Archief

tranen op bestelling, actrices & tranen

Zodra het scenario het voorschrijft : ze tranen.
Wanneer de regisseur het vraagt : ze tranen.
De soap deint van de ene tragedie naar de andere, per seizoen zijn er liters tranen nodig. 

Er kan veel met een mengsel van water en glycerine.
Het product is ook via internet te koop.
Daarmee maken de mensen van de grime zweetdruppels en vooral de vele tranen. 

Maar échte tranen op bestelling. Hoe doen de dames actrices dat?
Marleen Merckx is daarin zo bedreven dat het haar al een imitatie door Ella Leyers opleverde.  

Een parodie op tragedie, klank aanzetten :
https://www.youtube.com/watch?v=WCV2mtcVefU  
03min23 

m – HiH-03/2016, bijgewerkt 

Een beiaard …
Ik zal het geen getingel noemen. Dat is voor een klokkenspel.
Dit waren volwassen bronzen klokken. Veel.
En bij momenten : veel tegelijk. Daar zat ik dan.
Drie maanden onder de toren van de kathedraal.

Ergens in de jaren '70 logeerde ik tijdens de zomermaanden in Antwerpen.
In de Reyndersstraat. Op een scheutje van de kathedraal.
Toen nog Brusselaarster zijnde wist ik niet dat er tijdens de zomermaanden, in het toeristenseizoen,
beiaardconcerten gegeven werden.

        Wegens restauratiewerken aan de toren (2019-2020)
        speelt de beiaard niet meer sinds april dit jaar.

In mijn herinnering was hij er elke dag, drie maal per dag.
's Morgens, 's middags en 's avonds.
Of het werkelijk zo was weet ik niet meer, maar zo leek het toen.

'k Zat op een derde verdieping en had het kot ter beschikking tot einde augustus
om een project af te werken.
Op een afstand van de toren en op drie hoog tussen de achtergevels
galmde de beiaard erger dan beneden op de Handschoenmarkt of op de Groenplaats.
En het repertoire!
Ik heb daar toen de Toccata & Fuga van Bach horen vermassacreren.
Om van te schreien.
En klokken blijven nagalmen.

Voor wie de moed heeft, klank niet te luid zetten :
http://www.youtube.com/watch?v=syyXjQGZCpw
10min08
Laat ge weten of gij dit gedoe tot het einde hebt kunnen uithoren? Ik niet.

Begin deze lente was ik in de stad en het was alsof ik die kakofonie opnieuw hoorde.
Ondertussen woon ik al 20+ jaren in Antwerpen en gelukkig ken ik nu
de juiste schuiloorden tegen die pollutie van het auditief decor.

m – EZW-06/2012, HiH-08/2016, bijgewerkt – kan een beiaard vals klinken ? JA : http://www.beiaard.be/faq.htm#instr2

de afwezige vaderen ~ I / III

Het was 2000 en we waren al een tijdje een oceaan aan het oversteken.
Twee oceanen, de Indische en de Atlantische,
we moesten met een lading uit de Perzische Golf naar LOOP (Louisiana Offshore Oil Port, USA)
met een VLCC, very large crude carrier, dus  te groot om door Suez te gaan.
Daarom moesten we rond de Kaap.

Met mailverkeer met thuis stond nog niet op punt en veel ander nieuws was er niet.
Na verloop van tijd komen dan de gekste gespreksonderwerpen aan bod.
Dat verschijnsel heeft een naam, iets met incrowd, of zo.

Het was middag.
Aan tafel éét LM, hij zit niet te converseren.
Middaguur betekent voor hem : eten en mogelijk daarna nog 20 minuten gaan liggen.
Krachten herstellen, want er moet nog een ganse namiddag gewerkt worden.
Om 12h55 een mok koffie, een frisse overall en dan naar beneden, naar de machineruimte.
Dat is de planning van 12h tot 13h : eten-rusten-koffie. 1-2-3.
En geen gez*ik aan zijn hoofd. Dat is punt 4 !
Mijn taak was er op toe te zien dat het middagprogramma naar wens verliep.

Voor de mensen die een andere dagindeling hebben, de mensen die wacht lopen (08-12 / 12-04 / 04-08)
ziet het middaguur er anders uit natuurlijk,
12-04 is al op de brug en de twee anderen zijn aan het uitbollen.

