Archief

Pitten

M    ‘Weet je nog Frans hoe we in de boomgaard van  Jef Spiers aan de kersen zaten . Van die dikke blauwe. Lekker zoete.’

F    ‘ En of ik dat nog weet. We trokken onze zakken vol.  Mijn moeder heeft zich nog kwaad gemaakt omdat  mijn broek vol vlekken zat. Zelfs met Sunlight-zeep* kreeg zij   ze niet proper.’        (*uitgesproken als zunlicht )

M    ‘Het zou nu niet meer kunnen.  De mensen zijn niet  verdraagzaam meer . Ze  zouden er direct de politie bijhalen .’

F    ‘ Ja dat denk ik ook. ‘

M   ‘ Wij mochten gelukkig toch veel hé . Ik zie ons nog aan de groenvijver zitten met onze kersen geteld en verdeeld in twee hoopjes naast ons . Klaar om de pitten om het verste in het water te spuwen.    Jij won altijd .   Maar jij hebt altijd al een grote mond gehad hé Frans ! J  

F   ‘ Dat kan Mizarke , maar ik had ook meer pit hé ! .‘   J J

M   J J

Uit   mizars gesprekken .

Het was die morgen bijzonder stil in de klas. Enkel het gekras van de griffels op de leien , een ontsnapte hoest en hier en daar een vermoeide zucht doorbrak de droge stilte.  De leerlingen van het eerste ‘studiejaar’ maakten hun rekensommen ; de vermenigvuldiging van drie. Ze hadden eerder de bewerkingen in drie kollommen op hun lei geschreven en toen het belletje ging , mochten ze hun griffel opnieuw opnemen en de uitkomsten invullen. Meester Schwaltz zat streng achter zijn hoge lessenaar, voorop de tree toe te kijken.  Geen  sluikse  beweging ontging hem.  De nieuwkomers in het eerste jaar vertrouwde hij nog redelijk , maar die van het tweede jaar, daar moest hij voor oppassen.  Zeker op de zoon van Kloet zag hij een luis zitten. Die vlegel  durfde wel eens  tegenspreken en al menig keer had die de houten regel moeten voelen .  Schwaltz spaarde hem niet en sloeg hard met het hout op de kneukels . De jongen liet echter nooit een traan, maar onderging de straf gelaten, terwijl hij zijn belager in de ogen bleef kijken.

Op de eerste bank van de tweede rij zat Toontje, een jongentje  dat vroeger longontsteking had gehad, maar die kwaal gelukkig te boven was gekomen. Zijn moeder was er echter nooit gerust in , en bij het minste hoestje hield zij het kind thuis. Toontje die hierdoor wat achterstand in het rekenen en lezen had , voelde zich dan ook niet zo goed bij de strenge Schwaltz.   Het kind was met de tafel van drie toch tijdig klaar gekomen en zat nog naar het resultaat te kijken.  Maar hij vond het niet goed . Tijdens het schrijven had hij met zijn hand  vegen gemaakt en hij vond zijn lei  slordig vuil.  Hij nam het  natte sponsje en veegde alle uitkomsten en begon opnieuw. De lei was echter nog nat en de griffel deed haar werk maar half. ´Een vies gedoe.  In paniek kon het kind  niet meer denken .  En daar ging het belletje .   ‘Griffels neer ! ‘

wordt vervolgd

De lijfstraf  2


Bang als een muis , wachtte Toontje op de meester.  De man liep nu langs de eerste rij en  inspecteerde de leien. De kinderen zaten gespannen rechtop met de handen op de rug.  Dat moest zo voor de inspectie.  ‘Kieken !’ schreeuwde meester Schwaltz ergens achteraan tegen een kind in de tweede rij . De klanken galmden door de klas en in de hoofden van de kinderen.  Toontje kromp ineen in een nauwe cocon. De klas was er niet meer, alleen de donkere vlek  vooraan op de tree en de voetstappen die achter hem naderden, waren er nog . Nu hoorde hij  Schwaltz, die snoof als een wild dier, bij de bank achter zijn rug.  En het ogenblijk daarna stond de man hoog naast hem .  Even was er een stilte .

