Ik ben Josephine of Joke
Ik ben een vrouw en woon in Waasmunster (Belgie) en mijn beroep is Genieter.
Ik ben geboren op 10/08/1949 en ben nu dus 75 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: .
Zwemmen,wandelen in de natuur,
en natuurlijk fietsen.
Fotograferen, fotobewerking.
Op internet surfen en bloggen.
Maar ook een gezamelijke hobby
van mij en mijn echtgenoot is dat we
graag varen over verschillende wateren.
Het klinkt stoerder: duiken met haaien in plaats van dolfijnen. Het kan sinds kort in de Amerikaanse gokstad Las Vegas.
In het Shark Reef Aquarium zwem je tussen dertig haaien, maar ook tal van andere zeedieren zoals zeeschildpadden, zaagvissen en zeldzame tropische vissen komen voorbij. Ervaren duik-leraren leren je alles over het gedrag van de haaien en zorgen ervoor dat je heelhuids weer bovenkomt.
Deelnemers moeten minstens 18 zijn en een duikbrevet bezitten. Om de ervaring zo exclusief mogelijk te houden mogen maar twee mensen per dag deelnemen. De kosten per persoon bedragen 465 dollar. Als aandenken krijg je een Dive with Sharks-certificaat en een filmopname van je duiktocht mee naar huis.
bron; mytrip.be
Papegaai valt agent aan
Papegaai valt agent aan
In Dover is een flink uit de kluiten gewassen papegaai een agent te lijf gegaan. De politieman hield de auto van zijn baasje tegen omdat de vogel op de schouder van zijn baasje achter het stuur zat.
Naar het commissariaat De chauffeur, een vrouw, werd gearresteerd omdat bleek dat ze een rijverbod had opgelopen. De agent moest vervolgens met de auto naar het commissariaat rijden. Maar dat was niet naar de zin van de papegaai, een macaw. De vogel viel de flik aan. Die liep tal van beten en schrammen op aan z'n handen en armen.
Aangekomen op het politiebureau, kon de macaw uiteindelijk overmeesterd worden. De vogel werd toevertrouwd aan de dierenbescherming. (eb)
bron; hln.be
Tijger springt over elektrische muur en doodt man in zoo
Tijger springt over elektrische muur en doodt man in zoo
Een tijger is in de dierentuin van Dai Nam in Vietnam over een elektrische omheining van 2,5 meter gesprongen. Hij viel twee mannen aan die bomen aan het zetten waren in de zoo. Eén van hen, een 47-jarige groenwerker, overleefde het niet. Zijn collega werd zwaar gewond.
Verscholen in tunneltje Volgens Duong Thanh Phi, manager van de Dai Nam Zoo in de provincie Binh Duong, sloeg de tijger tilt van het lawaai van de graafkraan die de mannen gebruikten. De twee arbeiders verscholen zich in een met water gevuld tunneltje. Maar de tijger kon hen toch te pakken krijgen.
Inderhaast opgetrommelde verzorgers konden het dier verdoven, maar toen was het dus al te laat voor één van de twee. In de zoo zitten negen volwassen tijgers en zeven kleintjes. Volgens Phi waren er nooit eerder incidenten en liepen bezoekers van de 'tiger farm' geen gevaar. (mvl)
bron; demorgen.be
Levende ganzenpluk wekt afgrijzen
Levende ganzenpluk wekt afgrijzen
In Poolse, Hongaarse en Chinese kwekerijen worden ganzen levend geplukt. Dat blijkt uit een Zweedse reportage, die zondag uitgezonden wordt in Panorama. Het levend plukken van ganzen is in de EU verboden. Toen de reportage enkele maanden geleden in Zweden werd uitgezonden, bleek dat onder meer leveranciers van dons voor Ikea zich schuldig maakten aan het illegaal plukken van ganzen.
"De contracten werden onmiddellijk verbroken", zegt Nele Bouchier van Ikea België in De Morgen en Het Laatste Nieuws. "We hebben de controles sindsdien opgevoerd. We willen niet dat klanten zich oncomfortabel voelen bij de producten die ze bij ons aangekocht hebben. Dus wie z'n donsdeken wil inruilen, kan dat." (belga/mvdb)
bron; demorgen.be
10-09-2009
Trein ramt kudde olifanten: 5 kolossen dood en opgegeten
Trein ramt kudde olifanten: 5 kolossen dood en opgegeten
Een trein is in het zuiden van Kenia in botsing gekomen met een kudde olifanten. Vijf dieren - drie volwassenen en twee kalveren - overleefden de klap niet. Ze zijn ondertussen al in de maag beland van hongerige Kenianen: bewoners van een nabijgelegen dorp grepen het ongeluk aan om voor hun avondeten te zorgen.
