137. nep-doventolk

Hij kwam van bij de oogarts, het zicht wazig van de druppels.

- Dan moet ge te voet komen hé, Marcel, had ze gezegd. Die twee straten kunt ge wel te voet.
  Ofwel vraagt ge uw zoon voor vervoer, maar na de druppels kunt ge niet meer zelf rijden.

Hij was gepikeerd dat zo'n jong doktoorke hem commandeerde.
Ze moest nog vijftig worden. En zijn zoon liet hij niet rijden. Geen sprake van!

De druppels.
Het branderig gevoel was na een halfuurtje al weg.
Maar wat ze gezegd had over wazig, dat was waar, hij zag alles onscherp.
Een beetje maar.
Op zijn horloge kon hij niet lezen hoe laat het was, maar daarstraks bij het betalen
had hij nog wel het verschil gezien tussen een biljet van twintig en een van vijftig hoor!

- Die blauwe zijn twintigers, Marcel, had ze gezegd.

Alsof hij dat niet wist!
Chot, wat kon dat mens bazig doen met haar stomme druppels …

Het was zonnig en bijna kerstmis
en omdat hij misschien toch te troebel zag om op het scherm te lezen en het klavier te zien,
dacht hij erover een pintje te gaan pakken.
Een pint zou hij nog wel zien staan zeker? Maar misschien was het toch wat vroeg.

En wie zag hij daar aankomen? Chantal !
Chantal met haar rood vestje.
De verpleegster die maandenlang aan huis geweest was voor zijn vrouw.
Chantal de kleine bezige bij, het zonnetje.

- Chantal, mijnen engel ! zei hij blij.

Hij nam haar bij de schoudertjes en drukte enthousiast een kus op haar voorhoofd.
En een tweede, om te laten zien hoe blij hij was haar te zien.

- Monsieur! zei ze grimmig, mijn naam iezz niet Chantal.

Ze trok zich los en ging achteruit staan.
Marcel hoorde en voelde dat hij zich vergist had.
Hij had een vreemde gekust. Zomaar. Op straat.
Een wildvreemde. Aanranding en zo.
Hij probeerde haar gelaat scherper te zien,
hij tuurde en deed een stap vooruit.
Zij deed een stap achteruit.
Hij wou uitleggen dat hij niet zo'n vieze ouwe vent was
en dat de druppels
en dat Chantal toch maanden …
En dan dat rood vestje van ribfluweel.
Hij wou nog eens voelen aan dat rood vestje,
en weer deed ze een stap achteruit.

- Excusez-moi Madame, mompelde hij en ging opzij staan.

Hij knikte maar wat en ze rende weg.
Hij keek haar na, met dat rood vestje en zwart krulhaar.
Hij zou gezworen hebben ...
Verdomme die druppels.

Als er maar niks van komt, dacht hij.
Er staat veel in de krant tegenwoordig, gelijk dat van toen dat jaar, in Keulen en zo.
Thuis was er niemand nog aan wie hij dit kon vertellen.
Met twee zouden ze er misschien wat om gelachen hebben.
En als Chantal er was met drie.

Plots rillerig en stram stapte hij naar het café.

m – HiH-12/2016, bijgewerkt - 

te gast bij Wim Helsen, Luc Appermont met een fragment uit De Profeet van Kahlil Gibran

       Je kinderen zijn je kinderen niet.
       Zij zijn de zonen en dochters van 's levens hunkering naar zichzelf.

       Zij komen door je, maar zijn niet van je,
       en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.

       Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten,
       want zij hebben hun eigen gedachten.

       Je mag hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen,
       want hun zielen toeven in het huis van morgen,
       dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen.

       Je mag proberen gelijk hun te worden,
       maar tracht niet hen aan jou gelijk te maken.

 

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Appermont in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a22/ 
09min05 

Over Luc Appermont : https://nl.wikipedia.org/wiki/Luc_Appermont, brief : http://www.standaard.be/cnt/dmf20120718_113 
Over Kahlil Gibran : https://nl.wikipedia.org/wiki/Khalil_Gibran, http://www.bananapook.com/2015/03/Khalil-Gibran-Paintings.html 

"De Profeet is het meest bekende (door hem in het Engels geschreven) en wereldberoemde boek van de Libanese dichter en schilder Kahlil Gibran.
Het is een onvergankelijk en onvervangbaar werk geworden. Door de jaren heen heeft het nog niets van zijn schoonheid verloren.
Ook bij ons, waar het sinds 1927 een immer groeiende lezerskring vond, waar er bij doop en huwelijk, bij geboorte en dood,
bij feestelijke en minder feestelijke gelegenheden passende woorden aan ontleend worden of om bijzondere emoties onder woorden te brengen,
door mensen van allerlei overtuiging en afkomst, door gelovigen en ongelovigen, door dominees en pastoors, door jongeren en ouderen, door armen en rijken.
Het literaire werk van Gibran is in meer dan 20 talen vertaald.
Zijn tekeningen en schilderijen werden tentoongesteld in grote wereldsteden en Auguste Rodin vergeleek ze met die van William Blake." C.Verhulst

Tijdens mijn actieve jaren aan boord heb ik  
van dichtbij gezien met hoeveel koolhydraten en suikers desserts gemaakt worden.

Die desserts heb ik dag in dag uit geserveerd en ik heb gezien wat al die toegevoegde suikers
op een paar weken tijd doen met een mens. Ook met jonge mensen, de junior-officieren,
die door de aard van hun job toch voldoende lichaamsbeweging hadden. 
Over sommige senior-officieren zwijg ik best.

Zelf had ik lichaamsbeweging genoeg, de hele dag, want wij hadden geen enkel zittend jobke.
Maar ik prijs me nog altijd gelukkig dat ik toen al geen zoetekauw meer was.

