Memories

Archief

Donderdag 5 juni 2008

Doe mij nog maar een slupje

Gera met Ian, Suze en natuurlijk Snowball in 2005.
Toen waren we voor de 2e keer hun gast. Dit kalf brak iedere keer uit, maar was zo mak als een lammetje.

Het is al bijna 40 jaar geleden dat Henry en Tonny trouwden. Het was een volle boel bij tante Gassie en Oom Arend in hun ruime bungalow op 't Veld in Hattem. Tonny en ook Arian hebben daar een goed thuis gehad in de tijd dat hun ouders nog in Perzië woonden. Met z'n allen zouden we daar vandaan vertrekken naar het stadhuis en later naar de kerk. Tonny's moeder had de regie en haar vader zat in een hoekje wat achteraf te lezen.
Maar het was een mooie trouwerij met een prachtige bruid en bruidegom.
Een paar jaar later toen Gera al een jaar of twee was kwamen ze een weekend bij ons. Ze hadden inmiddels ook een hond...zo'n rijst met krentenhond, een Dalmatiër. Dit was nog voor de tijd dat ze door de film zo beroemd werden.
Er waren de wereldkampioenschappen schaatsen op de tv. Het was toen 1972, de tijd van Ard en Keessie. Spanning ten top!
Toen Gera voor het eerst bij ons naar bed werd gebracht, zag Henry blijkbaar de bui al hangen, want Gera was niet helemaal topfit. "Je moet er nou niet meer naar toe gaan", zei hij. "Dan blijft ze aan de gang".
Even later huilde Gera natuurlijk al. Toen Tonny na een poosje toch naar haar toe ging , waarschuwde Henry van voor de t v : "Je kunt wel naar haar toe gaan, maar dan blijf jìj maar lopen. Ìk ga niet"!
Maar Tonny deed wat haar moederhart haar ingaf. Klaar! We hebben toch een heel gezellig schaatsweekend gehad. We hadden muskaatwijn en hebben daar behoorlijk van genoten.
Van ons konden ze misschien wel zeggen: ze hebben teveel zoete wijn gehad. Van mij dan, wat ik ga al zingen na één glas.
Toen we 10 jaar geleden met Henry en Tonny bij Fred en Gera in Canada logeerden en daar met een caravan rond trokken door de Rocky Mountains werd er ook regelmatig bij een Liquorstore gestopt. Wim en Henry sloegen in. Het was voor een behoorlijk bedrag. Ik zei toen: Wat ?....voor zoveel ?...mens nog an toe"! Tonny zei alleen maar: "Dan zit er ook vast een lekker cognacje bij"!
Tegenwoordig kan ik een lekker glaasje rode wijn wel waarderen en zeg nog wel eens, in navolging van Jannie, de moeder van Fred: "Doe mij nog maar een slupje"!

Geschreven door Hetty om 09:35 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 4 juni 2008

Een bok van een vent

Nog voor de operatie...

Toen Rick 2,5 was gingen we ook met hem naar een orthopeed. De stand van z'n linkervoet was niet goed, helemaal verkrampt. Hij liep op z'n teen en dan naar binnengedraaid. Ik vroeg hem het één en ander over deze handicap en legde uit hoe en hoe vaak er fysiotherapie is en informeerde ook hoeveel jaren het kost voor hij weer enigzins in orde zal zijn. De man keek me aan of ik niet goed wijs ben en zegt:"Mevrouw...dat komt nooit meer goed"! Niemand van de artsen had dat tot dan toe durven zeggen. Internet had je nog niet. Alleen werd er gevraagd:"Hoe gaat het"? en gezegd: "Oefen maar goed"!
Ik weet niet meer hoe ik thuisgekomen ben!
Rick zal ongeveer zes jaar geweest zijn toen de stand van z'n linkerbeen zodanig was dat hij een achillespeesoperatie moest ondergaan. De naam van die orthopeed ben ik kwijt...helemaal weggeblokt...een man zonder gevoel leek het wel...een bok van een vent. Het was dat hij tegen Rick zelf niet vervelend was, maar mij zag of hoorde hij niet. Hij legde wel uit dat hij de Achillespees ging splijten en dan verlengd weer aan elkaar ging zetten.
Toen we hem wegbrachten vroeg ik of ik er bij mocht zijn wanneer Rick weer bij zou komen uit de narcose. Nee dat kon niet. Daar was geen denken aan. Eigenlijk had ik Rick gelijk weer mee naar huis moeten nemen.
We konden alleen na die tijd op het bezoekuur terecht en vonden een kind dat helemaal overstuur was. Z'n been zat in 't gips en hij dacht minstens dat het er af was. De bezoekuren waren een crime voor ons. Nee... Rick had heimwee. Binnen de tijd die er voor stond konden we hem weer meenemen.
Dat zou je nu niet meer zeggen wanneer hij vier weken naar Canada vertrekt.