De dieren waren in de nacht van woensdag op donderdag naar het spoor gekomen, omdat een waterleiding bij de rails was gescheurd. Door aanhoudende droogte zijn de wilde dieren in Kenia wanhopig op zoek naar water. (mvl)
bron; hln.be
Ongewoon veel zeehondjes aangespoeld voorbije zomer
Ongewoon veel zeehondjes aangespoeld voorbije zomer
In augustus heeft het Sea Life Center van Blankenberge liefst 10 zeehondenpups binnengekregen. Dat is meer in vergelijking met andere jaren toen er ongeveer 10 pups binnenkwamen verspreid over de periode juni-oktober.
Warme zomer Sea Life vermoedt dat de jonge dieren tijdens de warme zomer verstoord werden door de vele mensen aan de kust en zo van hun moeder gescheiden werden. Dat is ook de reden waarom de pups dit jaar sterk vermagerd en verzwakt zijn. Geen enkele pup die aanspoelde, woog meer dan 15 kg en kon zelfstandig eten. Zodra de pups voldoende hersteld zijn, kunnen ze terug worden vrijgelaten.
"Dieren met rust laten" Het centrum verwacht dat ook de volgende dagen en weken nog pups zullen aanspoelen en herhaalt zijn oproep om jonge dieren, die op het strand komen zogen of uitrusten, vooral met rust te laten en zeker honden aan de leiband te houden. (belga/gb)
bron; hln.be
Olifant staat op tenen voor snoepje van kleuter
Olifant staat op tenen voor snoepje van kleuter
Een olifant lijkt niet meteen een lenig dier, maar in een dierentuin in Hamburg heeft een jonge olifant wel een aardig kunstje uitgevoerd. Een kleuter wou het dier een snoepje geven en plots kroop de olifant op een smal muurtje. Als het ware op zijn tenen strekte het dier zich uit om het snoepje met zijn slurf aan te nemen.
De indrukwekkende beelden werden gemaakt door een fotograaf die toevallig aanwezig was. Het is in de dierentuin van Hamburg niet zo ongewoon dat olifanten voedsel van bezoekers aannemen. Mensen mogen groenten en ander gezond voedsel meenemen om het aan de dieren te geven. De jonge olifant bleef dan ook nog even poseren op het muurtje, hopend op nog meer lekkers als beloning. Bekijk de bijzondere foto's op de Daily Mail. (gb
Kangeroes sterven vaak een erg pijnlijke dood, volgens Sutterby. Wat veel mensen niet weten is dat ze niet gefokt en geslacht worden zoals vee. Ze worden in het wild afgeschoten. De joeys (baby-kangeroes) worden dan vaak doodgeknuppeld.
De Chinezen zijn gek op onze kangeroes. Als ze die gaan beginnen opeten, dan voorspel ik dat er over een paar jaar geen meer te zien zullen zijn in het wild. We zouden toch ook geen reuzenpanda's gaan eten.
Bob Irwin
Volgens de meeste schattingen leven er in het gigantische Australië nog zo'n 50 miljoen kangeroes. Tot 2002 mochten er quotumgewijs elk jaar 7 miljoen afgeschoten worden. Dat aantal is door de overheid omlaaggehaald en ligt nu op 3,5 miljoen.
De grotere soorten worden door veel Australische boeren als een plaag gezien, omdat ze het gras van de schapen en koeien opeten.
Australiërs zelf zijn overigens niet eens zo gek op kangeroevlees. Ze exporteerden het al bijna dertig jaar voor het in 1980 legaal werd om het in eigen land te consumeren. Tegenwoordig weigert nog steeds 80 procent van de Australiërs om kangeroe te eten.
Bob Irwin, de vader van wijlen Crocodile Hunter Steve, heeft een opvallende oproep gedaan aan zijn landgenoten: exporteer geen kangoeroevlees naar China, want dan zijn die dieren binnen de kortste keren uitgeroeid.
De aanloop Een kleine voorgeschiedenis: 70 procent van het kangoeroevlees in Australië wordt uitgevoerd. De sector stelt 4.000 mensen tewerk en draait een omzet van om en bij de 250 miljoen euro. Toen dus op 1 augustus dit jaar Rusland, waar ze kangoeroe in worsten draaiden en dat één van de beste klanten was, een importverbod afvaardigde, was dat een kleine ramp voor de sector.
