A-j weer es wat metbrengt... gooi dan eers wat weg...

De Boskamp nu.

Wat kan er in éen generatie veel veranderen. Wat was het gezellig om samen met je zusje in één bed te slapen. Het was natuurlijk ook wel eens donderjagen en vaak stond mama onder aan de trap en riep: ’Deerns… noe is et uut… slaopen’!
Ook bij de van der Kolkfamilie was dat heel gewoon. Daar sliepen de jongens met z’n vieren op een kamer, twee aan twee. Wim met Henry en Piet met Ben. En wanneer Niesje of ik eens bleven slapen gingen we gewoon bij moeder Siet in bed. Was altijd gezellig. Ja … zo ging dat toen.
Toen onze eigen jongens er eenmaal waren sliepen er meestal twee bij elkaar op de kamer, nu in een stapelbed dat Wim met een ingenieus systeem verdeeld had met multiplex platen zodat ieder een eigen stuk van de kamer had. Gerhard had het geluk… of pech dat hij het kleinste kamertje voor zich alleen had. De posters met Kiss sierden de muur en het was altijd een gezellige boel wanneer er vriendjes kwamen.
Er kwam verandering toen we naar Emmen verhuisden, alle drie jongens kregen een eigen kamer.
Ik mag graag naar huizenprogramma’s kijken op de tv en sta vaak met m’n oren te klapperen. ‘Die keuken gaat er uit, de badkamer is niet mijn smaak, geen kamers genoeg’. Tegenwoordig heb je met drie kinderen minstens vijf, het liefst zes slaapkamers nodig want behalve een slaapkamer per kind moet er toch ook een werk- en een hobbykamer zijn.
Ik denk wel eens hoe het vroeger geweest is in de grote gezinnen. Op de Boskamp met de tien kinderen Eggink zal er echt niet heel veel ruimte geweest zijn. Alleen gingen de meisjes al vroeg het huis uit, ik denk zelfs met 14 of 15 jaar naar een dienstje voor dag en nacht, en dat scheelde natuurlijk behalve een mond om te voeden ook een slaapplaats. Een douche kwam er pas veel later zo midden jaren 50 en dat was nog alleen in de zomer, want ome Jan had een plastic gordijn in de, zomers lege, koeienstal opgehangen en daarboven hing de douchekop.
Vorig jaar mochten we er nog rondkijken toen de familie uit Minneapolis over was. Het achterhuis was wel woonvertrek geworden maar alles was heel origineel gebleven, heel herkenbaar… wel met badkamer nu!

Tante Geertje en moeder Siet.

Kouwe kant? En dat bij de familie van der Kolk. Nee Jacomijn dat kan niet kloppen. Ik heb er nooit iets van gemerkt bij moeder Siet en al evenmin bij tante Marie Liefhebber, zoals ze nog vaak genoemd werd, of tante Rimie. Of zou het komen dat ze daar bijna allemaal jongens hadden en dat ze daarom blij waren met de in de familie binnenvliegende meisjes. En ook de Wezepers, ze waren altijd hartelijk voor ons, als aangetrouwden.
Na het afscheid van de laatste twee der Mohicanen in de familie van der Kolk, moeder Siet en tante Geertje begin van dit jaar, moeten we er zelf maar iets van maken als we contact willen houden.Dus... Jacomijn en Henk wierpen zich op als organisator en maakten de plannen voor april 2013
Maar nu… wat staat ons te wachten. De locatie is nog geheim. De mail van Jan en Jannie maakt ons nieuwsgierig. Maar de waarschuwing voor pretparken waar wij oudjes in verzeild kunnen raken, maakt het alleen maar erger. Nee Jan, ik ga niet zeuren dat we alles moeten weten, een beetje onzekerheid houdt de spanning er mooi in. Ik vertrouw helemaal op Henk en Jacomijn en ben benieuwd naar alle ervaringen van het afgelopen jaar.
Ik herinner me de bijeenkomst bij de Tinne nog goed toen we allemaal dat boekje over het Oldener Veer kregen waarin toch veel familiegeschiedenis van de voorouders te vinden is. Ik was zelfs zo geboeid door het schilderij op het kaft, geschilderd door Ben van Londen, dat wij er in augustus voor naar Wageningen togen om meer van zijn werk te vinden. Hij bleek het grootste deel van zijn leven daar op zijn woonboot de Tamalone gewoond en gewerkt te hebben. Maar bij de speciale Ben van Londen-expositie ontbrak het schilderij van het Oldener Veer, hoewel er gevraagd was om werk van hem dat nog te vinden was tijdelijk af te staan voor deze expositie. Het moet toch ergens bij een van der Kolk hangen, denk ik. Wel hing er een schilderijtje van de Loswal in Hattem, bij de brug over het Apeldoorns kanaal.
Tja... nog even de winter door...