Geschreven door Hetty om 19:42 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 4 juni 2008

Knabbeltje

Eén van onze eerste vakanties in Badenhard. Hier zitten we op een bankje aan de Rijn.

We zijn daarna toch een behoorlijk tijdje zonder huisdieren geweest. Ach met de kinderen was er ook geen tijd om daar steeds bij stil te staan. Anda en ik gingen vaak met de kinderen naar het Hertenkamp vlakbij.
Karin en Alfred waren tot onze grote spijt verhuisd, want Alfred ging ook aan de wal werken en wel in Delfzijl bij de zoutfabriek. In hun huis kwam een vriendelijke Indonesische familie.
Op een gegeven moment net een week voor we af zouden reizen naar Badenhard laat die buurvrouw ons zo even op het balkon een schattig hamstertje zien. "Willen jullie deze wel hebben. Onze kinderen zijn allergisch". Het was een grappig diertje. Je raadt het alweer. We waren al verkocht dwz de jongens en ik. Wim kwam behoorlijk in opstand moet ik zeggen, maar koos uiteindelijk toch eieren voor z'n geld. Buurvrouw wilde er in de vakantie wel voor zorgen.
Er moest die laatste week dus nog een hok getimmerd. De hele buurt kwam ons Knabbeltje bewonderen. En wij gingen op vakantie.
Na de vakantie viel het plezier dat je van een hamster kunt hebben wat tegen, want het bleek een nachtdier te zijn. En 's nachts slapen wij. Het eerste wat de jongens 's morgens deden was....één streep naar ons Knabbeltje. Het duurde niet lang of we waren hem op een morgen kwijt...ja gewoon kwijt. We hebben de hele kamer op de kop gezet en vonden hem uiteindelijk weer terug in een laars van Gerhard die op één of andere manier achter de kast verzeild was geraakt. Een hamster is natuurlijk ook een knaagdier en Knabbeltje had zich een gat naar buiten gevreten. Wim repareerde het hok. Een dag later was t-ie weer onvindbaar. Wim was er onderdehand goed flauw van, greep het hok en zette het op het balkon.
Knabbel bleef weg, nergens te vinden.....! En Wim.... die haalde weer opgelucht adem.

Ook geïnteresseerd in een mooi schilderij van uw lievelingsdier of een leuk dierenprentenboekje voor de ( klein) kinderen?
Kijk maar eens op www.hettysite.nl!

Geschreven door Hetty om 10:32 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 3 juni 2008

Meneer Onderwater... Bah!

Gerhard met Mark- nog voor de krab!

