Een stille attentie...

De Grote Kerk in Emmen was goed gevuld toen ik zaterdagavond meeging om van het Kerstconcert dat het Chr. Mannenkoor Valerius ten gehore bracht, te gaan genieten. Er waren weer nieuwe nummers ingestudeerd waaronder ook Oh Tannenbaum. En dat klonk zo geweldig, de mannen hadden er schik in. Dirigent Daniel Rouwkema weet zijn koor aardig te bespelen en de afwisseling in hard en zacht maakte het heel bijzonder. Henriette van Lith, een mooie sopraan in een prachtige rode jurk zong ontroerend o.a. het Ave Maria. Nicole Grothe bespeelde op grootse wijze haar dwarsfluit en Minne Veldman zorgde voor begeleiding op orgel en piano. Zelf vond ik het stuk voor piano en dwarsfluit prachtig vertolkt door Daniel en Nicole. Het was gewoon een heel afwisselende avond.
Ik zat aanvankelijk wat verder naar achteren naast een voormalig eigenaar van een modezaak in Klazienaveen die nu met z’n vrouw in Emmen woont, niet tot haar genoegen begreep ik. Ze was graag in Klazienaveen gebleven. 'Maar waarom bent u niet in dat mooie nieuwe ‘Schip’ gaan wonen in Klazienaveen?', vroeg ik hem. “Nee dat is te dicht bij de zaak’, dan bleef hij zich er toch maar mee bemoeien. Het was nu de zaak van zijn zoon. Na de pauze wenkte Greetje me… ‘Hier vooraan is nog een plekje, waarom kom je niet hier zitten?’ En zo zaten we gezellig vlak achter de solisten en konden extra genieten van onze mannen van dichtbij en de mooie knalrode jurk met strik van Henriette.

Ieder jaar ben ik van plan eens op tijd met de kerstvoorbereidingen te beginnen en meestal stromen de kerstkaarten binnen terwijl ik er met mijn hoofd, laat staan handen, er nog niet bij ben. Ja de kerstboom staat sinds vanmorgen te pronken, nog kaal dat wel, helemaal nog in zijn eigen sier zal ik maar zeggen. En dat heeft eigenlijk ook wel wat. Net als ieder jaar heb ik plannen om leuke kerstkaartjes te maken, maar ook dit keer ben ik te laat. Maar zoals onze vaste adressen zien zijn er wel veel dieren bij en dat zegt ook weer wat van onze interesses.
Een van onze dierbare kennissen was er wel heel vroeg bij. Ze heeft altijd iets creatiefs. Stuurde ze ons al een een kerstboom met een echte cent in de top met de boodschap dat ze ons hun laatste cent nog gunden, ook dit jaar was er een kerstboom bij. Met een tekst erbij die klinkt als een klok.
Ik wil jullie even laten meegenieten:

't Wordt bezuinigen 't volgend jaar.
Hoe doen we dat nu met elkaar?
Persoonlijk dachten wij met Kerst te beginnen,
dus geen spar meer in huis....
maar wat dan te verzinnen?

Toen zag ik in 't bos, gemaakt door een spin
een prachtige boom, precies naar ons zin.

We wensen u allen met elkaar
ook zo'n mooie start van 't nieuwe jaar

Nee, ik heb geen beste herinneringen aan het slachten van kippen. Opoe had zo’n klein scherp iepken waarmee ze de kip in een keer de kop afhakte. Ik griezelde ervan als die kip zonder kop rond fladderde. Gelukkig heeft onze buurman Jans een betere methode, tenminste voor eventuele toeschouwers en waarschijnlijk ook voor de kip. Ik heb het zelf nooit gezien maar Wim wel en heel wat voor ons overbodige hanen zijn bij de buren in de pan verdwenen, nadat Jans het voorbereidend werk deed op zijn rustige en volgens Wim zeer humane manier. Buurvrouws zus Jantina is gek op kippensoep, komt goed uit, want wij hoeven ze niet terug.
Op de Achterhoekse spreukenkalender is nog zo’n buurman die van die hobbyboertjes naast zich heeft die een paar kipjes hebben, maar daar op een andere manier mee omgaan dan de boeren zelf. Geert Roelofs vertelt het als een Liemers dialoog, maar ik maak er natuurlijk even Achterhoeks van.

