Archief

                      Voor als het mij gebeurt

                      Als ik je verlaat
                   omdat mijn leven breekt
                   en ik je niet kan vinden
                   word jij dan steeds ons beiden

                   Als ik er niet meer ben
                   jij de ogen nog wilt zijn
                   die zeggen wie ik was
                   wie wij zijn
                   alsof er nog een ons bestaat

                   Als je naast me staat
                   je handen aan de beker
                   die ik vergeet te legen
                   terwijl ik jou al niet meer ken
                   mijn haan al heeft gekraaid
                   Scheur dan jezelf in tweeën

                   Vergeet maar wie ik ben
                   Hou vast aan wie wij samen waren
                   toen ik bestond
                   een ongeschonden wezen
                   voor jou
                   voor altijd

                      © Erwin van Leeuwen, uit Wie z'n bek houdt is niet Haags

'alsof er nog een ons bestaat'

Dat vind ik zo'n schrijnende lijn. Zo pijnlijk, dat woord 'alsof'.
Maar alsof blijft niet werken, met alsof doet men geen wonderen
want er komt het moment van besef dat alsof niet meer is dan dat : alsof.

Een heel rijk gedicht, vind ik persoonlijk. 
Het gaat over een verdwijnen? In dementie, door een aandoening, door wegdeemsteren …
het gaat over iemand die nu al een verzoek heeft aan de partner die dan zal treuren.
Rauw en raak.
En ook onbarmhartig. Maar waarom ik de tekst onbarmhartig vind, weet ik nog niet helemaal.

"Erwin van Leeuwen is werkzaam in de gehandicaptenzorg als begeleider op een woonvorm
voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel.
Centraal staan zijn ervaringen in het werken met deze gehandicapten.
De stijl van zijn gedichten is langzamerhand steeds verder verschoven
naar het vormen van 'beschouwende miniatuurtjes'.

Van Leeuwen werd geboren in 1963 in Den Haag.
Hij is enthousiast 'Hagenees' in tegenstelling tot 'Hagenaar'.
Voor wie niet in dit centrum van het universum bivakkeert:
de Hagenaar bevolkt het beschaafde deel van 's Gravenhage en de Hagenees het vrolijke deel."


m – HiH-07/2015, herwerkt, http://www.poezie-leestafel.info/dichtersarchief-erwin-van-leeuwen , http://www.poezie-leestafel.info/erwin-van-leeuwen

Wees niet bang om langzaam voorwaarts te gaan,
wees alleen bang om lang stil te staan. van P² - 2016

Gisteren was het hier omgekeerd, exact omgekeerd.
Ik was bang om te bewegen en niet bang om stil te zitten.
Zo stil als Aborigines de hitte in the bush ondergaan.
En ademen was een bezigheid op zich.

Oké, vandaag is het een andere dag, ander weer en
ben ik niet bang meer om iets te doen. Langzaam iets te doen.

De temperatuur is gezakt naar leefbare streepjes en de beloofde wind is toegekomen.
Langzaam doen is nu oké.
Gisteren niet.
Gisteren bleef ik roerloos.
Zo roerloos als een hagedis.
Met dat verschil dat een hagedis in de zon blijft stilzitten, ik niet.
Dat beest zit stil om op te warmen.
Ik zat stik-stil om vooral geen energie te verbruiken en warmte te ontwikkelen.
Want die warmte moet men dan weer zien kwijt te raken.
Nadenken? Geen denken aan. Dan verhit de materie onder mijn hersenpan.
Typen? Nee hoor, niks getokkel, dat was veel te vinnig in die temperatuur.

Er was een verkoelende wind beloofd.
Een correspondente had hem aan de kust al om 15h45 al gevoeld,
wij hebben hier nog moeten wachten tot een flink eind na middernacht.
Waar waaien winden naartoe? Ze weten toch dat er mensen zitten te wachten!
Maar de beloofde regen hebben we niet gehad, evenmin bliksem en donder.
Zelfs geen troostend gerommel in de verte.

Er schoten me gisteren herinneringen te binnen over heat exposure en heat stroke.
Aan boord verschillende keren gezien, dat eerste, oververhitting.
En wat  zoiets doet met een mens.
Maar ik had niet de moed om dat gisteren te vertellen en in te zenden
wat hitte met een lichaam kan doen.

