Archief

Serval & Savannah 

LM heeft het voor katten. Hij zou liefst twee katten hebben.
Niet noodzakelijk raskatten. Als ze gestreept zijn is het voor hem al in orde.
Als ík zou mogen kiezen, gesteld dat we er de ruimte voor hadden,
ik bedoel een hectare of twee, drie, dan ging ik voor groter :
een Serval, het neefje van het jachtluipaard, de cheetah. Gevlekt.

                      

En anders een Savannah, de huisversie van de Serval.
In elk geval gevlekt ipv dat gestreept gedoe van LM. 

                                         

Dat wordt een discussie natuurlijk, ik wil gevlekt en
LM gaat op zijn strepen staan. Eens officier, altijd officier.
Het gedoe is puur theoretisch want we hebben de ruimte niet voor huisdieren.
Noch gevlekt, noch gestreept. En al zeker niet voor een Serval.
Servals en Savannahs zijn springers, zoals vossen, maar dan iet of wat anders.

                                         

Die grote opgerichte oren doen denken aan de Egyptische katten die
het ongedierte uit de graanvoorraden moesten weghouden.
Aan de godin Bastet, zegt Wikipedia.
                             

                              

Hier een dierentuin-Serval, een springkat,
klank aanzetten, eventueel Engelse ondertitels activeren:
https://www.youtube.com/watch?v=jYRn2CMCEtE
03min35, voor wie tijd en zin heeft.

Hier de huiskatversie, de Savannah, nog altijd een springer.
klank aanzetten, eventueel Engelse ondertitels activeren:
https://www.youtube.com/watch?v=5cYoyuMXpjE
02min52

Wie richting raskatten gaat kiezen mag zich verwachten aan prijzen voor de poesie-mauw.
Volgens het filmpje kan een Savannah 25.000 tot 30.000 USD kosten.
Heb ik dat goed gehoord? Dat is van 22.500 tot 27.000 €, losweg omgerekend.
Dat zijn stevige bedragen, die katten mogen 's nachts niet alleen op stap van mij.

De gedachtewisseling hier in huis blijft puur theoretisch want
wij hebben voor zo'n huisdier niet dat budget,
en wij hebben geen tuin of terrein voor zo'n levendig kattebeest,
én wij hebben er de energie niet meer voor.
Maar in mijn ideale wereld ? Ja, graag een Serval, of een Savannah, of de twee.

m – HiH-07/2016, herwerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Serval_(katachtige) , https://nl.wikipedia.org/wiki/Savannah_(kattenras) 

“Buurman en Buurman (oorspronkelijk Pat & Mat) is een Tsjecho-Slowaakse poppenanimatieserie, gestart in 1976,
van Jorrol Šafar over twee onhandige klussers. Elk van hun oplossingen schept een nieuw probleem.
Soms vinden ze zelfs geen oplossing. De filmpje waren oorspronkelijk bedoeld voor volwassenen.

In het Nederlands zijn de poppen naamloos. In andere talen heet die met de gele trui Pat, die met de rode trui Mat.
Deze namen staan op de deuren van hun huis. De houten poppen hebben een kaal kopje met een hoofddeksel op.
In de Nederlandstalige versie praten de twee buurmannen, dit is in andere taalgebieden niet het geval.”

Pat & Mat bewonderen hun werk   

Volgens mij hebben ze taal niet écht nodig. 
De buurmannen hebben zich wereldberoemd geklungeld zonder woorden.
De filmpjes zijn zo opgevat dat de beelden voor zich spreken, hoewel hun gemoedelijk gebabbel
in de Nederlandse versie heel goed past bij de optimistisch achteloze sfeer van hun wereldje.

klank aanzetten - Nederlands,
https://www.youtube.com/watch?v=JQMpxcrluTI
06min41

m – HiH-10/2016 - https://nl.wikipedia.org/wiki/Buurman_en_Buurman , https://en.wikipedia.org/wiki/Pat_%26_Mat , https://www.buurmanenbuurman.tv/history/

lotto op late leeftijd

Ze stond aan het raam en keek naar de lucht.
Alsof daar de zuurstof hing die ze zo nodig had.