Dat onze lever de snelle suikers opslaat en omzet naar de stapelvorm ‘vetten’ wist ik al,
maar ik heb het aan boord ook herhaaldelijk voor mijn ogen zien gebeuren.
In een paar weken tijd kregen fitte jongens een gezet figuur. 
Lag het aan die jongens?
Nee, het lag aan het typisch CMB menu, het menu van Prado,
die man was toen bij de rederij het opperhoofd van het keukendepartement.
Twee keer per week gebak als dessert had kunnen volstaan, elke avond is overdreven.
De andere vijf dagen had een stuk vers fruit gemogen, zoals ’s middags na de lunch.

Maar 5 dagen op 7 twee stuks vers fruit per persoon is duurder dan wat bloem en suiker.
Vandaar 7 dagen op 7 ’s avonds gebak of andere zoetigheid.
Het reden was de dagprijs per persoon.

m - EZW-12/2013, herwerkt

te gast bij Wim Helsen, Lara Taveirne met Iep van Joke Van Leeuwen

       De ochtend na dat feestelijke etentje was Viegeltje vertrokken.
       Door het open raam de wijde lucht in. Naar het zuiden. 
       Tine en Warre zochten onder de tafel, op de servieskast, onder het bed. 
       'Ze is weg,' zei Warre toen. 'Naar het zuiden, hè,' zei Tine.
       Ze wilde ook wel naar het zuiden. Maar ze hoorde bij het noorden.
       En in het noorden kon het best warm zijn, soms, als het niet koud was. 
       'Misschien komt ze een keer terug,' zei Tine. 
       Warre liep naar buiten en tuurde naar de lucht boven het landschap. 
       Even dacht hij dat hij Viegeltje nog zag. Maar het was een vlekje op de verrekijker.

 

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Taveirne in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a21/ 
12min24

Over Lara Taveirne : https://nl.wikipedia.org/wiki/Lara_Taveirne, interessant : https://www.charliemag.be/mensen/lara-taveirne/#0, blijven scrollen
Over Joke van Leeuwen : https://nl.wikipedia.org/wiki/Joke_van_Leeuwen , https://nl.wikipedia.org/wiki/Iep! 

als u begrijpt wat ik bedoel ~ door Rocor, 12/2009 

Het medicijn doet meer kwaad dan goed.
Hebt ge de bijsluiter al eens gelezen als ge iets mankeert?
Eerst staat er waarvoor het dient, in één zin! Ge moet het ook gans uw leven innemen, anders gaat ge te vroeg dood.
Dan staat er een epistel lang waar ge voor moet oppassen als ge het neemt want :
het zou kunnen dat uw maag het medicijn niet verdraagt - niet meer innemen en naar de dokter gaan!
als ge problemen hebt met de lever - niet aan beginnen,
bij hart stoornissen – niet meer innemen en naar de arts gaan,
als uw evenwicht uit evenwicht is - niet meer innemen,
bij tandbloedingen zijn - naar de apotheker of arts.
En zeker oppassen bij het autorijden!

‘Ja man!’, denk ik dan, als dat geen indekken is. 

“Had u de nevenverschijnselen op de bijsluiter niet gelezen?” vragen ze als ge er aan doodgaat.
Maar het voordeel van de twijfel is er toch ook nog? Stel dat ge het niet neemt en evengoed te vroeg doodgaat.

Ach ja, dit stond er ook nog: “Het zou kunnen dat u impotent wordt”.
Wel, dan denk ik hé, dat veel mannen toch liever
10 jaar met opgeheven hoofd door het leven gaan dan 12 jaar met hangende pootjes. Als ge begrijpt wat ik bedoel.

door Rocor, 12/2009 - https://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1259622000&stopdatum=1262300400  

te gast bij Wim Helsen, Adriaan Raemdonck
met een tekst van Jan Cox, schilder.

       Mijn eerste lezing van de Ilias gaat terug tot mijn veertiende jaar
       toen ik Grieks leerde op het Barleaus Gymnasium in Amsterdam.
       Toen ik nu de Ilias herlas, en dit van het eerste tot het laatste vers,
       overweldigde de monsterachtigheid en schoonheid van de oorlog mij. [...]
       Het duurde dertig jaar voor ik iets van de wreedheid en de wanhoop
       die ik in de oorlog heb meegemaakt visueel kon uitdrukken.
       Men treft er de ergste ijdelheid en de ergste onwaardigheid aan.
       Ik werd verbaasd door de grootsheid van de mensen,
       maar anderzijds evenzeer geschokt door hun boosaardigheid.
       Ik was getuige van de meest verbazende daden van zelfopoffering en de walgelijkste
       daden van perversiteit en wreedheid. [...]
       Er was solidariteit en wederzijdse hulp tussen vreemden en verraad binnen dezelfde familie.
       Nooit waren lelijkheid en schoonheid zo benadrukt.
       Liefde en haat waren één woord.

          Jan Cox, 1975

  

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Raemdonck in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a20/ 
13min04

Over Adriaan Raemdonck : https://nl.wikipedia.org/wiki/Adriaan_Raemdonck
Over Galerie Zwarte Panter : https://nl.wikipedia.org/wiki/De_Zwarte_Panter
Over Jan Cox : http://www.dezwartepanter.com/cox-j.html , Afbeeldingen van jan cox ilias 

In 2002 was ik tijdens een contract aan boord 50 geworden.
Hoe en of dat gevierd geworden is weet ik zelfs niet meer en dat is goed zo,
't zal zeker iets simpel geweest zijn.
Toen we einde contact in België kwamen was ik dat hele verjaren al vergeten,
er stonden anderen dingen op het programma.

Nadat we de jetlag eruit geslapen hadden en de bagage weggewerkt was
voelde het appartement weer bewoond aan.
We konden beginnen aan een aantal familiale verplichtingen en bezoeken.

We hadden LM's kant van de familie afgewerkt met een gezamelijke drink in een taverne.
Aan mijn kant van de familie hadden we een avond getater van Tina doorstaan.
Diezelfde week hadden we de deprimerende stiltes bij mijn ouders uitgezeten.
En eindelijk, eindelijk! konden we naar Laura en D,
naar een namiddag rustige gezelligheid met kabbelend gebabbel.