‘Héwel gij luiaard , wat heeft dat te betekenen !’ 
Toontje verschrompelde als een blad. Zijn tong werd droog. Zijn hart bonkte in zijn hoofd. Hij slikte, maar er kwam niets.  De klanken kleefden in zijn keel. Zijn adem stokte .

‘Antwoord ! ’  tierde de man nu van heel kortbij .
Maar niets, niets.
Toen kwam de slag en de pijn . Pijn. Pijn.
De lei brak op het  hoofd van de jongen in stukken.  Toontje ging dood. Hij zag de brokken voor hem op de bank vallen en de houten kader met nog een stuk in de rand werd erbij gegooid.  ‘Mijn lei’ dacht het kind.  Huilen mocht hij niet .

‘Smeerlap !’ riep de zoon van Kloet.


uit het dagboek van mizar

Naschrift

De plek  waar de lei neerkwam werd de dagen erop blauw, groen geel.  Toontje zei thuis niets. Het was pas toen het dorp het wist dat zijn grootvader het hoorde en  klacht indiende. Zonder gevolg trouwens . Want de mensen waren nog gehard door de oorlog.  \'Meister\' Schwaltz kreeg enkele jaren later  zelfs promotie .En Toontje werd nog voor jaren \'een stille\'. 

Lichtjes                                                        Schruns 1967

Het pleintje voor het huis waar we op ’Zimmer’ zijn, is vrolijk met lampions versierd . Er heerst daar een gezellige drukte rond de komfoortjes die tussen de kramen van de kerstmarkt zijn opgesteld. De penetrante geur van Gluhwein en braadworst mengt zich met de zoetzure geur van wafels en ander gebak, waarin de lokalen en enkele toeristen gretig hun tanden zetten.   Een koortje jongelingen probeert ondertussen, vanuit een portiek met kerstboom , het luidruchtig gekakel van het publiek  met eeuwenoude liederen te verdringen. Een opdracht die niet echt lukt  daar menig  ‘kerst-ganger’ al wat glaasjes ‘Gluhwein’ in zijn bonte ‘frak’ heeft en misschien liever wel eens wat anders wil horen.  

Heel dit zoetgevooisde gebeuren verloopt onder een koninklijke sterrenhemel. Het vriest dat het kraakt en in onze kleine zolderkamer groeien de kristallen als varens op het venster.   Verwarming is er niet en de koude van buiten heeft zich diep in onze kleren verstopt. De \'Gluhwein\' en de \'Schnaps\' die we de voorbije uren dronken is blijkbaar al uitgewerkt.  We rillen dan ook uit onze jassen en hebben dringend behoefte aan een warme stal.  

Het hoge bed wordt  tenslotte ons onderkomen. Vermits er noch os noch ezel staat , moeten  we onszelf onder het dons maar zien warm te blazen. We proberen het ook met wroeten , maar de kilte in de kamer blijft zich hardnekkig verzetten.  Tot we zowaar in de verste hoek een zak zien liggen die tot onze verbazing een snoer kerstlampjes bevat.  Onze ogen blinken op van een jeugdige deugenieterij .  Een stopcontact is bij de hand en het duurt niet lang of we liggen omringd door een keten gekleurde kerstlichtjes die de kamer in een warme gloed zetten.  De gezellige warmte komt nu vanzelf onder de dekens en tussen ons.  Een zalige huiselijkheid . 

Tot de lampjes plots ondeugend in het donker ‘bingo’ ‘bingo’ beginnen te pinken en we de tranen uit onze ogen lachen.

uit  Mizar\'s dagboek  



                                          

De vliegdroom.

Een diepgewortelde angst knijpt mijn keel toe. Mijn mond is droog . Het zweet loopt over mijn rug . Ik beef .  Toch is het koud hierboven op de zuil die tot de wolken reikt. De grijze donkerte boven mijn hoofd verduistert het land diep onder mij.  De voet van de zuil waarop ik sta,  is niet te zien .  Het lijkt wel een enorme omgekeerde kegel die op zijn punt heen en weer zwaait. 