Onze eerste hond Sacha in Aalten...je weet wel die grote zwarte waterjachthond...was geen sukses. Een tweede hond wist Wim daarna ook heel lang tegen te houden.
Maar nadat Mark geboren was kregen we een jong poesje aangeboden. Ik vond nog steeds een huis zonder dieren helemaal niks. En...Wim ging overstag! Echt waar! Miesje deed haar intree. Miesje was leuk! We waren dol op Miesje. Tot er een moment kwam dat ze Mark die in z'n kruipperiode aanbeland was de wang openkrabde. Wie Mark goed bekijkt ziet het lidteken na 38 jaar nog steeds. Ja...dan ga je wel even nadenken.
Op een zondag...net toen we op het punt stonden om naar Vorden af te reizen... floepte Miesje naar buiten. Ze verstopte zich onder onze witte Volkswagen. Na vijf minuten bidden en smeken en maar miauwen was Wim het helemaal zat. Hij liet zich in z'n goeie kleren op z'n buik vallen, deed een graai onder de auto..... en had Miesje. "Noe geet e met ok", zei hij.
Miesje ging mee naar "De Boomgaard". En natuurlijk mocht ze blijven. Ze mengde zich daar onder de boerderij-kattenfamilie. Het was een zeer aanhalig poesje en heeft verscheidene keren een nestje gekregen. Ik weet niet of ze allemaal uit handen van pa zijn gebleven. Wanneer ze net geboren waren en hij ze kon vinden deed hij aan een soort geboortebeperking achteraf. Bah! Hoe? Dat heb ik nooit geweten.
Bij ons in de buurt bracht buurman ze steeds naar meneer Onderwater. Ook vreselijk. Maar wisten de kinderen veel...wie die meneer Onderwater was.
Toch hebben de nakomelingen van Miesje die het gered hebben gezorgd voor een heel aanhalig soort katten op "De Boomgaard".
Ze hadden daar vroeger eens wel vijftien katten. Die waren niet op tijd ontdekt. Daar had pa het volgende op gevonden. Wanneer ze weer naar een verjaardag gingen en dat was meestal op een boerderij... dan greep hij voor ze weggingen eerst een jonge kat, nam die mee en liet hem bij het feestvarken op de deel los. Als hij dan binnen feliciteerde zei hij: "Oew kadootjen zit al in t heui op de hilde".

Geschreven door Hetty om 20:41 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 2 juni 2008

Ze bunt de grootste riekdom van mien lèven!

Toen ik indertijd voor de derde keer zwanger was vond mama dat eigenlijk niet zo'n goed idee. We hadden er al twee en met Rick hadden we al genoeg te doen enz. Het was natuurlijk louter bezorgdheid, maar het zat me toch dwars. Toen ik echter aan opa uit Barchem ook vertelde dat we een derde baby zouden krijgen en dat mama daar eigenlijk meer bezorgd dan blij om was zei hij: "Och Hetty, wi'j hebt 'r tiene ekregen. Maor ik kan oew vertellen...mien kinder ...ze bunt de grootste riekdom in mien lèven".
Maar de beide oma's wilden wel op de kinderen passen wanneer ik het ziekenhuis in ging. We hadden een vroedvrouw gekozen die alleen ziekenhuisbevallingen deed. Je kon kiezen voor drie dagen ziekenhuis en daarna nog een week kraamhulp òf zeven dagen ziekenhuis. Wim vond het een rustig idee dat ik een week in het ziekenhuis zou blijven.
Maar toen het puntje bij het paaltje kwam hadden beide oma's er op gerekend dat Gerhard bij hun zou komen logeren. Dat zagen ze helemaal zitten. Op mijn 26e verjaardag in augustus zei één van de oma's: "Als Gerhard straks een weekje bij ons is...". Waarop de andere zei: "Gerhard....nee..die zou toch bij ons komen...."? Rick was toen net 2 jaar en was veel bewerkelijker. Het liep nogal hoog op tussen die beide oma's, die elkaar nooit erg gelegen hebben. Mama liep in elk geval al aardig rood aan. We hadden het er ook nog niet zo over gehad wie naar wie zou gaan. Dit was bij mij helemaal tegen het zere been, wat..... zere been... twee zere benen. Heel heftig!
In elk geval raakte ik nogal van de kaart. En daar kan Wim weer niet tegen!
Hij sprak de volgende wijze woorden: "Jullie krijgen ze geen van beiden. Ik neem gewoon vrij. Klaar"!
Wat later kwam de tussenoplossing: drie dagen ziekenhuis en daarna kraamhulp. "Breng de jonges die paar dage allebèi maor bie'j ons op "De Boomgaard", zei pa toen. "Daor redde wi'j ons wel met. En dan kö'w ze gelieke weerumme brengen as Hetty met den kleinen d'r weer is uut 't ziekenhuus". En zo gebeurde het!

Geschreven door Hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 1 juni 2008

Ze komen hier mangs langs...

