091. Guy Cassiers

(…)  het verbaast me dat er nog geen enkele vandaal
het in zijn hoofd gekregen heeft die zakken te saboteren (…)

Awel, dat vind ik ook eigenaardig, dat de postzakken zomaar gedropt worden
en een aantal uren onbewaakt blijven liggen. 
Moesten ze nu nog in een winkel afgezet worden,
of in de hal van een school, daar liggen ze tenminste onder toezicht.
Maar bij de post vindt men blijkbaar dat het kan,
iets op hoop van zege droppen op straat, los de mensenjungle in.

'k Heb hier achter in het dorp al een bushokje weten vernielen
en ook het elektronisch berichtenbord aan de bushalte aan de markt.   
Maar toch gaat de post er van uit dat er geen gefrustreerde zotten loslopen, geen baldadige malcontenten,
geen junks, geen doorzopen zombies, geen wildplassers dus dat postzakken gerust onbewaakt mogen achterblijven.

                        foto van ‘t Net    

Het systeem komt me zeer ondoordacht over.
't Kan er bij mij niet indat er niet vaker iets misloopt. Of houdt B-Post die gevallen stil?
Het is al 10 jaar of langer aan de gang. Hier een verhaal uit 2008, van een bekommerde burger :

Hasselaar vindt postzakken in bushalte
13/03/2008 om 09:25 - Dirk JACOBS

Hasselt - Een goed bedoelde daad van een bezorgde burger leidde gisteren tot een klacht bij de politie.
Guy Swinnen, een medewerker van De Lijn, vond het verdacht dat in een bushokje een onbewaakte postzak lag.
Hij laadde de zak op, maar de postbode dacht later op zijn ronde dat de zak was gestolen.

Volgens Fred Lens van De Post had de zak niet in het hokje mogen liggen.
“Maar de man had de zak ook niet zomaar mogen meenemen. Poststukken meenemen is een strafbaar delict.”

Guy Swinnen, administratief medewerker van De Lijn in Hasselt,
zag de postzak liggen in een bushokje in Sint-Lambrechts-Herk.
“Aan de halte in de Beukenhoflaan zag ik dat een grote zak bleef liggen
nadat iedereen ingestapt was”, vertelt Guy Swinnen.
“Toen we opnieuw aan de halte passeerden, lag die zak daar nog.
Ik ben uitgestapt om even te kijken en tot mijn verbazing zat die zak boordevol poststukken,
persoonlijke brieven en rekeninguittreksels. Dat lag daar zomaar voor iedereen te grabbel.
Omdat ik dat absoluut ongehoord vond, heb ik de zak in de bus geladen en meegenomen naar ons hoofdkantoor.
Vandaar heb ik de klantendienst van De Post gebeld. Volgens hen worden zulke ‘overlastzakken’,
die een postbode niet meteen kan meenemen, normaal niet open en bloot langs de straat bewaard.”

Klacht

Fred Lens, woordvoerder van De Post, beaamt dat.
“Normaal liggen die zakken op een beschermde plek, bijvoorbeeld bij mensen thuis,  (hier in Ekeren gewoon langs de straat!)
langs de route van de postbode”, legt hij uit. “We zullen nu onderzoeken hoe de zak in dat bushokje is terechtgekomen.”

Lens benadrukt wel dat de bezorgde ambtenaar de zak niet had mogen meenemen.
“De postbode was tijdens zijn ronde zo verbaasd dat hij zijn overlast niet terug kon vinden,
dat meteen klacht tegen onbekenden is ingediend bij de politie. Poststukken meenemen is immers een strafbaar delict.
Deze man had beter De Post of de politie gewaarschuwd in plaats van de zak mee te nemen.”

“De zak zal donderdag (vandaag, nvdr) zo snel mogelijk opgehaald worden zodat onze postbode
de briefwisseling met één dag vertraging alsnog ter plaatse kan krijgen.”

Oké, dit was enkel vertraging. Maar er kunnen ook andere dingen gebeuren.

“Als men even googelt, ziet men dat er al heel wat verdwenen zijn.
Dat zijn dan enkel de postzakken waarvan men weet dat ze gestolen zijn.
In elke postzak zitten meerdere facturen. Elke aanmaning wegens niet betalen kost het de klant 5 à 10 euro.
Om nog maar te zwijgen over het ongemak.
Wanneer men een postzegel koopt, gaat men toch eigenlijk een contract aan met Bpost om iets te leveren.
Toch is Bpost blijkbaar niet verantwoordelijk wanneer zo'n overlastzak verdwijnt.
Meer nog: de klanten worden zelfs niet verwittigd dat er eentje gestolen is waarin mogelijk voor hen bestemde post zat.”

                                                              foto van 't Net

m  – EZW-11/2013, bijgewerkt - https://www.hbvl.be/cnt/aid693749/hasselaar-vindt-postzakken-in-bushalte , ttps://www.test-aankoop.be/klagen/publieke-klachten/publieke-klacht?referenceid=CPTBE00137065-04

te gast bij Wim Helsen, Paula Semer
met het in memoriam 'Postuum Renée' van Monika Triest.

          Misschien hebben we jou
       toch niet goed gekend, after all, Renée
       Nu is het te laat
       je bent er niet meer.
       Je had het over gender vóór dat woord bestond
       en je hamerde er op door
       tot niemand nog luisterde.

