De keuze voor zwart-wit was bewust. De takken vormen een bijna abstract kader, waarin de ekster als rustpunt fungeert. Door kleur weg te laten, komt de compositie sterker naar voren.

.

Ik bleef even staan. Zelfde plek, maar anders voelen. Door in te zoomen werd de stilte intenser en leek de avond dichterbij te komen. De laatste warme gloed boven Parochie Beke hield het daglicht nog even vast, voor ook dat langzaam verdween.



.

Het roodborstje is een van de weinige zangvogels die de winter in België blijft doorbrengen. Met zijn opvallende oranjerode borst vormt hij een warm contrast met het rijp op het gras. Roodborstjes lijken vaak tam, maar dat komt omdat ze nieuwsgierig zijn. In de natuur volgen ze zelfs grote dieren – en mensen – in de hoop dat er insecten uit de grond tevoorschijn komen.

.

Parochie Beke, Lievegem — gevangen in het magische blauwe uurtje.



.

Waar natuur en infrastructuur botsen, ontstaan beelden. Hoogspanningspylonen vervuilen het landschap — en dagen de fotograaf uit om er iets nieuws van te maken.



.

.

Deze foto is gemaakt in mijn eigen tuin, waar ik een natuurlijke opstelling heb gecreëerd op een 5 tal meter van het raam om vogels rustig te kunnen fotograferen. Door gebruik te maken van takken, natuurlijk licht en een vaste zitplek ontstaan beelden van tuinvogels in een vertrouwde omgeving. Tuinvogels fotograferen vanuit huis laat zien dat je voor natuurfotografie niet ver hoeft te reizen.



.

Een vertrouwd beeld in Eeksken: kale bomen, koude lucht en een zon die langzaam ondergaat langs De Lieve.



.

 Een wild eendenkoppel zwemt door een smalle, kronkelende watergang. Het zachte, diffuse licht benadrukt de natuurlijke kleuren van het riet en het gras langs de oevers. Door de geringe scherptediepte vervagen takken en bladeren op de voorgrond subtiel, waardoor het oog vanzelf naar de eenden wordt geleid. De lichte rimpelingen in het water geven beweging aan het beeld, terwijl de besloten compositie een gevoel van stilte, geborgenheid en ongestoorde natuur oproept.



.

Handschoenen aan en wangen rood tijdens een ijskoude dag langs de Lieve in Lievegem. Ik geniet van elk stil moment.



.

Gewoon in mijn eigen tuin: een vink die even blijft zitten en alles rustig maakt.



.

De Bourgoyen-Ossemeersen zijn een eeuwenoud meersenlandschap in de Leievallei. Door hun lage ligging werden deze gronden traditioneel gebruikt als hooilanden en weilanden, met een netwerk van grachten en waterlopen om het waterpeil te regelen. Dit kleinschalige, door de mens gevormde landschap bleef grotendeels intact en vormt vandaag een zeldzaam relict van het historische Vlaamse meersenlandschap.



.

Winterse stilte over de Bourgoyen. Kale bomen, grijze lucht en vogels die het zwijgen doorbreken.



.

Dit wandelpad in de Bourgoyen trok mijn aandacht door de lijn van het pad en de manier waarop de bomen eroverheen buigen. Het kronkelende spoor leidt je vanzelf het beeld in, terwijl het zachte licht en de gedempte kleuren zorgen voor een rustige sfeer. De mosgroene tinten en kale takken geven de foto een natuurlijk karakter.



.

Kale silhouetten tekenen zich af tegen de winterlucht. De grafische lijnen van dode bomen contrasteren met de zachte tinten van het landschap. In het voorjaar veranderen deze bomen in een levendig decor, wanneer een aalscholverkolonie hier haar intrek neemt. 



.

Een elegante witte reiger in de Bourgoyen. Er was ook een blauwe reiger in de buurt, maar het geduld van een echte vogelaar heb ik niet om te wachten tot ze samen in beeld zouden komen. Al bij al was ik al meer dan tevreden om deze prachtige verschijning te kunnen vastleggen.



.

Deze keer geen grote plas als decor, maar open grasland en een grijze lucht. Het licht bleef vlak en weinig dankbaar. De vogels tekenden zich scherp af tegen de lucht en brachten toch beweging en leven in een sobere scène. Ook zonder reflecties of mist probeerde ik het moment te lezen en vast te leggen zoals het was: stil, koel en ongepolijst. Soms is het net dat wat een ochtend eerlijk maakt.

.

Maandagochtend in de Bourgoyen moest ik even wachten op het goeie moment. De reiger stond al perfect, maar verscholen tussen riet en tinten werd hij bijna één met zijn omgeving. Geen spectaculaire actie, geen vlucht — alleen stilte. De Bourgoyen dwingt me telkens weer om te vertragen, te kijken, en vooral te blijven staan.



.

Na de opname van gisteren in moeilijke omstandigheden wat het licht betreft, vulde de lucht zich met een grote zwerm. Donkere silhouetten tegen een egaal grijze hemel, rustig maar krachtig. Geen zon, geen kleur, maar wel pure natuur en beweging — soms is dat meer dan genoeg.



.

Volgens de weermannen werd er maandag de hele dag zon voorspeld. Vol goede moed en met veel goesting reed ik daarom in de vroege ochtend richting de Bourgoyen. Mist verwachtte ik niet — daarvoor stond er al te veel wind — maar een prachtig gekleurde zonsopgang, daar hoopte ik wel op. U raadt het al: het werd bewolkt en grijs… en dat bleef het de hele dag zo. Omdat ik er toch was, probeerde ik er het beste van te maken. Aan de grote plas vlogen voortdurend vogels op, wat op zich ook mooie momenten opleverde. De omstandigheden waren echter verre van ideaal en ik moest flink goochelen met de belichting. De eerste foto’s nam ik rond 7.30 uur, toen het eigenlijk nog behoorlijk donker was. Om de opvliegende vogels toch enigszins scherp vast te leggen, werkte ik met ISO 10.000, 1/360s en f/5.6 op mijn Nikon D7500. Gelukkig valt de ruis, mits wat ruisreductie, nog redelijk mee en blijft het resultaat toonbaar.

Uiteindelijk hield ik van de 250 gemaakte foto’s een vijftiental beelden over die de moeite waard waren voor mijn blog. Soms vraagt fotografie gewoon wat doorzettingsvermogen — zelfs onder een grijze hemel.

.