Waddenweelde

Gek is het dat niemand hier van Marga Kool heeft gehoord. In Drenthe en omstreken is ze een gevierd schrijfster, zowel in het nederlands als in haar streektaal. het Drents uit de omgeving van Zuidwolde. Het verhaal van Jopie, dat Dinie Hiddink hier vertelde komt uit een boek van Marga Kool Een kleine Wereld. Jopie bleek een inwonende jongen te zijn bij het gezin Kool en kwam uit een vreselijk smerig en asociaal gezin. Op de Haar was geen geld voor een knecht of een meid maar iemand als hulpje tegen kost en inwoning kon wel. Dat werd Jopie, die door moeder van top tot teen gewassen en door vader geknipt werd, normale leefregels meekreeg en heel muzikaal bleek. Dinie vertelde zo mooi dat het leek of je er zelf bij was.
Je leefde mee toen Jopie weer naar huis moest toen zijn vader door de bliksem getroffen was. Maar toen Marga, veel ouder en allang in een stad wonend, weer terugkwam voor de begrafenis van haar vader werd het lievelingslied van vader gezongen. Ze hoorde tijdens het zingen van dit lied ‘Er ruist langs de wolken’ de heldere stem van Jopie er bovenuit die op deze manier haar vader de laatste eer bewees. Het was zo stil in de Lindese Molen dat je een speld kon horen vallen. Ik was echt niet de enige die tranen in de ogen had.
Maar toen begon ‘Op Drift’ zijn kunsten te vertonen met een ‘hoogstaand’ lied over blote konten in de hooiberg. Het was zó op het verkeerde moment. Ik snap werkelijk niet dat dit niet beter op elkaar was afgestemd. Even later zongen en speelden ze een rustiger repertoire… had dus anders gekund. Toen Wendy Addink nog even met de band zong maakte dat wel weer veel goed.
Wie graag iets meer wil weten over Marga Kool en haar werk… klik op   http://www.margakool.nl/?ID=20 .
En... ik kon het gewoon niet laten... ik heb 'Een kleine Wereld' al besteld bij Bol.com, 2e hands... dat wel, maar mèt handtekening van de schrijfster.

Tussen de middag is de mist nog steeds niet opgetrokken. Jammer, maar ja...het is ook november.
Na het middageten spreekt de pastor dan ook de passende woorden:
‘Wat een mist’, zegt de pessimist.
Hij trekt op’’ , zegt de optimist… ‘die mist’.
Deze middag maken we opnieuw een mooie wandeling door de bossen om de Slangenburg. Weinig zicht, maar toch prachtige herfstkleuren. Helemaal opgefrist komen we terug voor de koffie. Even later kijken bekijken we de expositie van Ada Westra in het Koetshuis van de Slangenburg. Ze schildert mooie abstracte werken, maar ook leuke portretten die weer heel precies zijn uitgevoerd. Als ik haar complimenteer met het schilderij dat ik het mooiste vind hebben we meteen een leuk gesprek. Ze zal mijn site met schilderijen ook gaan bekijken. Er staan ook prachtige keramieken voorwerpen van Margriet Harbers. Leuk om zo samen een expositie te hebben.

De gezellige zitkamer beneden.

Avontuur. Toen ik dat las wist ik even niet wat ik daar mee moest, met het engelenkaartje dat ik trok. Vanmorgen was er gelegenheid om mee te doen aan een uurtje meditatie, geleid door een vaste medewerkster Francoise, die we ook de vorige keer al ontmoet hebben. Het werd een uurtje in stilte , afgewisseld met muziek. Aan het eind mochten we een engelenkaatje trekken, avontuur dus, maar daarnaast ook een andere kaart. Dat tweede kaartje ging over de ontwikkeling in je leven, die je maar moet accepteren zoals het komt. Dat doen we dan maar wat het avontuur voor mij dan ook mag inhouden.
Bij een paar was de confrontatie met hun beide kaartjes zo treffend dat er wat tranen vloeiden. Zo had iedereen wel wat om even over na te denken.