Het was een hele overgang... om te verhuizen van Aalten naar Hengelo. Ze liggen allebei in het oosten van ons land, maar Hengelo is natuurlijk wel een stad. Het duurde even voordat ik doorhad waarom de mensen die ik onderweg steeds bleef groeten zo verbaasd keken. Dat waren ze hier niet gewend. Daar was geen beginnen aan.
Ook de sociale controle was hier niet of nauwelijks. En dat was een verademing. In Aalten had ik me zo goed en kwaad als het ging aangepast aan de poetsgewoonten van de buurt...'s maandags de was en vrijdags de ramen. Ik wilde ook niet als een slons over de tong gaan.
Hier in deze grandioze benedenmaisonette in de net gebouwde Hengelose Es was er wel gezellig contact onderling wanneer je dat wilde, maar er werd bij mijn weten niet zo op je gelet. Ook de mensen om ons heen waren totaal verschillend. Wel allemaal mensen van onze eigen leeftijd, meest jonge gezinnen. Aan de ene kant van ons woonden Karin en Alfred, beiden uit Twente. Alfred was eerst nog machinist op de grote vaart en bracht altijd een voorraad drank mee. Voordat hij weer thuis kwam moesten we Karin er van af helpen. Wat hebben we samen gelachen!
Aan de andere kant woonden Han en Riet. Hun dochtertje Petra was net zo oud als Gerhard. We hebben wel eens een zaterdagavond tot diep in de nacht met hen monopoly zitten spelen. Het spel kregen we niet uit en zondags gingen we gewoon weer verder.
Marinus en Jenny aan de overkant hoorden ook bij onze kerk en kwamen uit Hardenberg, lekker Sallands. Met hen klikte het ook meteen.
Verder woonde er een gezin wat verderop waar drs voor de naam stond. De vrouw bleek een jeugdliefde van Jan Kremer en had daar ook haar oudste dochter van en warempel...die leek sprekend op haar vader.
Voor Gerhard was Marcel natuurlijk de enige die hij in het eerste begin belangrijk vond. "Kom Piet", zei Marcel steeds en dan gingen ze samen spelen. Dat kon ook gewoon buiten. Voor de flat was een heel groot grasveld met een enorme zandbak.
Er was één buurvrouwtje dat probeerde netjes Hollands te spreken, wat niet altijd lukte. Op een gegeven moment hadden we het over de auto's die soms wat hard reden en ze beaamde dat met de kreet:"O...ze komen hier mangs langs...."!
Maar het meest bijzondere van ons verblijf aan de Jan Voermanstraat was dat we er nog geen drie maanden woonden toen de bel ging en wie stond daar op de stoep?? Juist... Anda!
Dick en Anda waren er vlakbij komen wonen helemaal boven in een hoge flat. Ik had Anda geloof ik pas één keer gezien toen ze me knipte in de kapsalon in Aalten. Dick zat toen nog in militaire dienst. Het werd een vriendschap voor het leven! [/b

Geschreven door Hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 30 mei 2008

Die laatste zondag....

Mark met Sacha.

Onze jongens gingen altijd graag logeren bij opa en oma op "De Boomgaard". Ook Oma in Hattem was een geliefde plek om eens een paar dagen onder moeders vleugels vandaan te zijn.
Er was wel een speciale tactiek nodig om het afscheid voor Rick te verzachten, want dat stond hem echt niet aan. Logeren vond hij geweldig, maar wanneer het vertrek van de rest van de familie aanbrak ging hij gewoon krijsend voor de auto liggen. Daar had mama het volgende op gevonden.
"Rick ga jij maar fijn met opa de kalfjes voeren"? Of "Ga je even mee met opa naar buurman Lettink. Daar is net weer een kalfje geboren". En intussen gingen wij weer naar Hengelo. Waren we één keer weg...was er niets meer aan de hand.
Mark had oma een keer tuk. We komen hem op een gegeven moment ophalen en mama vraagt: "Is er iets met Mark. Mankeert hem iets? Hij zegt dat hij van de dokter geen spinazie mag hebben"!
Maar de pannenkoeken van oma kan niemand evenaren...zeggen ze.
De laatste zondag bij pa en mama op "De Boomgaard", voor ze naar Vorden verhuisden, zal ons heugen. Iedereen was er. Ook Ben en Diny met Berend Jan en Wouter. Mark en Rick ontdekten samen met Berend de giertank en liepen er wat aan te sjorren. Mark probeerde een hendel uit: "Wat is dit voor ding"? Op hetzelfde moment zaten Rick en Berend die er achter stonden van top tot teen onder de gier! Ben en Diny waren snel weg in de auto met hun stinkend pakketje achterin. Rick werd onder de douche gezet en namen we fris in een veel te groot trainingspak van Johan weer mee naar Hengelo. Een raar afscheid was het. Gelukkig niet echt, want nog steeds zijn we op diezelfde Boomgaard altijd welkom bij Johan en Joke.

