Gezellig toch...?

Het is rustig tijdens de oversteek, een mooi glad zeetje. Zonder problemen zijn we aan boord gekomen en lezen tijdens de overtocht nog een boek uit, wel met een whisky en een Baileys ter afsluiting.
Na het uitvoerige English Breakfast staan we samen voor op het schip en zien IJmuiden aan de horizon verschijnen. Het schip stuurt inderdaad precies zo dat de beide lichten in de haven boven elkaar zitten. Dat weten we nog van onze zeilreis in 1991 toen we met bar weer de haven van Ebeltoft zonder brokken binnen moesten zien te komen.
We maken de balans op van onze tocht door Engeland en Schotland. Prachtig land. Nou ja… die laatste avond telt even niet mee.
Toen we de allereerste keer vanuit Engeland na drie weken Europoort binnenvoeren kwam er net de Ferry uit die naar de overkant ging. Wim zei toen zoiets als:’Ik zit op de verkeerde boot’. Hij had zo weer terug gewild. Engeland had voorgoed zijn hart gestolen. Nu begint het toch wat anders te worden. “’t Was mooi. Maor 14 dagen was ok goed ewes”. Warempel wat ik altijd na twee weken heb… heeft hij nu ook.
’s Avonds zitten we voor het eerst weer even voor de tv. Ik kan het niet geloven. Hoor ik het goed. “Berlijn… daor wil ik toch nog wel een keer hen”.

De kade van Newcastle


Uitgezwaaid door de aalscholvers


Een glad zeetje zorgt voor een aangename overtocht


Wim kan er niet genoeg van krijgen

De lichten van de haven van IJmuiden staan inderdaad precies boven elkaar bij het naar binnengaan.

En dan zijn we binnen de pieren


Nog even voorbij het Forteiland met ruines van forten uit de 2e W.O.


Bijna thuis!

De deursluiting van de toiletten. Even schuiven...

Onze laatste volle dag zit er op en we gaan ons voorbereiden op de reis naar Newcastle on Tyne, waar we morgen gaan vertrekken richting IJmuiden. We hebben het hier erg naar de zin gehad op deze laatste camping. Er staan veel grote stacaravans van mensen die hier het weekend doorbrengen, maar er is altijd plek voor een paar trekkers zoals wij. De oude baas die deze camping beheert is een echte techniker. Er is echt nagedacht over de aanleg van toiletgebouw. De sluitingen en deurklinken zijn eenvoudig maar praktisch.











De receptie... inschrijven met een carbonpapiertje er tussen

De keuze was niet moeilijk toen we wakker werden in ons knusse vakantiehuisje. Het regende een beetje. "Ik heb gien zin um in dat natte grös te sjouwen', sprak Wim. Dus werd het James Herriot.
De woning van de echte dierenarts Alf Wight in Thirsk is nu omgetoverd tot het James Herriot Museum. Je belt echt aan de voordeur alleen doet de dienstmaagd van voorheen niet open maar een jonge blom die je uitlegt hoe het hier werkt. Je voelt je bijna een gluurder omdat het zo echt gebleven is zoals het vroeger was. Het was geen verkeerde keus, al was het 's middags stralend en dacht ik even.... ach... Sheep Fair...




We mochten even binnen kijken tijdens de doopdienst in de kerk waar de echte dierenarts trouwde.


Links de ingang van de praktijk, nu museum


De echte naam van de dierenarts die onder de naam James Herriot zijn verhalen, uit het leven gegrepen, schreef was Alf Wight. Hij leende de naam van een keeper van zijn lievelingsclub in Birmingham Jim Herriot, want het was niet toegestaan om als dierenarts onder zijn eigen naam te schrijven.




Mrs Pumphry met Tricky Woo


De originele auto waarmee bezoeken werden afgelegd


Alf Wight himself


De buitenkant van de kerk, op 100 m afstand van het Museum




Het prachtige glas in lood raam op de bovenverdieping, ik meen aangeboden door vrienden van het museum.

Reeth.

