23/9 Hoe de zielen uit het Vagevuur bevrijden - Carlo Acutis‘ moeder deelt zijn visioen - Living Faith Daily

* De Eucharistie: Voor Carlo was de Eucharistie het middelpunt van alles. Hij geloofde dat elke genade voortvloeit uit het altaar van de Heer. En dus, wanneer hij bad voor de heilige zielen, plaatste hij die gebeden in de kelk van Christus' offer. Wanneer je vandaag de tafel van de Heer nadert, fluister dan één intentie, Jezus, verenig deze communie met de noden van de zielen in het Vagevuur.

* Eucharistische aanbidding: Carlo zei: "Wanneer we tijd doorbrengen in eucharistische aanbidding, staan ​​we met Jezus voor de hele schepping." In die stilte raken Hemel en aarde elkaar.

*Het bidden van de rozenkrans, als keten van barmhartigheid, die de aarde met het vagevuur verbindt, en de gelovigen met de lijdenden. Die eenvoudige gave, in de handen van de Heiland gelegd, kan door de eeuwigheid heen golven.

* Zeg wanneer je bidt: "Heer, ik ben hier. Uw wil geschiede."

Carlo bad gewoon. Hij vastte op kleine, verborgen manieren. Hij aanbad de Eucharistie. En omdat hij trouw bleef, gaf God hem soms een glimp van de andere kant van de sluier.

* Carlo herinnerde de mensen om hem heen er vaak aan dat de schatten van de kerk levend waren, wachtend om door de gelovigen gebruikt te worden. Een van de grootste van deze schatten is de gave van de aflaten. Hij kende de voorwaarden van onthechting van alle zonde, sacramentele biecht, heilige communie en gebed voor de intenties van de Heilige Vader. Hij wist ook hoe moeilijk volledige onthechting kan zijn.

Toch spoorde hij zijn vrienden aan: "Verwaarloos de genade die Jezus en Zijn Kerk jullie hebben aangeboden niet. Zelfs als je niet aan alle voorwaarden kunt voldoen, probeer het dan toch. Vertrouw op Zijn barmhartigheid." Voor Carlo was Eucharistische aanbidding de meest aangewezen weg naar deze genaden. Hij herinnerde zijn metgezellen eraan dat zelfs een half uur voor het allerheiligste sacrament in staat van genade doorbrengen een volledige aflaat kon opleveren, en dat de aflaat niet alleen voor zichzelf, maar ook voor de heilige zielen kon worden aangewend.

* Carlo droeg al zijn gebeden, al zijn werken, al zijn lijden in zijn leven op voor de zielen in het Vagevuur en voor de intenties van de Maagd Maria. Het was een stille, standvastige overgave. Alles, zelfs de onzichtbare verdiensten van je dagelijks leven, in Gods handen leggen voor anderen, dat is echte hoop. Dat is liefde zonder maat. Fluister deze intentie in gebed: Heer, ik bied U elke genade aan die U mij schenkt voor de zielen in het Vagevuur en voor het Onbevlekte Hart van Maria.

Fouten die we kunnen maken

1 Vage gebeden: Carlo leert ons met intentie te bidden. Hij noemde zielen bij naam. Zijn grootvader was een vriend, zelfs vreemden over wie hij in het nieuws had gelezen. Hoop wordt werkelijkheid wanneer we met focus bidden.

2 De mis vergeten: We steken kaarsen aan. We fluisteren rozenkransen. We brengen offers en dat is allemaal goed. Maar niets is te vergelijken met de H. Mis. Het is het offer van Christus zelf, toegepast op een nieuwe manier. Het verwaarlozen van het opdragen van missen voor de doden is het vergeten van het krachtigste wapen dat in onze handen is gelegd. Laat bv. een Gregoriaanse dertigste doen ter ere van je geliefde overledene doen.

3 Ervan uitgaan dat de zielen het zonder ons wel redden: We denken dat ze uiteindelijk toch wel in de Hemel terechtkomen omdat God barmhartig is. God is inderdaad barmhartig maar in Zijn plan nodigt hij ons uit om mee te werken aan die barmhartigheid. Onze gebeden vervangen Zijn genade niet. Ze brengen die. Het gebed voor de overledenen verwaarlozen is hen onopgemerkt laten, terwijl God ons om hulp heeft gevraagd.

Remedies om de fouten op te lossen

1 Bied je zondagse mis aan voor de zielen in het Vagevuur, laat H. Missen opdragen: Er is geen krachtiger gebed. Elke mis is Christus' offer, opnieuw tegenwoordig gesteld en de vruchten ervan zijn onuitputtelijk. Bied je zondagse deelname voor hen aan. Zelfs een gefluisterd gebed tijdens de consecratie, Heer, gedenk de zielen in het Vagevuur, verenigt je tot de meest effectieve daad van barmhartigheid op aarde.

2 Eucharistische aanbidding met intentioneel gebed: Carlo bracht lange uren door voor het tabernakel, vaak specifiek biddend voor de doden. Hij wist dat wanneer we met Christus waken in de stilte van de hostie, onze gebeden gedragen worden door Zijn ware aanwezigheid. Als je elke week een uur kunt vrijmaken, wees dan stil en noem voor Hem de zielen die je in je hart draagt.

3 Bid de rozenkrans en doe kleine offers: Carlo beleefde dit dagelijks. Hij gaf snacks op, keerde zich af van onreine vertoningen en offerde deze in stilte voor de heilige zielen. Niets is verspild wanneer het in liefde wordt aangeboden. Elk klein offer wordt een druppel hoop in de oceaan van Gods genade.