Chinezen zijn er zot van Er werd paniekerig gezocht naar nieuwe afzetmarkten. De Chinezen op kop. John Kelly, voorzitter van de Kangaroo Industry Association of Australia, kondigde eind augustus aan dat er vanaf januari op grote schaal kangoeroevlees naar China zal worden geëxporteerd. Maar dat ziet vader Irwin dus slecht aflopen. "De Chinezen zijn gek op onze kangoeroes. Als ze die gaan beginnen opeten, dan voorspel ik dat er over een paar jaar geen meer te zien zullen zijn in het wild."
"Wij eten toch ook geen panda's" Het punt dat Bob Irwin wil maken is dat kangoeroes meer waard zijn voor de Australische economie als toeristenattractie dan als consumptieproduct. "We zouden toch ook geen reuzenpanda's gaan eten", stelt hij, "dus kom er gewoon naar kijken, maar eet ze niet op."
Barbaarse handel "Kangoeroes planten zich, in tegenstelling tot wat mensen denken, eigenlijk maar traag voort. Ze zijn nog niet bedreigd, maar te veel zijn er ook niet", brengt Nikki Sutterby aan. Ze is coördinator bij de Australia Society for Kangaroos. Haar organisatie pleit zelfs voor een internationale boycot van kangoeroevlees, "zoals dat gebeurde met zeehonden en andere barbaarse handel."
Pijnlijke dood "Kangoeroes sterven vaak een erg pijnlijke dood", volgens Sutterby. "Wat veel mensen niet weten is dat ze niet gefokt en geslacht worden zoals vee. Ze worden in het wild afgeschoten. De joeys (baby-kangoeroes) worden dan vaak doodgeknuppeld."
Nog 50 miljoen Volgens de meeste schattingen leven er in het gigantische Australië nog zo'n 50 miljoen kangoeroes. Tot 2002 mochten er quotumgewijs elk jaar 7 miljoen afgeschoten worden. Dat aantal is door de overheid omlaaggehaald en ligt nu op 3,5 miljoen.
Niet simpel Het is geen simpele kwestie. In Australië maakten de Aboriginals duizenden jaren lang jacht op kangoeroes voor de vacht en het vlees, maar dat had nooit gevolgen voor de populatie. Sinds de komst van de Europeanen is dat veranderd. Die vernietigden de natuurlijke biotopen van de kangoeroes om plaats te maken voor schapenteelt en landbouw. Ze introduceerden ook uitheemse zoogdieren zoals vossen, katten, honden en konijnen die de kangoeroes wegjoegen. Enkele kleinere kangoeroesoorten zijn daardoor al uitgestorven.
Plaag Het probleem is dat de grotere soorten kangoeroes juist gingen floreren. Door het vernietigen van bossen ontstonden grasvelden, die supergeschikt zijn voor hen. Die grotere soorten worden door veel Australische boeren als een plaag gezien, omdat ze het gras van de schapen en koeien opeten. 8 op tien Australiërs eten het niet Australiërs zelf zijn overigens niet eens zo gek op kangoeroevlees. Ze exporteerden het al bijna dertig jaar voor het in 1980 legaal werd om het in eigen land te consumeren. Tegenwoordig weigert nog steeds 80 procent van de Australiërs om kangoeroe te eten. (mvl)
bron; hln.be
WWF en Festival van Vlaanderen slaan handen in elkaar voor bonobo's
WWF en Festival van Vlaanderen slaan handen in elkaar voor bonobo's
De natuurbehoudsorganisatie WWF en het Festival van Vlaanderen Brussel hebben de handen in elkaar geslagen om een bonoboproject in de Democratische Republiek Congo te steunen. Dat heeft WWF in een persbericht laten weten. Zo zal de Italiaanse pianist Aldo Ciccolini op 7 september een concert spelen in het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel. Tien procent van de ticketinkomsten zijn voor het WWF en haar bonoboproject.
Medewerkers van WWF ontdekten in 2005 een nieuwe populatie bonobo's van 7.500 dieren. Naar schatting zouden er tussen 20.000 en 60.000 dieren in het wild leven. Bovendien leven de dieren in een gebied waar ook de eerste mens zou ontstaan zijn. Door de nieuwe bonobopopulatie te bestuderen, hopen wetenschappers meer te weten te komen over de eerste mens. Maar de bonobo's worden bedreigd door de houtkap en de vernieling van hun leefgebied. Daarom wil WWF economie en ecologie verzoenen door ecotoerisme.