Wat als ik die som veertig jaar eerder gewonnen had, dacht ze.
Dan had ik tóch die zaak overgenomen, tegen beter weten in.
Dan was ik failliet gegaan, wist ze.
Daar had ik dan personeel in meegesleurd. En hun gezinnen.
Iedereen ongelukkig.

Nu zal ik geen zaak meer opstarten.
Dat vond ze voor iedereen een rustgevende gedachte.
Nu zal ik enkel nog dood gaan. Ja.
Dat vond ze óók voor iedereen een rustgevende gedachte

m – HiH-07/2016, bijgewerkt -

december 1946 ~ van SK

Dit keer kwam december met de gebruikelijke feesten die we nog nooit hadden meegemaakt.
Er werden Sinterklaasliedjes geleerd en gezongen, er was een pakjesavond waar iedereen iets kreeg.
Ik herinner me een boek dat ik zeker drie keer gelezen heb,
het was van Jack London en ging over een hondje dat geloof ik een wolf als vader had en een hond als moeder,
maar het kan ook andersom geweest zijn. Hij had goede eigenschappen van beide, maar kon niet blaffen,
behalve helemaal aan het eind toen zijn baas zwaar gewond was. 

Er werd ook een kerstfeest gevierd, maar die liedjes zongen we minder enthousiast,
want bij ons bracht er geen Kerstman cadeautjes.
Het ging helemaal over dat arme kindeke in die stal in Bethlehem.
Tussen die beide gelegenheden in was er ook nog een verjaardag, en wel de mijne.
Een heel verschil met de vorige keer op de kade in Semarang, want we waren veilig en hadden geen honger meer.
Ik herinner me een boek Jongens en Wetenschap, dat begon met
een slecht aflopende reis naar de maan door een professor en twee jonge vrienden.
Maar er stonden ook raadsels in, en in mijn herinnering weinig wetenschap.

Die winter ging een recordwinter worden, op de stoepen lag aangetrapt en wel zo'n 20 cm sneeuw,
waar je met een schop prachtige bouwblokken uit kon snijden, en dat is nog een heel fort geworden.
Helaas had ik mijn kleding niet geheel aangepast aan de kou, en dat kwam me op een longontsteking te staan,
die ik overigens goed doorstond.
Omdat ik alle boeken die ik kon vinden al drie keer gelezen had en ik om boeken bleef zeuren
heeft mijn vader toen nog een boek kunnen opscharrelen dat IJs met Slagroom heette en
in een zeer zomerse omgeving de avonturen beschreef van een onverzadigbare ijsmaniak die ieder karweitje
en elke weddenschap liet uitbetalen in ijzen met slagroom.
Mijn respect voor het incasseringsvermogen van de ongetwijfeld wat corpulente ijzenvreter groeide met de pagina.

SK – HiH-06/2016, ongewijzigd

dat boek over die wolfshond

'k Heb Google doen zoeken, en die brave Google apporteerde de juiste titel.

        Als ik ooit nog eens een naam voor een hond mag kiezen dan stel ik Goegel voor.
        We hebben thuis ooit een Loeki-hond gehad -lang voor Loeki de Leeuw van de STER-reclame bestond-
        en die apporteerde ook allerlei nuttige zaken.
        Zijn leiband wanneer het tijd was, zijn eetbakje … Hij had verschillende manieren om iets duidelijk te maken.

        Laura kon met Loekie verstoppertje spelen.
        Ik hield de hond bij mij, hij bleef aandachtig zitten
        en ik telde traag & luid tot tien terwijl Laura zich ging verstoppen.
        Bij tien zei ik : Waar is Laura? Zoek Loeki, zoek!
        Dan hield hij zijn neus tegen de vloer en kwispelde zich tot bij Laura.

        Als ze zich in de badkamer verstopt had bleef hij hoffelijk voor de deur zitten.
        Aankloppen kon hij niet en een heer springt niet zomaar een badkamer binnen.
        Een zeer schrander hondje. Een boerenfox.
        De wisselwerking  tussen mens en boerenfox mag van mij direct
        Immaterieel Cultureel Erfgoed worden.

        'k Dwaal af.

White Fang (in het Nederlands ook Wittand), 1906,
is de titel en het hoofdpersonage in een roman van de Amerikaanse auteur Jack London.
Het verhaal situeert zich in het Yukongebied (Canada)
tijdens de Goudkoorts van Klondike op het einde van de 19de eeuw
en beschrijft het zware leven van de wolfshond White Fang.