Toen LM en ik toekwamen vroeg Laura bijna onmiddellijk
of we die week al bij Tina geweest waren en of we onze ouders al een bezoek gebracht hadden.
Jaja, dat is afgehandeld, antwoordde ik.
'k Wou er nog aan toevoegen dat LM en ik die twee bezoeken zelfs al te boven gekomen waren
maar iets maakte dat ik dat niet luidop zei.

Even later zag ik dat de tafel gedekt stond voor een flink aantal mensen.
Tiens, dacht ik, ze verwacht volk, nuja, we zullen wel inpassen bij dat gezelschap zeker?
Anders had ze ons niet gevraagd. En is was er tamelijk gerust in.
Tot de bel ging en Tina zich binnen taterde. Iets later kwamen ook onze ouders toe.
Daar ging de rustige namiddag waarop ik me zo verheugd had.

Na het aperitief bleek dat ik aan het hoofd van de tafel moest plaatsnemen.
Aan het hoofd van de tafel? Aan de tafel van een ander?
Tussen de glazen lag gouden strooisel met daarin het getal 50 vrijgemaakt.

Ik staarde naar het tafelkleed en vroeg : van wie komt dit idee?
Van ons Ma en van Tina, zei Laura.
En mijn hart zonk nog dieper.
Ge had ze moeten stoppen Laura, ge kent mij toch beter dan dat.
Maar dat zei ik niet.
Ik was zo teleurgesteld dat mijn keel dichtsnoerde en dat ik tranen moest wegslikken.
Kenden ze mij dan écht zo weinig? Kende zelfs Laura mij dan zo weinig?

Dat tranen wegslikken lijkt overdreven, maar Laura & D zijn zeer druk bezette mensen,
en voor toen die ene keer dat ze écht tijd hadden voor LM en mij,
werd onze tijd gekaapt door het duo doe-goeders, Tina en Ma.
En Laura had dat laten gebeuren. Erger, ze had hun plan in praktijk gebracht, die feestmaaltijd.
Die namiddag besefte ik dat zelfs Laura mij niet meer kende. Anders had ze zoiets nooit laten doorgaan.

Moet men dankbaar zijn voor iets waar men niet om gevraagd heeft?
Voor iets dat zelfs liever helemaal niet had zien gebeuren of moeten meemaken?
Nee.

Tijdens de moeilijke momenten aan boord had ik me opgetrokken aan bepaalde plannen,
aan het ontwerpen van momenten aan de wal.
Een gewone namiddag met Laura & D was een idee waaraan ik me kon recht houden, en dan dit …
Nee, men moet niet dankbaar zijn voor iets waar men niet om gevraagd heeft.

Er was een enorm gevoel van verlorenheid die namiddag bij die pompeuze feestmaaltijd en de nep-opgewektheid.
Laura had zich laten overtoeteren door Tina en Ma en ik besefte
dat zij en ik de voeling kwijt waren.

m – HiH-11/2016, bijgewerkt - 

te gast bij Wim Helsen, Ella Leyers
met ‘A Moveable Feast’ van Ernest Hemingway

- "And then we'll walk down by the river and along the quais."
- "Let's walk down the rue de Seine and look in all the galleries and in the windows of the shops."
- "Sure. We can walk anywhere and we can stop at some new café where we don't know anyone and nobody knows us and have a drink".
- "We can have two drinks."
- "We'll come home and eat here and we'll have a lovely meal and 
   drink Beaune from the co-operative you can see right out of the window there with the price of the Beaune on the window."
- "And we're going to have all the books in the world to read en when we go on trips we can take them."
- "Would that be honest"?
- "Sure".
- "My," she said. "We're lucky that you found the place."
- "We're always lucky," I said
and like a fool I did not knock on wood. There was wood everywhere in that appartement to knock on too.

     

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Leyers in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a19/ 
11min27     

Over Ella Leyers : https://nl.wikipedia.org/wiki/Ella_Leyers + google & de boekskes
Over Ernest Hemingway : https://nl.wikipedia.org/wiki/Ernest_Hemingway
Over A Moveable Feast : https://nl.wikipedia.org/wiki/A_Moveable_Feast

Verene wie?
Afbeeldingen van verene shepherd                   

"Wie was toch die Jamaicaanse vrouw die namens de Verenigde Naties kritiek had op Zwarte Piet ?
Verene Shepherd leek uit het niets te komen, maar haar opmerkingen veroorzaakten in Nederland grote ophef. 
Shepherd is een van de vele onafhankelijke deskundigen die namens de Verenigde Naties
onderzoek doen naar mensenrechtenschendingen.
Deze deskundigen worden niet betaald en werken vanuit hun eigen land.

Specialisatie

Ze spreken niet rechtstreeks namens de VN, maar mogen binnen hun specialisatie wel onderzoek doen namens de VN.
In het geval van Shepherd is dat racisme tegen mensen van Afrikaanse afkomst.
Deze onafhankelijke deskundigen kunnen zelf besluiten waar ze onderzoek naar doen,
meestal op basis van een ingediende klacht.
Dan verzamelen ze een klein aantal andere deskundigen om zich heen
en doen gezamenlijk onderzoek.
Als ze het nodig vinden, dienen ze ook een rapport in bij de VN-Mensenrechtenraad in Genève.
Er zijn op dit moment 51 van deze commissies
binnen de mensenrechtenafdeling van de VN, de OHCHR,
met 72 deskundigen die een mandaat van de VN hebben gekregen.

Klachten

In het geval van Zwarte Piet kwam er in 2012 een klacht binnen bij Shepherd, waar zij op reageerde.
Drie onderzoekers sloten zich aan en samen schreven ze in januari (2013)een brief naar de Nederlandse regering.
Die reageerde in juli.

