Archief

kinderwoorden

Mijn zusje Laura had cijfers leren lezen. En vanaf toen las zij
de cijfers op de wegwijzers luidop voor, vanop het midden van de achterbank.

- Vijf!
- Vijf wat? vroeg iemand dan plichtsbewust.
- Vijf killemojter!
Als er twee cijfers waren ging ze rechtop staan in het midden tussen de twee voorzetels.
'Ga zítten' - ik heb het ma honderden keren horen zeggen.
In '64 waren er nog geen autogordels. 

Maar Laura was soms te opgewonden
- Eén zés! knalde ze blij in mijn ouders hun oor, het linkeroor van ma en het rechteroor van pa.
- Zestien, zei dan iemand plichtgetrouw.
- Zestien, herhaalde Laura dan.
- Zestien wat? omdat ze het van ons verwachtte en wij haar snuiteke zo graag zagen als ze het woord uitsprak.
- Zestien killemojter, zei ze en haar wimpers gingen op en neer bij elke lettergreep van dat moeilijk woord. 

Het woord killemojter is nog een 25 jaar meegegaan. Wel, af en toe werd het nog eens gebruikt
in vaste uitdrukkingen zoals 'miljoen killemojter', als iets echt ver weg was. 

De uitdrukking is pas bewust achterwege gelaten toen Laura's oudste leerde praten.
En het dook terug op toen die oudste stages begon te doen. Ver weg. In Zweden en zo.
Dat was ver voor het moederhart van Laura, miljoen killemojter ver.

m - EZW-02/2012, HiH-11/2016 - bijgewerkt 

op het Net snuffelen & surfen = snurfelen

'k Was op zoek naar een illustratie van een perpetuum mobile
(die hangende glanzende metalen bollekes die botsen)
en al snuffelend & surfend kwam ik dit artikel tegen:

                                                    Waarom een perpetuum mobile onmogelijk is,
                                                    07-07-2009 door Etienne Vermeersch
                                                    Leestijd : 5 minuten
Leestijd : 5 minuten !?!

Dat vind ik eigenaardig, dat men bij een tekst een leestijd aangeeft. Vooropstelt.
Dat men op You Tube bij elk filmpje de kijktijd geeft vind ik fijn.
Daarom vermeld ik ook telkens bij een link naar een filmpje de duur ervan.

Kijktijd is objectief meetbaar.
Of men die tijd er aan wil besteden, is dan weer subjectief, dat beslist de kijker zelf.
Er zijn misschien dringender zaken in het leven dan een filmpje van You Tube, newaar.

Leestijd is niét objectief meetbaar.
Wat als ik het artikel niet verhapstukt krijg binnen de vooropgestelde vijf minuten?
Want het artikel gaat over fysica, het is van Etienne Vermeersch én het staat bij Skepp.
Bínnen de zoveel minuten … alsof de Prof niet een lectuur aanbiedt, maar een examen oplegt.
Zeer waarschijnlijk zal ik 3 x 5 minuten nodig hebben om het te vatten
en nog eens 3 x 5 minuten of meer om er een klein ietske van te snappen. 

Oké, die leestijd van vijf minuten is een richtlijn. En toch …
Ik vind het vreemd: leestijd , zoveel minuten. 'k Vind het elitair ook.
Wie meer tijd nodig heeft is een dummie?
Mijn goesting was op slag over, mijn interesse was weg,
ik heb het artikel zelfs niet gelezen. Sorry Professor! 

m – EZW-01/2013, herwerkt - http://skepp.be/nl/wetenschappen/fysica-astrofysica/waarom-een-perpetuum-mobile-onmogelijk 

van JPW - 2016

“Verleden week waren wij even aan zee,  en in een taverne-ijssalon in Blankenberge 
stond op de achterkant van de menu-kaart, onderstaande tekst.
Met toestemming van de uitbater hieronder die tekst die ik wel de moeite vond.
Ik heb zelfs een half uurke gepraat met de uitbater. Hij vertelde mij ook o.a. dat hij maar 4 maanden per jaar open is
maar dat hij voor alles een jaar moet betalen. Zoals Sabam-rechten zei hij, die moet ik voor het hele jaar betalen.
Ik vond het wel even de moeite om dit te lezen.”  