       Misschien merkte je het niet eens
       maar je beet door.
       Je schreef je te pletter
       vóór iemand van ons schreef
       meer onderwijs en dat soort dingen
       vernederende dingen voor vrouwen.

       Je droeg die vlag zo hoog in je vaandel 
       misschien te hoog zelfs of te vroeg, wie weet
       misschien kreeg je te weinig steun, ook van ons
       misschien kenden we jou niet goed
       en dronk je je verdriet weg
       we doen allemaal wel iets met dat verdriet.

       Je kon serieus doordrammen
       maar dat moest wel in die dagen
       waarin niemand wilde luisteren
       zeker niet naar vrouwen als jij.

       En wij, wij blijven achter
       met een gedreven ziel minder onder ons.
       Hoe moet dat nu verder
       Renée?

       Monika Triest bij de uitvaart van Renée van Mechelen

   

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Paula Semer in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a9/ 
12min20

Over Paula Semer : https://nl.wikipedia.org/wiki/Paula_S%C3%A9mer 

Jarenlang presenteerde ze de vrouwenprogramma's "Vrouwenspiegel" (1954) en "Penelope" (1955-1965), een programma dat ze vanaf 1958 ook produceerde.
In het programma kwam in 1964 een geboorte voor het eerst op televisie. De commotie hierrond zou een jaar aanhouden.
Andere controverses die "Penelope" veroorzaakte waren haar gesprekken over seksualiteit vanaf 1965.

Over Monika Triest : https://www.manifiesta.be/nl/gast/monika-triest 

Over Renée van Mechelen (1946-2007) : https://www.furiavzw.be/nieuws/item/123-hommage-aan-rosa-en-renee-van-mechelen-19-oktober-2017 & Google

extra : https://www.bokrijk.be/nl/blog/2015/6/26/paula-semer-in-de-sixties, 04min50
https://www.proximustv.be/nl/nieuws/foto/1761575/showbizznieuws-heet-van-de-naald/1761586/paula-semer-is-92-maar-ze-bestoken-mij-met-porno

Peter en Diane hebben twee dochtertjes. 
Peter mailt af en toe. Hieronder wat hij eens schreef : 

Onze jongste heeft geregeld kwade dromen en vannacht hoorde haar weer gillen en snikken : Paa-paa!
Met paniekerige uithalen. Ik was op slag klaarwakker en uit bed. Ik stak de gang over in combat style.
De kleine was helemaal onder het dekbed weggekropen en lag daar met de daver op het kleine lijfje.

- Het is maar een droom, zei ik met mijn hand op haar rugje.
- Het is de Boze Aap!
- Hier is geen boze aap, zei ik.
- Jawel, piepte ze klaaglijk, achter u.

Haar stemmetje klonk zó bang, haar angst was zó echt,
dat ik achter me keek, of daar iets was om bang voor te zijn.

- Nee, hier is geen aap. Ik heb gekeken, geen aap.

Nu vraag ik u, een vent van mijn kaliber achter zich doen kijken
naar een Boze Aap … zo écht bang was onze jongste.
Wat of wie bezorgt haar die angstdromen?

Ik had in mijn lijf koleire genoeg om tien boze apen aan te kunnen, maar er was er geen.
Geen ene.
Toen kwam Diane en zij heeft de kleine in haar armen gewiegd enweer rustig gekregen.

-----  

Die  taakverdeling gaat terug tot de oertijd, denk ik.
De Mama richt zich op de angst van het kind en
de Papa richt zich op het gevaar. Hij verslaat dat gevaar. Desnoods met de blote hand.

Maar hier was geen gevaar, er was enkel de angst.
Terwijl de Mama de angst weg wiegde zat de Papa naar zijn werkeloze handen te kijken.
Het is niet makkelijk vader te zijn in moderne tijden.
Want de reële gevaren moeten nog komen, en die komen dan niet van National Geographic.

m  - EZW-03/2014 – HiH-11/2014, bijgewerkt -

te gast bij Wim Helsen, Linde Merckpoel
met een fragment uit 'My uncle Oswald' van Roald Dahl.

         I began to realize how important it was to be an enthusiast in life.
       He taught me that if you are interested in something,
       no matter what it is, go at it full speed ahead.
       Embrace it with both arms, hug it, love it, an above all,
       become passionate about it.
       Lukewarm is no good Hot is no good, either.
       White hot and passionate is the only thing to be.

   

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Merckpoel in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a8/ 
11min12  

Over Linde Merckpoel : https://nl.wikipedia.org/wiki/Linde_Merckpoel , 
                                  https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2017/04/29/het_creatieve_labvanlindemerckpoelpleziermaakjezelf-1-2964672/ 
Over Roald Dahl : https://nl.wikipedia.org/wiki/Roald_Dahl
Over Oom Oswald:https://nl.wikipedia.org/wiki/Oom_Oswald

Eerste indruk : het slot, het stuk na de 'slaapwel', vind ik zó ontwapenend.

In de feuilletons met vrouwelijke inspecteurs en rechercheurs
zetten de dames al eens de achtervolging in op hoge hakken.
Hoe doen ze het! Ik kon op hoge hakken nog geen stilstaande bus inhalen.