In de Belgische krant Het Laatste Nieuws zegt Marc Jacobs, de Belgische vertegenwoordiger van UNESCO,
dat Shepherd en haar commissie weinig voorstellen.
"Zij zijn een soort consultants die een vooronderzoekje voor eigen gebruik doen,
maar dan wel quasi-officieel vragen stellen aan de Nederlandse Staat."

Maar volgens Ravina Shamdasani, woordvoerster van de OHCHR, OFFICE HIGH COMMISSIONER HUMAN RIGHTS
hebben onafhankelijke deskundigen als zij wel degelijk invloed.
"Net als andere VN-organen worden hun rapporten
via de officiële kanalen van de VN gepubliceerd en serieus genomen." 

Sociaal historicus

Shepherd is een sociaal historicus en doceert sinds 1988 aan de Universiteit van West-Indië op Jamaica.
Ook is ze hoofd van universitair instituut Gender en Ontwikkeling.
Ze studeerde af aan de Cambridge Universiteit in Groot-Brittannië
over slavernij en uitbuiting van mensen van Afrikaanse afkomst.
Ze publiceerde diverse boeken over slavernij."

Ivm het Sint-&-Piet onderwerp vrees ik dat haastig-verontwaardigde ijver
met Mevr Shepherd op de loop ging én dat haar opleiding als geschiedkundige haar danig in de steek liet. 

Was ze op zoek naar naambekendheid? Had ze behoefte aan zelfprofilering? Dat zou kunnen.

Wie een beetje zoekt vindt al gauw op het Net dat het zwart van Zwarte Piet roet uit de schouwen is,
dat het personage is, geen Afrikaan. Maar Mevr Shepherd is de geschiedkundige?
Duur onderzoek, Mevrouw, voor iets dat wij hier al eeuwen weten.
En dure propagandareizen voor een zaak die naast de kwestie is.

Jip & Janneke zijn ook zwart ... wat nu?

In het verlengde van wat de Jamaicaanse historica,
professor Verene Shepherd meende te hebben ontsluierd :  

                          

over het silhouet-tekenen, Fiep Westendorp zelf aan het woord :
https://www.dbnl.org/tekst/vroo012ikte01_01/vroo012ikte01_01_0001.php
tekst van Truusje Vrooland-Löb

m – EZW-10/2013, bijgewerkt & 11/2013, bijgewerkt – https://nos.nl/artikel/566398-wie-is-verene-shepherd.html , OHCHR = OFFICE HIGH COMMISSIONER HUMAN RIGHTS

‘als de goesting terugkeert vallen de oplossingen als rijpe peren uit de boom’ van P²

Om die rijpe peren op te vangen staat hier een mandje gereed,
en voor mezelf ligt er een helm naast. Een gele.
Nu is het wachten op de goesting.

Efkes afstand nemen van een onderwerp of een probleem kan helpen, misschien komt er opnieuw goesting.
In het achterhoofd komen dan celletjes in actie die de dingen herschikken en ordenen
en daarna ziet het probleem er ineens hanteerbaar uit.
Komt tijd, komt raad. Dat is het cliché. Want tijd doét niks natuurlijk,
we moeten het wel degelijk zelf allemaal bedenken en beredderen. Dank zij die hernieuwde goesting.

De overdenking is een waarheid als een koe.
Zou een koe weten dat zij symbool staat voor rake waarheden?
Zoja, dan stoort die status het dier hoegenaamd niet,
terwijl het toch een verpletterende verantwoordelijkheid is, symbool staan voor waarheden.
Persoonlijk zou ik het niet kunnen,
erkend zinnebeeld zijnde wat rustig gaan liggen herkauwen. Toch niet onder een perelaar.

m – HiH-12/2016, amper bijgewerkt want er zit een lijn in de redenering

Wat Sinterklaas heel lang gebracht heeft was een speculaas, wat chocolade en mandarijntjes.
Of misschien waren het clementinnekes, ik kan die twee niet uit elkaar houden. 

17j of 18j, op een dag had ik tijdens de les een hongertje en ik nam een zo'n oranje ding uit mijn boekentas.
Ik had nog geen partje gegeten of de leraar Nederlands stond al naast mijn stoel.
'k Had er niet aan gedacht dat het aroma van de schil zeer ver draagt,
dus hij had tot vooraan geroken dat iemand achterin efkes vitamines ging nuttigen.
Het mandarijntje moest op de hoek van de lessenaar blijven liggen tot het einde van het lesuur.

Ook toen we niet meer thuis woonden vond mijn moeder het nodig om ons in de eerste week van december
dit soort mondvoorraad te bezorgen, want wij kinderen leefden in de Wijde Wereld en het was Winter.
Daarom kregen we zo'n pakje speculoos in blinkend, knisperend cellofaan met een strikje rond
en een mandje oranje vitaminen. 

Ma was een mier die voor haar krekels zorgde.

m – HiH-12/2015, bijgewerkt -

Graag zou ik in de bloemetjes zetten: (het zijn er een paar)

De kapper van onze hoogbejaarde buurvrouw Marieke.
Om de twee weken komt hij onze buurvrouw halen met de wagen.
Marieke staat dan beneden te wachten in de gang.
De kapper is stipt op tijd,
dus lang moet Marieke daar beneden niet blijven rechtstaan.

Wanneer Marieke zijn wagen ziet voorrijden verheldert haar gelaat.
De man mag nog zo stipt zijn, Marieke staat al beneden,
zozeer kijkt ze uit naar het ritje en het bezoek aan haar kapper.

De kapper stapt uit, loopt de voortuin door, duwt onze zware voordeur open voor Marieke,
helpt Marieke het dorpeltje af, luistert samen met haar of de deur wel in het slot klikt,
biedt haar zijn arm aan, stapt met haar de voortuin uit, opent het portier van de wagen,
helpt Marieke instappen en rijdt dan behoedzaam weg met zijn broze passagierster.