                           eerste uitgave 

Het boek is grotendeels geschreven vanuit het oogpunt van White Fang
en hoe hij de gewelddadige levensstijl van zowel dieren als mensen ervaart.
Het boek behandelt ook meer complexe thema's zoals moralisme en theologie.

        En gij hebt dat boek gelezen toen ge 11j waart SK? Mijn hoed af.

Bill en Henry trekken met hun sledehonden naar een afgelegen stadje in Yukon (Canada)
om er het stoffelijk overschot van iemand af te leveren.
Ze worden achtervolgd door een roedel hongerige wolven die dag-na-dag een of meerdere sledehonden vangen.
Nadat de laatste sledehond én Bill werden gedood, wordt Henry gevonden en gered door een grotere groep mensen.
Die grote groep schrikt de wolven af. Ze vluchten.
De roedel splitst op en het verhaal richt zich vanaf dan op een moederwolf en haar partner One-eye (Eenoog) .
De moederwolf werpt een nest van vijf welpen. Slechts één welp overleeft.
One-eye wordt gedood door een Canadese lynx wanneer hij diens prooi wil afnemen.
De moederwolf neemt wraak en doodt de lynxwelpen.
Dit leidt tot een gevecht tussen de wolf en de lynx. De lynx sterft tijdens het gevecht.

Op een dag wordt het wolvenwelp gevonden door vijf First Nations. * Canadese Indianen, zie onder
De moederwolf komt in actie om haar welp te verdedigen.
Eén van de mannen, Grey Beaver, herkent de moederwolf als zijnde Kiche.
Kiche was de wolfshond van zijn overleden broer. Op een dag was Kiche spoorloos verdwenen.
Grey neemt Kiche en de welp mee naar huis. Hij geeft de welp de naam White Fang. Hier begint de film.

White Fang heeft een hard leven in dat kamp: de andere jonge honden, met Lip-Lip als leider,
zien hem als een echte wolf, waardoor ze hem geregeld aanvallen. De mensen tonen ook al niet te veel interesse.
Daardoor krijgt White Fang een wreedaardig, nors, solitair en dodelijk karakter. Men zou van minder.

                                             

Wanneer White Fang vijf jaar is, wordt hij door Grey voor enkele flessen whisky verkocht
aan Beauty Smith, een man die leeft van hondengevechten.
Beauty Smith traint White Fang als gevechtshond. Hij wint alle gevechten, onder meer met wolven en lynxen.

                                                lynx

Op een dag dient White Fang te vechten met een bulldog. De bulldog grijpt hem naar de keel waardoor hij bijna stikt.
White Fang wordt net op tijd gered door Weedon Scott, een jonge goudzoeker, die de wedstrijd laat stilleggen.
Hij koopt White Fang voor een hoge prijs.

Scott benadert de wolfshond op een andere manier en wint zijn vertrouwen.
Scott beslist om terug te keren naar Sierra Vista (Arizona?) en neemt White Fang mee.
Daar moet White Fang zich nogmaals aanpassen aan de lokale omstandigheden.

Rechter Sweedon, de vader van Scott, heeft een crimineel een gevangenisstraf opgelegd.
Die man is ontsnapt en zint op wraak, hij wil de rechter te vermoorden.
Daarbij wordt de  aanvaller door White Fang gedood. Hierdoor krijgt White Fang de bijnaam 'De Gezegende Wolf'.

Het verhaal eindigt wanneer White Fang in de zon zit
samen met enkele puppies die hij heeft bij de schaapshond Collie.

Het boek werd in 1973 verfilmd. De film staat integraal op You Tube,
de Roemeense ondertiteling kan men uit zetten via het tandwieltje onderaan rechts van het schermpje.
https://www.youtube.com/watch?v=frg1G4nr7lQ
01h39min32, voor wie ooit tijd en zin heeft. Zakdoekjes klaarzetten, best de gezinsverpakking.

m – HiH-07/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/First_Nations , korte uitleg & mogelijk interessant -
https://nl.wikipedia.org/wiki/White_Fang_(boek)

Soms bestaat er een wereld verschil tussen
het uitdrukken van de een en het interpreteren door de ander. van P²

Hier gebeurt dat bijna dagelijks. Eer ik een tekst inzend laat ik hem gewoonlijk nalezen door LM omdat
de spellingscontrole van Outlook niet elke fout herkent en onderlijnt.
Grammaticale fouten ontsnappen aan de controle. Stijlfouten helemaal. 

