mopje

Het regent gulzig en de bieten glanzen.
De akkers verteren hun moederkoek
en stijf in de wolken nadert de winter.
Morgen koop ik zeven kannen olie
en een nieuwe bril om in het boek te lezen.
Deze winter ga ik nog niet dood.

Paul Snoek
uit: Gedichten 1954-1968

Deze nacht één uur  langer dromen      

Ps.er zijn er die denken dat niets meer aan mijn hoofd gebeurt, jawel de electroden worden daarin geplant en de batterij dat is in je buik, staat in verbinding dan met afstandsbediening zo kun je zelf een beetje regelen
fijne dag

Wij zouden volmaakt zijn als we noch man, noch vrouw waren

Gaan op zoek nar wat humor

Bas Bloem, hoogleraar neurologische bewegingsstoornissen in het Universitair Medisch Centrum St. Radboud in Nijmegen, vindt de nieuw ingeslagen weg veelbelovend. „Het klinisch herstel is net zo goed als met medicijnen. Het grote voordeel is dat de genetische benadering een constante productie van dopamine geeft. Dat is veel natuurlijker dan een medicijn. Zo’n pil slik je drie keer per dag; je lichaam krijgt dan telkens een enorme stoot te verwerken.”

De hoogleraar wijst er wel op dat de bijwerkingen van pillen bij de meeste patiënten pas na zeven jaar optreden. Met een looptijd van drieënhalf jaar is de huidige studie dus te kort om te garanderen dat het probleem bij gentherapie uitblijft. Toch hebben de onderzoekers daar zelf goede hoop op. Ze injecteren de genen namelijk alleen en met grote precisie in het hersendeel waar ze nodig zijn, en niet elders waar ze last kunnen geven.

Bloem heeft nog een tweede kanttekening: „Een aap is en blijft een aap. Veel eerdere successen bij apen konden later helaas niet bij mensen met Parkinson worden herhaald.” Met die kennis in het achterhoofd werven de Franse wetenschappers nu alvast proefpersonen. Ze willen de genezende genen gaan testen bij een handjevol patiënten die niet goed meer op medicijnen reageren. Dit doen ze in opdracht van de patenthouder, het Britse bedrijf Oxford Biomedica.

Tegelijkertijd is ook het Amerikaanse bedrijf Genzyme bezig met gentherapie bij de mens. Dit bedrijf mikt op een iets simpelere versie, niet met drie genen, maar met slechts één gen.

Sommige wetenschappers verwachten ook veel van een concurrerende behandeling met stamcellen die zich tot dopamine-producerende hersencellen ontwikkelen. Maar die cellen groeien nog vaak de verkeerde kant op, wat weer tot bijwerkingen leidt. Bloem: „Gentherapie is in theorie de gezondste weg. Uiteindelijk gaan we daar denk ik naar toe.”

Zes zieke makaken kregen de bewuste genen in hun brein ingespoten. Al binnen een paar weken namen hun bewegingsstoornissen drastisch af. De onderzoekers zagen op videobeelden dat de dieren steeds normaler bewogen en enthousiaster rondliepen, terwijl hun dopaminegehalte opkrabbelde van 25 naar 50 procent van de gezonde waarde. Het effect van de eerste behandeling hield minstens een jaar aan. Eén aap had er zelfs na drieënhalf jaar nog profijt van.

De onderzoekers zijn vooral verheugd over het feit dat de dieren geen bijwerkingen kregen. Bij het meest gebruikte geneesmiddel tegen Parkinson, L-dopa, is dat wel anders. Vrijwel alle slikkers vertonen na een paar jaar vreemde overtollige en zwiepende bewegingen, alsof ze aan het dansen zijn. Die hinderlijke bijwerking is de voornaamste reden waarom wetenschappers al heel lang zoeken naar een alternatief voor de pillen.

Trillende ledematen, stroeve bewegingen, een voorovergebogen houding: ziedaar het typische patroon van een patiënt met de ziekte van Parkinson. Er is nu iets tegen die klachten te doen met gentherapie. Althans, bij apen, zo melden Frans-Britse wetenschappers deze week in het nieuwe medische vakblad Science Translational Medicine.

Het idee van gentherapie is dat er genezende genen in het lichaam worden ingespoten. In dit geval gaat het om drie genen die nodig zijn voor de productie van dopamine: een boodschapperstof in het brein. Parkinson-patiënten hebben een ernstig tekort aan die stof, waardoor zij hun bewegingen niet goed meer kunnen coördineren.

Zes zieke makaken kregen de bewuste genen in hun brein ingespoten. Al binnen een paar weken namen hun bewegingsstoornissen drastisch af. De onderzoekers zagen op videobeelden dat de dieren steeds normaler bewogen en enthousiaster rondliepen, terwijl hun dopaminegehalte opkrabbelde van 25 naar 50 procent van de gezonde waarde. Het effect van de eerste behandeling hield minstens een jaar aan. Eén aap had er zelfs na drieënhalf jaar nog profijt van.

Een dichter is iemand
            die zijn schouders aftast 
                                   naar vleugels

fotos gekregen van fervente natuurliefhebber