Bu'j in de biester?, roept Rieks. Het is woensdagmorgen en dat is de tijd dat de Area komt om de container te legen. De ene week de grijze en de andere week de groene voor het tuinafval. Grieze, roept hij er achteraan. Hij heeft intussen de groene container al geleegd en wacht tot Wim gauw de grijze opgehaald heeft. Alles leeg,¦ mooi! Alleen kan hij de zakken voor het plastic afval niet meenemen. Dat is jammer want ongeveer de helft van alle afval is plastic. Het is de kleine afvalwagen die bij ons langs komt en die kan die zakken niet meenemen. Een keer in de maand komt er een afvalwagen om alle plastic afval op te halen in Emmen, maar niet bij ons. Ik zou de zakken aan elkaar vast geknoopt naar Bargeroosterveld of Angelslo moeten brengen op een bepaalde dag in de maand. Daar is nog niet van gekomen. Het handigst lijkt me om een aparte container voor plastic afval te hebben die gewoon opgehaald wordt. Ik zal Miniman eens bellen. Die schrijft alle opmerkingen onder het kopje Miniman in het Dagblad van het Noorden. Wie weet!

Wil je ook even de sfeer wil proeven van de Herders Fair in Balloo 2012? Klik dan even op  http://www.youtube.com/watch?v=fF8oG5G6yIc  Een bekende ligfietser en amateur filmer 'deligger' was er gisteren en maakte deze filmimpressie die goed de sfeer weergeeft. Wim Harwig heeft z'n best gedaan om ons te kunnen ontwaren in de drukte, maar... jammer dan, wij waren er op zaterdag...

Vandaag zullen weer thuis zijn, mèt caravan. We hebben een paar mooie dagen gehad. We brachten het geleende koffertje van Diny terug met heel veel warme groeten die ik meegekregen had van de familie in Amerika. Heb ik alle familie hier al de hartelijke groeten al gedaan? Alsnog bij deze.
Verder heb ik een heerlijk uurtje op de stoel van schoonheidsspecialiste en nichtje Monique doorgebracht. Ontspannen en met een opgefriste huid kan ik er weer tegen. Ik kan het iedereen aanraden. Diny is even meegereden, maar die krijg je de stoel niet in. Ik kan het me niet voorstellen maar die houdt niet van massages of kappers. Wim komt me later ophalen en we rijden wat in de omgeving rond. We zullen Rick opnieuw een stukje Achterhoek laten zien. De Lochemse berg is mooi, maar er is geen hond te bekennen bij de Heksenlaak of de Witte Wieven in Zwiep. Dan gaan we maar naar Lochem. Wat een prachtig stadje. Rick pakt even uit en trakteert ons op koffie en chocolademelk. Tot slot besluiten we ons uitje bij de Vordense Chinees en brengen Rick naar de manege waar Ben en Wouter zijn. Wouter krijgt les op Cassandra, wat een mooi gezicht. Het is zo’n sierlijk paard. Rick gaat met hen mee omdat hij bij Ben en Diny logeert en wij hebben nog een paar gezellige uurtjes bij Johan en Joke.
Straks halen we hem weer op en gaan met ons handeltje op huis aan. Met Johan en Joke hebben we al plannen voor volgend jaar. Daar ga je vast nog iets van horen.