Voor zijn propere overall en de koffie kon ik garant staan, voor de rest helaas niet.
Meestal viel het mee hoor. Aan de tafel van de officieren
waren nog andere mensen dagman, daar at men 's middags in stilte.

Helaas kwam dit schip van een Chinese eigenaar en de inrichting van de mess was anders.
Niet geschikt voor de Belgische hiërarchie-gebruiken aan boord.
Er was ook geen gastentafel.
Door die schikking en mee door de afmetingen van de tafels
kwamen LM en ik aan de tafel van de kaptein te zitten.

Met die eerste kaptein hadden we niet echt geluk.
Sommige dagen moest ik LM werkelijk afschermen opdat hij rustig zou kunnen eten.
Zelf hield hij zich Oost-Indisch doof.
De sociale geplogenheden van het middagwereldje rondom hem liet hij aan mij over.
Al doende bracht ik mijn assortiment beleefde glimlachjes opnieuw in praktijk.

Op een keer ging het over opvoeding van kinderen.
Oja, dacht ik, wat zijn wij daar allemaal goed in, ver van huis in het midden van een oceaan …
LM dacht niks, hij hoorde zelfs niet waarover het ging.

Het gesprek viel stil.
De Chef of de Kaptein, iemand vroeg wat ik er van dacht, van een of ander opvoedkundig principe.
Tja, als men mij rechtstreeks aanspreekt zal ik een antwoord moeten produceren zeker?

Waarom vraagt u dat aan mij, wij hebben geen kinderen, zei ik in een poging om me op de vlakte te houden.
Gij zijt een vrouw, was het antwoord.
Dat antwoord vond ik zo dwaas dat ik hem ook dwaas vond en de twee anderen er bij.
Iemand met eierstokken heeft automatisch een kijk op opvoedkunde ?
En mensen met testikels hebben die kijk … niét ?  

Ik produceerde een lachje en zei dat wij met ons vijven toch niet echt
het gezelschap waren voor gesprekken over opvoedkunde,
LM en ik, een koppel zonder kinderen, plus drie afwezige vaders !
Want dat zijn zeemannen, afwezige vaders. Zes maanden op de twaalf afwezig.
Begaan met hun kroost en de centen liggen er elke maand, maar wel afwezig.

Aan de stilte te horen was ik misschien wat ver gegaan, maar goed,
theoriekes zitten verkondigen alsof het doordachte meningen waren,
dat ging míj efkes te ver.

En zo konden we intijds van tafel, LM kon 20 minuten gaan liggen en daarna was er koffie.

m – HiH-08/2016 - het leven aan boord heeft zo mijn momentjes

in vogelvlucht

'k Stelde mijn Ma (toen 84) voor om in het centrum van het dorp
iets te gaan drinken of een coupe ijs eten. Ze vroeg of het ver was. 

"Wel, met de auto moeten we door die en die straten want
de kortste weg is eigenlijk een enkelrichtingsstraat."
Ik zag haar bedenkelijk kijken.
'k Gooide er snel achter:
"Te voet is het gewoon rechtdoor en dan de hoek om."
Ze bleef bedenkelijk kijken.

'k Deed een laatste poging:
"In vogelvlucht is het maar 200 meter hoor…"
"Awel, zó zullen we het dan doen" zei ze. 
Haar manier om te zeggen dat ze geen zin had in ijs. 

m – EZ-07/2012, HiH-05/2017, bijgewerkt - 

wat had ik weer aangericht ...

Tina en ik stonden in Ekeren te wachten op iemand die ons met de wagen zou oppikken.
We stonden op de stoep bij een hoekhuis aan de rand van de dorpskern.
Mijn zus woonde toen nog in het centrum van Brussel.

- Dat vind ik hier zo tof, zei Tina, dat zoveel huizen tuinen hebben.   
  Ze staan in levendige straten en toch hebben ze voldoende tuin. Neem nu dit huis …
- Die tuin heeft ze nodig ook, zei ik, er zijn drie kinderen.
- Kent gij de mensen die hier wonen?

Nee, maar ik had er al wel een verhaal bij verzonnen.
Omdat ik er vier keer per week langs liep en ik had het koppel de voorbije jaren zien evolueren.
Het verhaal was nog niet geschreven, maar het zat al wel gereed.
Tina wou het horen, dat kortte het wachten op ons vervoer.

