Archief

Geen fratsen

Ik ga vandaag een Burton bouwen
Ik voel me lekker primitief.
Ik kan een nieuwe wagen kopen,
Maar klooien doe ik net zo lief.

Het pure ambacht wil ik voelen,
Een klus die geen moment verveelt.
Low cost, no frills, geen fratsen,
Stel je eens voor hoeveel dat scheelt.

Giel d'Arrest

De laatste lichting. Hier zijn temninste een paar hennetjes bij.

Met een dubbel gevoel bekijk ik onze kippenfamilie. ’s Morgens worden we wakker gekraaid door vader haan, wat meteen beantwoord wordt door oudste zoon haan, die als enige de vangst van buurman Jans overleefd heeft. Nu is echter de volgende lichting aan de beurt om van puber volwassen te worden. Ze houden zich nu nog rustig, maar als we een maand verder zijn zijn deze zes hanen volwassen en is het gekraai niet van de lucht. Ook hier was geen enkel hennetje bij. Toen Gerald een paar weken terug hier was liet die zien hoe je met het grote net van de vijver met één klap een haan kon vangen. De derde poging lukte en die haan is al via buurman Jans bij tante Jantina in de soep beland.
Natuurlijk ging Wim de dag er op gewapend met het net richting kippenren, want volgens Gerald moest je dat vangen doen tijdens het voeren. Ja… die hanen zijn gek! Op het moment dat Wim er met voer èn net aankwam waren ze al vertrokken. Ik heb later ook nog verschillende pogingen gewaagd, maar ze zien dat net aan die stok meteen.
En dat is nog niet alles. Een nest later- want  die twee hennetjes bleven maar broeds worden- bleek maar één kuiken. Eindelijk is dat een hennetje. Het laatste nest waren weer zeven van die leuke vertederende donsballetjes die fanatiek  door moeder kriel beschermd werden. Hier zijn in elk geval drie hennetjes bij. Als je een beetje meegeteld hebt weet je dat we nu 12 hanen hebben.
Tja… het Twentse spreekwoord: As een boer een henne et is de boer krank of de henne krank klopt denk ik wel. Ik weet dat één van mijn zwagers aanvankelijk niet zo gek op kip was. Wat bleek? Hij is ook van boeren afkomst. Zijn moeder was een geweldige boerin die de touwtjes van hun boerenbedrijf goed in handen had. Als zij  wel eens een kip hadden die wat zielig uitkeek zei ze:”Laow den mor gauw slachten, anders geet e ons nog kepot”.
Die hanen van ons zijn zo fit als een hoentje, maar wie ze kan vangen mag ze allemaal hebben.

Dit is dus de Achterhoek... en niet Twente.

Op de Achterhoekse Spreukenkalender ontdekte ik op de achterkant van 1 november het volgende. Ik kan er wel om lachen. Maar of iedereen dezelfde humor heeft? Ooit waren we hier in Emmen in de Muzeval bij een toneelstuk van het Aole Volk. Het was in echt onvervalst Drents. Ik bescheurde me van het lachen. Naast me zat iemand die het rustig zat te bekijken en aan te horen. Hij keek wat verbaasd opzij.  "Vind je het erg leuk?", vroeg de man die een recensent bleek te zijn. "Ik wel", zei ik, "het is zo herkenbaar". Ik vertelde hem waar het om ging, want hij verstond er de helft nog niet van. Laat staan dat hij de humor er van zag!

Achterhooksen humor

“Zol ik met mien dochter van achttiene al können praoten aover allerhande intieme problemen?”, vroog moder an d’n dokter.
Daor zo-k neet te lange met wachten”, antwoordden de  pille.
“Tien tegen ene da-j d’r nog wat van leren könt!”

 Jan en zien schoonmoder, dat was neet zuk heel groot wark. Veur eur verjeurdag brach e ’n knieptange met.
“’n Knieptange?, vroog ’t mense verwonderd. Wat mo-k daor dan met?”
“Dat mo-j zelf wetten”, zae Jan. “I-j ruilt ’t jao toch altied!”

“Zo Bets”, begon de buurman. “He-j noe weer  ’n auto den i-j schakelen mot? He-j d’n automaat vot edaone?”
“Jao”, antwoordden Bets, “d’n dokter hef mien meer bewaeging veur eschreven.”

“Ik wet neet hoo dat kump”, zae Gait, “maor a-k volle drinke he-k altied las van ’n bloodneuze.”
“Ik kenne dat”, zae Hendrik, “bi-j mien löp ’t zoepen ok altied op houwen uut.”

“n Keerl leep ’t belastingkantoor binnen.
“Waarmee kunnen we u van dienst zijn?”vroog ’n deerntje an de balie.
“O, niks”, zae te. “Ik wol allene dat volk ’s bekieken, waor-k hele dage veur in de weer bunne.”

Splinters

Ik ga vandaag een Burton bouwen
En houd pincet en loep gereed.
Hoe overbodig mag het schijnen
Je hebt ze nodig voor je 't weet.

Wat je ook vindt van polyester,
het heeft altijd een ruwe kant
Met van die fijne glazen splinters
Die vast gaan zitten in je hand.