'k Dacht liever aan de reizen op de Grote Meren tussen Canada en de States, in de lente,
wanneer er nog ijsschotsen drijven en een heel schip plots koud wordt. Écht koud.
Of aan de Botnische Golf (bij Baltische zee) in de late herfst, wanneer de koude
hier en daar een actief fenomeen wordt. Als een spook.

Op Discovery Channel was er een documentaire over Alaska,
Alaska in de paar weken zomer die ze daar hebben.
Telkens een kort zomertje vol gevaarlijke hoeveelheden muggen.
Daar heb ik weg gezapt want muggen waren hier gisteren te over.
Meegekomen met de zuidwester van de kust?

m – HiH-07/2016, bijgewerkt -

Pyrus Communis = perenboom, perelaar, Felix Manipulata Domestica = kat
            
                                 

          Er staat een peer voor m'n raam 
         Pyrus Communis is z'n volle naam 
         Maar ik spreek hem altijd aan met peer 
         Dat geeft onze verhouding beter weer 

         Er loopt een kat langs m'n raam 
         Felix Manipulata Domestica is z'n volle naam 
         Maar ik spreek hem altijd aan met kat 
         Want als hij dat liever heeft dan doe ik dat 

         En altijd als het lente wordt 
         Is m'n peer zo gesloten, m'n kat vort 
         En waarom ik ze mis 
         Hoor ik pas als het lente is 

         Dan ga ik voor m'n geopende venster staan
         En kijk m'n peer lang en zwijgend aan
         Totdat hij blozend door z'n bloesem zegt 
         "Waarschijnlijk over een week of drie 
         Heb ik kleine peertjes maar 'k weet niet van wie 
         Vind je me erg slecht?" 

         En dan komt m'n kat grijnzend bij m'n venster staan
         En kijkt me handenwrijvend aan
         En zegt terwijl hij lacht: 
         "Het zal nu vast geen drie weken meer duren 
         Of er zijn kleine poesjes bij al onze buren 
         Had je dat van mij gedacht?" 

         En als ik ze dan feliciteer, dan kijken ze naar mij 
         Dan vragen ze: "En jij, jij bent toch niet verkeerd?" 
         Maar als ik ze dan alles uitleg en vertel 
         Dan zeggen ze: "We begrijpen je wel 
         Wat moeilijk leven is het met een pa en een ma 
         Was je maar een Pyrus Communis of een Felix Manipulata Domestica"

           Jaap Fischer, 1961

In 1961 was ik negen jaar, ik had geen flauw benul van dat soort kriebels, de hormonale kriebels,
maar ik kende wel de tekst rats uit het hoofd. Omdat het voorlaatste lijntje ongestraft gezongen kon worden,
het kwam immers van dé Jaap Fischer. 

klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=9ZrNZqq2PjM 
02min01

m – HiH-10/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Jaap_Fischer

het was de postbode

'k Stond aan te schuiven bij de kassa van een kledingketen.
'k Maak me al lang niet ongeduldig meer in zo’n wachtrijtje.
Een wachtrijtje aan de kassa is een eenheid van tijd, plaats en handeling.
Heelder klassiekers spelen zich daar af !

Voor mij stond een koppel blije dertigers met een jongetje van 7 of 8j.
Op de rolband lagen twee stoere sweaters, een mannenmaat en een kindermaat.
Wordt er eigenlijk wel zomerkledij verkocht met dit weer ?
De mevrouw stond te glunderen, de meneer stond te glimlachen.  
Mevrouw betaalde.

De kassierster pakte de sweaters in en zei tegen de kleine :

- Da's mooi hé, nu hebt ge dezelfde sweater als de papa!

Waarop de jongen, puur informatief, maar wel luid & duidelijk genoeg voor iedereen :

- Hij is mijn papa niet hoor.
  Hij is onze postbode.

Ziezo ! Nu weten wij allemaal hoe het daar thuis zit, het was de postbode.

m – HiH-07/2016 - vertelsel van RD, mijn groetjes aan die dappere man van bpost

Heeft u een huisdier? ~ door Rocor, 03/2009

Een hond bijvoorbeeld?
Zelf heb ik altijd dieren gehad, zeker toen de kinderen nog thuis waren.
Hoe bizar het ook klinkt, soms hoor ik zeggen:
“Als ik ooit alleen kom te staan dan schaf ik mij een hondje aan”, gezegd van vrouwen, oudere natuurlijk.