Een jaar of zes, zeven tevoren was daar een jong koppel komen wonen. Er kwam een kind.
En een tweede. En een derde. Na het tweede werd ze voltijds thuis-moeder.
Misschien vandaar het derde, een mens is dan tóch thuis …

Terwijl zij open bloeide en rozig en voller werd, werd hij spichtig,
hij ging gebogen lopen en zag lichtjes grauw. Als iemand die te weinig daglicht krijgt.
In de tuin moest hij niet meer werken, dat deed zijn schoonvader nu.
Andere taken ook, ook schoonvader.
Zijn schoonmoeder kwam helpen in de huishouding
en na een dag poetsen of strijken en wieden en spitten bleven ze natuurlijk eten ook.
Had zijn gezin hem eigenlijk nog nodig? Behalve als kostwinner dan.
Zijn vrouw had haar kinderen,
zijn schoonouders hadden hun kleinkinderen. Iedereen was tevreden.

Ik denk …, ik denk dat haar kinderwens hun huwelijk overwoekerd heeft, zei ik.
Zij woont met haar nestdrang op een roos wolkje,
en ik kan me voorstellen hij zijn rust bij iemand anders zoekt. En vindt.

Dat was het verhaal dat ik verzonnen had en vertelde om het wachten te korten.

En toen zag ik
hoe het raampje van het toilet langzaam dicht ging en
hoe het zeer zachtjes in het slot geklikt werd door een vrouwenhand.

Wat had ik weer aangericht, met mijn gefantaseer …

m – HiH-08/2016, bijgewerkt -   

verwarring tussen de woorden neuken en sneuken (W-VL) = snoepen, smullen, smikkelen, sneukelen

woensdag is pannekoekendag ~ van CC

‘k Weet niet of dit al eens vertelde,
maar dat verhaal van kinderen die grote-mensen-moppen doorvertellen,
deed mij denken aan die dag dat ik door de grond zakte van schaamte. 

De grootmoeder van mijn man lag in het ziekenhuis met een zware hersenschudding.
Uiterlijk leek er niks aan de hand, maar ze ratelde maar heel de dag door : zo vaak en
zo ‘om het even wat’, dat de verpleegsters gewoonlijk lachend haar kamer uit kwamen. 

Zo ook die woensdag, toen ik haar met mijn jongste (5 jaar oud) ging bezoeken. 
Ze vertelde weer een mop : 

                   De vader van Jantje had de gewoonte op woensdagavond de bloementjes buiten te zetten. 
                   Zijn vrouw was dat beu, en stuurde hun zoontje mee . 
                   Vader stond daar dan, samen met een toogvriend én zijn zoontje, in het glazen straatje. 
                   Hij zei tegen zijn maat : “Kom, we gaan neuken en we laten de  kleine buiten staan.”
                   Ze konden het kind niet mee naar binnen nemen, daarom vertelden ze hem
                   dat ze iets te regelen hadden, en dat hij buiten moest wachten tot ze terug waren. 

                   Een hoertje van de bar rechtover zag dat kind alleen in die straat, en had compassie, 
                   want het werd fris buiten. Ze vroeg het ventje of hij binnen wou wachten op zijn papa. 
                   Ze waren net pannekoeken aan het eten en hij mocht er zoveel eten als hij wou.
                   Toen de vader zijn zoontje zag buitenkomen vroeg hij wat hij daarbinnen gedaan had!
                   “Ik ben ook gaan neuken: de eerste vijf waren goed warm, maar de zesde was te heet.” 

Tot daar de mop die mijne kleine in de kliniek hoorde vertellen door zijn overgrootmoeder.
 
We gaan naar huis, en gewoonlijk is het druk in de hoofdstraat.
Iedere woensdagavond was het bij ons pannekoekendag .
Zegt mijn kleine plots : “Mama, het is woensdag hé” ... Ja  .... “ We gaan straks neuken hé !”
Een half dozijn mensen draaide zich om. Plezant hoor.

Vele jaren later vertelde ik over die woordverwarring aan onze jongste, toen zelf al vader, en zijn reactie was “Oei !”
Hij vroeg zich af welke woordengoochels  van zíjn kinderen hem te wachten stonden.

