Eén septembermijmeringen...

Het is al enkele dagen geleden toen we in de zwoelte van de middag in de rieten stoel in ons bureau zaten te mijmeren, want het was één september. We vonden het vreemd dat we nooit graag naar school gingen althans als we de mensen mogen geloven die onze kindertijd meemaakten. Zo zei moeder altijd dat we steevast bij het opstaan en we de trap naar beneden afdaalden , vroegen " Welke dag is het vnadaag?" en dat we slechts bij het antwoord zaterdag en/of zondag zegden " 'k'' ga naar school", want dan was er maar een halve dag of helemaal geen school. We herinneren ons niks van die uitspraken, maar op 29 mei 1940 zaten we met een zus, we waren net terug thuis na de vlucht voor de oorlog, door een bovenraam de Dorpsstraat in te kijken: een lange rij met aangespannen wagens en marcherende soldaten. Zei zus: " De oorlog is voorbij" en wij: " 't zal dadelijk weer school zijn , zeker". Dat herinneren we nog terdage en het zal dus toch waar zijn, dat de school niet ons geliefde oord was. Dat de kostschool het niet aangenamer maakte hoeven we niet meer te schrijven en dat Leuven de mooiste tijd mijner jeugd was...ook niet. Mijmeren , dus en ons afvroegen hoe we ooit voor een job in het onderwijs kozen. Eerlijk? De dwang van de ouders of toch vooral van moeders zijde. Inderdaad dat was de tijd dat we naar de ouders luisterden, zelfs een halve rebel als wij...Mijmeren...de eerste schooldag: 52 keer hebben we het meegemaakt. Van die eerste schooldagen in de dorpsschool herinneren we ons niks. Het was weinig verandering, want het was toch allemaal met hetzelfde grut waarmee we de straat optrokkken . Op kostschool: de eerste morgen aan het ontbijt, er werd geen woord gesproken aan tafel, je moet niet vragen hoe graag we daar allemaal waren...Voor ons welzijn...Na de mis voor de Heilige Geest ( zou het geholpen hebben...?), groet aan de vlag op de speelplaats, speech van de directeur, één of andere gatlikker mocht dan de driekleur (1) hijsen en dan speelde de schoolharmonie " de brave zoon"(2). Dan met de klastituaris naar de klas om het lessenrooster te krijgen, na de middag wandeling en voor de sukkels herexamen en tenslotte tijdens de avondstudie ophalen van de boeken. Leuven? Het eerste jaar had Honoré, de Bleiter, een vreemde gedachte: de Mis voor de Heilige Geest zou in de basiliek van Koekeberg plaatsvinden. Groen als we waren , trokken we erheen, de volgende jaren was het wel enigszins anders. We waren de dag voor de aanvang reeds present en aangezien de volgende dag nog geen cursussen plaatsvonden lag er een heerlijke avond en nacht in het verschiet...O Jerum, Jerum, jerum, o quae mutatio rerum...De herinnering is vaak mooier dan het ding, wist Gorter. Vreemd, maar later stonden we aan de andere kant van de barrière en van die eerste schooldagen herinneren we ons niet veel, want een collega zei ooit eens: " Ik heb liever de schooldagen , dan de vakantie, want dan is het weekend nog eens zo leuk". Juist. Mijmerend in de rieten zetel van ons knusse bureau glijden de ogen langs de vele boekruggen: Domien Sleeckx, Marcel Matthijs, Jan de Hartogh, Louis Paul Boon, Herman Brusselmans, Simenon, Jeroen Brouwers, Stijn Streuvels, Jean-Pierre Van Rossem, Piet Van Aken...en nog veel meer, want we wisten graag wat we vooraan in de klas vertelden...We zaten ooit eens in de jury voor het oriëntatiediploma. De leerlingen hadden het Reservaat van Ruyslinck moeten lezen . Een notoir jurylid (3) vroeg ons, terwijl we op de slachtoffers wachtten, " Vertel eens vlug de inhoud van het boek, want ik heb het niet gelezen..." Naderhand had ie het lef bepaalde leerlingen slechte cijfers te geven...Er loopt dus soms wel iets mis op school, maar het onderwijs is echter wel de enige plaats waar jan en allemaal zijn zegje mag komen doen of heb je nooit over oudercomités gehoord?Iedereen weet hoe je moet les geven zoals wij ons gaan moeien hoe de bakker de cadetjes moet klaar maken . We houden op met mijmeren en gaan verder lezen: " Kom hier dat ik je kus" van madam Op de Beeck...
(1) Naar het schijnt hadden leerlingen van de school in de woelige dertiger jaren van de vorige eeuw ooit eens een Belgische driekeur in brand gestoken...en dit moest elk schooljaar in eer hersteld worden en wij met vele anderen vonden dat niet leuk...!
(2) Studentikoze verbastering van " de brabaçonne"...een beetje wraak van al het vorige gedoe...
(3) Het was een geestelijke met een enorm aanzien in de regio, wij hadden er een andere mening over...