www.campingboomgaard.nl[/b]

Geschreven door Hetty om 21:58 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 30 mei 2008

Het wonder der techniek

In de jaren 50 kreeg mama op haar verjaardag een wonder der techniek van opa uit Barchem: een electrisch mes. Nu zie je ze geloof ik niet meer. Ik zie nog voor me hoe ze hem gelijk uitprobeerde ...met brood...met vlees...zelfs de hammen uit de "wimme", de naegelholt, werden ermee "klein menneken" gemaakt. "Het soest d'r deur", zei mama trots.
Opa uit Barchem kreeg nl AOW. Hij vond dat een reden om al zijn kinderen op hun verjaardag zo'n vernuftig ding te geven.
Opa was eigenlijk een soort uitvinder. Hij had in de schuur een speciale werkplaats, zijn heiligdom, waar hij op electra gebied het één en ander ontwikkelde. Hij had als eerste een radio in de Achterhoek, maar dan wel één die hij zelf gebouwd had. Ook legde hij zelf electra aan. Bij ons op "De Boomgaard" weet ik dat hij daar in de wc op de deel ook het licht heeft aangelegd.
Eigenlijk was opa geen boer, maar wat deed je in die tijd. Hij trouwde met Dina Jansen, een boerendochter. Hij trouwde er bij in. Ja...en kreeg met haar 10 kinderen. Toen Herman naar Amerika ging moet oom Bram nog een peuter zijn geweest.
Door de AOW is er voor de ouderen in die tijd veel veranderd.
Ouders waren niet meer afhankelijk van hun kinderen. Opa had niet veel nodig, want hij woonde bij ome Jan en tante Jantje en werkte op zijn manier nog mee. Hij droeg wanneer hij uit ging altijd het pak van Hendrik Jan, donkergrijs met een heel vaag streepje.
Hij werd ouder en toen hij geen werk meer kon doen ging hij manden vlechten, want boeren waren vroeger en nu nog...van vele markten thuis!
Toch is techniek altijd het belangrijkste voor hem geweest. Toen dan het electrische mes in de handel kwam was dit hèt uitgelezen cadeau van opa voor zijn kinderen.

foto: opa Eggink, hier bijna 95 jaar, heeft lang van zijn AOW kunnen genieten.

Geschreven door Hetty om 11:39 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 29 mei 2008