U weet niet waar u aan begint, zo een mormel dat jankt, dat doet zijn behoefte in huis, moet overal mee,
moet op uw schoot en soms in je bed, loopt altijd achter je gat. U kunt niet meer op reis,
U mag niet meer in het restaurant, alles hangt vol haren. Maar …
De voordelen, de vriendschap die u er van krijgt, zo een beestje kan u op den duur niet meer missen.
U praat ertegen, het gevoel dat u niet alleen bent, u kunt terug voor iets zorgen, het vlijt zich tegen u aan,
als ge er aan begint is het niet meer te missen. 

Onlangs waren we op een receptie. Er was ook een zaakvoerder met enkele medewerksters,
bij een van de jonge dames hing een tas om haar hals met een opening bovenaan,
waar een hondenkopje uitstak, een Chihuahua.
“Het gaat altijd met mij mee”, zei ze. “Overal, maar dan ook overal.” 
“Ook op de zaak?”, vroeg haar baas. “Jaja”, zei ze.
Hij had het nog nooit gemerkt, het beestje weegt 1 kilo en kan in je binnenzak. 

Een poes dan, die heeft een vrije loop en is misschien makkelijker.
Dat zeurt niet zo en daar hebt ge ook vriendschap van.
Vroeger deden die hun boodschap buiten in de hof, nu moet dat in een bak in huis zijn, vies vind ik dat.
Dat komt ook op je schoot liggen en spint dan, zalig genietend van je lichaamswarmte.

Ik griezel er nu nog van, we waren op vakantie in een warm land en liepen op het strand. Het was er druk,
een mevrouw wandelde er met haar piepklein hondje, het liep los zonder lisje.
Plots komen er twee verwaarloosde hele grote smerige honden afgelopen, iedereen was er bang van.
Die nemen dat klein beestje in hun muil
en scheuren dat diertje in stukken voor de ogen van die vrouw en honderden omstanders.

Ik nam een stok die er lag van een strandzeil en ging er op af, de moordenaars keerden zich razend tegen mij,
met het bloed en de overschot van dat kleine beestje in hun muil.
Ik vond mijzelf laf, maar niemand hielp en met korte broek en op blote voeten in een vreemd land op vakantie…
Ik moest achteruit, ik ben er nu nog niet goed van na al die jaren.
Die mevrouw was in alle staten en schold iedereen uit voor lafaards.
Ik kreeg een klein knikje als dank, ik weet niet waarom. Haar hondje was dood en in stukken gescheurd.

Ik vertel dat verhaal nu nog aan iedereen.

Toen kwam de politie, de honden werden gevangen met een net en afgevoerd.
Het was zo angstaanjagend, ik krijg er nu nog kippenvel van.
Ik heb het overschot van haar beestje in een plastiek zak gedaan.
Het bandje rond zijn hals was in twee gebeten, het kopje lag ernaast.

Ik heb het zakje naast de wenende vrouw gezet. Ze keek niet op.

Ik voelde mij beschaamd en laf, ik had teveel aan zelfbehoud gedacht.
Als ik sneller gereageerd had dan had het hondje misschien nog een kans gehad?
Mijn gedachten werden gans die vakantie overschaduwd door dat voorval.
Zelfs als ik er nu nog aan denk ben ik er nog niet goed van. 

door Rocor, 03/2009, https://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1235862000&stopdatum=1238536800

poezen en katers

Ooit had ik een kattepoes, een nachtelijk sluipdier. Een echte dus.
Dat beest wist tegen de ochtend al eens de slaapkamer binnen te raken
en ging dan ongegeneerd op mijn maag liggen ronken.
Eer ik wakker werd van haar gewicht had ik al een paar nachtmerries moeten doorstaan.
Beestige boel was dat wakker worden. 

Kater, ook een echte. Dat beest is ook af en toe op bezoek geweest. Na sterke drank. 

Gewoon stil blijven liggen, was toen de boodschap.
Hoe stiller hoe beter. Niét verroeren, niet moeven.
Ook niet, vooral niet om te kijken hoe laat het was.
De dag was toch om zeep en naar de cursus gaan, daar was geen sprake meer van.
Alleen Stilte kon ons Redden. En water. Veel water. 