Om dat project te kunnen financieren, gaat WWF nu voor de eerste keer samenwerken met het Festival van Vlaanderen Brussel en zal de 80-jarige Aldo Ciccolini een exclusief concert in de Henri Le Boeufzaal in het Paleis voor Schone Kunsten. Ciccolini is één van de grootmeesters van de piano. Hij behaalde tal van prijzen zoals de Gouden Stemvork en de Choc de l'Année. (ka) Meer informatie over het concert staat op www.klarafestival.be. Tickets zijn te bestellen op het nummer 02/507.82.00.
bron; hln.be
Wandelaars zien zwarte panter in Ardennen
Wandelaars zien zwarte panter in Ardennen
In Habay in de provincie Luxemburg hebben drie wandelaars gisteren een zwarte panter gezien. Vermoedelijk gaat het om het roofdier dat deze week al eens werd opgemerkt in de naburige Franse gemeente Longwy.
Bevestigd Toen werd nog gedacht dat het om een verzonnen beest ging, maar de Waalse Divisie Natuur en Bos bevestigt nu het verhaal van de getuigen. De burgemeester van Habay raadt wandelaars af om alleen in het bos te gaan wandelen. De jacht op het dier is alvast geopend. bron; hln.be
Loire-Atlantique prikkelt de zintuigen
Zon, zee, zout...
Loire-Atlantique prikkelt de zintuigen
door KIRSTEN COENRADIE
Het departement Loire-Atlantique aan de Franse westkust vormt in feite de toegang tot de regio Bretagne. Maar daar doen we deze streek ernstig mee tekort. De naam zegt het al: je hebt hier zowel de monding van de rivier de Loire als de Atlantische Oceaan bij elkaar. En dat contrast levert brede zandstranden op, zoutpannen, mondaine badplaatsen, intieme havenstadjes, waterrijke natuurgebieden, middeleeuwse vestingsteden en een indrukwekkende scheepvaart industrie.
Telkens weer vergapen we ons aan muren vol rozen, tuinen met hortensias en de Hans en Grietje-achtige vakwerkhuizen met hun rieten daken. Chaumières heten ze, en ze zijn onlosmakelijk verbonden met dit gebied vol rietlanden en moeras.
Mag fietsen een mooie manier zijn om het regionale natuurpark Brière te verkennen, nog mooier vinden we het ontspannen tochtje met een chaland, een platbodembootje dat wordt voortbewogen met een stok. Een beetje Giethoorn op zn Frans. Daniel Rambaud kent het gebied op zn duimpje en puntert ons door het Grand Canal naar de met rietkragen, gele irissen en wilgen omzoomde watergangen. Als je hier woont ben je mede-eigenaar van het gebied en mag je er jagen, vissen en riet snijden. Dat is in de 15e eeuw zo geregeld door Anne van Bretagne, zij is met twee Franse koningen getrouwd geweest waardoor Bretagne bij Frankrijk werd gevoegd.
Stille wereld
We varen door een wereld van stilte, slechts wat spatjes van de stok komen zacht op het water terecht. Rambaud wijst: vlak voor ons zwemt een beverrat. En er zijn wel 200 vogelsoorten in dit moerasgebied waaronder twintig eendensoorten. Kijk, een reiger. Die heeft een chemische stof aan zijn poten die vis aantrekt. Hij hoeft alleen maar te wachten. Dát wisten we nog niet. Even later zoekt hij in een drijvende pol naar rivierkreeftjes. Per ongeluk uit Louisiana hier terechtgekomen. Nu is het een plaag. Elk dorp in de Brière, vertelt Rambaud, heeft een eigen specialiteit. Van pottenbakken tot turfsteken en rieten manden maken. Zijn hand grijpt weer in wat groens: Ruik je het? Munt.
De zon doet de onderkant van de vleugels van een vlucht eenden oplichten als ze omzwenken. Het zoute water komt bij de monding van de Loire het gebied in maar men probeert het gebied zo zoet mogelijk te houden. De vissen zijn ook vooral zoetwatervissen. Geen elektriciteitsmasten hier, en geen huizen. We worden rozig van de zon en de stilte. Rambaud grijnst: Een uitstekend antistress tochtje hè?
Een heel andere uitstraling heeft de kust met zijn mondaine badplaatsen als La Baule en Pornichet. In de 19e eeuw zijn ze ontstaan en ze worden gekenmerkt door de vele weelderige villas met een bijzondere en fantasierijke architectuur. Bij de een zie je invloed van de Moren, bij een ander art deco of een Engels tintje met boogramen.
