schrijfsels 2 van Irene


Parkinson
Dat ik Parkinson heb dat weet ik, maar er zijn dagen dat er nóg meer mis is. Mijn
kleren weigeren soepel om mij heen te gaan zitten. Randjes van hemd en sokken
blijven hardnekkig in elkaar gerold. Een veter verstopt zich in mijn schoen.
Mijn fiets raakt in het rek in de knoop met een ander. Het gespje van de fietstas
raakt klem in het boodschappenkarretje. Een aaneenschakeling van warrige
situaties waarin ik de blikken van de mensen voel. Als dan 's avonds óók het
magnetrondeurtje er genoegen in schept om schaaltje mét inhoud op de grond te
zwiepen, dan is de dag compleet.
En ineens weet ik het. De dingen zijn niet tegen me, nee, vandaag deden ze
lekker mee: samen Parkinson.
Irene van Rooijen


