Houten kop. Gueule de bois.
In het Nederlands speelt de houten kop zich af onder de hersenpan,
in het Frans is la gueule de bois te zien in de spiegel.
Tweetalige Brusselaarster zijnde betekent dat dubbele ellende.
Geheel roerloos blijven liggen was de enige oplossing die ik toen kende. 

Later gaf een goede ziel me als remedie een Bloody Mary drinken, 's ochtends bij het ontbijt.
Desnoods op de nuchtere maag. Wel, bij mij werkte dat averechts.
Ipv er bovenop te komen en toch nog een klein ietske van de dag te kunnen maken,
maakte ik enthousiast het allerbeste van een jolige dag want we waren weer vertrokken.
Eerst aarzelend, daarna met overtuiging. De zon in, de wereld in,
en twee keer de stad doorkruisen omdat ik ze mooi vond.
In een gemeenschapshuis wonen brengt gans eigen geplogenheden met zich mee.

Nu drink ik al meer dan 40 jaar enkel nog pils en water
en is het al even lang geleden dat ik nog een kater had.
Dat wakker worden na sterke drank was er toen teveel aan. 

m - EZW-12/2012 – HiH-12/2014,11/2016 - en bij feestelijke gelegenheden een half glas champagne of cava, uit beleefdheid

wat een koor kan 

Na een aantal dagen droog weer, weeral, met amper of geen drup regen.
is er gelukkig nog dit filmke, de klank van de regen. 

             

Op 01min11 wordt de zaal joelend enthousiast omdat het zo goéd gedaan is.
Omdat de donder zo goed ontworpen en uitgevoerd is. ’k Wou dat ik erbij geweest was.
'k Vermoed dat er microfoons onder de treden van het koor staan, om de donder te versterken.
 
Klank LUID zetten om het begin goed te horen, minderen kan achteraf nog.
https://www.youtube.com/watch?v=_UJy3Q-L8P8 
01min48 

m – HiH-03/2015, herwerkt - 

Lang geleden rook een nieuw boek naar Een Nieuw Boek.
Er was het papier, de drukinkt en de lijm, toen elk met
een eigen inbreng in het geurareaal van het Nieuw Boek dat een aanwinst was.

Papier, drukinkt en lijm worden nu geurloos geproduceerd.
Een nieuw boek ruikt niet meer als een Nieuw Boek.
De stilte in de winkel is ook weg, er speelt nu muzak.

De boekenwinkel is al lang van een keten met een interieur zonder hout maar in kunststof.
De uitstalling binnen ruikt naar omzet, naar kassa, naar aandeelhouders.
En nostalgie is ook niet meer wat het geweest is.

m – HiH-10/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Muzak

een kwart van de wereldbol

          Dit verhaal hebben we achteraf pas kunnen bijeen puzzelen.
          Eerst viavia en vier maanden later pas hadden we de details van DB zelf.

Het was bijna zomer.
Het schip lag in Koeweit en er zouden een aantal mensen afgelost worden,
onder wie de 2^de mécanicien SA, een Canadees.
Hij was blij dat hij naar huis kon, want zijn oudste studeerde af.
Ze zaten daar ongeveer te wachten op hem voor de graduation-day.
In Canada heet de ceremonie le Commencement, als ik me goed herinner.

De vervanger zou binnen de twee dagen aan boord zijn, ene DB, uit Kroatië.
DB en zijn vrouw hadden een zoontje van vier en een dochter van drie maanden.

Het zoontje was nogal een vinnig ventje.
Zelfs een kwieke alerte zeeman had er zijn handen vol mee.
De schoolvakantie was in aantocht en de vrouw van DB zag het niet zitten om
tegelijk met de baby, de kleine voltijds in huis te hebben. Ze had hulp nodig.
Daarom werd besloten dat haar moeder zou komen logeren
voor het aantal maanden dat het vaarcontract van DB duurde.

DB was niet zo'n fan van zijn schoonmoeder en zij niet van hem.
Dat was al jaren zo. Daar leert men mee leven.
De moeder was al toegekomen in Dubrovnik, met bagage voor drie of vier maanden.
DB bekeek zijn eigen bagage, voor de drie of vier maanden aan boord
en vroeg zich af waarom hij toekwam met één valies en de Oma er vier nodig had.

