Sioux Falls

We volgen niet alleen het spoor van Lewis en Clark, maar ook Ben en Diny. Zes jaar geleden gingen ze met Harold en Luella deze kant op om de Black Hills te ontdekken. Na opnieuw een hééél eind rijden komen we in een bijzonder stadje Wall Drug, op de grens met de Black Hills en de Badlands, waar van alles te beleven valt. Je valt van de ene verbazing in de andere: cowboy-, Indiaans- en meer invloeden. Veel shopjes, bars en dergelijke. We komen weer even tot rust. Dit beest nodigde de mannen blijkbaar uit om er in te klimmen, want ze deden het alledrie. Het is me zo'n driemanschap. Ze kunnen het best met elkaar vinden. Wim geniet me volle teugen.

Tja... dit soort plaatjes kun je er schieten...

De Holsteiners voor Harold

Zo zit je nog in St Pauls, de tweelingstad met Minneapolis en even later in de Iowa. Zondagmorgen zijn we hier naar de kerk geweest, een bijzondere kerk zowel van uiterlijk als de sfeer. Je voelde je heel welkom en we maakten kennis met verschillende vrienden van Berdena en Curtis. Eén had net een rondreis achter de rug door Nederland en Belgie en waren inderdaad verder gekomen dan Amsterdam en omstreken. Ze hadden een mooie indruk van ons land gekregen. We vielen trouwens met de neus in de boter. Het was een soort startzondag voor het nieuwe seizoen en er was een lunch buiten: broodjes met 'pig of hamburger', verschillende groentes en een sweetcornkolf waar je u tegen zegt. Met een beetje zout was het heel lekker.
Daarna was het inpakken en wegwezen want we hadden nog 4 uur rijden voor de boeg. Pamela kwam nog even kijken of ze me op weg kon helpen met de foto's maar ik had me al gered met een memorystick die ik aan kon sluiten op de laptop van Berdena.

Curtis heeft de sjas er goed in en we rijden in één ruk door naar Sibley in Iowa. Het is heel wat anders om hier te rijden: brede rechte wegen en weinig verkeer.
Sibley is een dorp dat wel alle voorzieningen heeft. We rijden langs de kerk, het ziekenhuis, een school, de straat waar Herman en Nettie woonden nadat ze van de farm af waren. En dan zijn we er. Ook hier worden we hartelijk ontavangen. Harold is behoorlijk afgevallen na zijn hartproblemen en operatie. Luella is een ster in smakelijke maar supergezonde maaltijden klaar maken en daar genieten we al gauw van. Maar eerst een rondje door het huis.

Wij mogen in de tulpenkamer slapen. Het is allemaal tulp wat de klok slaat. Tulpen op de quilt die over het bed ligt, tulpen aan en op de wand en overal maar wat iets neergezet kan worden is het iets met tulpen. We voelen ons vereerd.....

Er is zo ook een kamer met Delfts blauw. Ik denk niet dat je ooit zoiets gezien hebt. Het thema is strak doorgevoerd en ik denk dat menig Nederlander er een steentje aan bijgedragen heeft. Maar er is nog een thema. Dat is de ruimte met koeien. Dat Harold iets met koeien had en heeft is in een andere kamer goed te zien. Daar is de koe het thema...

Mijn schilderij met de nieuwsgierige Holsteiners viel bij Harold in goede aarde, net als het tulpen en molenbord van Diny en de zak met echte Rembrandt-tulpenbollen die ik van Schiphol had meegebracht.

Chris met Bennie...

... een echte reunie. Alleen heb je de helft nog nooit gezien terwijl het toch voelt als familie. Will en Bennie, de zoontjes van Tim en Chris stelen natuurlijk de show. Bennie loopt al op handen en voeten en staat zelfs, heel trots is hij en zwaait dan naar iedereen. Pamela's vriend Brad is een grafisch kunstenaar en is een rustig type. 's Avonds komt hij helemaal los wanneer de kinderen weg zijn en hebben we een gezellige voortzetting.
Ik gebruik hier Curtis' computer maar de sleutel en het password kloppen niet. Morgen zoekt hij nog even en anders kan ik bij Luella wel foto's invoeren.
Ja... morgen is het zover. We gaan eerst naar de kerk waar Curtis en Berdena zich thuisvoelen, een Zweedse variant van onze eigen Protestantse kerk. En dan... gaan we op weg naar IOWA, naar Harold en Luella.Hij heeft Berdena al puntsgewijs doorgemaild wat hij gedacht heeft om te gaan zien wanneer we op weg gaan in de richting van de Black Hills. Er wachten ons nog heel wat verrassingen.
Groeten van ons allemaal.... Dag!