De Kapper vertelde ons dat Marieke al klant is bij hen sinds de tijd van zijn vader.
Marieke heeft Deze Kapper (nu zelf opa) weten geboren worden.
En zijn kinderen en kleinkinderen dus ook.
"Dan is Marieke de mascotte van de zaak?" vroeg ik.
'Mascotte' vond hij een tamelijk oneerbiedig woord.
"Marieke is zoals familie" verbeterde hij.

Kapper brengt Marieke ook terug thuis, en dan zien wij opnieuw, in omgekeerde volgorde,
datzelfde hoffelijk ritueel, Marieke wordt geëscorteerd tot aan de lift.

De echtgenote van De Kapper krijgt geen bloemetje.
Wanneer zíj Marieke komt afhalen,
blijft ze gewoon achter het stuur zitten wachten tot Marieke
op een of andere manier erin slaagt alle hindernissen te nemen tot ze
zonder ongelukken in de passagiersstoel geraakt is.
En of Marieke na de kapbeurt veilig de voordeur bereikt wacht zij zelfs niet af.
Géén bloemetje dus voor mevrouw, enkel voor Meneer.

(We zijn streng-zuinig vandaag, zowel met bloemen als met hoofdletters.)
____

Verder: een bloemetje voor Elza, de bazin van café H.W.P in Antwerpen-Stad.

Elza brengt elke avond een kom vers gemaakte soep en twee boterhammen naar een overbuurvrouw.
Regen, wind of vriesweer, rond 17h45 steekt Elza de drukke straat over
om de soep en de boterhammen te bezorgen op de tweede verdieping aan de overkant.
De buurvrouw 'leeft en denkt' in de jaren zestig, toen een liter soep nog 6fr koste.
Elza ontvangt dus al jaren 3fr voor de dagelijkse kom soep. En een dankbare "merci kind".
Sinds we overgeschakeld zijn naar euro ontvangt Elza 10 cent.
Elza krijgt dus ook een boeket bloemen van mij. Alhoewel,
misschien heeft Elza liever een bussel prei. Of selderij. Of allebei.

Wordt voor gezorgd Elza!
____

Verder: een bloemetje voor De Man die me de weg wees in de grote kliniek.

Hij was zo vriendelijk met me mee te lopen tot ik op de afdeling materniteit was.
Daar ging ik mijn nichtje en haar fiere echtgenoot gelukwensen met hun nieuweling op deze planeet.
"Hebt u hier een dochter, Meneer, of een schoondochter?" vroeg ik aan die vriendelijke man.
"Een dochter van 24, Mevrouw."
"Proficiat, Meneer, haar eerste kind?"
"Mijn dochter ligt op oncologie Mevrouw."
"Excuseer, Meneer, ik dacht..."
"Graag gedaan" zei hij, en keerde terug naar de lift.

Ik keek hem na... Dappere Vader.
Zijn dochter zo jong, zo ziek, en toch had hij me naar de afdeling 'nieuw leven' begeleid?
Als ik het kon zou ik voor hen bidden, bloemen zijn niet voldoende.
____

Verder: Aan alle mensen die me de afgelopen jaren hielpen,
ik had U toen-en-dan duidelijker moeten zeggen : "DANK U".

Duidelijk 'dank u' zeggen, niet zomaar iets mompelen van bedankt, dat was toen een voornemen
en ik heb me daar sindsdien zo goed mogelijk aan gehouden, hoop ik.
In alle talen die ik ken, inclusief lichaamstaal.
Het is een grondmotief geworden: snel door intonatie, blik en glimlach
laten horen dat ik het meen. Soms snel, omdat de situatie dat vraagt.

En sinds 2009 let ik er nóg beter op. De holle, formele beleefdheidsformules die we zo
vaak horen (én lezen) probeer ik bewust te vermijden.
Omdat een gemeend 'dank u' zoveel belangrijker is in de wisselwerking tussen mensen
dan het hol, formeel bedankje.

m – EZW-02/2004, HiH-04/2015, 12/2016- bijgewerkt

Gobikamelen in wintervacht : niet echt aaibare knuffeldieren maar hun wol is wel topmateriaal.

       
In de winter van 2002 hebben LM en ik onszelf een Gobi dekbed cadeau gedaan.
Zo’n dekbed is gevuld met Gobiwol van de langharige Gobikamelen uit de Gobiwoestijn in Mongobië Mongolië,
vlak onder Siberië.
Die dieren verdragen in de winter temperaturen tot -40°C.
In de zomer hebben ze hun winterwol niet nodig. Daar maken de mensen van Mongolië dan nuttige dingen mee
zoals dekbedden voor koukleumen over de hele wereld en in Ekeren.

Het dekbed is een lap van 2m60 breed. Groot genoeg om met twee de nacht onder door te brengen.
Toen we het pas hadden wou ik weten of het waar was, dat van die wol.
LM was wakker en stond op, en ik bleef liggen want ik wou die Gobi uitproberen.
Het was hier geen -40° natuurlijk, maar ik wou toch dat hij de terrasdeur open zette. Wijd open.
Ik zou blijven liggen onder de Gobi om te testen wat en hoe, want het sneeuwde.
Dat leek me koud genoeg.
Ik nam een boek, draaide me op mijn buik en trok de Gobi over mijn hoofd.
LM verliet de kamer en had hoorbaar bedenkingen bij mijn test.

Het werd stil. Het werd kouder in de kamer. Dat voelde ik aan mijn neus.
Ik trok de Gobi nog wat verder over mijn hoofd, tot hij afhing als een capuchon.
Mijn neus bleef fris, maar werd niet koud. Verder bleef ik gewoon warm.
Tenen, vingers, oren, alles oké onder de Gobi-tent.

Het was zo stil dat ik af en toe eens keek of het nog sneeuwde.
Jawel, in alle stilte sneeuwde het feestelijk verder. Veel.
En na een tijdje rook ik het.
De geur van sneeuw.
Heel fijn, heel subtiel, maar wel aanwezig.
Ik stopte met lezen want die geur was een openbaring.
Ik schoof het boek opzij en legde mijn hoofd op het kussen.
Zo'n frêle geur, daar moet men van genieten wanneer die zich aandient.
En ik viel weer in slaap van pure gelukzaligheid.