De kleine was weer druk, druk van vreugde toen hij begrepen had
dat Oma dit keer lang zou blijven en er was  weer geen zeggen meer aan het ventje.

Het was bijna etenstijd.
DB zei hem zijn autootjes op te ruimen. Dat deed de kleine niet.
DB zei het nog eens. De kleine reageerde niet eens.
En Oma zat van op de sofa met een superieur glimlachje te kijken
hoe weinig DB aan zijn zoontje te zeggen had.

Wacht maar, dacht DB, uw dochter mailt me toch elke dag
en dan hoor ik wel hoe weinig gij er van terecht brengt
na een dag of twee met ons mormel. En hij ging naar de keuken een hartversterker halen.

Hij kwam terug met een glas,
trapte op een autootje, trachtte het glas te redden en verloor zijn evenwicht.
De wijn vloog alle richtingen uit maar
er lagen tenminste geen scherven en glassplinters tussen het kinderspeelgoed,
want het glas was intact.

Zijn gewrichtsbanden waren niet intact. Zes weken rust, zeiden ze in de kliniek.
Zes weken buiten dienst. Zijn valies bleef staan waar ze stond.
En de schoonmoeder bleef ook natuurlijk. Met datzelfde glimlachje.

Het bemanningsagentschap in Kroatië verwittigde de rederij in Antwerpen.
De rederij in Antwerpen verwittigde het schip in Koeweit.
Aan boord in Koeweit kreeg 2^de mécanicien SA van de capt te horen
dat er geen vervanger was voor hem. SA kreeg ter plekke een plotse bloeddrukdaling.
De diploma-ceremonie van zijn oudste in Canada ! Hij werd zo wittekes-gevaarlijk-bleek
dat de capt ongerust werd en op slag beloofde dat hij hemel en aarde zou bewegen
opdat de rederij toch een vervanger zou vinden nog voor het schip de kaai verliet.
Binnen de 48 hrs wou dat zeggen, reisuren van thuis naar Koeweit inbegrepen.

SA wachtte af en vermeldde nog niks over deze onvoorziene omstandigheid in zijn mails naar Canada.
Zolang er geen vervanger aan boord is, kan een 2^de mecanicien niet afmonsteren.
Dat ligt internationaal vast, als ik me goed herinner.

Nu België.

De telefoon ging, ik nam af, het was de rederij. Ik deed teken naar LM en zette de foon op speaker,
want als de rederij belt na amper twee weken thuis is dat niet om ons een prettig verlof te wensen. 
Dat doen ze bij de debriefing op kantoor.
De debriefing gebeurt binnen de twee werkdagen na aankomst in België.

Of LM kon vertrekken, een noodvervanging. Wééral?
Vertrekken de dag zelf nog. Naar Koeweit.
En ik gooide me in het gesprek :
- Is er morgen geen vlucht?
Nee, via Frankfurt was er enkel vanavond nog …
- Probeer Zurich of Londen en morgenvroeg staan we klaar.
Ze zouden terug bellen.

Of de volgorde van de luchthavens klopt weet ik niet meer.
Ik weet wel dat ik ze met wat opzoekwerk wou bezig houden
om wat meer tijd te krijgen om bagage te maken.
Want wie bellen ze in geval van nood? LM.
Iemand die geen kinderen heeft, dus evenmin de sociale verplichtingen die ze meebrengen.
Geen afstuderende studenten, geen verlovingsfeesten of bruiloften.
Geen geboortes of doopfeesten van kleinkinderen op komst, geen communies met feesten ...
En we woonden nog in Antwerpen ook.

Wat dat laatste ermee te maken heeft weet ik niet,
we hadden soms beter in Zaventem gewoond.
Echt waar, zeelieden wonen best in Zaventem.

Wij waren dus een handen-vrij koppel. Daarom wist de rederij LM ook wonen natuurlijk.
Soms leek het of ze ons nummer uit het hoofd kenden.
Niks op tegen, maar onze bagage stond niet altijd vertrekkensklaar.
Als ze dát willen, moet er iets tegenover staan.