Ik heb niets om me aan vast te houden.  Angstig wiek ik met de armen in het ijle .  De gulzige diepte trekt aan me.  Wanhopig  probeer ik me  recht te houden, maar de zuil begint nu  te golven als een losgeslagen tuinslang . Ik zwaai alle kanten op. Elke slag schuif ik wat verder naar de afgrond, afgrond ,afgrond .   Ik durf niet meer te kijken , maar kan mijn ogen niet sluiten.  Moeder ! Moeder  ! …

Ik , ik , ik val het gapende gat in.  Toch val ik niet . Een onzichtbare kracht draagt me . Ik zweef en draai nu traag  rond de zuil die als een enorme toren  tot in de hemel reikt . Als ik wat bekomen ben, durf ik om me heen kijken. Ik weet dat ik droom. Ik ben zo licht en het is hier zo zalig stil . In de verte ontdek ik het huis van mijn vader.  Mijn thuis.  Ik wil er heen en vlieg er heen. Ik hoef niets te doen. Mijn onzichtbare vleugels volgen mijn gedachten en brengen mij waar ik wil. Langs 'de peperbus', onze kerktoren, nader ik ons huis en nog stuntelig , als een albatros, land ik met een schok op de bank bij de achterdeur. De zomerzon schijnt in mijn ogen . Bezweet ontwaak ik en besef dat ik in mijn dromen vliegen kan.  En toen is het pas echt begonnen.


Uit mizar's dromenboek.

Wie leeft volgens de logica heeft uiteindelijk het genot van de onlogica gemist. 


mizar

Snuffelaar .
Een 'licht' ondeugende 'Geschichte' uit het dagboek van een zwerver .
Ename 16 mei 2005


Vandaag leerde  ik 'snuffelaar' kennen . Hij  stond gebogen achter een boom nabij de site van Ename .  Nerveus keek hij om zich heen,  om zich dan weer te bukken en schijnbaar wat op te rapen. 'Wat doet die man daar ?' dacht ik en uit nieuwsgierigheid liep ik een eindje in zijn richting . Zijn handelingen waren hoogst ongewoon en  ik wou er absoluut het fijne van weten.  Kwan-suis (een woord dat ik nog van mijn vader leerde) sloop ik nog wat naderbij. Toen hij opkeek, deed ik alsof ik het metselwerk van een vervallen muurtje bestudeerde . Op de abdijsite is daar keuze genoeg.  Onderwijl bleef ik vanuit mijn  ooghoeken naar het gebeuren loeren. Niets ontging me .  De schichtige en wat mysterieuze gestalte  bleek in een doos te scharrelen , wat op te schrijven en nog wat op de grond te rommelen.        
             Oplossing :   Zijn hobby was geocaching .   zie www geocaching .be  
Hij moet gemerkt hebben dat ik hem in het oog hield en draaide zich met zijn brede rug naar mij toe. Een strategische fout was dat, want het gaf me de gelegenheid om langs de ruïne van de abdij nog wat dichterbij te komen. 'Hij kan daar toch niet weg , zonder langs mij te komen.' dacht ik stout , en ik bleef die gunstige positie innemen.  Hij wist dat, en om me af te leiden deed hij of hij daar zijn plas stond te doen.  Daar vang je mij echter niet mee, dus ik bleef waar ik was. Zijn plasbeurt begon nu wel heel lang te duren en de spanning tussen  ons beiden steeg met de minuut.  Ik voelde toch enige schaamte om mijn voyeurisme en wilde het opgeven. Doch op dat moment leek hij ook te beseffen dat hij bezig was een record in het  'Guinessbook' te breken.  Hij gaf zich gewonnen, keek nog even naar de grond en stapte,  met een rode blos op zijn wangen naar me toe .  


Weet je wat die man aan Mizar verklaarde omtrent hetgeen hij daar deed ?  
Om de oplossing te vinden beweeg je even met de muis over het scherm terwijl je de linkermuisknop ingedrukt houdt. 

Beste Karel en Louise ,

Terwijl jullie  daar op een tropisch eiland in de zon zitten ,valt hier alweer de regen.
Misschien is er wel op jullie cruiseschip met zijn veertien verdiepingen een internetverbinding en kunnen jullie me e-mailen.
Als dat zo is , stuur me dan eens de zon alsjeblief.

hou jullie zonnig
groetjes

mizar  

tussen de bomen      
een ranke hinde      
heel even maar      
dan weer weg      



uit een doosje keitjes

De vlieger