Dan heb ik telkens de neiging om naar het TV-scherm te roepen:
Niet doen! Ge gaat uw voet omslaan! En dan ligt ge daar … 

Bij een sportmerk moet iemand ook zo gedacht hebben want dit is het resultaat,
de oplossing van Nike, de renhakken : 
                       

En toch stel ik me nog vragen bij dat model.

m  – EZW-11/2013, bijgewerkt

omdat Laura haring kocht

In het voorjaar van '88 was ik op weekend bij Laura en D.  Hun oudste zoontje was toen twee,
de drie volgende kinderen waren vage plannen voor de toekomst. 

D zocht iets in de frigo, we hoorden hem rommelen.
- Laura … ?
- Ja ?
- Hebt gij zure haring gekocht ? klonk het verbaasd.
- Ja, neem maar hoor, er is genoeg. 'k Heb twee emmertjes meegebracht.
- Dat zie ik ja …, zei hij voorzichtig. 

D kwam de woonkamer binnen en kwam erbij zitten.
Hij bleef naar Laura kijken alsof hij haar voor het eerst zag,
opgetogen als een verliefd kalf van zestien, een en al aanbidding.
Nu is Laura bij momenten wel een schoonheid, maar
ik vond juist dat ze er wat grauw en getrokken uit zag. Moe.
't Was in de zaak de meest drukke periode van het jaar, vandaar. 

- Zoudt gij niet koken? vroeg ze verstrooid.
- Ja, jaja, zei D.
Terwijl hij naar de keuken ging liep hij bijna een stoel omver.  

Na het eten werd Pieter in zijn bedje gelegd, met alle ceremonieel dat erbij hoorde.
Daarna was het grote-mensen-tijd.
De grote mensen keken een eindje TV en gingen toen ook slapen.

Toen ik uit de badkamer kwam hoorde ik kreetjes.
Het kwam niet uit de kamer van Pieter. Daar was alles rust en vree.

Later zat Laura aan het voeteinde van mijn bed en schudde me wakker bij mijn enkels.
Dat deed ze als kind ook. Eerst wachtte ze tot iedereen sliep en dan kwam ze aan mijn enkels schudden
om me iets mee te delen dat onmogelijk kon wachten, iets van intergalactisch belang.

- Ik ben in verwachting, zei ze.
- En dat weet ge nú al, laat mij slapen.
- Nee, echt, ik ben in verwachting. Al drie maanden of langer.
- Kondt ge dat daarstraks niet vertellen?
- Toen wist ik het nog niet.
- En nu wel?
- Ja.
- Ah, oké.
- Door de haring.

'k Werd iets meer wakker, vanwege die haring. 

- De eerste keer kocht ik ook zoveel zure dingen.
  Ik at augurken uit het vuistje. Heelder potten. 

Dan zal ik wel op zee geweest zijn, dat van die potten augurken heb ik nooit geweten of gezien. 

- Zoudt ge niet eerst een test doen.
- Heb ik gedaan, daarstraks al, en D is zot van contentement.
- Ah, dát waren die kreetjes …
- Wat?
- Niks.

Het zoete nieuws was aangekondigd door twee emmertjes haring op zuur.
Fijn dat D kan frigo-lezen hé.

Nu iedereen op grootouderleeftijd is heeft D een enorm verlangen naar babies.
Hij wil kleinkinderen.
Ik dacht dat zoiets voorbehouden was voor aankomende grootmoeders,
die soort tweede nestdrang, maar D doet daar opgewekt aan mee.

- Hebben de meisjes al plannen in die richting, vroeg ik.
- Nog niet …, maar ik hou toch al de koelkast in 't oog.

Zei hij met dromerige blik.

m  - HiH-11/2015, bijgewerkt

Lucas 25, 12-16 …

De dominee deelt aan het eind van het sermoen mee dat de volgende zondag zijn preek over liegen zal gaan.

Daarop vraagt hij de verzamelde geloofsgemeenschap om als voorbereiding Lucas hoofdstuk 25 vers 12-16 te lezen.

De volgende zondag vraagt hij wie van de aanwezigen Lucas hoofdstuk 25 vers 12-16 gelezen heeft.
Ongeveer 60 mensen steken de hand op.

De dominee glimlacht minzaam : "Het evangelie van Lucas telt slechts 24 hoofdstukken!"

<(:o) - EZW-11/2013, oelala!  

Ze waren slechts zijdelingse schade, 14-18 ~ van FIV

"Op 4 september 1914 trokken de Duitse troepen een spoor van vernieling door Dendermonde,
een paar dagen later trokken ze verder. Op 1 oktober kwamen ze terug.
Soldaten van het Belgisch leger hebben geprobeerd ze tegen te houden,
er werden over en weer schoten gelost, het Belgisch leger trok zich terug.

De Duitsers stapten de verwoeste stad weer binnen, namen onderweg enige burgers als levend schild mee,
en om hun woede te koelen en een voorbeeld te stellen werden die burgers ervan beschuldigd
op de Duitsers geschoten te hebben.

Ze werden met hun rug binnen tegen de muur van de kerk Sint-Gillis gezet en nog terwijl
de aanklacht en het vonnis voorgelezen werden,
werden en alle personen die het ongeluk hadden op de straat of in de omgeving te zijn,
bijeengedreven om getuige te zijn van de executie.
Waaronder mijn nonkels Victor en Rémi.
Nonkel Victor was 18 jaar, nonkel Rémi zal iets van 9 jaar geweest zijn.

Na de executie werden de  mannelijke getuigen gevangen genomen en weggevoerd.