Toen de rederij terug belde was de bagage voor de helft klaar en hadden ze een andere vlucht,
morgenvroeg.
Oké, ze konden het schip mailen dat we op komst waren.
En 's anderendaags in alle vroegte stonden we op Zaventem.
De vliegtickets lagen gereed aan de balie en de contracten zouden naar het schip gemaild worden.

Aan boord glimlachte SA van oor tot oor toen hij LM zag. Hij viel LM omzeggens om de hals.

- Ge wist toch dat ik kwam, deed LM.
- Ik geloof niks meer, zei SA, tot ik mijn vervanger veilig en wel aan boord zie.
  Want op de gangway kan ook nog van alles gebeuren.
Dat is ook waar. Op de gangway kan men ook een voet verzwikken of gewrichtsbanden scheuren.

Om het noodlot niet te verzoeken had SA zijn bagage nog niet gemaakt.
- Owee, zei ik, moet gij daar nog aan beginnen?
- Dat is in een kwartiertje gebeurd, zei SA.
En dat deed hij met diezelfde brede glimlach.
Iets later ging hij  van boord, richting  Canada.

          ’k Heb het altijd een biezondere story gevonden :
          als een kleuter in Kroatië zijn speelgoed laat slingeren
          valt in Koeweit een Canadees bijna flauw en
          kan men zich in België beginnen reppen.

Dat jongetje heeft deining veroorzaakt over de helft van het Noordelijk halfrond,
dat is een kwart van de wereldbol.

m- HiH-08/2015, 07/2016, nagekeken -

de trukken van de foor  

Dit tafelblad wordt omhoog gehouden door
het gewicht van vier emmers met zand die bovenop het blad staan. 
Tafelblad + emmers worden omhoog gehouden door de takeltjes in het plafond.
Samen met de touwen dragen die takeltjes én het blad én de emmers.
   
                           

Maar ! Hoe berekent men het gewicht dat in de vier emmers moet?
Hoe berekent men de lengte van de touwen? 
En hoe begint men daarna aan de constructie? 
En wat neemt men tegen de hoofdpijn wanneer iets niet blijkt te kloppen?

Er moet niks berekend worden. Ze zijn met vijf om het te doen.
Dus niet te hard denken maar doen. Men knoopt vier touwen aan vier emmers.
Op de vloer ligt een tafelblad. De emmers plaatst men op het blad.
In de emmers giet men voldoende kilo zand, als tegengewicht voor het houten blad.
De vier touwen gaan via de takeltjes in het plafond naar de takeltjes in het tafelblad.

Met de uiteinden van de touwen hijsen nu vier personen het blad + de emmers tot de gewenste hoogte.
Een vijfde persoon controleert langs alle kanten met de waterpas de stand van het blad
en zegt wie nog wat moet hijsen en wie weer wat moet vieren.

Wanneer het tafelblad op de gewenste hoogte hangt, en zo horizontaal mogelijk,
zet die vijfde persoon met stift een markering op het touw en daar wordt het touw dan vastgeknoopt,
boven het takeltje op het tafelblad. Het overtollig touw wordt weg geknipt.
De vijfde persoon loopt weer alle zijden af met de waterpas en vult lichtjes bij of haalt weg waar nodig.

Zo is het gegaan. Of juister gezegd : zo zou ik het doen.
'k Zou wel eerst thuis oefenen met de salontafel natuurlijk.
Geen ingewikkelde berekeningen maken waar men hoofdpijn van krijgt, maar het gewoon doen.
Het kan evengoed met lege emmers hoor, maar dan is de misleiding misschien weg,
en daarmee ook het gepuzzel in de hoofden van de toeschouwers.

En nu … nu mogen de deuren van die tentoonstelling open.

De oorspronkelijke vraag was :
hoeveel zand moet er MINIMUM in de emmers als tegengewicht voor het blad.
Dat wordt rekenen natuurlijk en daar komt weer hoofdpijn van.
Komkom, denk ik dan, er is in de wereld genoeg zand voor iedereen. Ik doe niet aan minimumpjes.

https://www.chegg.com/homework-help/questions-and-answers/tableheld-upbybuckets-restingonit-table-magically-suspended-air-assume-static-equilibrium--q28908169

m - EZW-01/2014, HiH-10/2014 - herwerkt -