Zelf zie ik de ontsnapte fouten niet allemaal, omdat ik lees ik wat er zou moeten staan ipv wat er staat.
Een verdwaald lidwoord bvb, daar lees ik over. Selectief blind voor de fouten van het eigen kind, of hoe heet het.  
Kortom, LM is de corrector hier in huis. 

En dan is het bij momenten bijna bevreemdend om horen wat hij uit een tekst haalt.
Dan herlees ik zelf nog eens, en ja, misschien kan het schrijfsel wel
op de manier van LM geïnterpreteerd worden. Al hoop ik dan dat anderen dat niet doen …

Nu, van zodra men een tekst vrijgeeft is hij van de lezer hé,
daar heb ik me een jaar of elf geleden bij neergelegd.
Of ik zou breedvoerig en omstandig moeten meedelen wat ik bedoel.
Maar dat leest zeer onaangenaam want het geestesoog van de lezer wil ook wat.

’k Zou wel belerend kunnen schrijven natuurlijk, met het geheven vingertje, maar dat typt zo onhandig.

m- HiH-12/2015, bijgewerkt 

1988 ~ de afstandsbediening en zijn vakantiegeld

Een verhaal dat ik hoorde vertellen aan boord.

De afstandsbediening lag op de salontafel bij de ouders van een jonge zeeman.
Hij woonde nog thuis. Hotel Mama avant la lettre.
Veel zeelieden woonden ergens in of woonden thuis, dat was toen niet uitzonderlijk.

Hij had bericht gekregen, al in april, dat zijn betaald verlof toegekomen was.
Een flink bedrag deze keer. Met verlof in België repte hij zich naar de bank,
zette een nette som opzij want hij was aan het sparen voor iets, deed een paar betalingen en
hij nam een even nette som mee om te gaan vieren dat hij geld ontvangen had.
Dat vieren liep uit en 's nachts kwam de jonge zeeman hongerig thuis.
Natúúrlijk heeft men honger na zolang eh, aperitieven.

Hij maakte een uitsmijter met alles er op en er aan en installeerde zich voor de TV.
De afstandsbediening deed het niet.
Verdomme.

Hij haalde nog een pint uit de frigo, ging weer zitten, trachtte na te denken
maar de afstandsbediening deed het nog altijd niet.

Volgens zijn zeggen was hij die avond lichtjes boven zijn theewater,
maar naar wat ik van hem al aan de wal gezien had zal hij goed onder de olie geweest zijn.

Gefrustreerd zwierde hij de afstandsbediening voor zich uit.
Ze viel op de eiken salontafel met rustieke tegels, kaatste verder en viel op de tegelvloer.

Hij ging dan maar slapen. De volgende ochtend stond zijn pa aan zijn bed.
Of hij onmiddellijk de rommel kon komen opruimen.
Rommel?

In de woonkamer zag hij dat zijn bord er nog stond,
en dat er hier en daar wat eigeel mocht opgekuist worden.
En toen liep hij met blote voeten in plastic scherven.
Er stond hem vaag iets voor van een afstandsbediening ...
Eigenlijk wou hij liefst terug gaan liggen.

Het was de afstandsbediening niet. De afstandsbediening lag op haar plaats,
bij het programmablad in de krantenbak, dat zag hij in het voorbijgaan.
Wat achter hem op de vloer in gruzelementen lag was de nieuwe rekenmachine van zijn pa.
Een technische rekenmachine van TexasInstruments, een stuk van toen 20.000 BF.
De jonge zeeman was op slag nuchter. 

Hij is die voormiddag de rest van zijn vakantiegeld gaan afhalen,
om de som netjes aan zijn pa af te geven. 

m – HiH-07/2016, bijgewerkt -

Michel & José

Dé Toer. Die zomer was ik helemaal in de ban. Niet van de ronde maar van het circus er rond en
dan vooral van de randinformatie van Michel Wuyts.
En ik was helemáál weg van het taalgebruik van José De Cauwer. Het was bijna idolatrie.
Idolatrie. Op mijn leeftijd?
Nu ja, 'k had hem nog maar pas ontdekt hé, 't was nog allemaal pril en nieuw.