We zijn intussen helemaal tot rust gekomen, alleen onze monden staan niet stil. Er is zoveel nieuws uit te wisselen over onze families dat we nog steeds niet uitgepraat zijn.Onze dagen waren ontspannen met een koffiebrake en een lunch onderweg. De grappigste wc's kom je zo tegen met behang in alle vormen.
Wim en Curtis kunnen het ook uitstekend met elkaar vinden.
Hier begon een Nederlander zijn bakkerij en liet deze voorstelling op de muren schilderen. Leuk. Wij dronken hier natuurlijk een kopje koffie met iets lekkers erbij!
Even later kopen we organic apples bij een speciale apple farm. Leuke mensen met een mooie levensvisie

Vanmiddag gaan we na wat inkopen richting Lake om een ontspannen begin aan onze vakantie te hebben. Curtis heeft een klein woordenboekje Ned.- Engels en omgekeerd en zoekt woorden die hij op ons vindt slaan. Voor Wim had hij peaceful- de vreedzame gevonden, maar na wat verhalen begon hij naar een ander woord te zoeken. Voor mij had hij saint in gedachten, maar ik hielp hem meteen uit de droom. Nu zal hij weer op zoek naar iets anders. Bij het Lake is geen internet maar volgens Berdena zijn er wel internet cafe's. Zij weet dat ik graag de boel een beetje bij houdt.Met foto's moeten jullie nog even geduld hebben want er moet eerst een speciale stekker gekocht worden voor gebruik in de U.S. Dan kan ik mijn eigen notebook hier gebruiken. Zaterdag gaan we bij Pamela op bezoek. Ik ben benieuwd naar haar plekje. En volgende week zijn de Black Hills aan de beurt, het tripje dat Harold en Berdena zo gepland hebben. Dat gaan we met z'n zessn ondernemen. Dat was het even voor dit keer. Tot gauw!

Natuurlijk het Delfts blauw bord van Diny hing al gauw op een speciaal plekje, naast de klok die Herman en Nettie ooit kregen van hun Nederlandse familie ter gelegenheid van hun 50-jarig huwelijk.

' Dat heb ik weer', is zo'n gezegde van Wim dat hij uitte in het vliegtuig. Een brullende tweeling van iets meer dan een jaar zat een paar plaatsen voor ons. Maar voor de rest liep alles gesmeerd. Icelandair kunnen we iedereen aanbevelen. Het was comfortabel vliegen tegen een redelijke prijs. En net als bij Ben en Diny de vorige keer was IJsland in een mist van regen gehuld.
Wim was natuurlijk vergeten dat je in je handbagage geen vloeistoffen mee mag nemen. Zijn shampoo werd getraceerd en ingepikt. Wat speet hem dat!
Maar eenmaal in Minneapolis werden we warm en met open armen ontvangen door Curtis en Berdena. Meteen werden we meegenomen naar een Mexicaans restaurant- ja Ben and Diny were here last time-, een gezellig en smakelijk begin van ons Amerikaans avontuur.
We kregen hun eigen slaapkamer ensuite, wat een luxe en we konden niet langer wachten en gaven onze meegebrachte cadeautjes en vele groeten van familieleden. Dat viel allemaal erg in de smaak en vanmorgen hing het schilderij van de three Eggink-sisters al aan de muur, net als het Delfts blauwe bord dat Diny meegaf.We hebben heerlijk op het dek gezeten met koffie en yoghurt en ons ontbijt met scrambled eggs net genuttigd.

Het begint er nu om te spannen. Gisteren nog even een barbecuetje bij Gerhard en Judith, Wim kon met Valerius nog even zingen in de Kapel, zo kon de inpakkerij nog even vooruitgeschoven worden, maar nu is het zover.
"Waar is onze blauwe koffer?' O... die zal nog bij Rick op zolder staan... Wij hebben wel ruimte op ons erf, maar niet een echte zolder. Vanavond gaan we die maar halen en kunnen dan meteen gedag zeggen. We missen in deze komende 18 dagen wel de verjaardagen van Judith en Rick,... echt niet express, maar dit is een mooie vakantiemaand voor ons, niet te warm. In Canada noemen ze het zelfs de Indian Summer.
Je wilt niet weten hoe het er bij ons boven uitziet. Een uitdragerij is er niks bij..... Maar als ons lijstje is afgewerkt en de stofzuiger straks zijn werk heeft gedaan... hoop ik.... Nou ja!
In elk geval: America... here we come!