantal Schoonebeker ooien weer hier. Ze mogen hier aflammeren. Dat doen ze blijkbaar gemakkelijk en gewoon buiten. Maar wij hebben natuurlijk nog wel een stal achter de hand. Ik vroeg Rob wat hij deed wanneer er een moederloos -, verstoten lam of een drieling werd geboren. ‘Die zet ik meteen op Marktplaats’, zei hij. ‘Gratis af te halen Daar heb ik geen tijd voor’. ‘Doe dat maar niet meer. Als je even belt haal ik hem wel op.’
En zo gaat het gebeuren. Ik hoop niet op teveel, Rob ook niet, want een flessenlam bij Drentse heideschapen wordt nooit zo goed als een lam bij de moeder en daar gaat Rob ook niet verder mee fokken.
‘Nee… jij hoeft ze niet te halen… die breng ik je’, was het antwoord op mijn voorstel.

Gek is het dat niemand hier van Marga Kool heeft gehoord. In Drenthe en omstreken is ze een gevierd schrijfster, zowel in het nederlands als in haar streektaal. het Drents uit de omgeving van Zuidwolde. Het verhaal van Jopie, dat Dinie Hiddink hier vertelde komt uit een boek van Marga Kool Een kleine Wereld. Jopie bleek een inwonende jongen te zijn bij het gezin Kool en kwam uit een vreselijk smerig en asociaal gezin. Op de Haar was geen geld voor een knecht of een meid maar iemand als hulpje tegen kost en inwoning kon wel. Dat werd Jopie, die door moeder van top tot teen gewassen en door vader geknipt werd, normale leefregels meekreeg en heel muzikaal bleek. Dinie vertelde zo mooi dat het leek of je er zelf bij was.
Je leefde mee toen Jopie weer naar huis moest toen zijn vader door de bliksem getroffen was. Maar toen Marga, veel ouder en allang in een stad wonend, weer terugkwam voor de begrafenis van haar vader werd het lievelingslied van vader gezongen. Ze hoorde tijdens het zingen van dit lied ‘Er ruist langs de wolken’ de heldere stem van Jopie er bovenuit die op deze manier haar vader de laatste eer bewees. Het was zo stil in de Lindese Molen dat je een speld kon horen vallen. Ik was echt niet de enige die tranen in de ogen had.
Maar toen begon ‘Op Drift’ zijn kunsten te vertonen met een ‘hoogstaand’ lied over blote konten in de hooiberg. Het was zó op het verkeerde moment. Ik snap werkelijk niet dat dit niet beter op elkaar was afgestemd. Even later zongen en speelden ze een rustiger repertoire… had dus anders gekund. Toen Wendy Addink nog even met de band zong maakte dat wel weer veel goed.
Wie graag iets meer wil weten over Marga Kool en haar werk… klik op   http://www.margakool.nl/?ID=20 .
En... ik kon het gewoon niet laten... ik heb 'Een kleine Wereld' al besteld bij Bol.com, 2e hands... dat wel, maar mèt handtekening van de schrijfster.