           "Onze prijzen zijn inclusief: BTW + Dienst (41 %), RSZ, Sabam, jaarlijkse vakantie, eindejaarspremie,
        gewaarborgd maand- en weekloon, vervoers-kosten, onroerende voorheffing, pensioen voor zelfstandigen,
        brandverzekering, verzekering arbeidsongevallen, verzekering storm-, hagel- en waterschade,
        verzekering voor zelfstandigen, verzekering glasbraak, verzekering burgerlijke aansprakelijkheid,
        verzekering winstderving, verbruik van water, gas, elektriciteit, algemene milieubelasting,
        bijdrage hernieuwbare energie, bijdrage warmte - krachtkoppeling, distributiekosten, transmissie-kosten,
        federale bijdrage, bijdrage voor de gemeente, brandstof, telefoon, lidmaatschap beroepsverenigingen,
        lidmaatschap handelaarsbonden, donaties aan sportverenigingen en clubs, advertentie en reclamekosten, 
        onderhoudskosten, inkoop grondstoffen en bijhorigheden, herstellingskosten, aankopen glas- en vaatservies, 
        onderhoud linnen, professionele wasserij, moderniseringskosten, inrichtingskosten, lonen,
        geneeskundig onderzoek personeel, gemeentetaksen op tewerkgesteld personeel, taks op reclameborden,
        onderhoud motoren, taks op verkoop aan venster, taks op riolen, verzekering BA onder aanneming,
        bijdragen bestaanszekerheid, bijdragen sluiting onderneming,
        heffing van het Vlaams Gewest ter bescherming van de oppervlakte wateren tegen verontreiniging,
        aanvullende crisisbijdrage, billijke taks op muziek, provincie taks West Vlaanderen, neonreclames, 
        gemeente taks op vuilnis ophaling, administratiekosten, inkomstenbelasting, herziening inkomstenbelasting, 
        polderbelastingen, publiciteitskosten, verzekering objectieve aansprakelijkheid, beheersbijdragen sociaal secretariaat,
        ECO-cheques, aankoop geregistreerde kassa, opleidingen, handelshuur, nalatigheidsintresten,
        maandelijkse bijdrage elektronische betalingen en ... ons salaris om U bestendig en beter te bedienen."

Lang geleden, nog voor er sprake was van rookverbod en witte kassa,
zei iemand uit de financiële sector me
"Wie nu nog iets in de voeding of in de horeca wil beginnen, die is getikt.
Van alle zelfstandigen wordt de horeca het meest uitgeknepen."
En blijkbaar is het nog altijd zo. Misschien is het zelfs erger geworden.

Dan vraag ik me af, de mensen die nog iets in de horeca willen ondernemen,
"wie zijn zij, wat doen zij, wat drijft hen …" ;o)
Vooral dat : wat drijft hen in 's hemelsnaam?
Er moet toch iets tegenover staan dat het de moeite waard maakt?

Horeca, en dan zeker seizoens-horeca, is één groot mysterie voor mij.
Het is plezierig dat de etablissementen er zijn, liefst in elke prijsklasse,
en ik heb ooit met voldoening een jaar in de horeca gewerkt.
Horeca vervult een sociale functie volgens mij.
Maar zelfs als werknemer met zeer beperkte verantwoordelijkheden, was één jaartje wel voldoende.

Persoonlijk snap ik niet dat iemand zich in die sector nog als zelfstandige wil vestigen.
Men moet al soliede achtergronden hebben en stevige troeven eer iets op termijn blijft bestaan.
'Als dit maar niet erger eindigt dan Kaas van Elschot' denk ik soms.
Maar dat zal de leeftijd zijn.

m – HiH-07/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Kaas_(roman)

te warm om te dromen ?

Die dag was het te warm voor mij.
Het enige waaraan ik kon denken was pootje baden.
En dan liefst in zout water. Een wandeling op nat zand, dat masseert de voetzolen,
met aan de enkels verkoeling door het zeewater. Dat leek me die dag het toppunt van zaligheid.
Liefst bij hoog tij, want anders zijn we te ver van de bewoonde wereld af,
in geval iemand een sanitaire stop wil houden.

En een parasol, want men heeft schaduw nodig.
En een wandelpartner om mee te praten.
En iemand om die parasol te dragen.
Nu zijn we al met drie. Is die parasol dan wel groot genoeg?

Sanitair, parasol, het wordt ingewikkeld.
Waarom kan ik niet meer kommerloos dromen.
Over pootjebaden, énkel over pootjebaden.
Waarom komen bij mij praktische bezwaren onmiddellijk de dromerij bederven.
Was het zelfs te warm om te dromen ?
'k Was nochtans goed begonnen.

m – HiH-07/2016, bijgewerkt -

Is dit een onbekende Miró? Een pas ontdekte Kandinsky?