Naar Michel Wuyts luisterde ik voor zijn rustige stem en voor de weetjes naast de baan:
wijnstreken, kastelen en andere warme stenen.
En naar De Cauwer luisterde ik voor de gebakken lucht over de wielen en de renners.
Ongelooflijk hoe die man kilometers aaneen weet te praten met uitdrukkingen van eigen vinding.

michel wuyts      josé de cauwer

Volgens Wikipedia is hij co-commentator. Volgens mij
was hij de ontwerper van een TaalWonderland. En ik was Alice.
Met de stem van de Cauwer als gids tuimelde ik
van bewondering naar verontwaardiging over wat de renners meemaakten
en ik gleed van meewaren naar weemoed: waarom mag dat taaltje niet kunnen? 't Zou moeten maggen!

Wuyts & De Cauwer zorgden ervoor dat ik
vanuit keuken, woonkamer & bureautje
drie weken pret en plezier beleefde aan Frankrijk.

Toen het 't jaar daarop juli werd dacht ik ha! Wat zou hij dit jaar brengen?
Niet de Toer maar De Cauwer.
En juli die zomer sijpelde mijn cent dat de taal en de stijl van De Cauwer
geen knappe act of goedgevonden gimmick is maar blotte realiteit.
De man kán gewoon niet anders.

Het cliché van vogeltje-&-gebekt laat ik hier weg. Wie wil kan het er zelf bij denken.

Die tweede zomer was 't gewoon meer-van-'tzelfde. 'k Had het allemaal al eens gehoord.
Wat ik het jaar tevoren taalvondsten dacht waren gewoon repertoire-items.
Tja. Dat zal me leren mijn verwachtingen zo hoog te spannen.

m - EZW-07/2011, HiH-06/2017, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Jos%C3%A9_De_Cauwer , https://nl.wikipedia.org/wiki/Michel_Wuyts 

bijvoorbeeld een potvis

De instructeur had er zin in die dag : de voorrangsregels op het water,
wie van stuurboordzijde nadert, die heeft voorrang.
Bij deze voorrangsregel kwam eigenlijk als allereerste regel 'goed zeemanschap',
waarmee hij bedoelde zinnig zeemanschap. Dat wil zeggen :

- Ook al heeft men voorrang, 
  ook al heeft men het grootste gelijk:
  men vermijdt de aanvaring en dat betekent UIT-WIJ-KEN.

Dat illustreerde hij met een voorbeeldje van 50 ton. 

- Wanneer een potvis van stuurboord komt, dan heeft hij voorrang, dan wijkt men uit.
  Wanneer zo'n beest van bakboord komt … ook.

* HiH-05/2016

statistiekjes

Het vak Statistiek was een bijvak en toch heb ik er de allerslechtste herinneringen aan.
En de naam van de vakidioot ken ik meer dan veertig jaar later nog. 't Zit dus diep hé.
Of beter: het heeft ooit diep gezeten. Er is wel een troost, na meer dan 40 jaar sta ik
in ongeveer alle statistieken & -tiekjes. 

In de polls van SenNet klik ik ongeveer elke keer aan wanneer ik daar langs kom.
In de HLN polls ook, want bij die krant moet ik zijn om een dagelijkse portie boembaloe-nieuwtjes te sprokkelen.
En passant doe ik daar dan ook de % verspringen. Tot zover de percentages waar ik actief aan meewerk. 
Maar ook zonder dat ik me inspan wordt er over mij geschreven. 

Op gezondheidssites lees ik in cijfers hoe erg het gesteld is met mijn slaapgewoonten,
met mijn lever, mijn longen, mijn hart, mijn hersenen en met mijn generatie in het algemeen. 

In de tabellen over auto-ongevallen en bij de verzekeraars zit ik in de goede categorie :
bobonne veroorzaakt niks, haar overkomt niks, ze doet niks. Over al dat niks
worden cijfers bijgehouden. Daar verdienen mensen hun brood mee. Zo ben ik nog nuttig. 