Begin maart komen er weer een aantal drachtige ooien om bij ons te lammeren en kunnen we weer genieten van dat jonge spul.

Ach ons leventje gaat zo weer z’n gang net of er niets bijzonders is geweest, maar elke dag hebben we het nog wel even over onze ervaringen van de afgelopen vakantie met onze Amerikaanse familie.
En verder..?
- De schapen zullen over een paar weken wel naar hun winterverblijf gaan- lees: in de wei met een goedgekeurde ram. Afgelopen weekend hadden ze ontdekt dat het gras groener was aan de andere kant van het oranje gaas en braken er door. Het gaas was aardig in het gras gegroeid en er zal niet veel stroom meer opgestaan hebben. Wim repareerde de boel. Maar… even later komen we terug van een uurtje ‘Evensong’ in de Grote Kerk en wilde er één weer terug naar dat groene gras en lag zo te zien half dood helemaal vast gekropen met haar kop en een poot in het gaas, zo vast zelfs dat we haar met geen mogelijkheid meer los konden krijgen. De snoeischaar werd ter hand genomen, knip knip…en… de poten gingen er onder en de dame racete er vandoor. Viel dus mee.
- Loeder en Suze eisen regelmatig onze aandacht- lees: extra lekker hapje in de keuken.
- Tessa leeft op haar medicijnen en lijkt tevreden.
- Pony Amber is bij Jans en Geesje, -lees: in de kudde bij haar moeder en tantes. Ze is een aardige haai baai geworden. Als het regent staan ze met z’n allen in een schuilhutje maar de oudste, de bonte die hier haar oude dag krijgt nu haar baas overleden is, mag er niet in. Jans overweegt al een extra stuk er bij aan te timmeren.
- De 4 kippen en hun haan doen het goed en weten aan vos en marters te ontkomen tot nu toe.
- Onze specialist van Countus betreffende Ruimtelijke Ordening en Milieu, die de zienswijze veranderd wil zien over het ontbreken van de woonbestemming op ons huis, is in de weer met de heren juristen van de gemeente om die woonbestemming weer terug te krijgen. Binnenkort komt het verzoek in de raad.
En zo blijf je bezig.

Vroeger werd er na en kerkdienst nog wel nagepraat onder een kopje koffie. Vandaag was het een speciale dag, de Startzondag. In plaats van napraten werd er nu vooraf interessante gesprekken gevoerd, met enige diepgang mag ik wel zeggen. Er was al een gezamenlijk ontbijt waar toch minstens 100 mensen aan deelnamen, nee wij niet, maar het zag er gezellig uit. Ik zat nog maar net in de kerk, we waren vroeg want Wim moest nog even inzingen met de Cantorij, en meteen schoven een paar meisjes bij me aan. Ze pakten aarzelend hun mobieltje erbij en vroegen of dat nog wel even mocht. ‘Als het geen geluid maakt kan het nog wel even, dacht ik zo. Meteen moest ik foto’s en sms jes zien van het tweetal. Binnen 5 minuten wist ik hoe oud ze waren, op welke school ze zaten, wat ze later wilden worden, dat de ene net een nieuwe fiets had omdat ze straks naar het Voortgezet Onderwijs gaat. Ineens vraagt de jongste me of ik gedoopt ben. En gelijk hadden we het over de kinder- en de volwassen doop, over belijdenis doen en bidden. Nee… zij waren niet gedoopt. 'En ik wil wat vragen? Ik wil ook wel bidden, maar kan dat wel als je niet gedoopt bent?' Ik kon haar helemaal geruststellen.
En dat allemaal voor de kerkdienst. Even later vroeg ik ze hoe ze heten. Dat was nogal lastig, die namen, en ik vroeg of ze het voor me op wilden schrijven. Dat wilden ze wel. Het bleken Albanese namen, legde de moeder uit die even later ook naast hen kwam zitten. Zij kwam nl uit Albanië. Ik vond het zulke mooie namen en ik was benieuwd of ze ook een betekenis hadden. Het oudste meisje vertelde dat haar naam ‘ons geluk’ betekende en de andere naam: ’zij wil leven’. Wat een mooie ervaring!
Tijdens de kindernevendienst had het jongste meisje ook een koekje gemaakt en fluisterde me in het oor:’ Die meneer heeft mijn koekje uitgekozen’. 'Dan zag die er zeker het lekkerste uit', fluisterde ik terug.
Ik had me de dag ervoor bezig gehouden met Rien en Tinie met het maken van boeketten uit de tuin om te laten zien dat je met natuurlijke materialen om ons heen ook mooie dingen kunt maken.