Gebeden:

Heer, geef hun eeuwige rust.

Maria, ster van de zee, leid de heilige zielen naar het licht van Christus.

Jezus, ik vertrouw op uw genade. Voor de heilige zielen en voor mijn eigen ziel, blijf bij mij.

Heilige zielen, bid voor mij zoals ik voor jullie bid.

Heer, reinig mij volledig, want ik wil zuiver voor U staan.

Heer, reinig elke vlek van de zielen die op U wachten en breng hen snel in uw licht.

Welke vruchten kunnen we verwachten van deze heilige uitwisseling? Vrede, een sereniteit in ons hart, in de wetenschap dat we uit naastenliefde hebben gehandeld. Barmhartigheid, een zachtmoedigheid jegens anderen, geboren uit het helpen van mensen in nood. Hoop, het vertrouwen dat de hemel echt en nabij is. Vriendschap, onzichtbare bondgenoten die voor ons bidden en ons leiden in beproevingen.

Carlo oogst nu omdat hij in gebed zwoegde. Dan is zijn voorspraak krachtig omdat zijn toewijding oprecht was. Hij beleefde wat hij geloofde en zijn liefde voor de heilige zielen droeg vrucht buiten zijn korte jaren.

Een paar dagen na Carlo's overlijden nam zijn moeder Antonia een opmerkelijk besluit. Uit liefde en dankbaarheid zorgde ze ervoor dat er Gregoriaanse missen voor hem werden opgedragen. Eén mis per dag, onafgebroken, 365 dagen per jaar. Waarom zou ze dit doen? Niet omdat ze twijfelde aan Carlo's redding. Ze geloofde vast in zijn heiligheid. Maar als moeder wilde ze hem het kostbaarste geschenk geven dat ze kon geven: de Heilige Mis.

En daarmee herinnerde ze ons allemaal aan een traditie die teruggaat tot de zesde eeuw. Paus Gregorius de Grote schreef ooit over een monnik die gestorven was met fouten, maar nog niet gezuiverd was. Dertig opeenvolgende missen werden opgedragen voor zijn ziel. En aan het einde verscheen de monnik in een visioen, bevrijd en stralend. Sindsdien hebben Katholieken zich tot deze praktijk, de Gregoriaanse missen, gewend als teken van vertrouwen in Christus' barmhartigheid, uitgestort in het offer van het altaar.

Carlo zei tegen zijn familie: "Als Franciscus zoveel rozenkransen nodig had, hoeveel meer moet ik dan bidden, aangezien ik minder heilig ben dan hij?" We moeten de hoop koesteren dat elke rozenkrans, elke mis, elk klein offer ons voorbereidt op de Hemel. Wees stil en blijf nederig. Bedenk dat zelfs de heiligen beefden bij de gedachte om zonder reiniging voor God te staan. Laat die nederigheid je tot gebed aanzetten, niet alleen voor je eigen ziel, maar voor de talloze zielen die nog steeds wachten.

Slechts enkele dagen voor zijn laatste ziekte knielde Carlo neer met zijn moeder en bad het oude gebed tot OLVrouw van de Rozenkrans van Pompeii. Met een vertrouwen dat zijn leeftijd te boven ging, vroeg hij de Maagd Maria om een ​​bijzondere genade, dat zij hem rechtstreeks naar de Hemel zou leiden en hem het reinigende vuur van het Vagevuur zou besparen. Dit was kinderlijk vertrouwen.

Carlo kende zijn eigen zwakheid, maar hij kende ook de genade van God en de tederheid van Maria. Samen met zijn moeder smeekte hij: "Help ons, O Vrouwe, heilig te worden. Help ons rechtstreeks tot Jezus te komen." Hier is de hoop. Heiligheid gaat niet over de lengte van jaren, maar over de diepte van liefde. Carlos' 15 jaar, die hij met eenvoud, opoffering en devotie aan de Eucharistie had gegeven, waren genoeg voor God. Stel heiligheid niet uit. Wees niet bevreesd om je leven volledig te geven.

Vijf stappen

1 dagelijks kort gebed. Bid: "Heer, schenk eeuwige rust aan de zielen in het vagevuur."

2 wekelijkse misgave. Woon de zondagsmis bij met één intentie in je hart voor de overledenen. Regel indien mogelijk een mis die bij naam wordt opgedragen voor je geliefden.

3 maandelijkse aflaat. Zoek eenmaal per maand de aflaten die de kerk aanbiedt, een rozenkrans die in november op een begraafplaats wordt gebeden. Aanbidding gedurende 30 minuten, de kruisweg. Vervul de voorwaarden met vertrouwen en draag ze op voor de heilige zielen.

4 de heroïsche akte. Kies er net als Carlo voor om al je gebeden en goede werken aan de Maagd Maria te schenken voor de zielen in het vagevuur. Deze overgave transformeert elke verborgen daad in een schat van hoop.

5 gezinsgebed. Bid een tientje van de rozenkrans voor je voorouders. Leer je kinderen en kleinkinderen dat liefde niet eindigt bij het graf. Families die samen bidden, bouwen ketenen van barmhartigheid over generaties heen.

Gebed: Heer Jezus Christus, door de kracht van Uw eucharistie, ontferm U over de zielen die op U wachten. Verkort hun zuivering, troost hen met hoop en breng hen snel naar uw licht. Mogen onze gebeden, verenigd met die van Carlo, een brug van genade worden. Geef ons ook de moed om trouw te blijven, de nederigheid om stil te zijn in Uw aanwezigheid, en het vertrouwen om de dood niet te vrezen, wetende dat U ons leven bent. Amen.