En dan door het indrukwekkende Swaledale weer terug. We stoppen nog even in Reeth voor dat awfully nice cup of tea en dan nemen we afscheid voor de komende tijd van deze wondermooie streek: de Yorkshire Dales














Reeth

Natuurlijk brengen we in het Swaledale eerst een bezoekje aan de Swale Dale Woolens en de Gallery in Muker






In de Gallery raak ik niet gauw uitgekeken


Prachtig aquarel



Kijk maar goed,,, bij de Swaledale Woolens zit een schaap op het dak.

Rush hour in het Wensleydale.

Zaterdag— Het bijwerken van de website is geen sinecure als je afhankelijk bent van campings en restaurants. Net als ik vanmorgen in zo’n wegrestaurantje wat wil invoeren valt de verbinding weg. Ik laat het dus maar even voor wat het is en heb straks wat in te halen.
Het is niet de eerste keer dat we de Yorkshire Dales bezoeken. We komen steeds plekjes tegen waar we geweest zijn. Vandaag gaan we een rondje maken … vanaf Leyburn het Wensleydale in, tot aan Hawes. Dit is een mooi en breed dal, we maken een paar keer een stop. De zon schijnt met vlagen zodat het uitzicht altijd wisselend is. In Hawes gaan we naar het noorden, over de Buttertubs, weer zo’n woeste en hoge vlakte, naar Muker waar een leuke Swaledale Woolen Shop is en een mooie Gallery met tekeningen, beelden en schilderijen die allemaal de Yorkshire Dales en haar dieren als onderwerp hebben.
Ook dit dal is prachtig, iets smaller. Aan het eind, of eigenlijk is het ’t begin van het dal komen we in Reeth en trakteren onszelf maar weer eens op een tea for two.
We zoeken een weg binnendoor naar Leyburn en daarna naar Thirsk waar we voor de laatste keer bij de Tesco wat proviand inslaan. Vanavond lezen we dat de stukken er van afvliegen. Ik geloof dat Wim al in z’n vierde boek bezig is: het verloren symbool van Dan Brown en ik ben de tel al kwijt.
Morgen is onze laatste dag. Wat gaat het ons brengen? Wordt het de Sheep Fair in Masham of gaan we alsnog naar het James Herriot Museum hier in Thirsk. We slapen er nog een nachtje over…










En dan over de Buttertubs, een ruig en hoog gelegen woest gebied, naar het Swaledale

Vandaag hadden we een tochtje gepland langs het Ullswater en via de Kirkstone pas en de steile struggly road naar Ambleside en vandaar weer naar het noorden via Grasmere naar Keswick. En dat ging gebeuren, maar een regen dat we gehad hebben en een wind. ‘Kiek dat water es’, zei Wim toen we bij het Ullswater kwamen, ‘de schuumkopp’n zit d’r op’. Maar het heeft ook iets bijzonders om met zulk weer in deze omgeving te rijden. We maakten een lunchstop in Pooley Bridge helemaal boven aan het Ullswater. Tom Woodgate zei 25 jaar geleden al dat ze daar zulke lekkere Shepherds pie hadden. Die bestelde ik en Wim ging voor de Haggis en de black pudding, een soort bloedworst. Zo konden we samen van alles proeven. Wij vonden het erg lekker. Toen Wim aan de ober vroeg wat er allemaal in de Haggis zat zei die:”I’ll tell you when you come back”.







De Inn heeft verschillende gezellige hoekjes, sfeervol ingericht. Er ligt overal tapijt, zelfs tot in de toiletten.

De Pooley Bridge Inn die Tom Woodgate ons jaren geleden al aanraadde.

Het was beestenweer toen we langs het Ullswater reden. Hier zijn oom Sjoerd en zijn vriend Bervo over gezwommen. We hebben ons laten vertellen door mensen van hier dat het levensgevaarlijk is omdat de bovenste laag wel warm kan zijn maar daaronder juist heel koud door de grote diepte van het meer. Maar het was in de jaren 30 toen deze twee vrienden door het Lake Districkt, de Dales en misschien ook wel door de Borders van Schotland reden met hun motor, want dat is het gebied van de tweed, waar oom Sjoerd die prachtige kostuums van maakte. Ach ze waren jong en je wilt wat...