Reactieve hechtingsstoornis

Bij een reactieve hechtingsstoornis betreft het steeds een ernstige stoornis in de sociale relatievorming, in het hechtingsgedrag, dat optreedt bij zuigelingen en jonge kinderen (<5 jaar), als reactie op een ernstige vorm van verwaarlozing.

Men spreek ook wel over 'bodemloze' kinderen.

Naargelang de ernst van de verwaarlozing en de leeftijd waarop de verwaarlozing optreedt, zijn de symptomen verschillend. Er zijn in feite 2 subtypes te onderscheiden:

1) Het afweren van contact

- geen of een zeer arme gezichtsmimiek

- depressieve indruk

- veel huilen

- zelden lachen of glimlachen

- volkomen gedesinteresseerd in de omgeving

- motorisch onrustig, overprikkelbaar

- somatische en psychosociale ontwikkeling stagneert

- slaap - waakritme is verstoord

- gewichtsverlies

2) Het allemansvriendje

Wanneer de affectieve verwaarlozing niet zo extreem is of zich slechts in de loop van het tweede of derde levensjaar voordoet, of er wel voldoende affectie geboden wordt, doch door teveel steeds wisselende verzorgingsfiguren spreken we over het allemansvriendje.

Het zijn kinderen die een zeer grote honger naar affectief contact tonen, een zeer vlot, doch oppervlakkig contact aangaan met elke volwassene die ze ontmoeten.

Bij de verdere familie en buren komen ze over als hele lieve en aanhankelijke kinderen, maar in het gezin gedragen ze zich moeilijk.

Gedragskenmerken

- intieme emotionele banden worden als bedreigend ervaren

- sociale ontwikkeling: vertoont een ander gezicht aan de buitenwereld dan thuis

- gestoorde gewetensontwikkeling en normbesef

- specifieke leerproblemen

Wat kan er aan gedaan worden?

Als we over 'bodemloze' kinderen praten en de begeleiding ervan, dan zijn we bezig met een meerjarenplan. Naast de behandeling van het kind, wordt er ook aandacht besteed aan het gezin.

Wil je meer lezen, ga dan naar volgende website

http://home.scarlet.be/watnu/watnu.html