Categorie: Aan het Schoolpad

Al woonden we wat afgezonderd aan het Schoolpad , er viel altijd wat te beleven met dieren om je heen. Onze haan, een prachtige donkere Barnevelder was een half jaar daarvoor gesneuveld, waarschijnlijk door een roofvogel of andere rover. Ik was in de veronderstelling dat er bij de laatste kuikens  wel een paar haantjes zouden zijn, maar nee dus. Gerald heeft ze bekeken en kwam al snel tot de conclusie: allemaal hennetjes! Intussen hadden we tot mijn grote vreugde  een haan gekregen van Rob. ‘Ik heb er ook nog wel een paar dezelfde hennetjes bij’, voegde hij er aan toe. En die bracht hij dus ook voor ons mee. Intussen was ons haantje al geacclimatiseerd en de enige bruine kip, naast de donkere Barnevelders, had hem al voor zichzelf

 uitgekozen. Toen dus die beide nieuwelingen bij in de ren kwamen was het hek van de dam. Madam de Bruine vond het helemaal niks dat die witte er bij kwamen. De haan was namelijk nogal  geïnteresseerd in de nieuwe twee want die kende hij nog. In de ren bleek de bruine een kwaaie, zo jaloers als het maar kan en joeg de nieuwelingen alle kanten op. Die middag ging de ren na een anderhalve dag gewenning weer open. Bruintje liep in het kielzog van de haan en zorgde dat de witte indringers op afstand bleven. Toch zag ik eventjes de haan  bij de witte de baas spelen… je weet wel… Tja, het zou nog even duren voor hiërarchie hersteld was.

Nog één keer de uiterwaarden van de IJssel bij Hattem als een winters plaatje, met het zicht op IJsselstein, zo zei Wim. Hij begint meteen herinneringen op te halen. 's Zomers liepen hier de koeien.
De uiterwaarden bij Hattem heten de Hoenwaard. Vroeger was het allemaal gemeenteweide waar in het voorjaar de koeien en vooral ook het jongvee naar toe gebracht werd. Het was een vrije dag voor de schoolkinderen en nadat het vee gebrandmerkt was ging het in optocht naar de Hoenwaard. Op Homoet wordt nog steeds door de Hattemers gezegd. Wim herinnert het zich nog goed, vooral ook de brandlucht die er bij het brandmerken vrij kwam. Het wekelijkse krantje, zoals dat in Vorden ‘het Contact’  en in Emmen de Zuidenvelder’ en de ‘Emmer Courant’, heet in Hattem nog steeds ‘de Homoet’.
Nu staan er op Homoet toch een aantal boerderijen. Ja.. dat krijg je als je al zo lang uit Hattem weg bent. Wim dacht toch eerst echt dat het IJsselstein was, maar na de correctie van broer Ben  even later  zei hij: ‘Ben hef geliek’.

‘Zo… Knipscheer?’ Ik moest er een beetje om lachen. De uroloog die ik zou bezoeken in het Scheper ziekenhuis heet Knipscheer. Een naam die voor mij onbekend is. Ria hoort gistermiddag mijn verhaal aan. ‘Nou, voor mij is het een heel bekende naam. Er zijn juist heel veer families Knipscheer in Oosterhout en omgeving’. Onze Brabantse Ria is geboren Brabantse en komt uit die streek.

Vanmorgen was het zover. Ik had mijn huiswerk gedaan, bloed laten prikken, urine ingeleverd, lijsten ingevuld en nu moest het dan gebeuren. Meer dan 40 jaar geleden had ik al eens een cystoscopie gehad om te zien of er iets bijzonders met mijn blaas aan de hand was die mijn blaasontstekingen veroorzaakten. Er kwam toen niet meer uit dan een wat slappe uitgang van de blaas.

Nu stuurde mijn huisarts me toch weer door omdat die ontstekingen wel vaak terug kwamen. Tja… wat moet dat moet. Wim ging mee als versterking.

We kregen eerst een gesprek met uroloog Knipscheer en hij legde precies uit hoe het systeem bij vrouwen werkt. Het blijkt dat je na de menopauze vatbaarder bent omdat het slijmvlies dun geworden is. Zo klopt het dat ik daarvoor juist 10 jaar lang geen last had. Wat is het makkelijk dat alle informatie zo op de computer weergegeven wordt van huisarts en apotheek. Het bleek niet zo raar dat de ontstekingen terugkwamen want voor een aantal kuren ben ik resistent. Hij had een nieuw voorstel. De kuur die me wel helpt krijg ik van hem mee maar mag ermee stoppen als de pijn over is, na nog een laatste tablet. Ik krijg een voorraad mee en mag over een paar maanden melden hoe dit bevalt. Hij heeft hier goede ervaringen mee. En… hij vond het niet nodig om die cystoscopie uit te voeren, blijkt toch niet heel fijn te zijn.

Tot slot vroeg ik hem naar zijn naam, of het klopt dat die uit Brabant komt. Inderdaad is hij in Oosterhout opgegroeid en daar is een hele clan met Knipscheers. Deze  week zond RTV Drenthe iets uit over het werken met een robot op de urologie bij Treant en timmert hij daarmee ook aan de weg. Was erg interessant.