Heeft nonkel Rémi geprobeerd bij zijn grote broer te blijven, of juist weg te lopen?
Heeft hij in zijn kinderlijke woede de Duitsers uitgemaakt voor al wat lelijk is?
Klopten de Duitsers op een kleine jongen omdat ze het graag deden? -een strategie van Bismarck was om
de burgerbevolking zoveel mogelijk schrik aan te jagen door onmenselijke daden te stellen-
mensen hebben een bloederig gebroken kind, dat nog ademde, op een deur gelegd en hem zo naar huis gedragen.
Hij heeft het overleefd. Zijn gebroken beenderen zijn schots en scheef weer aaneengegroeid,
nonkel Rémi is altijd kreupel gebleven.

De martelgang van Nonkel Victor (Toor)

Hij werd samen met de andere 'getuigen', zonder eten of drinken en te voet
naar een onbekende bestemming gedreven. Onderweg werden zij geslagen en geschopt.
Ze kwamen toe in Scheldewindeke, waar ze hun graf moesten graven en dan, zonder enige uitleg
werden ze na 4 dagen vrijgelaten.

Nonkel Toor is daar nooit van bekomen, hij was getraumatiseerd tot het uiterste. 
Hij kromp ineen bij elk geluid, was bleek en hij beefde zonder ophouden.
Overdag zat hij in een hoekje bij de stoof ’s nachts sliep hij in de schuilkelder.
Een jaar later, is hij overleden. 18 december 1915. Hij was 19 jaar.

Zijn naam staat niet op het monument van het Heldenplein.
Hij was collateral damage ofte nevenschade.

Later, in de jaren zestig of zeventig, toen de jeugd volop aan het emanciperen was,
hoorde ik soms ouders, mensen die WO II meegemaakt hadden, zich opwinden over de jeugd-van-tegenwoordig
'Ze zouden begot eens terug ne goeien oorlog moeten meemaken'.
Dat waren de Verontruste Ouders van toen."  FIV

“eens terug een echte oorlog moeten meemaken!”

Mijn pa riep zo'n dingen, hij was zo iemand.
Wanneer hij een gedachtewisseling met een van de drie dochters niet meer aankon brulde hij :
ge zoudt eens allemaal terug een oorlog moeten meemaken!

Dat verbaal geweld moest dan doorgaan voor opvoeding en begeleiding naar volwassenheid.
Vermits hij ons niet onder de knoet kon houden moest een buitenlandse mogendheid dat maar komen doen.
Ik durf niet bedenken wat hij daarbij voor ogen had.

m  – HiH-11/2016, toen met FIV – volledig herwerkt

Juste pour rire , Just for Laughs

De automobilisten in het filmpje denken dat de verkeersagent voor het lapje gehouden wordt.
Door een rij brave schoolkinderen dan nog wel. Daar worden ze blij van,
dat een agent zich in de luren laat leggen, dat een agent niks door heeft  … 

Deze organisatie uit Canada heeft filmpjes die misschien grappiger zijn, maar dit is volgens mij een speciaaltje.
Omdat het dubbel is, is het niet alleen grappig, het is geestig.
De automobilisten moeten gaandeweg ontdekken dat zij zélf de dupe zijn , niet de agent
en dat lukt soms niet zo goed, of helemaal niet.

'k Vraag me af wie die leutige dingen bedenkt.

klank aanzetten
http://www.youtube.com/watch?v=aiwpstK97ME 
01min36

m - EZW-11/2013, bijgewerkt - https://en.wikipedia.org/wiki/Just_for_Laughs , https://fr.wikipedia.org/wiki/Juste_pour_rire

'k Was op zoek naar het verschil tussen huis en kamer,
maar ik heb geen bevestiging gevonden van wat ik dacht.
Het gaat over een streektaal en ik kan me niet herinneren welke.

Met huis bedoelde men de ruimte die verbinding heeft met de buitenwereld.
Alle andere delen van de woonst heten kamer.

Die betekenissen zijn in de loop der tijd en tijden verschoven
en dan wordt met 'in huis' specifiek 'in de woonkamer' bedoeld,
bvb men zet de fiets in de gang en de boekentas zet men in huis.

Evengoed werd met 'in huis' de ganse woonst, het ganse gebouw bedoeld :
bvb in huis draagt men pantoffels.
De ganse woonst, dat kon verwarrend zijn als iets 'in huis' ligt.
Ligt hetgeen men zoekt in de woonkamer of ergens in het huis, ergens in het gebouw ?
bvb mijn pantoffels liggen ergens in huis.

Een kamer was een ruimte zonder rechtstreekse verbinding met buiten, een ruimte die men kan afsluiten.
Om buiten te raken moet men eerst door andere ruimtes. Dat snap ik.
Maar over die betekenis huis = woonkamer, daar ben ik nog altijd niet aan uit.

Wat ik wél gevonden heb over huis is een lijstje gezegdes,
waaronder twee die ik nog niet kende. Die twee * vind ik vandaag de mooiste.

-----
Wie in een glazen huis woont, moet niet met stenen gooien:
wie een hoge positie heeft, moet voorzichtig zijn.

In het huis van een gehangene spreekt men niet over de strop:
je moet vermijden over onaangename onderwerpen te spreken.

Een zuinige huisvrouw bouwt huizen als kastelen * : met een zuinige huisvrouw
houdt het gezin zoveel geld over dat er een kasteel mee gebouwd kan worden.