De Oliver

Dàt is al een oudje", zei de oude dokter Lulofs terwijl hij naar de schrijfmachine van vader Hendrik Jan wees. Hij kwam assisteren toen Diny geboren werd op "De Haar". Het was 12 april 1945. Vorden was op 1 april net bevrijd door de Canadezen.
Op de oude schrijfmachine, een echte Oliver Typewriter, staat het jaartal 1906. Vader Hendrik Jan had hem indertijd, omdat hij de administratie voor zijn zagerij bij moest houden, tweedehands gekocht.
Nu staat hij bij ons te pronken. Het is één van de weinige dingen waar ik aan gehecht ben. Toen vader Hendrik Jan overleden was werd de typemachine aan opa Eggink uitgeleend, want opa schreef veel brieven. Vaak schreef hij politici, dominees of pastoors en verder aan iedereen waarmee hij van gedachten wilde wisselen. Door veel te lezen had opa zich erg goed ontwikkeld.
Je moest wel behoorlijk op de toetsen hameren om de letters goed op papier te krijgen. Later ging opa weer met de hand schrijven en kwam de schrijfmachine weer bij ons terug.
Toen opa uiteindelijk in 1974 door ouderdom aan z'n einde was, kwamen alle kinderen nog bij hem in het huis op de heuvel,het huis waar hij de laatste jaren woonde met ome Jan en tante Jantje: Boschheuvel. Ze namen afscheid. Opa zat nog even op met een sigaartje dat hij graag rookte. Toen legde hij het laatste eindje op de kachel en ging naar bed. Die nacht is hij overleden, 93 jaar oud, een bijzonder mens.
Ze vonden een sigarendoosje met wat foto's, een boekje en een briefje dat hij al jaren daarvoor geschreven had. Hij stelde voor om hem, indien mogelijk, te begraven in een zo eenvoudig mogelijke vurenhouten kist. Verder moest iedereen met de begrafenis maar een bloem in 't knoopsgat doen.
Er was een ontroerende afscheidsdienst geleid door een vriendin, ds Barnard die in Barchem stond. Ook oom Herman was ervoor overgekomen uit de USA. Nee...dat met die bloem is niks geworden....ach die opa........!
Toen pas hoorde ik over het dagboekje van opa dat hij bijgehouden had tijdens zijn reis en verblijf bij Herman in de USA in 1932. Ik heb het later mogen lenen en nu heb ik het dan weer van ome Jan gekregen en is me net zo dierbaar als de Oliver.
Dat zo'n oud beestje nog wat waard zou zijn viel tegen, toen ik hem op een taxatiedag hier in Emmen liet taxeren: €50 tot €100. Maar de emotionele waarde is niet weer te geven.[/

Geschreven door Hetty om 18:30 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 29 mei 2008

De Hoofdige Boer

De Achterhoekse dichter Staring schreef eens het gedicht: De Hoofdige (koppige) Boer, dat zo begint:
"Elk weet,waar 't Almensch kerkje staat
en kent de laan die derwaart gaat...."
Voor wie dat niets zegt: Vroeger moesten sommige mensen van het dorp Almen om naar de kerk te gaan door de beek waden. Op een bepaald moment werd er een brug gebouwd, maar de boer die altijd met z'n laarzen door de voorde in de beek had gewaad, vond dat helemaal niks. Hij bleef de voorde gebruiken.
Onze ome Gert Voortman noemden we stiekem ook wel: de hoofdige boer.
Ome Gert was getrouwd met Hanna, één van de zussen van vader Hendrik Jan. Hij had in mijn ogen een prachtige boerderij op een nog mooiere plek! En hij had veel koeien. Nu bestaat er ook zoiets als een Landbouwschap die vanwege de gezondheid van mens en dier regels heeft ingesteld. Daarom moesten alle koeien ingeënt worden. En dat...... liet ome Gert Voortman zich niet opleggen. Na verschillende waarschuwingen werd zijn melkvee weggehaald en gewoon uitbetaald. Hij wilde het "bloedgeld" niet hebben. Nee, het ging hem om het PRINCIPE.
Ze kochten nieuw vee. Toen werd na verloop van tijd de tweede kudde koeien ook opgehaald.
Hij heeft de tv gehaald. In een actualiteitenprogramma mocht hij zijn woordje doen. Ook tante Hanna en Gerts zus Bertha waren in de studio. Telkens wanneer Gert zijn stelling onder woorden bracht knikten de twee tegelijk ter instemming.
Zolang hij leefde is ome Gert aan het procederen geweest om zijn recht te krijgen en wilde ook zijn zoon opleggen om hiermee door te gaan. Die wilde dat niet. Dat zorgde vervolgens voor veel onenigheid. Nee ome Gert gaf niet toe, nee nooit!!
Hij moet wel een nazaat zijn van die hoofdige boer van dichter Staring.
In Almen is nu een hotel/restaurant "De Hoofdige Boer" (zie foto) en.... je kunt er ook lekker thee drinken in hun sfeervolle theetuin!
[b]Wanneer we er eens zijn of langs rijden, kan het niet anders of ik moet éééven aan onze eigen hoofdige boer ome Gerrit Voortman denken!

Geïnteresseerd in dierenportretten, kinderprentenboekjes of puur natuur?
Welkom op www.hettysite.nl

Geschreven door Hetty om 17:34 Reageer op dit bericht Stuur door

Archief

Meer van Een Achterhoekse in Drente