Een lach ...en een traan

Wat doe je als je gevraagd wordt om iets aan te klikken omdat er 1000 euro gestort gaat worden, maar dat de ING voor alle zekerheid meer wil weten? We verwachten wel een extraatje maar 1000 euro kon het niet zijn. De link deed het niet snel en ineens begon ik wakker te worden. Zou dit het beroemde phishing zijn… dat ze meer van je gegevens willen hebben om je te kunnen plunderen? Ik belde daarom direct met de servicedesk van de ING waar ze me verzekerden dat ze je nooit mailen en dat ik zulke mails direct weg moet gooien. Ik kon ze nog wel het emailadres geven waar deze mail vandaan kwam en die zou direct geblokkeerd worden. Raar idee dat ze zomaar proberen jou te bestelen.
Dus… wees gewaarschuwd. Banken vragen je nooit iets per mail en zeker geen gegevens!

De kop is er af…. Wim z’n verjaarsdag is rustig verlopen. Hij vroeg vanmorgen bij z’n rondje over het erf richting kippen nog: ’Zouden Henk en Anneke de hond meebrengen?’ Ik dacht van niet, meestal zorgt een van hun meiden wel voor de honden. Maar toch… Luna kwam mee en lag strak aan Henk z’n voet zoals het een welopgevoede hond betaamt. Natuurlijk gaan we met Tessa en hun Luna naar ons Oeverse bos. Dan zie je meteen het verschil in het soort hond. Bordercollies zoals Queeny en vroeger Scott blijven je in de gaten houden. Met Tessa kun je niet rekenen, ze is wat in de war, blijft gewoon op het pad maar zou gewoon twee keer hetzelfde rondje lopen. Jachthonden hebben een zeer sterke neus en Luna croste van links naar rechts. Maar… op ieder fluitje kwam hij meteen naar Henk, met recht een zeer welopgevoede hond. Maar toch... na de wandeling nam Henk z’n tweede hobby de overhand, de fotografie, en terwijl Anneke en ik naar de schapen gingen kijken en Wim er een paar emmers water naar toe bracht, verloren we allemaal even Luna uit het oog tot een angstig geluid uit de bosjes kwam. Opnieuw luisterde Luna naar z’n baas, maar ja… helaas…....een spoor van veren wees de weg…. Opnieuw bewees buurman Jans zijn diensten, een bovenste beste buurman. Volgende week eten we kip. Van de vier kippen plus haan, die we sinds juni hadden, zijn we er in de afgelopen week twee kwijt geraakt. De eerste is waarschijnlijk ten prooi gevallen aan een steenmarter. En nu de tweede.

Het standbeeld van de dichter ACW Staring op een mooie plek midden in Vorden

Gisteren kreeg ik een vraag:

Geachte mevrouw.

In mijn studietijd heb ik een gedicht gelezen met als titel "Het varken van de Wildenborgh". Ik heb het idee dat de titel juist is, hoewel mijn studietijd ver achter mij ligt.
Helaas bezit ik het gedicht niet meer. Door veel verhuizingen is het zoek geraakt.
Ik neem hierbij de vrijheid u, als kenner van het kasteel en zijn geschiedenis, te vragen of u het gedicht misschien kent en/of erover beschikt. In dat laatste geval zou ik u willen vragen mij te mailen waar het eventueel te vinden is.
Ik hoop dat u mij kunt helpen.

Met vriendelijke groeten, Gerrit J. Scheppink.

Nu ken ik wel het verhaal van dat varken dat bij een belegering van de Wildenborch iedere morgen flink aan de staart werd getrokken zodat het, zoals je misschien weet, ontzettend ging krijsen. Zodoende dachten die Deventernaren dat er nog zoveel eten binnen de muren van het kasteel was dat ze nog lang geen honger hadden en de belegering opgaven.
Maar een gedicht? Kan ik me niet herinneren. Ik dacht dat misschien de dichter ACW Staring die ooit op de Wildenborch woonde er misschien een gedicht over geschreven had en ben via internet in een gedichtenbundel van hem gedoken. Maar niks....
Is er onder mijn lezers misschien iemand die dit gedicht kent? Zou leuk zijn, want deze heer Scheppink( aan de naam zou je toch denken dat hij ook uit de streek komt) zou er heel blij mee zijn.
Maar wat is het leuk om nog eens in de gedichten van Staring te duiken. Jaromir en zijn avonturen..... Het werd een latertje gisteravond.
Een klein gedichtje van Staring wil ik jullie niet onthouden. Alsjeblieft:


DE BIECHT*
ANEKDOTE
1't Werd Paschen; alles ging ter biecht,
In, 'k weet niet welke, stad;
Waar Pater, 'k weet niet wie, den trek
Der meeste Meisjes had.
2 „Mijn Vader" hief Thereesjen aan
Ik draag nu 't haar gekapt,
En heb mij sedert, dag aan dag,
Op de eigen fout betrapt.
3 'k Hoor overal hoe schoon ik ben!
Dit brengt mijn hoofd op hol;
't Weerstond den hoogmoed vruchteloos,
En draait mij als een tol."
4,,Foei, foei ! Maar, zeg eens: bent ge rijk?"
„Och neen; als ieder weet,
Mijn jonger zuster is 't allèèn,
Die erfde van haar Peet."
5,,Wel nu, zoo heb geen zorgen meer:
Uw hoogmoed zal vergaan,
Wanneer men om uw Zuster komt,
En U, schoon Kind, laat staan."

Mooi die kleuren in het bos. Trijnie, Joke en Ria...

Het leven begint weer normaal te worden. Weg kerstboom, weg hert, weg versiersels. De appelflappen zijn op. De kinderen allemaal weer aan het werk of naar school. En vandaag was het weer de eerste keer dat we met Trijnie en ons clubje weer gingen nordic walken. Trijnie is een goede instructrice en heeft het geluk dat ze vlakbij de Emmerdennen woont. Zo vanuit haar huis zijn we binnen een paar minuten in het bos. We hebben hier het voorrecht dat er rondom Emmen centrum veel bos is, zelfs inclusief hunebed.
Trijnie heeft de boel goed in de hand. Achter haar huis doen we al een warming up, onderweg stoppen we en doen nog wat oefeningen en aan het eind van de rit bij het gebouw van de Scouting opnieuw als cooling down. Ze houdt ons goed in de gaten tot we de techniek onder de knie hebben. Bij elkaar is het 5 kwartier en staan we weer bij Trijnie voor de achterdeur. Trijnie heeft daar een zak met plastic overschoentjes hangen. Ze doet ze persoonlijk om onze wandelstappers om zo haar huis vrij te houden van modder en zand dat we anders mee naar binnen brengen en drinken we samen nog een kop koffie, in dit geval mèt een nieuwjaarsrolletje. Ria is sinds een paar maanden met pensioen en doet ook mee. Ze is meteen enthousiast en komt volgende week terug. Voorlopig blijven we bij deze club, maar als we eenmaal gewend zijn gaan we naar het clubje van de woensdagmorgen om wat langer te wandelen. We zullen zien.

Nee ik wilde geen zgn goede voornemens benoemen met nieuwjaar, maar zomaar vanzelf had ik toch in de bieb een kookboek in handen met gezonde recepten die je ook langzaam maar zeker zouden helpen gewicht te verliezen. En eigenlijk …als we eerlijk zijn… zijn we daar allebei wel aan toe. Nou heb ik wel een hele rij dieetboeken op de plank staan, van Montignac, Scarsdale, Atkins, Slank en Fit tot Sonja Bakker toe, maar zoals jullie weten heeft dat achteraf bekeken slechts tijdelijk succes gehad. Vanmorgen las ik in de krant dat de mensen nu meer op de gezonde toer gaan, je weet wel… biologisch, meer groente en natuurlijk minder van die dikmakers.
Voor ik het wist had ik het boek van de bibliotheek in huis: Kook je Slank en Fit van Sonja Kempen. Telkens haal je voor 2 dagen je verse ingrediënten in huis. Daar zijn speciale lijstjes voor achter in het boek net als een lijst voor een enorme basishoeveelheid aan noten, kruiden, bonen, appel- en andere azijn, oliën, volkoren pasta’s die je beter maar kunt aanschaffen. De recepten zien er kleurig en lekker uit. Dat doet al veel! Wat te zeggen van: Zonlustige pladijs…
We zijn net aan de boodschappen toe en ik heb de waslijst met ingrediënten klaar.
Vandaag wordt het pladijs met romanesco, volkoren penne, witte bonen en nog wat frutsels. Het werd flink zoeken bij de C1000. Romanesco is er niet en hebben we maar veranderd in broccoli, de penne vond Wim maar niks en is volkoren macaroni geworden. De witte bonen moeten eerst geweekt en dat gaat dus over. En tot slot blijkt de visboer nooit van pladijs gehoord te hebben. ‘Wat zeg je? Paradijs?’ Dat wordt maar Panga filet.
Wat blijkt? Wanneer Wim bij thuiskomst in één streep naar de computer snelt blijkt pladijs gewoon schol te zijn. De schrijfster van dit boek is een Vlaamse en in Vlaanderen noemen ze deze vis pladijs. Moet je maar op komen! Nu is Wim aan het knutselen in de keuken en het ruikt al goed!