Vanmiddag gaan we er op uit. Hengelo Gld staat voor vanavond op het programma. Daar is een avond met zang van het koor Reborn en bovendien wat cabaret. Natuurlijk komen we dan zo dicht in de buurt van de Boomgaard dat we daar even naar toe gaan. Het kwam uit bij Johan en Joke, de camping is nu dicht en de rust is weergekeerd. Zelf hebben ze ’s avonds een na-feestje van het Lindese Feest, dat wordt vast gezellig. Als ik geluk heb kan ik meteen even de website bijwerken. Hadden jullie me al gemist?

Net als de lamp van Venetiaans glas in een van de eetkamers hangt hier een prachtige keramieken lamp. Niet dat ik ze in mijn kamer zou willen hebben, maar hier staan ze prachtig en horen op deze plek.
Beiden werden na de oorlog op zolder teruggevonden en zijn weer in ere hersteld.

Op het landgoed is ook de begraafplaats van de fam. Pasmann.

Het weer is geweldig en we gaan op pad om een wandeling om de Slangenburg te maken. Dikke bomen worden er geveld om de oorspronkelijke zichtlijnen om het kasteel weer zichtbar te maken. Had voor mij niet gehoeven. Jammer van al die prachtige beuken. We komen langs een wei met herten en bezoeken de begraafplaats van de fam. Pasmann, de oorspronkelijke bewoners van dit kasteel. Ze hoorden bij de ‘goede’ Duitsers in de WO 2, maar na de oorlog is dit landgoed gewoon onteigend en eigendom van de Nederlandse Rijksgebouwendienst.. In diezelfde tijd kwam het plan om de Willibrordus Abdij te gaan bouwen bij de Slangenburg en de eerste jaren na de oorlog hebben de monniken van die toekomstige abdij op het kasteel gewoond tot de Abdij klaar was. Nu is het een gastenverblijf voor iedereen die rust en ruimte en een beetje aandacht op prijs stelt. Er is een groot aantal vrijwilligers die optreden als gastvrouw. Ze ontvangen je als je komt, wijzen de weg door het grote huis, vertellen de huisregels, beginnen de maaltijd met een gedichtje of een kort gebed en zorgen er samen voor dat iedereen zich hier prettig voelt. Terwijl je in een gewoon hotel veel stellen met of zonder kinderen ziet maakt het hier niet uit en komen er ook mensen alleen die er even tussen uit willen of een weekje in alle rust komen om te studeren. Zes jaar geleden sliep ik met Dineke in het Biezen Mandje, dit keer slapen we op een ruime kamer onder de hanenbalken: het Noordeind, met prachtig uitzicht op de tuin.

‘De buitenkant… nee daar deden ze niks aan. Dat moest vooral een kippenhok blijven.’
We zitten aan een hele grote gastentafel op Kasteel De Slangenburg en de gesprekken zijn al aardig op gang. Pastor Wim Al vertelt over de Abdij de Slangenburg waar alleen mannen wonen, niet veel meer, maar toch… Alleen zuster Hedwig heeft op haar oude dag, na haar werkzame leven in het buitenland, een plekje gekregen in het kippenhok van de Abdij. Van binnen was het aardig opgeknapt maar de buitenkant moest vooral kippenhok blijven. Later ging ze naar een Zorgcentrum en nu woont er weer een oudere zuster die haar werk in Gaanderen heeft.
Zo vertelde deze pastor over iemand die op zijn werk had gezegd dat hij een paar weken naar de Abdij de Slangenburg ging. Niemand wilde hem geloven. Jij… in een klooster…dat bestaat niet. Hij ging ook niet naar het klooster maar naar het Kasteel waar het heel prettig toeven is voor gasten. Alleen de kaarten die hij tijdens zijn verblijf hier verstuurde waren allemaal één met de Abdij er op.
Vanmorgen heeft Wim me al bijtijds afgezet bij Dineke in Coevorden want we gaan ons uitje van 5 jaar geleden herhalen. Al keuvelend, want Dineke kan rijden en praten tegelijk, rijden we op ons gemak naar Doetinchem waar we een paar dagen logeren op Kasteel de Slangenburg, waar je als gast erg hartelijk ontvangen wordt, gezamenlijk koffie en thee drinkt en natuurlijk ook samen eet. Ik kan beter zeggen dineert want je zou je vingers er bij aflikken, zo lekker en smakelijk is alles. Hier heb je geen Herman de Blijker en consorten nodig. De recepten zijn wel het geheim van de kok want zij geeft haar recepten niet prijs. En gelijk heeft ze.
Alleen jammer dat er geen internetverbinding voor de gasten is… Tja…