Voor Dirk hebben we jarenlang poes Suze gehad. Ze heeft bij ons een hoge leeftijd bereikt maar ik weet nog dat ze eens weg was… gewoon helemaal weg. De vorige dag lag ze nog een heel stuk van de dag onder de tuintafel. Ik dacht zelfs een moment dat ze wel heel stil lag en raakte haar even aan, maar toen deed ze toch haar ogen al soezend open. Ze had met de hitte een zware tijd, onze toen 19-jarige Suze. Ooit haalden we haar met broertje Tommie op bij een boerderij in Geesbrug. Collega Martine had gezegd dat zij daar jonge poesjes hadden. Er bleken drie schattige kittens te zijn om uit te kiezen. We kozen dus Suze, de driekleur en Tommie, de rooie kater. We waren net thuis toen we al spijt hadden dat we de derde ook niet hadden meegenomen. Wij dus weer terug en ook de zwart- witte Miesje kwam  aan het Schoolpad wonen. Met Miesje en Tommie is het niet erg goed gelopen. Miesje verongelukte en Tommie was op een dag gewoon weg, maar Suze overleefde alles. Ik vertelde op school vaak over onze menagerie. Vier keer kreeg Suze een nestje waaruit ook Loeder stamde. Beiden zijn toen gesteriliseerd.

’Weet u wel hoe ze dat doen?’, vroeg een brugklasleerling me, toen ik vertelde wat er zou gaan gebeuren. Hij mocht wel eens helpen bij de dierenarts en begon uitvoerig en aanschouwelijk uit de doeken te doen hoe het in zijn werk ging. 'Dan binden ze haar aan de vier…’. Ik wilde de rest niet horen.

Alle kittens kregen een goed tehuis. Loeder, een dikke zwarte poes, was een echte buitenkat en kwam alleen binnen voor een lekker hapje. Maar moeder Suze hield van gezelligheid.

Maar nu was ze weg, helemaal weg. Ze kwam die morgen haar lekkere hapje niet halen en gisteravond had ze ook niet al spinnend bij Wim op de bank gezeten met haar voorpootjes op zijn dijbeen, zoals gewoonlijk. We besloten dat ze ergens dood moest liggen. Katten verstoppen zich als ze dood gaan.

Tot Wim tussen de middag de schuur binnenging en daar iets hoorde achter de badkamerdeur van de studio. Daar zat de afgeschreven Suze, zo levend als een 19 jarige kat kan zijn. Die avond zat ze dan ook weer op haar geliefde plekje. Ze bleef nog even....

Foto: Ik pas me wel aan bij mijn baasje....

Soms zoek je ver weg wat dichtbij te vinden is. Geboren en getogen in Vorden, Gelderland, twee jaar lang door Hengelo, ook Gelderland, naar Doetinchem gefietst, een oom en tante in Varssel en nooit heb ik dit aardige plekje gezien. Ik ben lid van  een webpagina: Ik ben een Vordenaar als… en ook van:  Ik ben een Hengeloër als… en zo kom je toch weer eens wat aardigs tegen wat je nooit gezien hebt.
Het is te vinden aan de Varsselseweg 43 Hengelo Gld. Het Rijksmonumentenregister vertelt: Kleine, in baksteen opgetrokken en met baksteen gewelfje afgedekte bakoven, geheel omsloten door een aantal forse beuken; 19e eeuw.

Foto Joop Brugman.

Het muzikaal talent van de jongens van der Kolk kwam steeds meer naar voren naarmate ze ouder werden. Alleen Piet was z'n hele leven al met muziek bezig, vooral instrumentaal. Hij heeft zelfs nog met z'n toenmalige band op de 25jarige bruiloft van pa en mama gespeeld.
Ben zong lang in meerdere koren, Wim zong lang behalve in zijn Shantykoor ook bij Valerius, het Chr. Mannenkoor, en heeft zelfs zangles gehad. Later liet hij de Shanty's los en ging hij in de Cantorij zingen van onze eigen Schepershof. Henry begon zich ook te melden toen hij met de FPU ging en richtte in Hattem zelfs een klein maar fijn koor op. En moeder van de Kolk zong en floot er destijds wat af in Zorgcentrum De Bongerd. Alleen zo jammer..... het werd daar niet erg gewaardeerd!
Toen de jongens nog jong waren hadden ze zelfs hun eigen fanfare op zondagmorgen. Ben droeg het vaandel, Henry een paar pannendeksels, Piet de stofzuigerslang en Wim de trompet van vader van der Kolk. Zo gingen ze al musicerend het huis door. Het scheelde dat vader Gerard nogal doof was.
Toen Henry en Tonny zich een hele tijd in Canada vestigden dichtbij Fred en Gera en de kinderen hoorden we dat Henry daar op de begrafenis van een oud Nederlander gevraagd was om te zingen. Wij werden ingeschakeld om de muziek te vinden van het lied Beveel gerust Uw wegen, want de organist in Dickson had daar nog nooit van gehoord. Via ons aller Co Manrho, toen een van de organisten hier in onze kerk in Emmen kregen we een kopie van de orgelpartij van dit lied om door te sturen. Wat is mail toch gemakkelijk in deze tijd.... en wat missen we al veel speciale mensen om ons heen...

Pentekening van vader Gerard van der Kolk