Je moet het huisje wel bij het schuurtje laten * :
je moet niets buitensporigs doen, oftewel de dingen in de juiste proportie houden,
dit dan vooral op financieel gebied (min of meer hetzelfde als "de tering naar de nering zetten").
-----

Maar er bestaat natuurlijk meer, mooier, ook grappiger en vooral interessanter:   
http://www.woorden.org/spreekwoord.php?woord=huis&page=0

m  – HiH-11/2016, bijgewerkt

saluki, de gazellehond, Perzische windhond (Iraanse) 

"De saluki of Perzische windhond is afkomstig uit Iran, (vroeger Perzië).
De rasnaam is afgeleid van de stad Saluk, die onder het zand is verdwenen.
Saluki's werden als jachthond gebruikt door verschillende nomadische woestijnvolken
en werden zo van gebieden bij de Kaspische Zee tot de Sahara verspreid.  

Op Perzisch aardewerk dat dateert van 4200 vóór Christus,
werden al salukiachtige honden afgebeeld.   
In Egyptische graftombes zijn gemummificeerde saluki’s aangetroffen en
de farao's jaagden met valken op hun arm en een soort saluki's aan de lijn.

Saluki's zijn sterk verwant aan Afghaanse windhonden.
De saluki is ideaal: zowel als gezelschapshond als jachthond. 
'Ideaal' zou ik niet echt zeggen, eerder 'geschikt'.

Aard

De saluki is wat terughoudend ten opzichte van vreemden,
maar is zeer gesteld op het gezelschap van zijn baas.
Verder is hij onafhankelijk, rustig, waardig en eigenzinnig
en hij heeft een groot jachtinstinct en een enorme energie.

Opvoeding - Oelala! Niet simpel.

Met enig beleid is het mogelijk een redelijk opgevoede hond te krijgen,
maar houd er wel rekening mee dat dit nooit een perfect luisterende hond zal worden.
Met veel geduld en inzicht kunt u toch bereiken dat de hond op u gesteld raakt en u niet teleur wil stellen.

Sociaal

Saluki's kunnen prima samenleven met andere gelijkgestemde honden,
maar andere huisdieren zoals geiten of konijnen
kunnen beter ver buiten bereik van deze honden gehouden worden,
want hun jachtinstinct is te sterk om de verleiding te weerstaan."

Hier een filmke met uitleg over hoe de bouw van de hond zorgt voor snelheid en uithoudingsvermogen. 

klank aan, geen ondertitels
https://www.youtube.com/watch?v=JiCkQ9WrpOM 
03min28

m – EZW-11/2014 - http://nl.wikipedia.org/wiki/Saluki , Afbeeldingen van saluki , voor FIV

MVS vertelt

Mijn vader deed straffe dingen tijdens de oorlog,
neen, een held zou ik hem niet noemen maar heldhaftig vind ik het wel, wat hij deed.
Zo gaf hij zes jonge mannen wekenlang onderdak die hadden kunnen ontsnappen 
uit de colonne opgevorderden door den duits.
Zij lieten paard en kar achter en vluchten de bosjes in en kwamen aan onze deur kloppen.
Zes jonge kerels extra voeden terwijl hij al een gezin van twaalf moest zien te onderhouden
is onder oorlogsomstandigheden al niet min, zelfs gevaarlijk.
Hij moest ook aan den duits aangeven wat hij op het land kon winnen. Beter vond hij het
wat minder aan te geven en  vele noodlijdende burgers die kwamen aankloppen
melk en meel te geven, maar daarvoor heeft hij wel in den bak gezeten.

Ook zie ik nog het tafereel voor mijn ogen hoe mijn vader koelbloedig een SSer aanpakte.
Op een dag kwamen we ‘s middags van het aardappelveld naar huis om te eten en
daar stond aan de gevel van ons huis een opgefokte SSer met het geweer in de aanslag.

"Wie moet ik doodschieten, u of uw zonen" riep de SSer.
Moeder stond in de voordeur en riep ons jongsten stilletjes binnen te komen maar dat pakte niet bij de furieuze man. 
Vader heeft hem dan gesust  en hem voedsel beloofd en wat verder nog weet ik niet 
en de man is rustig met een fiets vertrokken richting Turnhout.
Vader had de situatie gered door zijn kalmte. MVS

'k Ben helemaal patraque.
Voor deze stille helden staan er geen stenen monumenten.
Maar uw schrijven staat er wel. Een geschreven monument. 

m - EZW-10/2011

‘ … jij moet toch veel mooie herinneringen hebben? Heb je nooit heimwee? ’

Heimwee niet meer. Gehad, bij momenten. Nu niet meer.
Veel mooie herinneringen, dat wel. Het is een snoer van gebeurtenissen en anekdotes.
Van sommige herinneringen kan ik heel blij worden.
Want er zijn de andere herinneringen ook natuurlijk, de minder goede.
Tussen die twee soorten gebeurtenissen was er de rust van de routine,
de dagen dat alles kalmpjes zijn gang ging en er niks te melden viel.

---

In '98 waren er een aantal Kroaten onder de officieren aan boord en ik had al gevraagd
om me AUB bij de voornaam te noemen.
Dat kon niet. Ze kenden hunne wereld en het bleef Ma'am.
Oké dan maar, we waren weer vertrokken voor zes maanden afstandelijk gedoe.
Ik moet teleurgesteld gekeken hebben want de 3^de mécanicien zocht naar een oplossing.
Een heel sociale jongen (24j) en zeer kierewiet door de oorlogsdingen die hij in zijn land meegemaakt had.