‘Ik leg u even op de tafel’, hoor ik Wim zeggen. Ondanks alles schiet ik in de lach.
De nieuwe verbinding van de interactieve tv van KPN die net twee maanden terug geïnstalleerd is, doet het niet meer. Zo ineens! De Digitenne werkte niet meer nadat de brand in Smilde de zender heeft laten omvallen en nu hebben we internet en die interactieve tv van KPN aangelegd gekregen. Maar ja… dan moet de boel wel werken. Wim pakt dus de telefoon en krijgt een dame aan de lijn. Ik nog denken… moet een vrouw dit varkentje wassen? Het duurt nogal en ik denk al: dat wordt em niet. Het gesprek hoor ik maar van één kant, aan de andere kant van de lijn klinkt er een stortvloed van woorden die ik niet volgen kan natuurlijk:
Wim:’Hij knippert.
Nog steeds geen beeld.
Ja… weer even de stekker erin en eruit? Ik leg u even op de tafel....
Ik zie nu twee groene bolletjes en één gele en er is één rood/oranje kabeltje.
Nee er verandert niets.. Alles is nog steeds zwart.
Nu is alles blauw…
Er staat nu: alle software wordt verwisseld.’
Uiteindelijk adviseert de spreekvaardige KPN-dame om een splitpen ergens uit een kastje te halen en je raadt het nooit…: de tv doet het ineens weer na minstens drie kwartier helpdesk KPN.
Zonet komen we thuis vanuit de Rietlanden en ontdekken dat de telefoon het niet doet. We hebben de hele dag ook geen telefoon gehad…
'O o o…', zucht Wim. Hij hoeft zich morgen opnieuw niet te vervelen. De KPN ook niet. Maak je borst maar nat!

Zooo… en wat zei de dokter?’ Wim was al eens een keer naar de huisarts geweest om naar een rare grote harde blaar aan zijn vinger te laten kijken, een raar ding. Het lijkt op een hele grote wrat, maar toch anders.  Maar de huisarts in opleiding, die hem hielp, dacht dat die wel weer weg zou trekken, maar mooi niet. Nu is hij weer geweest en dit keer bij onze eigen huisarts Muilwijk.
‘Wat e zei?.... Het wordt een operatie… ‘t vingerkootje geet d’r af!’ ‘Whaaaaaat!’, roep ik. Ik ben geen geintjes van hem gewend. Maar dan zie ik lichtjes in die zo bekende groen/grijze ogen. Hij heeft me tuk. ‘Dat zijn nou de mooie dingen voor een arts’, had Muilwijk nog gezegd. Het blijkt een slijmbeursontsteking die dat rare ding veroorzaakt heeft en die gaat hij wegsnijden.
Vanmorgen is het zover. Regelrecht vanaf de zangles gaat hij door, ik mag mee ter ondersteuning. Een artsenbezoeker komt op het laatste moment binnen en gooit nog bijna roet in het eten. We worden daarom voorzien van koffie omdat we even moeten wachten, maar dan gaat het gebeuren. Nee… ik hoef niet mee naar binnen.
Met een totaal verdoofde vinger komt Wim een 20 minuten later weer naar buiten en ik verbeeld me dat hij er opgelucht bij kijkt. Het is een goede reden voor hem om vanmiddag lekker rustig aan te doen. Er is een wedstrijd Scottish bowls op de tv en dat is voor mij net als wat Joan beschreef wanneer Tom naar cricket zat te kijken:’For me it’s just like waiting until the paint is dry’.