De prozaïsche ziel vroeg achteraf of het rook als water, want sneeuw is toch maar wat bevroren water?
Neje! Vallende sneeuw ruikt als vallende sneeuw.

-----

Met Oudejaar lag er 's avonds een doosje naast mijn bord,
L'Eau d'Issey van Miyake, een heel subtiel parfum. Mijn hart smolt.
Het is niet de geur van vallende sneeuw,
maar het is de beste benadering die een neus kan bedenken.

Veel later las ik de ontstaansgeschiedenis van dat parfum.
Iets met calone, watermeloenen. Dat heb ik hem niet verteld.
Als watermeloenen uit de lucht zouden vallen
dan is dat geen milde witte bui maar een rood bombardement.
Dat beeld klopte niet met al het voorgaande.

m – HiH-12/2016 - bijgewerkt

Gisterenvoormiddag zaten LM en ik hier in het bureautje te palaveren en
in de verte, in de straat die we vroeger niet konden zien omdat er ooit bomen stonden,
zag ik de Sint lopen. Met achter hem Zwarte Piet. Nog een echte ZwP.

- Kijk! de Sint! riep ik.
Toen LM zich omdraaide om uit het raam te kijken
waren de heilige man en zijn assistent uit het zicht verdwenen.
LM vindt het kind in mij nog af en toe charmant, maar niet zomaar tijdens
zijn monoloog over zijn treurnis omdat in de Formule 1 zijn favoriet gestopt is als piloot.

- En toch liepen ze daar! Kijk! Nu weer!

De Sint was blijkbaar iets in de auto vergeten en samen met Piet stonden ze daar iets aan te doen.

- Blijf kijken! dwong ik LM.

Want een favoriet in de autokoers of niet, dit hier ging over
de goedheilige man Nicolaas. En die is van een gans Andere Orde.

ZwP nam uit de auto wat nog nodig was en de Sint volgde hem weer naar het adres van zojuist.
Toen ik hem van hier uit tussen twee geparkeerde wagens zag langslopen
zag ik weer die flits van wit-en-rood in het lang. Dat liegt toch niet? En dan die mijter.
Eerlijk gezegd, 'k denk dat LM een beetje sjaloes is dat ik als eerste de Sint gezien heb en niet hij.

m – HiH-12/2016, herzien – nog zes keer slapen

iemand heeft nog géén Canvas-profiel aangemaakt?
Wat een ellende! Toen ik het las verslikte ik mij van puur ongeloof.

Sinds januari vorig jaar vraagt de VRT om een profiel aanmaken.
Waarschijnlijk moeten onze profielen dienen voor hun statistieken, 't is dus een formaliteit,
ze vragen geen familiegeheimen of pincodes. Enkel het geboortejaar en de postcode, de gebruikelijke rimram dus.
Waarschijnlijk heeft het iets te maken met de regio en de leeftijdsgroepen van de kijkers.
Dat willen ze in kaart brengen. Meer is het niet.

Bij een eerste bezoek meldt men zich als "nieuwe gebruiker".
Vanaf dan, en alle volgende keren, volstaat het de link naar het Winteruur-gesprek aan te klikken.
Heel die procedure ben ik toen vlot doorgekomen en ik heb ze nog eens getest op LM.
Zoals ik heeft LM dat inschrijven toen overleefd en zonder letsels doorlopen.

Vervolgens stuurt de VRT u een mail met daarin een linkje om uw profiel te activeren.
Linkje aanklikken. Klaar, uw profiel is actief.
Vanaf nu werkt op het blog de link naar het Winteruur-gesprek vanzelf, gewoon aanklikken.
Probeer maar : https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a17/ ~ 09min50
Voor ondertiteling rechts onderaan het schermpje de =-knop aanklikken.

Buiten Winteruur op Canvas biedt uw nieuw verworven profiel toegang tot veel andere
VRT-programma’s, namelijk de programma's die ge niet kunnen kijken hebt omdat bvb
een huisgenoot de afstandsbediening gegijzeld hield & houdt. Waaruit volgt :
laat-u-niet-beknotten, maak dat profiel aan.

Ivm Wim Helsen : hij haalt graag clownerijen uit, maar als interviewer is hij integer.

Die man heeft een enerzijds en een anderzijds of meer zijden, hij is veelzijdig.
Dit is het vierde seizoen dat ik bekijk en documenteer en Helsen manipuleert de studiogast niet.
Laat u aub niets wijsmaken. En of hij 'theatraal' is?
We zijn al een tijdje meerderjarig hé? Wel, als meerderjarig zelfstandig denkend persoon
kijkt & oordeelt men zélf. En nu kan dat, dank zij uw profieltje én het kan op een tijdstip dat het u schikt.
Het VRT-profiel en de computer ontvoogden ons van de afstandsbediening.

Eerlijk gezegd had ik nooit gedacht dat ik bovenstaande lijnen zou schrijven.

de rest van mijn pleidooi

Soms denk ik dat Helsen ergens een schuifschakelaar heeft zitten
waarmee hij naar zijn zevenjarige ik glijdt en dan moeiteloos weer terug komt.
Een beetje kinderlijk, een beetje 'onnozel'. Misschien is het een pose,
maar dan is ze heel goed gebracht want hij komt me als oprecht over.
Candeur, is het woord dat me te binnen schiet wanneer ik hem onwennig zie worden.