CC - 09/2018 & m- 08/2019, bijgewerkt - sneuken = snoepen , zie ook: sneukelare, sneuk , sneukelen = snoepen, smullen, smikkelen
http://www.vlaamswoordenboek.be/definities/term/sneukelen 

Mijn nieuwe passer
past niet in mijn passerdoos
omdat ik een passer koos
die te groot was
voor mijn oude passerdoos

Nu ligt er al dagenlang
een passende vraag
op mijn pas geopereerde maag
koop ik een andere passer
die past in mijn oude passerdoos
of had je liever dat ik koos
voor een passende passerdoos.

Majumau

Wat wasser ?
Plots zo heel passioneel
over een passer en over een doos ...
Wat wasserloos ? 

m – HiH-08/2015, bijgewerkt    

het duo Ruth en Eve Oosterman, Canada ~ 
een samenwerking tussen moeder en dochter (toen 2j)

 van 't Net   

Ruth's devies is : deel uw passies met de volgende generatie.
En Eve doet daar graag aan mee. Eve begint en daarop bouwt Ruth verder. 

Bovenstaand werk heet de Droom van de Boekenwurm. Op het einde wordt duidelijk waarom.
In de droom worden geen bomen meer omgehakt om boeken te drukken want
de boeken groeien rechtstreeks uit de boom.
klank zacht houden
https://www.youtube.com/watch?v=N253Hph2xNA 
01min08 

Nu de omgekeerde werkwijze : eerst Ruth, dan pas Eve. En Ruth werkt verder af.

         

        De uitleg van kleine Eve : "Mr Giraffe heeft blauwbessen gegeten
        en dan ging hij zeepbellen blazen en de zeepbellen waren blauw."  

Maar dat hadden wij al begrepen hé. 
Ter info : na een schildersessie moet Eve in bad en na het eten van blauwe bessen eigenlijk ook.

                                

m – HiH-08/2015, voor FIV - http://themischievousmommy.blogspot.be/2014/09/mr-blueberry-giraffe.html, http://themischievousmommy.blogspot.com/2014/09/thank-you.html 

Shakespeare ~ Laurence Olivier ~ Peter Sellers ~ The Beatles (in die volgorde)

Eén van de voordelen van slecht slapen is dat men 's nachts interessante documentaires tegenkomt op TV.
Afgelopen week zag ik een carrièreoverzicht van George Martin, de vijfde Beatle, de producer van al hun platen, -1.

In 1955, zomaar een gewone dag, wat liept ge dan te doen. In welke fase van uw leven waart ge dan?

Zelf werd ik toen drie. De eerste helft van het jaar '55 was er een zusje op komst,
vanaf de tweede helft van het jaar was ik grote zus en slopen de taken mijn leven binnen.
Van The Beatles was nog geen sprake, John en Ringo waren 15j
en George en Paul liepen waarschijnlijk nog in korte broek.

De buitenwereld beperkte zich tot de kleuterschool, het park en de weg heen- en terug.
Van veel interessante dingen had ik toen geen notie. Zo wist ik niet
dat Laurence Olivier dat jaar schitterde als Richard III in een film waarvan hij
de regisseur, én de producer én de hoofdacteur was. Een ambitieuze onderneming.
De rol zou hem een Oscarnominatie opleveren.  En ook :
'de film heeft waarschijnlijk meer gedaan om Shakespeare terug tot bij het publiek te brengen dan enig ander project'.
                            Sir Laurence Olivier  foto van 't Net

Laurence Olivier 1955: Richard III, "Now Is the Winter of Our Discontent", de openingsscène.
Ge moet niet het hele fragment uitkijken hoor,
'k zet het hier enkel om de setting te tonen en de intonatie & interpretatie van Laurence Olivier.
https://www.youtube.com/watch?v=jmWtynh2Xwc
04min30 

Of die stijl van vertolken vandaag nog zou kunnen, daar heb ik geen idee van.
In elk geval, toen in 1955 waren misschien al een aantal jonge wolven rond de interpretatie aan het cirkelen,
om er iets mee te 'doen'. Peter Sellers was toen 30. (Yep, dié Peter Sellers)

In 1965, waren we met drie. Laura 6j, Tina 10j en ik 13j. We staken alle drie boven de tafel uit,
de wereld was al wat ruimer. En er waren de Beatles.
klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=zx2TFk0vh1I
02min34

John & Ringo waren 25j en de twee anderen gedroegen zich navenant.
Peter Sellers was toen 40j en had iets beet dat bruikbaar was.
Hij zou een liedjestekst brengen als monoloog. Moet kunnen, denkt men dan,
van het podium naar de scène, van gezongen naar voorgedragen. Omgekeerd bestaat toch ook!