In tabellekes allerlei: over bloemen kopen, meloen eten, auto zelf wassen,
de babyboom, auto niet zelf wassen, in solden kopen, vrijwilligerswerk doen, 
spuitbussen weigeren te gebruiken en slapeloosheid, overal ben ik bij.
Anoniem, maar wel aanwezig in al die tabellen vol cijfers en in de interpretaties die erop volgen.

Besluit: Ik ben een GG, een Gewoon Gemiddelde.
De Mie met het Hoedje is een Jeanneke Modaal.
Dat is een zeer rustgevende gedachte.
Nu dat slapen nog. 

m – HiH-07/2012, 02/2017, bijgewerkt -

de kracht van de suggestie

Suggestie, dat systeem werd aan boord ook vaak gebruikt.
In de tropen veranderde bij veel gezellen de voorkeur voor de bureaublad-achtergrond.
De schaars geklede geglooide dames verdwenen van de computerschermen.
In de plaats kwamen besneeuwde glooiingen. Ongeveer alle schermen kregen witte berglandschappen.
Of close-ups van ijspegels. Of sneeuwvlaktes, dé suggestie van koelte tot aan de einder.

De airconditioning voor de controlekamer van de machineruimte (ECR, Engine Control Room) en
de airconditioning van de Brug krijgen voorrang op die van de bewoning,
omdat op die twee plaatsen de elektronica van het schip staat.
Op tankers komt daar nog eens de CCR bij, de Cargo Control Room.
Die ligt meestal binnen de bewoning op hetzelfde deck als de mess en de keuken en de andere publieke ruimtes.
In die drie ruimtes, Brug, ECR, CCR, is 26°C de uiterste boven-limiet.
Er wordt een marge voorzien, het is er gewoonlijk 22°C, misschien een klein ietske meer.
Op de Brug waarschijnlijk wel, daar gaat al eens een buitendeur open
en dan gulpt de warme vochtige lucht binnen.

Een paar decks lager,
wanneer men langs de deur van de CCR loopt
voelt men een geut koude lucht uit het deurgat gespoten komen.
Alsof een koelkamer is blijven openstaan.
Want elders in de bewoning is het flink boven de 26°C en het contrast is zeer plots.

Het contrast is nog groter voor de deckofficieren (stuurlieden).
In haven houden zij zich bezig met het laden (of het lossen) en ze moeten van de frisse CCR al eens aan deck,
naar de cargo manifold, daar waar de leidingen van de wal gekoppeld zijn aan de leidingen van het schip.
Bij die manifold houden matrozen de wacht en er is walkietalkie contact met de CCR,
maar de deckofficieren zijn de verantwoordelijken tijdens de periode van hun wacht (6h/6h = havenwacht),
ze gaan dus vaak aan deck om ter plekke het laden of het lossen te volgen.

        nog geen walconnectie   wiki
            de vier manifold pijpen, op de foto zijn ze nog niet aangesloten op de leidingen van de wal

Aan deck is het tropisch warm, mogelijk 40°C. De staalplaat onder de voeten is ooit gemeten tot 60°C, mogelijk meer.
Vandaar dat de zolen van het schoeisel hittebestendig moeten zijn.
Bij de officiële werkbottinnen is dat geen probleem. Met ander schoeisel smelt men soms vast aan het deck.

Maar ik dwaal af.

Wanneer in de tropen iemand van deck binnenkomt en onmiddellijk weer de CCR in moet,
gaat de afkoeling van het lichaam zeer plots, te plots. Daarom hangen ook in de tropen parka’s in de CCR,
die kunnen de officieren van wacht rond de schouders hangen wanneer ze terug binnen komen.

Eenzelfde soort parka’s gebruiken de mensen van de keuken in de vrieskamers een deck lager, bij –18°C.

Op het ene verdiep (level of deck heet het eigenlijk) waar de cabines zijn, de persoonlijke verblijfjes,
hoopt men dat zelfsuggestie een beetje helpt om het hoofd koel te houden,
een deck of twee lager heeft men een parka nodig om plotse afkoeling te vermijden.

Nog iemand zin in De Tropen ? Als ik me goed herinner houden zeelieden meer van de gematigde klimaatgordels.

m – HiH-07/2016, bijgewerkt - https://en.wikipedia.org/wiki/Oil_tanker