Deze foto is van twee jaar terug. Robin heeft zowel Wim als Gerhard ingehaald qua lengte.

Ik geniet vaak van een mailtje dat Gerhard naar zijn DZOH- clubje C4 stuurt waarvan hij de leider is. Klaas en Rieks verzorgen de training. Dit keer had hij weer zoiets. Misschien ook voor jullie leuk om te lezen hoe hij zijn jongens, waaronder Robin, oppept.

YOOOOOOOO

De eerste overwinning van het nieuwe seizoen is een feit, voor de gokkers en ervaren DZOH C4 watchers was dit natuurlijk appeltje eitje.
Wie de statistieken erop na kijkt weet dat de wedstrijd na een nederlaag er altijd serieus gestart wordt.

Aankomende zaterdag moet iedereen de identiteitskaart bij zich hebben we voetballen dan in Nieuw-Schoonebeek, mocht je een bal over de hekken jagen dan kom je meteen de Duitse douane post tegen die je waarschijnlijk wel het buurland in laat gaan maar niet meer terug.

DE VOORBEREIDING
Je merkt dat een paar van onze spelers onze trainersstaf nog niet al door en door kent, vandaar even een korte toelichting.
Trainer Rieks bijvoorbeeld heeft het beste met jullie voor, hij snapt heel goed dat je niet altijd op tijd kunt zijn voor de wedstrijd, daarvoor ook alle begrip.
Afgelopen zaterdag hadden we een speler die zich helemaal uit de naad had gefietst en slechts een ietsje pietsje te laat was.
Trainer Rieks heeft meteen de opstelling omgegooid om deze speler op de reservebank zijn rustmoment te gunnen tot we er 100% zeker van waren dat hij was bijgekomen van deze vreselijke inspanning. Geef toe waar vind je dit soort goedzakken nog.

Ook op de trainingen zijn we vreselijk alert,
We vinden het vreselijk jammer als iemand het begin van de training mist en daardoor een conditionele achterstand oploopt ten opzichte van de rest van het elftal.
We hebben nog wat trainingsvormen in de kast die we 3 jaar geleden hebben uitgewerkt. Toen werd met behulp van wat individuele loop, sprint en krachttrainingen de conditie van een paar spelers in slechts 3 weken tijd met maar liefst 250% verbeterd.


PROGRAMMA

Training vrijdag 28 september 17.00 – 18.00
Mocht je niet kunnen dan graag afmelden bij trainer Klaas tel. 0591-677462 e-mail: klaasniewold@hetnet.nl

WEDSTRIJD Zaterdag 29 september
SWB C2 – DZOH C4 aanvang 13.00 uur vertrek bij DZOH om 11.50 uur (bij de dokterspost)
Mocht je niet kunnen dan graag afmelden bij ondergetekende: gerhard.van.der.kolk@home.nl
Afwezig: (tot nu toe) Casper
Wasbeurt: Dion van der Geest