Winteruur vind ik een heel geschikt programma.
Over woorden en tekst in kleine hapjes om te proeven van een stroming of een oeuvre.
Helemaal mijn meug, die kleine hapjes.
Het oeuvre van een kunstschilder bekijkt men ook per werk, per stuk. Eén hapje per keer.

randinformatie

Wanneer ik met de teksten van de studiogasten bezig ben, raak ikzelf de tover kwijt.
Een paar keren de gebrachte tekst herlezen, het origineel ergens zien te vinden,
want de versie die Canvas geeft is soms niet volledig,
randinformatie erbij halen, opzoeken of die klopt (de jaartallen & de namen soms!),
kopiëren, plakken, de opmaak op 't blog in het oog houden, het geheel nakijken …
Het filmpje een tweede keer bekijken (een verplichte dubbel, voor mezelf).
Hopen dat ergens een kernzin uitspringt als Canvas die niet geeft in de inleiding.
Eventueel een derde keer kijken.
Gaandeweg wordt de aflevering triviaal. Het wordt banaal materiaal, zo ’s morgens vroeg in wintertijd.
Het gedoe wordt puur redactioneel werk, maken dat ik het verzonden krijg en klaar.
Als ik nu eens enkel de Canvas-link inzond, zou dat niet gemakkelijker zijn?

En dan plots zie ik het weer: ik serveer graag te lezen.
Dat beetje afwerking moet erbij : een blaadje illustratie, een paar snippers informatie, een schijfje documentatie.
Leeshapjes! Natuurlijk! Natúúrlijk is al dat nachtelijk gedoe geen verloren moeite.

maar nog altijd geen profiel aangemaakt?

De 75 afleveringen van vorig winterseizoen zijn dus ergens wél verloren moeite geweest omdat …
omdat de huisgenoot wegzapt bij het gezicht van Wim Helsen en bij voorbaat voorbijgaat aan
het stuk tekst, aan de mogelijke inhoud van het programma.

En zo ook voor de 18 afleveringen van dit seizoen?
Als meerderjarig en zelfstandig denkend persoon kijkt & oordeelt men zélf.
Waarom u laten beknotten? Kom, maak nu dat profiel maar aan.

tota tua,
m

een spiegel tegen het alleen zijn
         
                         -van zijn blog geplukt-

            een spiegel in de kamer
            waar iedereen in kijkt
            je ziet je evenbeeld
            je voelt je dan eenzamer
            het is of het dan lijkt
            dat je je niet verveelt

                                             big ietie 
                                     16/11/2016

Wow! Dat is een heel rake schets. Mijn hoed af.

" je ziet je evenbeeld   je voelt je dan eenzamer
het is of het dan lijkt   dat je je niet verveelt "

Dat deed me denken aan De Spiegel (1989) van Carmiggelt.
Dat stukje gaat ongeveer over hetzelfde – een spiegel tegen de eenzaamheid,
of tegen het alleen zijn,
een spiegel om daarin een beetje beweging te zien, al is het de eigen beweging.
Op het Net vind ik de tekst niet terug.
Gelukkig werd deze monoloog verfilmd.
Martine Bijl brengt een verhaal van een tippelaarster, over haar onvermogen om alleen te zijn.
Daardoor papt ze aan met de meest foute mannen, oa met een psychopaat.

Ze vertelt over de 51 dagen die ze moest uitzitten in de gevangenis wegens tippelen.
Ze had de proces-verbalen weggemoffeld.
In de cel had ze een kleine spiegel op haar tafeltje gezet.
Tijdens het eten zag ze in dat spiegeltje haar handen bewegen.
Zo had ze even de illusie dat er iemand mee aan tafel zat.
"het is of dat het lijkt dat je je niet verveelt" deed me daaraan denken.
Het spiegeltje werd haar afgenomen.

Wat het filmpje volgens mij zo pakkend maakt is dat het personage niet klaagt of jammert.
Met rustige stem doet ze relaas, vertelt ze wat er gebeurd is.

De kronkelpaden van een leven, minimalistisch beschreven door Carmiggelt en
zonder smuk vertolkt door Martine Bijl, een meesterlijke combinatie.

                                         

klank voldoende luid zetten voor De Spiegel, met een inleidinkje van Carmiggelt zelf:
https://www.youtube.com/watch?v=5AFaHci28ec 
06min33

Ja, strikt genomen is het geen monoloog, de tegenspeelster van Bijl is Henny Orri, ooit wereldberoemd in Nederland.

m– HiH-11/2016, bijgewerkt – van https://blog.seniorennet.be/tjenneke/archief.php?startdatum=1477954800&stopdatum=1480546800

Werk af waar je mee bezig bent, voor je aan iets nieuws begint,
want je zet best maar één stap per keer. van P²

Bij mij lukt dat niet. Langs geen kanten. Toch niet als het over schrijven gaat.

Er komt een idee binnenwaaien, ik geef het een werktitel + een zoekterm voor het archiefje,
ik zet een paar lijnen als staketsel en ik sla het ding op in de map 'in de maak'.
Daar blijft het idee liggen rijpen tot ik er verder kan of wil aan werken.
Of tot wanneer ik het nodig heb.

Teksten één voor één afwerken, volledig uitschrijven, het zou me gewoon niet lukken.
Langs geen kanten. Zonder mijn map 'in de maak' kan ik niet.
Daarin zitten teksten in verschillende stadia van voltooiing,
zoals werkstukken in een atelier liggen of hangen.

        Bij sommige stukken moet de lijm drogen, bij andere moet de vernis uitharden.
        Ondertussen doet men verder met iets anders,
        ofwel met een definitieve afwerking, ofwel zet men iets nieuws op poten.

Zo gaat dat hier met teksten ook. Eén stap tegelijk, ja, maar de richtingen kies ik niet zelf.
Die worden bepaald door de teksten zelf,
door de opgaven die komen aanwaaien, én door de correspondentie.
Soms gaat correspondentie plots voor en moet al het andere wijken en wachten.
Teksten, mails, het heeft allemaal zijn tijd nodig.

Gelukkig is er LM.
Hij doet graag de boodschappen en hij kookt graag.
En wie ben ik om hem dat genoegen te ontzeggen ...

m – HiH-11/2016, bijgewerkt

Het zal in 1999 geweest zijn. Nicky & ik hadden elke dag van 18h tot 19h service in de bar.
Happy hour. Dat bestond toen nog. Onder het toeziend oog van de capt hemzelve, natuurlijk.