De kip is ziek

- Buurman, kun je even komen kijken? Volgens mij is één van onze kippen ziek.
- Ik wil wel kommen buurvrouw, maor ik wet neet of ik wat an een zeke kippe kan doon.
- Nou ja, misschien moet ik er mee naar de dierenarts of moet ik de man hier laten komen.
- Leg e nog? Volgens mien hef e ’t köntjen al een half jaor elene dichte ekneppen.
- De andere legt af en toe nog. Ik zeg tegen mijn man:’Eén ei per week is ook genoeg’.
- Jao jao, hee zol d'r es te völle van kriegen…. Maor aover de kippe: ik zol ‘em de nekke ummedraejen.
- Dat meen je niet! Dan zou ik haar nog liever een spuitje laten geven. Je kunt haar toch niet zomaar doodmaken?
- Kiek noe es, wat een armzalig dier. Dat vuult d’r nog minder van as ’n spuitje en ’t schaelt oe een hoop in de knippe.
- Doen jullie dat altijd zo met dieren? Zo ga je niet met ze om. Dat is niet humaan.
- Humaan? ’n Dier is gien mense en mo’j ok niet as mense behandeln. Ie mot d’r wel good veur zörgen.
- Vooruit dan maar. Neeeeee! Niet waar ik bij ben! Wat? Is het nu al gebeurd?

‘Wat steet daor dan… kiek es daor bie-j Drenth. Dat kan toch niet. Zie-j dat?’
Zondagmorgen kijk ik vanuit het achterraam over de velden richting Bargeroosterveld. De mist die dagenlang over de landerijen hing is opgetrokken. Zo gek… het ziet er ineens anders uit. Op de plek waar een paar dagen terug nog het afgebrande huis zielig stond te wezen lijkt het nu of er in één dag een heel nieuw huis opgerezen is. Dat kan toch nooit, denken we. Het duurt toch maanden voor alle vergunningen voor een nieuw te bouwen huis rond zijn?
Je snapt natuurlijk dat we ’s middags wel even met Tessa die kant op gaan, m’n kleine Canon in de jaszak mee. Na ons rondje door het bos gaan we linksaf richting het vreemde bouwwerk. Het blijkt een soort chalet, een noodwoning, in aanbouw te zijn. De dakplaten en de dakgoten liggen nog gewoon aan de kant van de weg. Een trieste hoop geblakerd hout en stenen ligt er naast. Achter de noodwoning in aanbouw staat een grote witte container. De stalen boot die al zolang naast hun huis heeft gestaan is nu weg. De familie laat er blijkbaar geen gras over groeien en wil zo snel mogelijk in hun tijdelijke behuizing wonen. Dan zijn ze weer op zichzelf. Tot zolang zijn ze bij familie onder dak.
Met oud en nieuw wordt er door de nu volwassen jongens van de familie altijd met carbid geschoten in een soort grote melkbus, alleen is die drie keer zo groot. De deksel knalt er dan met hevige knal af. Alle jongelui van Bargeroosterveld verzamelen er zich op oudejaarsdag. Hier kunnen we er ook nog van meegenieten, al is het meer dan een kilometer verderop. Van mij mag het. Alleen gaan we dan niet die kant op met Tessa voor ons rondje bos. Zo'n rondvliegende busdeksel lijkt ons niet wat.
Ik ben benieuwd of dat er deze oudejaarsdag nog van komt.

Deze winter zijn we weer even zonder schapen. Schapenman Rob heeft de vijf Drentse heideschapen opgehaald. Ze gingen eerst in de ponystal en daarna één voor één er uitgehaald, de pedicure verzorgd en kregen door z’n grote hulp een anti- wormmiddel toegediend. Dan pas gingen ze in de aanhanger.
De bedoeling is dat ze tot eind februari bij een boer mogen lopen. Daarna krijgen we een aantal Schoonebeker ooien weer hier. Ze mogen hier aflammeren. Dat doen ze blijkbaar gemakkelijk en gewoon buiten. Maar wij hebben natuurlijk nog wel een stal achter de hand. Ik vroeg Rob wat hij deed wanneer er een moederloos -, verstoten lam of een drieling werd geboren. ‘Die zet ik meteen op Marktplaats’, zei hij. ‘Gratis af te halen Daar heb ik geen tijd voor’. ‘Doe dat maar niet meer. Als je even belt haal ik hem wel op.’
En zo gaat het gebeuren. Ik hoop niet op teveel, Rob ook niet, want een flessenlam bij Drentse heideschapen wordt nooit zo goed als een lam bij de moeder en daar gaat Rob ook niet verder mee fokken.
‘Nee… jij hoeft ze niet te halen… die breng ik je’, was het antwoord op mijn voorstel.