Van een surrealistische zoektocht naar de diagnose tot een strijd op leven en dood

Woensdag 3 december 2008

? Waarom dit blog

Ik heb lang getwijfeld om dit verhaal neer te schrijven. Ik wou wachten tot er een happy end was. Maar dat is er niet, en dat komt er wellicht ook niet. Toch heb ik de knoop doorgehakt. In de hoop dat mijn SOS oproep ergens gehoord wordt.

Met dit blog probeer ik ook een antwoord te vinden op een vraag die me al lang bezig houdt: ben ik werkelijk de enige met de symptomen die ik heb, en die wanhopig verloren loopt in de medische jungle? Indien mijn symptomen bij u een belletje doen rinkelen, stuur mij een berichtje.

Geschreven door pauliglot om 00:00 Stuur door Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

boomer5 december 2008 om 22:33

ik weet wat nonstop pijn is

en nee ik ben het niet alleen,maar moet het wel zelf dragen, dat is de kwaliteit van leven ver te zoeken........groetjes

Reageer op dit bericht

Dinsdag 2 december 2008

Proloog

Dit is het verslag van mijn jarenlang gevecht tegen chronische rugpijn. Het begint in 1982 met een banaal sportletsel, maar evolueert met de jaren tot een hallucinante strijd op leven en dood. Talloze diagnoses, verschillende operaties waarvan een bijna fataal afloopt.

Pijn is niet levensbedreigend maar het is dodelijk voor de levenskwaliteit. Je voelt je opgesloten in een gevangenis met onzichtbare muren. De pijn beperkt je in alle activiteiten, in al je sociale contacten. Pijn is een rood lampje, een alarm, een loeiende sirene. Maar je bent de enige die ze hoort. Pijn is een sluipend gif, onmeetbaar en daardoor geminimaliseerd en genegeerd. En zo verlies je gaandeweg het enige dat je nog in leven houdt: de hoop.

Geen enkel feit in dit verhaal is verzonnen, het is de brutale realiteit. En die is soms sterker dan de beste fictie.

Geschreven door pauliglot om 15:19 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

1 reactie op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Zicht op oneindig