Of Le Croisic, de belangrijkste vissershaven van Frankrijk voor de roze garnaal. In de 17e eeuw werd dit levendige havenstadje vorm gegeven door de zouthandel. Schepen losten hier hun ballast aan keien voordat ze het witte goud aan boord haalden. Zo ontstonden twee heuvels en de stenen vakken in de haven. Aan de kades is het gezellig druk, maar loop je even een zijstraat in dan waan je je in een tijdmachine. Vijftiende-eeuwse huizen met een overhangende eerste verdieping van hout zo werd belasting op de grond bespaard en grote ramen op de begane grond die open konden voor de straathandel, bepalen het straatbeeld. Grappig is de kerk Notre Dame de Pitié met schepen boven het altaar. Voor de verdwenen zeelieden, lezen we. Ook in de gebrandschilderde ramen zien we angstaanjagende zeetaferelen. Volg je hiervandaan de weg naar het westen dan kom je terecht bij de zogeheten wilde kust met rotsen en kleine binnenzeetjes. Hier geen brede zandstranden zoals bij La Baule, maar een op de rotsen beukende zee.
Geschiedenis
Een duik in de geschiedenis maak je ook in de middeleeuwse ommuurde stad Guérande met zijn smalle geplaveide straatjes en uithangborden van smeedijzer. Een wandeling over de anderhalve kilometer lange vestingmuren gunt een kijkje op anders verborgen tuinen. En vanuit de klokkentoren van de Saint Aubin kijk je niet alleen op het stadje zelf uit met zijn koopluihuizen, maar ook op de nabijgelegen zoutmoerassen. In deze marais salants wordt nog steeds handmatig zout gewonnen. Een samenspel van mens, zeewater, wind en zon. Het zeewater wordt via een ingenieus gangenstelsel geleid naar mozaïekachtige bassins waar het zout kan neerslaan. Het mooiste zout, dat bij het oogsten bijna roze ziet, is de fleur de sel, het bovenste laagje.
Van zout naar oesters is maar een kleine stap. Jean-Luc Retailleau nodigt ons uit zijn oesterpark in Pen Bé tegenover Le Croisic te bezoeken. Hij haalt ons bij eb op met zijn tractor, we staan hoog en droog in een plastic krat achterop. Bij hoog water het water stijgt vier meter is er niets van het park te zien, bij laag water staan daar op 2,5 hectare slib eindeloos lange ijzeren tafels met zakken oesters erop. Er liggen hier 13.000 zakken, het proces begint met 800 heel kleine oesters per zak en naarmate ze groeien, komen er minder in een zak. Het werk is intensief, de zakken moeten regelmatig worden gekeerd om ervoor te zorgen dat de schelpdieren niet in de breedte groeien, maar enkel omhoog. Hij pakt een juweel van een oester uit een zak die na nog even doorspoelen met schoon water binnenkort in een restaurant zal belanden. Maar déze niet, want wij mogen proeven. Mmm, dát is nou geluk.
bron; telegraaf.nl
08-09-2009
Mysterieuze sterfte dolfijnen, zeeschildpadden en zeekoeien in Australië
Mysterieuze sterfte dolfijnen, zeeschildpadden en zeekoeien in Australië
Marinebiologen en oceanografen zitten met de handen in het haar: ze vinden geen verklaring voor het aanhoudend aanspoelen van dode dolfijnen, zeeschildpadden en zeekoeien aan in de Moreton Bay in het zuiden van het Australische Queensland.
Escalatie Het fenomeen is al een poosje aan de gang, maar lijkt de jongste weken fel te escaleren. De jongste dagen spoelden alweer 5 dolfijnen, twee erg bedreigde dugongs (zeekoeien) en tientallen zeeschildpadden aan. Beschermd gebied De omgeving heeft een beschermde status als Nationaal Park. De baai zelf omvat St Helena Island National Park en Moreton Bay Marine Park. Het beschermde zeegebied werd in 1993 ingesteld en heeft een oppervlakte van 3400 km².
Zware metalen? Hoe en waarom de dieren zijn gestorven is een raadsel. De karkassen vertonen geen verwondingen. Hier en daar gaan stemmen op dat het water verontreinigd is met zware metalen. Een recente analyse van het water dat in de baai stroomt bracht inderdaad hoge concentraties chromium, cadmium, kwik en nikkel aan het licht.
De Australische overheid is terughoudend. De streek is bij Australiërs bijzonder geliefd als vakantiespot. (mvl) bron; demorgen.be
Dove hond leert gebarentaal
Dove hond leert gebarentaal
Honden iets aanleren. Iedereen weet hoe moeilijk dat soms gaat. En wat als ze bovendien nog eens doof zijn? In Australië probeert Liz Grewal een acht weken oude en dove pup te trainen. Ze gebruikt daarbij vooral veel lichaamstaal en handgebaren.
