26/9 Het enige wat de Hel van het Vagevuur scheidt - Uniquely Mary

De H. Francisca Romana was een mystica die God meenam om de hel, het vagevuur en de hemel te zien. Ze beschrijft vooral het lijden van de hel. Maar dan maakt ze de overgang naar het vagevuur. En daar wil ik je mee naartoe nemen: In naam van de H. Drie-eenheid, hier begint onze verhandeling over het vagevuur, waarin met Gods genadige hulp de visioenen die aan de H. Francisca werden getoond en die ze aan haar geestelijke vader openbaarde, worden beschreven na de afsluiting van al haar verschillende visioenen van de hel.

De Heilige vertelde dat ze vervolgens werd weggeleid om het vagevuur te zien. Dit rijk, getuigt ze, bestaat uit drie afdelingen of niveaus: het lagere, het middelste en het hogere. Ze zag bij de ingang van het vagevuur een groot bord van glinsterend kristal. Het droeg de volgende inscriptie geschreven in letters van levendige, glanzende schittering. Zie het rijk van de ware zuivering, een land van hoop, niet van verlatenheid.

En daar is het, dat ene woord, hoop. Hoop is het stiefkind van de drie theologische deugden, geloof, hoop en liefde. We laten hoop achter ons. Want volgens de H. Francisca Romana, is dat het belangrijkste verschil. Wat je in de hel ziet, is wanhoop of hopeloosheid. Beide. En dan betreed je plotseling dit andere rijk.

En dat is het enige belangrijke verschil. Hoop is datgene wat een ziel pakt en de kracht heeft om hem van de bodem, van het laagste niveau van het vagevuur, naar de top en de hemel te brengen. Dit is wat er eigenlijk bij me opkwam. Hoop is die deugd die ons opent, zodat het Gods werking in ons leven toelaat. Het stelt God in staat om in je leven te werken en dingen te doen, dingen te veranderen, die ongelooflijke dingen te doen die je anders nooit had kunnen hopen dat ze zouden gebeuren.

Het kan zo zijn dat iemand in God gelooft en van God houdt, maar God niet toestaat zijn leven of zijn wereld te veranderen. We zouden kunnen geloven, ik geloof dat God er is, en ik hou van de God die er is, maar ik heb geen enkele hoop dat Hij de wereld kan veranderen. Dit is wat we missen, want hoop maakt verandering mogelijk en dat is het belangrijkste wat we nodig hebben in ons eigen leven, in de levens van mensen om ons heen en in de wereld om ons heen. Dit is iets wat je momenteel enorm ziet ontbreken in de Kerk.

Er is geen gevoel van hoop dat God hier kan komen en bijvoorbeeld mensen kan genezen, bekeren of de Kerk kan laten groeien. Terwijl, wanneer je hoop op een hoog niveau ziet bij een Heilige, ze het type persoon zijn dat, ongeacht het obstakel, omdat ze de hoop hebben dat dingen kunnen veranderen, dat God machtig is, allerlei dingen doet. Een opvallend persoon, en dat is er één die ik zou moeten noemen, is Charlie Kirk. Hij was iemand met een hoge mate van hoop. Daarom kon hij zoveel dingen doen.

Hoop is bijna zoiets als een soort kinderlijke naïviteit, kinderlijke hoop, dat kinderlijke verlangen of het geloof dat God alles kan, dat alles kan gebeuren. Dus als hoop het enige is dat het verschil maakt, in het vagevuur, dat het de vuren doet keren, want sommige mensen praten over Heiligen en mystici zeggen dat het hetzelfde vuur is, maar het effect is anders bij degenen in de hel omdat ze wanhopig zijn, omdat ze niet op God hopen. Het enige wat het vuur doet, is hen eindeloos straffen.

Het brengt hen nergens. Terwijl het voor degenen in het vagevuur, vermoedelijk een soortgelijk of hetzelfde type spiritueel vuur is. Die hoop maakt een verschil in de mate waarin dat vuur hen kan veranderen en hen kan verlossen van zeer zondige en met modder bedekte zonden en al die gebreken en alles wat zich na de zonde aan ons vastklampt, zodat ze schitterende, lichtgevende hemelse wezens kunnen worden. Ik bedoel, dat is de kracht van hoop. Wij geloven dat God ons kan veranderen.

Hoop kan radicaal een ziel in het vagevuur transformeren van de bodem naar de laatste fase van het vagevuur, als datgene wat hen in staat stelt om van de bodem naar de top te komen. Hoop is iets dat een toestand radicaal kan veranderen.