Ineens is ie d’r weer.. onze schapenman Rob. Hij komt de ram ophalen die zolang bij de ooi liep die hij steeds als uitbreker bestempelt. Het is dat ze zo mooi in z’n soort is, anders was ze allang verkocht. Nee.. hij wil geen verrassingen meer zoals waar deze ooi voor gezorgd had toen ze in juli nog een lam kreeg. Dus de ram gaat weg. De draagtijd bij schapen is gemiddeld 5 maanden en 5 dagen. En om de’ uitbrekerd’ niet alleen te laten lopen hier bracht hij een andere ooi mee.’ Ja d’r is wel wat mee.. disse ooi dut raar, ze blif niet bij de kudde, want net toe’k de kudde verweiden ging liep ze gewoon de andere kant op. Die kan ik d’r niet bij hebben. ’t Is net jullie Tessa, in de war, misschien zut ze ook niet goed’. ‘Toen dacht ie zeker… dat is iets veur Hetty, dee höldt van zielepeutjes’, zei ik. Dat wilde hij ook weer niet gezegd hebben. De kennismaking tussen de beide ooien kwam dan ook voornamelijk van de kant van onze bekende ooi. Na de verwarring dat haar vriend er vandoor was, stoof ze meteen op de nieuweling af, die zich na een eerste snuif omdraaide en haar eigen weg ging.
Toch zal het wel loslopen met die twee…

Tim aan de appelflap.

Oudjaarsdag, de dag van de kniepertjes, de oliebollen en de appelflappen. Ik ben zeer gehecht aan tradities en kan het niet laten om elk jaar weer mee te bakken. Alleen blijft het de laatste jaren bij appelflappen omdat we daar het meeste van houden. Ik had er een paar bestellingen bij… van Gerhard en Judith en van Mark en Jennifer. Mark heeft ze al gekeurd en opgehaald. Die van Gerhard nemen we vanavond persoonlijk mee.
Om 11 uur stonden de buurjongens present om mee te helpen de appels in de kaneel met suiker te rollen en achteraf te bestrooien met poedersuiker. En ook zij kregen er een schaal van mee.
Hun moeder deed het anders. Anja maakte twee kwarktaarten, een voor ons en een voor henzelf. Ook nooit weg in deze tijd van bezoek en op bezoek gaan.
En hierbij wens ik iedereen die dit leest een gezellig uiteinde en een goed begin. Het jaar 2013 komt er aan en zal beslist weer voor nieuwe verrassingen zorgen. En hierbij dank ik iedereen die mijn schrijfsels waardeert en dat af en toe laat merken.

Nee dat gaan we niet weer doen… Toen we hier kwamen wonen 18 jaar terug raadde de hovenier ons aan om eerst maar een vracht compost te bestellen. Dat gebeurde en het was een hele toer om die dikke vrachtauto van de VAM achteruitrijdend op de plek te krijgen waar we het wilden hebben. Het was 30 kuub en werd een bult van hier tot gunder en we zijn er, met hulp van een van mijn leerlingen van de LTS die telkens een paar uurtjes kwam kruien, weken druk mee geweest om dat over ons erf te verspreiden.
Pas kregen we weer hetzelfde advies: grond verbeteren. De fut is er weer uit. Nee die vrachtwagen gaat er niet meer komen maar we halen nu de compost met de aanhangwagen op bij de stort. Bovendien krimpen we de borders in. Waar we eerst ieder jaar de border met 20 cm verbreedden gaat er nu telkens 20 cm af. Alleen mijn tuintje bij m’n keetje wil ik wat vruchtbaarder zien te krijgen. Mijn boerenkooltjes smaken goed maar qua formaat halen ze het niet bij die uit Eerbeek. Baas boven baas…noem je dat toch? Daar is de bodem zo vruchtbaar dat de boerenkool gekapt moet worden. Ja Marianne, daar mag je gerust over opscheppen. Enorm!