"Honden verstaan je lichaamstaal en je handgebaren", aldus Grewal, "Ze lezen dat gewoon allemaal. Het recept om te slagen, is volhouden. En hoewel ook bij gewone honden dikwijls handgebaren gebruikt worden om iets aan te leren, toch moet je het bij een dove hond anders aanpakken. Je moet meer met hem meevoelen. Soms leren ze zelfs sneller iets aan omdat er geen afleiding is van geluiden."
Water spatten Pixie, de dove Border Collie, doet het in ieder geval al goed: het acht weken oude beestje kan al zitten, iets afgeven en tot bij zijn baasje komen op commando. Om de aandacht van het beestje te trekken, gebruikt Liz enkele truukjes zoals water uit een flesje op Pixie spatten.
Het is niet de eerste keer dat Liz Grewal een dove hond opleidt, ze traint al zes jaar dove honden en gelooft heel erg in hen. "Ik wil dat deze honden een fantastisch leven tegemoet gaan en ik weet dat ze daar zelf voor kunnen zorgen." (ka) bron; hln.be
Kamerplanten halen veel vluchtige organische stoffen uit de lucht. Sommige scheiden echter meer van deze stoffen af dan ze opnemen. Ook blijkt de plastic pot waarin ze staan, een bron van deze schadelijke stoffen.
Dat concludeerden onderzoekers van het Department of Horticulture van de universiteit van Georgia gisteren in het wetenschappelijke tijdschrift HortScience.
Kamerplanten brengen gezelligheid en een stukje natuur in huis. Ze maken zuurstof en hebben een positief effect op de psyche. Ze blijken echter ook een bron van schadelijke stoffen te zijn.
De Amerikaanse plantendeskundigen hebben bij vier populaire kamerplanten de afgifte van organische stoffen gemeten. Zo bleek Spathiphyllum 23 soorten organische stoffen af te scheiden, de kamerpalm (Chrysalidocarpus) 16, de slangenplant (Sansevieria) 12 en de Ficus 13.
Enkele van deze stoffen waren pesticiden die bij het opkweken van de planten zijn toegepast. Andere werden geproduceerd door micro-organismen in de bodem. Hoewel micro-organismen belangrijk zijn voor het verwijderen van de vluchtige luchtvervuiling, scheiden ze ook gassen af naar de atmosfeer, aldus onderzoeksleider Stanley J. Kays.
Elf soorten waren afkomstig van de plastic pot waarin de plant staat. Van verschillende hiervan is bekend dat ze de gezondheid van dieren negatief kunnen beïnvloeden. Enkele ervan veroorzaken gezondheidsproblemen, zoals ademhalingsmoeilijkheden, maar ook kanker. Het effect op mensen is nog onvoldoende onderzocht.
De onderzoekers vinden het opmerkelijk dat overdag meer vluchtige organische stoffen afgegeven worden dan s nachts. De aanwezigheid van licht is hiervoor volgens hen een van de sleutelfactoren.
bron;.refdag.nl
07-09-2009
Japanse vissers slachten komende maanden 23.000 dolfijnen gruwelijk af
Japanse vissers slachten komende maanden 23.000 dolfijnen gruwelijk af
De komende maanden zullen naar jaarlijkse traditie in Taiji, een Japans natuurreservaat, weer duizenden dolfijnen gruwelijk gedood worden. Honderden andere zullen levend verkocht worden om af te zien in gevangenschap.
Spektakel Elke herfst komen duizenden dolfijnen naar Taiji om er zich te goed te doen aan vis. Eens voldaan spelen de dieren er met elkaar, een heus natuurspektakel. De hele zee is dan gevuld met dolfijnen, je ziet ze er massaal springen. Maar voor Japanse vissers zijn ze een goedkope bron van vlees, ze vermoorden de dieren dan ook op gruwelijke wijze. Ze verwarren de dieren en jagen hen angst aan door met ijzeren stokken in de zee te slaan. Dit verstoort hun sonar, waardoor ze als in een val gevangen zitten.
