Daarnet een telefoontje van mijn (ex)schoonzus... ik had haar ook de foto die ik gisteren van ons ma heb gemaakt doorgestuurd en zij is de enige die zich zorgen maakt om de blik in haar ogen... Ja, ik weet het, ze gaat achteruit... Mijn broer, mijn dochter... die hebben dat blijkbaar niet opgemerkt, maar mijn schoonzus wel... Langzaam, dag na dag, uitdoven...en maar hopen dat ze geen pijn heeft... Het is wat het is, maar op dit moment heb ik het er moeilijk mee...