Giel d'Arrest

Vanmorgen heb ik m’n kippenschilderij afgemaakt. Ellen gaf wat waardevolle tips en klaar was de kip! Halverwege de ochtend drinken we koffie en komen de laatste perikelen aan de orde. Dit keer hadden we het over (over) gevoeligheid voor energie en iets niet goed durven. Er kwam heel wat los. Faalangst kan ook heel lastig zijn. Jarenlang heb ik kinderen op school kunnen begeleiden die daar ook mee zaten en ik heb er heel wat zien opbloeien.
Voor ik daar officieel mee aan de slag ging ben ik eerst een speciale cursus gaan volgen bij het KPC (Katholiek Pedagogisch Centrum) in De Bosch. Ik zal die eerste cursusochtend nooit vergeten. Sander was onze trainer. Hij begon met z’n jasje uit te doen en zei: “Nu ben ik even iemand anders”. Daarna kregen we een opdracht: Jullie maken een versje van minstens 4 regels op de wijze van een sinterklaasliedje en dat ga je straks allemaal voor de camera zingen . Vooruit ..aan het werk”! Daarna ging hij door met  commanderen: “Begin gauw… 10 minuten is zo voorbij. Schiet maar op…. Je buurvrouw is allang begonnen”… enz.
Ik zat aan de stoel genageld en zag om me heen sommigen snel beginnen te schrijven, anderen zaten na te denken en begonnen ook. Ik kon nog geen vinger bewegen, het zweet brak me uit en de hoofdpijn kwam ook al opzetten! Vreselijk! Er kwamen nog een paar frustrerende opmerkingen en toen waren de 10 minuten om. Sander deed z’n jasje weer aan. De videocamera stond inderdaad al klaar. Een aantal gingen inderdaad voor die camera hun versje zingen. En…. moesten zeggen wat ze voelden.
Ik weet nu hoe het voelt… faalangst. Vreselijk dus! En dat was nu net de bedoeling.
De rest van de dagen kregen we de training hoe er mee om te gaan èn hoe je op verschillende manieren kinderen daarmee kunt helpen. Een deel van de training is natuurlijk je te leren ontspannen, zowel lichaam als geest. Bijzonder vond ik echter ook het “Retten”. Rationeel- Emotatieve Therapie. Je leert ontdekken dat je door verkeerde gedachten op slot slaat en daardoor niet functioneert. Wanneer je stukje bij beetje die verkeerde gedachten om te buigen in steeds positievere ben je al een heel eind.  Wanneer je daarnaast weet hoe je je kunt ontspannen ben je weer een stap verder.
Behalve vertellen vond ik dit deze hulp aan kinderen één van de mooiste dingen op school zowel in het Basis- als in het Voortgezet onderwijs. Er is geen grotere voldoening dan het zien opbloeien van een kind dat helemaal vast zit.
Mocht je soms denken dat ik nu zelf nergens meer last van heb…. Mis! Maar ik weet nu wel hoe ik er mee om kan gaan.

Ik ga vandaag een Burton bouwen
En ik moet kiezen, telkens weer.
Wat zal ik es voor claxon nemen,
Daarover gaat het deze keer.

Eén met zo'n bal om in te knijpen,
Dat lijkt me meer dan onwijs gaaf.
Zal ik dit keer de beest uithangen
Of blijf ik toch maar liever braaf?

Giel d'Arrest

Boh Foi Toch in 2004

Een jaar of wat geleden kwam de Achterhoekse groep Boh Foi Toch - betekent zoiets als: tjonge jonge het is me wat - naar Emmen. Daar ben ik helemaal fan van. Wij er dus naar toe. Ik genoot. Die Hans Keuper met z'n lange haar en z'n accordeon. En de liedjes.... pure nostalgie.
Maar om ons heen kon je merken dat de interesse minder was. Ze konden de Achterhoekse luisterliedjes denk ik niet goed verstaan.
Na de pauze kwam Daniel Lohues uut Erica met zijn streektaalgroep Skik in aktie. Toen barstte de Muzeval bijna uit z'n voegen van lawaai èn enthousiasme.
Van Ben en Diny heb ik begrepen dat de luisterliedjes van Boh Foi Toch plaats hebben gemaakt voor een mengeling van hùn muziek en die van de Achterhoekse rockgroep Normaal.
Ze vonden het lawaai èn de entourage helemaal niks!

Vandaag nog wat Achterhoekse uitdrukkingen:

In ’t land van belaoven gao-j dood van de honger
( aan beloftes heb je niets)

Geld is ok neet alles: ’n hond wil ’t nog neet vretten.

Niks veur niks en weinig veur ’n betje

Leu dee niks te zeggen hebt praot vake ’t meest

Hee kent alle talen, behalve be- talen

Dee (den) is zo kort veur de konte
( gezegd van iemand die snel aangebrand is)
Ik ken die uitdrukking alleen als:
Dee ( den) is nogal kort veur de kop.

A-j oew geld wilt zien stoeven,
Koop dan tabak en doeven
( over dure hobby’s gesproken)

I-j leert de leu kennen a-j ’n arfenis mot verdelen

'n Hond vunt zien weg met de neuze,
mensen met de ellebaogen....

O ja en nog een koekje uit Gerrits boekje!

Terwijl ik koekjes sta te bakken
Kijk ik terloops naar Sport op Drie
Daar spreekt Edwajd van Kuilenbojg,
Ontsnapt bij de logopedie.

Opoe Bijenhof geb. Barmentloo was afkomstig uit Voorst, inderdaad aan de rand van de Veluwe. Haar taal heeft natuurlijk grote invloed gehad op de taal die wij thuis spraken.

Ik kenne mien pappenheimers wel zo zuutjes an
Noe moj de poot wel stief hollen ( niet toegeven)

Ut is hier niet um te harden. ( veel te heet)
Oe gedachten kan niemand leazen.
Och wie heb toch effen onze neuze laoten zien.
Drie vrienden is één te völle.

Wat bin ie toch een uulskuuken.
Hie kon nog net ut veage lief redden.
De aardigheid is der kats af.
Die luu dreiden umme as een blad an de boom.

Natuurlijk nog gauw een koekje van Gerrits deeg!

Geluk, hoe vind je nou geluk?
Gevlooi in lange rijen boekjes?
Hamlet spelen, duizend keer?
Of toch dat bakken van die koekjes?