Martelen Vervolgens vangen de vissers de dieren in netten waarin ze een nacht lang vastzitten, zo wordt hun vlees 'zachter en lekkerder'. De volgende ochtend worden de beste exemplaren levend verkocht, de rest wordt gruwelijk verwond. Het water van de zee voor het dorpje kleurt dan dieprood. En angstaanjagend geschreeuw vult de lucht wanneer de moederdieren roepen om hun jongen. Wanneer de dieren zo zwak zijn door de pijn en het bloedverlies, worden ze aan boord gehaald om gruwelijk geslacht te worden. Dit vindt om de paar dagen plaats tijdens het zes maand durende dolfijnseizoen. "De vissers martelen de dieren voor de ogen van acitivisten en de pers, maar die staan machteloos. Eén keer sneed een man de kop van een dolfijn af waar ik bij stond", aldus een activist.
Legaal De slachtpartijen in Taji zijn legaal volgens de Japanse en internationale wet, ook al gebeurt deze slachtpartij in een natuurreservaat. Dolfijnen vallen namelijk niet onder het internationaal jachtverbod op walvissen. (ep) bron; hln.be
40 nieuwe dieren ontdekt op tropisch vulkaaneiland
40 nieuwe dieren ontdekt op tropisch vulkaaneiland
Een rat zo groot als een kat.
Wetenschappers hebben een veertigtal nieuwe diersoorten ontdekt in de krater van de uitgedoofde Bosavi-vulkaan op een eiland in de buurt van Papua Nieuw Guinea. De opvallendste zijn een gigantische rat, een kikker met dracula-achtige tanden en een vis die gromt.
De wondere wereld valt vanaf deze week op de BBC te bewonderen in een documentaire die de Lost land of the Volcano heet. Rat zo groot als kat De Bosavi rat is één van de meest tot de verbeelding sprekende beesten die ontdekt werden. Het gaat om een rat die zo groot is al een doorsnee huiskat en anderhalve kilo weegt. Het dier leeft een kilometer diep in de krater van de vulkaan en is vegetarisch.
Vis die grolt Een ander raar geval is de henamo grunter, een vis die een grollend geluid maakt. Daarnaast vonden de wetenschappers zestien nieuwe soorten kikkers, 20 soorten insecten en spinnen en een nieuw soort vleermuis. Verder: een nieuw soort kangeroe dat in bomen leeft en een hoop geckos en varanen.
Het vulkaaneiland is volgens het team van ondermeer Oxford University quasi onaangeroerd de jongste 200.000 jaar, toen de vulkaan uitdoofde. (mvl)
bron; hln.be
Haaienalarm aan Amerikaanse stranden
Haaienalarm aan Amerikaanse stranden
Haaienalarm in Massachusetts. Grote witte haaien zwemmen er voor de kusten. De plaatselijke autoriteiten hebben meteen een zwemverbod afgekondigd.
Een haaienexpert van de Maritieme Divisie spotte zaterdag de eerste haaien voor de kust van Chatham. Daarop besloten de autoriteiten in North Beach, Lighthouse Beach, South Beach en Hardings Beach in Chatham en van Nauset Beach in Orleans om geen risico's te nemen. Er werd meteen een zwemverbod uitgevaardigd. Bioloog Gregory Skomal en zijn ploeg konden elektronische systemen aanbrengen aan twee haaien. Hiermee kunnen ze het traject van de roofdieren volgen. (hlnsydney)
bron; hln.be
06-09-2009
GENIETEN LANGS DE KROMME RIJN
GENIETEN LANGS DE KROMME RIJN
Romantische ridderhofsteden
Joop Duijs
Een lang geleden naar Australië geëmigreerde nicht vroeg me bij een recentelijk bezoek aan haar nog steeds innig geliefde Nederland of ik wel eens had overwogen down-under te gaan. Mij niet gezien, ik ben veel te gek op ons kleine kikkerlandje!
We beseffen het wel eens te weinig, maar Nederland is zo mooi en rijk aan cultuurgeschiedenis. Zo wandelde ik kort geleden in de buurt van Cothen. Slaperig plaatsje in Utrecht, met in de omgeving liefst vier ridderhofsteden die al in de middeleeuwen werden gebouwd en bewoond. Lang dus voordat de eerste blanke voet aan wal zette in Australië. De toenmalige bewoners reden reeds over de rechte bomenlanen die we vandaag bewandelen toen de aboriginals nog heer en meester waren in hun eigen zandbak. En daar wordt het nog steeds warmer ook, terwijl ik lekker in mijn T-shirtje in een zacht, druilerig weertje kan wandelen. Natuurlijk, Australië is wat minder druk bevolkt, maar op deze zondag waarop toch bijna iedereen vrij is, kom ik in dit prachtige stukje Nederland amper iemand tegen. Waarom dan emigreren?