En de dag na de documentaire over George Martin heb ik dat curiosum van Sellers opgezocht.
En hoe meer ik erover te weten kwam, hoe meer ik onder de indruk raakte.
Dit was niet zomaar een speriebonen-grapje, dit was ernstig humoristisch werk.

Van Lennon & McCartney, de stukken tekst die Sellers gebruikt heeft :

         It has been a hard day's night, and I have been working like a dog
         It's been a hard day's night, I should be sleeping like a log
         But when I get home to you, I find the things that you do
         Will make me feel alright

         You know I work all day to get you money to buy you things
         And it's worth it just to hear you say you'll to give me everything
         That's why I love to come home, ‘cause when I get you alone
         You know I feel OK

         When I'm home everything seems to be right
         When I'm home feeling you holding me tight, tight

         It's been a hard day's night, and I been working like a dog
         It's been a hard day's night, I should be sleeping like a log
         But when I get home to you, I find the things that you do
         Will make me feel alright

En dan volgt nu A Hard Day's Night, gebracht door Peter Sellers, op de wijze van Laurence Olivier.
Dezelfde toonhoogte, hetzelfde accent, dezelfde stembuigingen …
de imitatie is zo raak, dat ze een eerbetoon aan Sir Laurence wordt.

Peter Sellers :
http://www.filmdetail.com/2011/05/24/peter-sellers-does-the-beatles-a-hard-days-night-shakespeare/

Let op hoe Sellers telkens het laatste woord van de strofe neerlegt.
Het gaat niet meer over de hardwerkende jongeman die thuis opgelucht zijn das uittrekt en een flesje bier opentrekt.
Sellers geeft een gans andere betekenis aan het thuiskomen.
Hij doet dat zonder één onvertogen woord te gebruiken, hij houdt zich aan de tekst.
Hoe vaker ik het filmpje bekijk, hoe meer ik onder de indruk raak van zijn kunnen.
Zelfs het feit dat hij op het einde van de tweede strofe gaat verzitten heeft in deze vertolking een betekenis.

klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=zLEMncv140s
01min55

Met deze voordracht heeft Sellers de Engelse hitparade gehaald, zegt Wikipedia.
En ik heb dat toen allemaal gemist. Nuja, in '65 zou ik toch te jong geweest zijn om het te snappen,
Zoveel jaar later vind ik het driedubbel amusant, door de gelaagdheid van de vertolking.
Het lijkt wel bladerdeeg. Het lijkt luchtig maar het zit vol met … oei, mijn vergelijking loopt vast. Laat maar.

Dat is een voordeel van slecht slapen, er zijn 's nachts vaak interessanter dingen op TV dan overdag.
Van Shakespeare vertolkt door Olivier naar Sellers in een vertolking van een Beatles-nummer,
wat een knap stukje kruisbestuiving.

m – HiH-08/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/George_Martin_(producer) , https://nl.wikipedia.org/wiki/Peter_Sellers,
https://nl.wikipedia.org/wiki/Laurence_Olivier ,https://en.wikipedia.org/wiki/Richard_III_(1955_film) 

de Vlinder en de Dwarsfluit

09/2014 – Een speciaal moment in Odense (Denemarken) tijdens de Muziekwedstrijd Carl Nielsen.

De Japanse fluitiste Youkie Ota kreeg tijdens haar proef,
gelijk een echt Disney-prinses, bezoek van een vlinder. Op haar voorhoofd.
Het diertje leek de Sonatine voor fluit en Piano van Sancan wel mooi te vinden.
Mevr Ota liet zich niet van de wijs brengen door het gekriebel. Sterke zenuwen!

                

klank aanzetten :
https://www.youtube.com/watch?v=5I60gr0ZQfw
01min33

Haar hoofdbeweginkje op het einde! : 'maanden oefenen en dan … dan landt er een vlinder'.

m – EZW-09/2014, HiH-04/2016 
http://nl.wikipedia.org/wiki/Carl_Nielsen , http://nl.wikipedia.org/wiki/Odense , http://en.wikipedia.org/wiki/Pierre_Sancan