Het was het uur van de straffe verhalen. Over andere schepen. Nooit over het eigen schip.
Verhalen zijn lijk fruit. Verhalen moeten eerst omvang en kleur krijgen eer ze
plukrijp zijn en dan pas kunnen ze geserveerd worden.
De sterke verhalen over andere schepen hadden dat proces al doorgemaakt.
Er werd al eens gelachen tussen 18h en 19h.
Soms gingen de verhalen over situaties. Soms gingen de verhalen over notoire figuren,
mensen die met de jaren levende legendes geworden waren, door hun aard en hun karakter.

Op een keer ging het over Chef LdG.
Hij is West-Vlaming en de West-Vlamingen
hebben binnen de koopvaardij dezelfde reputatie als de Ardennezen :
harde werkers maar eigenzinnig. Zeer eigenzinnig.
LM en ik hebben een keer of drie gevaren met Chef LdG en terwijl iedereen, zelfs capt DM,
op zijn hoede was voor die man, slibberde ik overal door, ik deed alsof ik zijn humeurschokken niet merkte.
'k Zorgde er wel voor dat LM zijn typwerk ruim intijds en correct werd afgeleverd.
En met ruim intijds bedoel ik 12 hrs op voorhand.
Harde werkers gelijk LdG appreciëren dat soort dingen.

-----
Eigenaardig hoe ik, ook in de pre-LM periode in de smaak viel bij grote, struise, buikige gradés.
Mogelijk omdat ik er zo belachelijk onschadelijk uitzie. 'Elk nadeel hep se voordeel'.
Waarschijnlijk kon ik hen amuseren omdat ik niet tot hun departement hoorde.
Met die kleine kakkerlak van de pantry kon men al eens babbelen en lachen.
Iemand van hun eigen departement had zich zoveel gegoochel niet moeten veroorloven.
In een vorig leven ben ik mogelijk nar geweest.
-----

Later, toen ik LM vergezelde en geen bemanningslid meer mocht zijn,
enkel scheepsgezel, werd ik een titske voorzichtiger met dat soort evenwichtsoefeningetjes.
Bon.
Chef Laurent, de baas van LM, was dus ook zo'n zwaargewicht dat me wel goed kon verdragen.
Plezierige momenten mee meegemaakt. Hij lachte nooit voluit. Hij keek weg en trok eens met de mondhoeken.
'Klein spook', dacht hij dan, of zoiets. Het was zo ongeveer de nonkel-nichtje relatie.

En op die avond, aan de bar op dat ander schip, ging het gesprek over hem.
Het ene verhaal bracht het andere mee.
Chef Laurent was al van veterane leeftijd, dus ieder van de aanwezigen
had wel eens met hem gevaren of had verhalen over hem gehoord.
Iemand wist te vertellen dat hij ongeveer met pensioen ging.

Na het zoveelste lachsalvo gaf de captain teken dat het tijd werd om aan tafel te gaan.
Tijdens het afruimen zei ik met een zucht vol nostalgie :
"Ach ja … Tonton Laurent …"
Er viel een loden stilte en de gezichten bevroren waar ik bij stond.
"Is LdG uw nónkel?"
Ik keek op en zag wat mijn zucht had aangericht.
Ontsteltenis : als zij het nichtje is van LdG dan gaat ze hem dit alles vertellen !
"Eh, nee, ik ben geen nichtje, ik noem hem nu maar efkes zo omdat hij en ik eigenlijk …"

Maar niemand geloofde me nog. Ze vonden me het eerste half uur aan tafel zelfs
een beetje een onderkruipster, omdat ik verzwegen had dat LdG mijn nonkel was.
Maar LdG wás helemaal niet mijn nonkel. Niks geen familiebanden.
Ik had het woord tonton (ome, nonkel) enkel gebruikt om aan te geven
dat die bullebak mij soms kon verdragen. Dat was alles.
Een toffe kaptein wordt soms papasan genoemd,
awel, een toffe chef noem ik tonton … meer is dat niet.

Pas bij het dessert was het min of meer uitgeklaard.
Al bleven de meningen verdeeld of chef LdG wel 'nen toffe' kon genoemd worden.
Tja.
Het leven aan boord heeft zo zijn momentjes.

m - HiH-06/2015, bijgewerkt

te gast bij Wim Helsen, Stefan Brijs met
De tuinman en de Koningin - Ramón J. Sender

In de winter van 1936 was ik met mijn broer Manuel op everzwijnenjacht in Aragón.
We waren te paard en spraken over de politiek.
'Als de fascisten in opstand komen en winnen,' zei hij, 'schieten ze van ons beiden mij het eerst dood.'
Hij zei het glimlachend, zoals men al te ernstige dingen wel meer zegt. Kort daarop
brak de burgeroorlog uit en de fascisten behaalden de overwinning in de provinciehoofdstad waar hij burgemeester was.
Er kwamen twee politieagenten bij hem thuis. Ze zeiden: 'We hebben opdracht u te arresteren.
U moet weggaan, we zullen zeggen dat we u niet gevonden hebben.'
Mijn broer Manuel antwoordde: 'Ik heb geen reden om te vluchten. Ik ga niet. Jullie kunnen me arresteren als jullie willen.'
Zijn auto stond met benzine gevuld in de garage en vijftig mijl verder lag de Franse grens. […]
Mijn broer vond het edeler te blijven en het gevaar onder de ogen te zien met zijn rustige glimlach van 'honnête homme'.
Een week later werd hij zonder vorm van proces doodgeschoten.

 

De knop voor de ondertiteling staat onderaan rechts, de =-knop.
Brijs in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a18/ 
10min20

Over Stefan Brijs : http://www.stefanbrijs.be/biografie/ , https://nl.wikipedia.org/wiki/Stefan_Brijs 
Over Ramón José Sender Garcés : https://en.wikipedia.org/wiki/Ram%C3%B3n_J._Sender, weinig te vinden op google