Hij had een contract bij de Fransen gevaren en had als notie van Frans :
- als ze 'oh putain'zeggen is het erg, maar zijn ze niet kwaad
- als ze 'merde' zeggen is het erg, en zijn ze wél kwaad
- als ze 'putain de merde’ zeggen, zijn ze zéér kwaad.

Een paar dagen later kwam hij met een idee : vermits in België ook Frans gesproken wordt
zou hij me Madame noemen ipv Ma'am, en hij was tevreden dat hij een oplossing kon voorstellen.
Hij bleef wiebelend staan wachten wat ik er van vond. Ik vond het maar niks.
Putain en merde gaf hij vlekkeloos en met de juiste intonatie, en zo argeloos blij,
hij kende duidelijk niet de draagwijdte van die termen.
Maar Madame klonk alsof hij het over een bordeelhoudster had.

- No good? vroeg hij.
- Sounds like mama-san.

De term mama-san is internationaal gekend, en hij wou de vrouw van zijn baas zeker niet zo aanspreken.

- Then I will call you Madammy, you are petite.
Het is madammy geworden. En gebleven.
De andere officieren namen het woord over en toen ook de Filipijnse crew meedeed
was het zo goed als officieel.
Eigenlijk had ik die naam in mijn zeemansboek moeten laten bijschrijven.

Het was heel plezant om horen hoor.
Als ik 's morgens met de zak overalls van ons deck naar de laundry beneden ging
was er volk in de trapkast, op weg naar het ontbijt een deck hoger :
- mornin' madammy !
- mornin' gentlemen !
- ça va, madammy ? dat stukje Frans hadden ze van de 3^de overgenomen
- ça va, messieurs.
Een ochtendritueel.

Een paar jaren later, toen ik iemands overall gerepareerd had …

        Wachtwa, een woordje uitleg over een trukje: wanneer een overall gescheurd is,
        vraagt de betrokkene aan de 1^ste stuur een nieuwe en houdt de oude bij.
        Ik repareer die. Met lappen er op en al.
        Zo heeft de persoon in kwestie een extra overall in gebruik want 
        in de tropen kan het er op aan komen, een overall meer of minder.
        Goed, dit gezegd zijnde ...

Toen ik een paar jaren later een overall gerepareerd en terugbezorgd had,
kwam iemand van de matrozen vragen, een beetje bedeesd :
- Excuse me Ma'am, are you Madammy?
- Eh, yes … long time ago.

Die madammy-story was al wat jaren oud, hoe kon dat nu ? Wel …
De naam madammy circuleerde nog in het bemanningsagentschap op de Filipijnen.
De naam madammy was daar een eigen leven gaan leiden !

Wat doet madammy:
Overalls repareren, -foto’s afdrukken voor hen, ze per 4 op een A4 printen en
ze in een documentbeschermer steken tegen de sporen van werkhanden-
lasogen druppelen met Minhavez, hun boodschappen meebrengen van de wal,
soms ook haar knippen en af en toe een hemdje strijken. Mee foto’s kijken van hun kinderen en af en toe
eens vragen naar de familie thuis, want voor de komst van de mail spendeerden ze flink wat aan telefoon.
Dat was het ongeveer volgens hen, het takenpakket van madammy.

Maar naarmate die matroos vertelde was madammy een legende geworden binnen het agentschap.
Een agentschap dat zeelieden over de drie oceanen en alle zeeën stuurt,
mensen met verhalen in hun hoofd en die de verhalen mettertijd mooier en beter maken.
Die verhalen, die legende, daar kon ik niet tegenop, die kon ik niet evenaren.
Daar kon ik echt niet tegenop.

m – HiH-05/2016 - https://en.wikipedia.org/wiki/Mama-san 

te gast bij Wim Helsen, Abdelkader Benali
met ‘Huldedicht aan Singer’ van Paul van Ostaijen

slotgedeelte: 

Ik wil een Singer
wij willen een Singer
wij eisen een Singer
wat wij willen is ons recht
                       ein fester Burg ist unser Gott
 Panem et Singerem   Panem et Singerem   Panem et Singerem
                    et Singerem et Singerem
 Waarom
     hoe zo
           wat wil hij
                       wat zal hij
Salvation army
Bananas atque Panama
         de man heeft gelijk
         hij heeft gelijk
gelijk heeft hij jawel
                     jawel
                           jawel
                               waarom
                               wie zegt dat
                               waar is het bewijs
           jawel hij heeft gelijk
 Panem et Singerem   Panem et Singerem   Panem et Singerem
                      Singerem Singerem

SINGERS NAAIMASJIEN IS DE BESTE

 

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Benali in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a7/ 
11min13

Over Abdelkader Benali : https://nl.wikipedia.org/wiki/Abdelkader_Benali , https://nickmuller.nl/2016/03/05/abdelkader-benali-zonder-racisme-valt-de-samenleving-uiteen/ 
Over Paul Van Ostayen : http://schrijversgewijs.be/schrijvers/van-ostaijen-paul-2/ , https://nl.wikipedia.org/wiki/Paul_van_Ostaijen
Huldegedicht aan Singer, volledige versie : https://www.dbnl.org/tekst/osta002verz02_01/osta002verz02_01_0132.php 

Eerste indruk : knappe vertolking!

