Afscheid van Spikey..

Deze winter zijn we weer even zonder schapen. Schapenman Rob heeft de vijf Drentse heideschapen opgehaald. Ze gingen eerst in de ponystal en daarna één voor één er uitgehaald, de pedicure verzorgd en kregen door z’n grote hulp een anti- wormmiddel toegediend. Dan pas gingen ze in de aanhanger.
De bedoeling is dat ze tot eind februari bij een boer mogen lopen. Daarna krijgen we een aantal Schoonebeker ooien weer hier. Ze mogen hier aflammeren. Dat doen ze blijkbaar gemakkelijk en gewoon buiten. Maar wij hebben natuurlijk nog wel een stal achter de hand. Ik vroeg Rob wat hij deed wanneer er een moederloos -, verstoten lam of een drieling werd geboren. ‘Die zet ik meteen op Marktplaats’, zei hij. ‘Gratis af te halen Daar heb ik geen tijd voor’. ‘Doe dat maar niet meer. Als je even belt haal ik hem wel op.’
En zo gaat het gebeuren. Ik hoop niet op teveel, Rob ook niet, want een flessenlam bij Drentse heideschapen wordt nooit zo goed als een lam bij de moeder en daar gaat Rob ook niet verder mee fokken.
‘Nee… jij hoeft ze niet te halen… die breng ik je’, was het antwoord op mijn voorstel.

Gek is het dat niemand hier van Marga Kool heeft gehoord. In Drenthe en omstreken is ze een gevierd schrijfster, zowel in het nederlands als in haar streektaal. het Drents uit de omgeving van Zuidwolde. Het verhaal van Jopie, dat Dinie Hiddink hier vertelde komt uit een boek van Marga Kool Een kleine Wereld. Jopie bleek een inwonende jongen te zijn bij het gezin Kool en kwam uit een vreselijk smerig en asociaal gezin. Op de Haar was geen geld voor een knecht of een meid maar iemand als hulpje tegen kost en inwoning kon wel. Dat werd Jopie, die door moeder van top tot teen gewassen en door vader geknipt werd, normale leefregels meekreeg en heel muzikaal bleek. Dinie vertelde zo mooi dat het leek of je er zelf bij was.
Je leefde mee toen Jopie weer naar huis moest toen zijn vader door de bliksem getroffen was. Maar toen Marga, veel ouder en allang in een stad wonend, weer terugkwam voor de begrafenis van haar vader werd het lievelingslied van vader gezongen. Ze hoorde tijdens het zingen van dit lied ‘Er ruist langs de wolken’ de heldere stem van Jopie er bovenuit die op deze manier haar vader de laatste eer bewees. Het was zo stil in de Lindese Molen dat je een speld kon horen vallen. Ik was echt niet de enige die tranen in de ogen had.
Maar toen begon ‘Op Drift’ zijn kunsten te vertonen met een ‘hoogstaand’ lied over blote konten in de hooiberg. Het was zó op het verkeerde moment. Ik snap werkelijk niet dat dit niet beter op elkaar was afgestemd. Even later zongen en speelden ze een rustiger repertoire… had dus anders gekund. Toen Wendy Addink nog even met de band zong maakte dat wel weer veel goed.
Wie graag iets meer wil weten over Marga Kool en haar werk… klik op   http://www.margakool.nl/?ID=20 .
En... ik kon het gewoon niet laten... ik heb 'Een kleine Wereld' al besteld bij Bol.com, 2e hands... dat wel, maar mèt handtekening van de schrijfster.

Tussen de middag is de mist nog steeds niet opgetrokken. Jammer, maar ja...het is ook november.
Na het middageten spreekt de pastor dan ook de passende woorden:
‘Wat een mist’, zegt de pessimist.
Hij trekt op’’ , zegt de optimist… ‘die mist’.
Deze middag maken we opnieuw een mooie wandeling door de bossen om de Slangenburg. Weinig zicht, maar toch prachtige herfstkleuren. Helemaal opgefrist komen we terug voor de koffie. Even later kijken bekijken we de expositie van Ada Westra in het Koetshuis van de Slangenburg. Ze schildert mooie abstracte werken, maar ook leuke portretten die weer heel precies zijn uitgevoerd. Als ik haar complimenteer met het schilderij dat ik het mooiste vind hebben we meteen een leuk gesprek. Ze zal mijn site met schilderijen ook gaan bekijken. Er staan ook prachtige keramieken voorwerpen van Margriet Harbers. Leuk om zo samen een expositie te hebben.