parkies poezie
Stapje voor stapje…
schuifel ik langzaam de toekomst tegemoet,Blijf ik alsmaar denken …
“zet door, het komt wel goed”.
Soms is het één stap naar voren
en dan weer twee grote passen terug…
Maar ik geef het alle tijd…
het wil nu eenmaal niet zo vlug.
Wanneer ik mijn dag heb
en alles zit me een beetje mee…
zet ik één stap naar achter,
maar naar voren ga ik er dan twee.
Soms wil het helemaal niet lukken
en val ik weer helemaal naar waar ik was…
Maar dan sta ik op…
en zet weer gauw een grote pas.
Stapje voor stapje.
uit www.jopark.be parkinson site voor jongeren
dit niet om zielig te doen, maar is realistisch, er zijn mensen met kanker ,die het nog moeillijker hebben , zelfs de moed niet kunnen opbrengen om een blog aan te maken, voor hen mijn medeleven ., maar dit blog gaat nu wel over park. vandaar




