Eeuwige liefde ~ door Rocor, 12/2008

In mijn jeugd woonden we tussen de boeren, een speciale sfeer.
Omdat ons Vader ook van boerenafkomst was kenden we iedereen en kon ik die boerderijen binnen en buiten lopen.
Ik was er thuis, een ongelooflijk goed gevoel, tussen al die harde werkers, en tussen de dieren,
en ik mocht dan ook helpen bij het kalven, en biggen vangen. Een paard dat moest gedekt worden mocht ik bijwonen,
ik hielp op het land om aardappelen te rooien, moest met de paarden rijden, hielp de oogst binnen doen.
Kortom, echt leuk, het was soms hard werken, maar ja dat kon niet anders en ik vroeg mij niets af.
Ik kon overal mee eten aan tafel en op het land, ik at spek met eieren, kop vlees, beuling, groenten en fruit.

Zij heette Elisabeth, hij noemde haar Liesje, hij was Petrus, ze waren kinderloos. Ze hielden veel van elkaar,
ze waren altijd samen en keken elkaar veel in de ogen, zag ik. Ze leefden met en voor elkaar.
Hun landerijen bevonden zich heel dicht bij de hoeve. Als hij op het land werkte en het was schaftijd
blies zij op de koperen hoorn. Een afgesproken geluid, als hij dan thuis kwam gaf hij haar steevast een kus,
fezelde iets in haar oor waarop ze lachte, en zei: “Zotte man, nu toch niet zeker” en ze keek dan naar mij.
Hij schoof zijn voeten onder tafel en wachtte tot ik en Liesje op ons plaats zaten, sloeg een kruisteken en eindigde met
“Heer zegen ons en ook deze spijzen die U milde hand ons geeft, door Christus onze Heer amen. Smakelijk!”

Het eten begon met botermelk pap, gevolgd door aardappelen met bonen en een groot stuk goed gebakken varkensvlees
met veel saus en eindigde met vers fruit. Alles van eigen bodem, een glas helder water uit de pomp put.
We maakten een kruisteken en we gingen terug naar de akker, hij pikte de gerst en ik
bond ze in busselen en we zetten ze in schoven, tot de hoorn opnieuw weerklonk.
Als knaap keek ik naar die mensen op. Was dat de liefde? Ik vond dat mooi.

Ik heb nooit zo een goed koppel meegemaakt, ze beminden elkaar, ze werkten hard,
hadden leute, aten goed, kwamen vooruit, geloofden in God. Plots sloeg het noodlot toe,
Petrus kreeg een longontsteking en was op 14 dagen dood en begraven.
Elisabeth haar wereld stortte in, ze begon in zichzelf te praten, Petrus zijn werkvest bleef aan de nagel achter de deur hangen,
zijn klompen schuurde ze alle dagen af, zoals ze altijd al gedaan had. Ze keek voortdurend naar de deur, ze verwachtte hem.
Ze was schuw geworden. Ze praatte constant met hem, ze keek uren naar zijn foto.
Ze streek door mijn haar, maar herkende mij niet meer. Ze kwijnde gewoon weg, ze wilde bij Petrus zijn,
wat haar op korte tijd lukte. Ik begreep toen wat eeuwige liefde was, en zeker liefde tot ter dood.

door Rocor, 12/2008 – van zijn blog geplukt, https://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1228086000&stopdatum=1230764400

De opeenvolging van de verschillende situaties, van goed naar mindergoed naar dood & dood
moet hem serieus aangegrepen hebben dat de knaap van toen
het zoveel tientallen jaren later nog zo beeldend kan beschrijven. m

idolen mogen niet vertrekken zónder mij

2004, toen werd ik verliefd. En ik was niet de enige.
Ik werd verliefd op zijn manier van denken, op zijn manier van schrijven,
ik ging van verwondering naar
zijn bewondering voor de horizonten die niet meer van deze aarde waren.

Veel aardse horizonten had ik gezien maar daar hield hij zich niet mee bezig.
Hij had het over universum en heelal, van nanometer naar lichtjaren.
Wat ertussen lag was hem misschien te zichtbaar. 

Hij schreef over dingen die ik maar half begreep,
over de esthetica in scheikunde en andere wondere werelden.
Maar al schreef hij met een verroeste pen, ik zou het nog gelezen hebben. *

Ik herlees zijn teksten nog soms.
In 2012 is hij gestopt met schrijven. En met ademen.
En hij liet dit stukje bestaan verweesd achter.   

m – blog-11/2018, met dank³ aan AV voor al de teksten , * = © JB

te gast bij Wim Helsen, Annemie Struyf
met Het oude zeilschip van Jan van Nijlen

       Het oude schip, met opgegeide* zeilen,
       ligt in het dok: het groot karkas is lek.
       Blank tegen hemels grauwe en lage wijle*,
       vliegen de meeuwen om 't verlaten dek.

       Eens luidde blij 't signaal van zijn vertrek,
       en 't heeft gedanst, de duizend, duizend mijlen,
       op de oceaan een kleine, witte vlek.
       Thans is het oud: verroest zijn ankers, bijlen...

       Graniet en marmer heeft het meegebracht,
       steevnend* door 't woeste, noordelijk kanaal,
       of gleed droomstil door eevnaars lichten nacht,

       belaân* met vruchten, specerij en kruiden.
       Nu ligt het stil, onzegbaar droef en kaal,
       maar nog met kleur en geuren van het zuiden.