Cothen ligt overigens aan de Kromme Rijn, eens de hoofdloop van de Rijn en noordgrens van het Romeinse Rijk. Het stokoude riviertje mag hier helemaal zichzelf zijn en ook stroomafwaarts bij Bunnik en Utrecht heeft het weer natuurlijke oevers gekregen. Net buiten Cothen passeren we meerdere fruitboomgaarden en een weiland vol minipaardjes. Als we de autoweg N229 oversteken, lopen we het landgoed Hindersteyn op. Met de eerste ridderhofstad, in Overijssel havezate genoemd, die zoals de naam al aangeeft, werd bewoond door ridders. En dat werd je niet zo maar: je moest tot de adel behoren, minstens 24 jaar oud zijn, veel land bezitten en rondom je huis een gracht hebben. De ridders kregen hun land te leen van de bisschop van Utrecht, die zich zo niet alleen van een deel van de opbrengst van de landerijen verzekerde, maar ook van militaire hulp in moeilijke tijden. Hindersteyn ligt er prachtig bij. Met afwisselend bossen, doorkijkjes naar weides waar koeien onder de bomen schuilen voor de regen en bloeiende akkers.
Via de fraaie Rhodensteijnse Laan en Pittesteeg bereiken we Moersbergen, de volgende ridderhofstad en eens decor van een mooie kasteelroman. In 1635 had de enige erfgename, Catharina Van Waell, zich verloofd met Reiner van Raesfeld, afkomstig uit een voornaam Westfaals geslacht. De huwelijksvoltrekking vond een jaar later plaats in het kerkje van Doorn. Tijdens de huwelijksdienst deed Catharina alsof ze zich niet goed voelde en trok zich terug in de consistoriekamer. Tijdens de stilte in de kerk hoorde men ineens een paard weg galopperen en toen men na lang wachten toch maar eens ging kijken waar de bruid toch bleef, bleek de kamer inderdaad leeg en het raam open. De bruid was met haar minnaar, ritmeester Johan Gerard van Oostrum, naar Wijk van Duurstede gevlucht. Daar trouwde ze met Johan, waarna ze samen hun intrek namen op het landgoed.
Na Moersbergen passeren we via de al genoemde, oude oprijlanen eerst landgoed Leeuwenburgh, dat in 1657 is gebouwd op de fundamenten van een middeleeuwse burcht, en vervolgens Hardenbroek (anno 1260), dat op een korte onderbreking na nog steeds wordt bewoond door de familie Van Hardenbroek tot Hardenbroek.
We verlaten het statige landgoed via een houten deurtje naast de hoofdpoort verschil moet er zijn, nietwaar! om gelijk over te steken naar een mooi schouwpad langs de Oude Kromme Rijn.
Als we het laatste stuk over het asfalt naar Cothen teruglopen, worden we ingehaald door een grote groep motorrijders. Dacht altijd dat dat vrije vogels zijn, maar waarom dan met zn allen in ronkende colonne naar het terras? Goeie tip: Australië, kilometers asfalt, lekker warm, je kunt heerlijk gas geven en geen mens die er last van heeft!
bron; telegraaf.nl
05-09-2009
Kikker in blikje cola
V
Kikker in blikje cola
Fred DeNegri hoopte op een zonnige zomerdag dat een koud colaatje verkoeling zou geven. Hij stapte de tiki bar Sam's Club binnen en kocht een blikje Pepsi. Een verkeerde keuze, zo bleek later.
FOTO PIXELIO.DE
De Amerikaan zette het blikje aan zijn lippen en een kleverige substantie gleed zijn mond in. Hij spuugde het uit en zag delen van een kikker voor hem liggen.
,,Het was ontzettend goor," zegt Amy DeNegri, de vrouw van Fred. ,,Mijn man schudde het blik en merkte dat het grootste deel van de amfibie nog in het blik zat."
DeNegri schakelde de Amerikaanse voedselautoriteit Food and Drug Administration in om de zaak uit te zoken. Onderzoek wees uit dat het om delen van een kikker of pad ging. Hoe het dier in de cola terechtgekomen is, blijft een raadsel. Een opmerkelijke uitkomst van het onderzoek was dat er geen organen van de kikker in het blikje aanwezig waren.
Pepsi heeft nog geen commentaar gegeven. Wel heeft de fabrikant foto's van het blikje en de inhoud opgevraagd bij DeNegri. (AD/HLN)
bron; ad.nl
Lieve Bezoeker Om het openen van het gastenboek voor iedereen gemakkelijk te houden worden te grote Plaatjes en of Buttons verwijderd.