© Jan van Nijlen
uit: Verzamelde gedichten 1903-1964 uitgeverij Van Oorschot, Amsterdam 1964

opgegeide , van opgeien = zeilen inkorten, om den windvang te verminderen , wijle = sluier in verouderde literaire taal, un voile, een vool
steevnend = stevenend, koers zettend, varend, zeilend , belaân = beladen

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Struyf in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a6/ 
13min56

Over Annemie Struyf : https://nl.wikipedia.org/wiki/Annemie_Struyf 
Over Jan van Nijlen 1884-1965 : http://schrijversgewijs.be/schrijvers/van-nijlen-jan/ , http://www.poezie-leestafel.info/jan-van-nijlen

Nu heb ik al wel enkele vreemde dingen meegemaakt in de drie voorgaande jaargangen van Winteruur
maar deze misser is tot hiertoe dé kanjer. Van een journaliste dan nog wel, een vak waarbij ik
me toch een minimum aan voorbereidend werk durf voorstellen. Of overdrijf ik nu?

Struyf vermeldt twéé maal dat het gedicht van Slauerhoff is?

Het Oude Zeilschip is van Jan van Nijlen 1884-1965. Het is een sonnet, gewoon de 4 strofen.
Het Laatste Zeilschip is van Slauerhoff 1898-1935. Het is een klepper van 4 bladzijden. 

Als haar voorbereidend werk voor die paar minuten bij Winteruur al weinig voorstelt,
dan stel ik me vragen over de degelijkheid van haar reportages. “Amààài!”, zoals ze zelf graag zegt.

tekst Slauerhoff : https://dbnl.org/tekst/slau001verz03_01/slau001verz03_01_0170.php

de gedaanteverwisseling

Deze prent van John Holcroft deed me ooit denken aan een boek maar ik wist niet welk.
‘k Kon er niet opkomen en dat vond ik erg. Het boek is nochtans tamelijk bekend. 
In mijn eentje zou ik er niet geraken en ik lanceerde een hulpkreet op de toenmalige groep :

       "Het is geen illustratie van een boek, voor zover ik weet. 
        De prent doet me dénken aan een boek, iets met een groot insect. 
        Maar het is niet Alice in Wonderland en het is niet Het Klein Insectenboek,
        want dan wist ik het al."

Er gingen mails over en weer.
Er was veel bereidwillige hulp maar de titel van het boek hebben toen we niet kunnen vinden.
Ik besloot het gepieker te staken, het zou me wel te binnen schieten.
En ik verloor die prent uit het oog. 

Beetlegirl, John Holcroft, UK    érg jammer van het kader

Vier jaar later kom ik die tekening opnieuw tegen en ik dacht "hey, da’s Kafka!" Zo ineens, bij de eerste aanblik.
Pas nadien herinnerde ik mij dat die prent ooit collectieve kopzorgen veroorzaakt had. Memorie is een rare beest.

"De gedaanteverwisseling (oorspronkelijke Duitse titel is Die Verwandlung) is een werk van
de Tsjechische Duitstalige schrijver Franz Kafka uit 1915. Het is een van de bekendste werken van Kafka.

Samenvatting
Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

In het verhaal staat Gregor Samsa, een verkoper met een vlekkeloze staat van dienst, centraal.
Op een dag wordt hij wakker en komt erachter dat hij tijdens de nacht veranderd is in een mansgroot insect.
Terwijl zijn familie moeite heeft de gedaanteverwisseling te accepteren,
begint hij zichzelf af te vragen waaraan hij dit te danken heeft.
Hij vermoedt dat hij ergens schuldig aan is, maar waaraan?
Is het zijn moeizame relatie met zijn vader of is hij toch niet de perfecte werknemer?
Uiteindelijk besluit de familie om van hem af te komen.
daar komt hij achter omdat ze niet weten dat hij hen kan horen en begrijpen.
Hij besluit zijn familie te verlossen van zijn aanwezigheid, en hij sterft." 

m  – EZW-11/2014 – herwerkt, met dank aan JdB- https://nl.wikipedia.org/wiki/De_Gedaanteverwisseling , http://www.johnholcroft.com/?page_id=551 

te gast bij Wim Helsen, Peter Van de Veire
met Mickey Mouse is dead van Subhumans (punkgroep)

       Mickey Mouse is dead
       Got kicked in the head
       'Cause people got too serious 
       They planned out what they said 

       They couldn't take the fantasy
       Tried to accept reality
       Analyzed the laughs
       'Caus pleasure comes in halves 

       The purity of comedy
       They had to take it seriously
       Changed the words around
       Tried to make it look profound 

       The comedian is onstage
       Pisstaking for a wage
       The critics think he's great
       But the laughter turns to hate

          Subhumans, 1983
          pleasure comes in halves = plezier is gerantsoeneerd ? – to piss take = to make fun, to joke

 

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Van de Veire in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a5/ 
11 min

Over Peter Van de Veire : https://nl.wikipedia.org/wiki/Peter_Van_de_Veire 
Over Subhumans : https://nl.wikipedia.org/wiki/Subhumans_(Britse_band) , https://songmeanings.com/songs/view/56204/ 
Mickey Mouse is dead , volledige tekst onder het filmpje : https://www.youtube.com/watch?v=RLPalGBxzSc , 02min44