 
 

Niks van.
Herinner u de stoeipartijen als kind in ondiep zeewater.
Dan kreeg men al eens een slok water binnen.
Of men likte al eens een druppel van de lippen.
Dat smaakte zout. Maar zeewater bevat niet louter zout. Zeewater is een habitat.

Bovenstaande foto is een 25x vergroting van één druppel zeewater met zijn bewoners : 

'n krabbenlarve    cyanobacteriën   kiezelwieren        

schaaldierlarfjes   pijlwormen (die lange)   viseieren  

                                                          borstelwormen  

Dat slikten wij toen binnen. En andere mensen(kinderen) nu nog.   

Een vergroting van een druppel zwembadwater heb ik niet gevonden.
Maar ik weet niet óf ik die wil vinden.

m – EZW-05/2014, HiH-07/2016, bijgewerkt - http://dive-shield.us/infonewspages/Underthemicroscopejustasplashofseawater.html ,
http://dive-shield.us/infonewspages/Underthemicroscopejustasplashofseawater.html 

zee - zeewater - zwemwater

Het nadeel van clichés is dat ze waar zijn.
'k Zou het graag anders zeggen maar : de wereld ís klein.

Toen ik een aantal dagen geleden binnen het thema zee
iets over een druppel zeewater aan het ineen knutselen was,
dacht ik aan ander zwemwater, of niet-zwemwater,
zwembadwater en aan een aantal verhalen die zich ooit in een zwembad afspeelden.

Ik had de zomer van '77 voor ogen.
We gingen elke zondagochtend zwemmen met een flink aantal mensen.
Op zondagochtend was het er zeer rustig, we hadden het bad ongeveer voor onszelf.
Er was iemand bij die kon sierduiken, of kunstduiken, of hoe het heet.
Zijn naam is me pas een dag of drie geleden te binnen geschoten : G.
Zijn familienaam wou niet mee boven water komen.

Het was elke zondag afwachten of G zou willen springen.
Het hing er van af wat hij de avond tevoren uitgespookt had.
Of hij zijn concentratie kon vinden, op een zondagmorgen.
Want eigenlijk waren we daar allemaal een beetje om onze kater weg te zwemmen.
Soms was Toppiéke erbij, toen 5j, de dochter van mijn zus Tina.

G deed meestal eerst wat sprongen van de lage springplank.
We zwommen en we speelden en we lachten en het leven was fantastisch.
G zijn sprongen werden gaandeweg intenser en
wanneer hij de ladder van de hoge springplank op klom,
wisten we dat het menens was. Dan werd het tijd om te zwijgen en om te kijken.

Op een keer stond ik samen met Toppié aan de korte kant, aan de diepe kant.
Ik bewonderde hoe G dat weer eens krachtig en tegelijk sierlijk volbracht.

Toen ik weer naast me keek, was de kleine weg. Ik gilde het zwembad bijeen, TOPPIÉ IS WEG.
De jongens hadden ook G staan bewonderen maar ze doken wel allemaal direct het bad in.
Ik bleef aan de kant staan om te kijken of ik ergens iets kon zien.

In de stilte die volgde kwam er een stemmetje van aan de rand, vlak voor mijn voeten,
daar hing Toppiéke rustig met twee handjes aan de greep van het bad.
Een nat snuiteke dat naar boven keek en vermanend zei, "ik ben iérr óórr maarrrt" ...
Ik heb haar bij de armpjes naar boven getrokken (foei) en
toen heb ik haar ongeveer plat gekust van opluchting.

----
                Ze stond vlak naast mij, maar ik keek naar boven,
                naar de hoogste springplank om nog eens een spectaculaire duik van G te zien.
                Ondertussen sprong het klein ratje naast mij ook het water in. En dat had ik niet gemerkt.
                Terwijl ik het zit te typen krijg ik weer rillingen.
                Ik had haar hand moeten vasthouden. Ze kon al wel zwemmen, maar toch.
----

Toen ik tien dagen geleden dat alles aan het overdenken was,
vond ik het erg dat ik me de familienaam van die gast niet kon herinneren,
want hij was er toch elke zondagmorgen bij, die zomer van '77.

En eergisteren kwam er een mail van Tina, uit Frankrijk, of ik ene GJ ken …
Een Belgische vriendin die ginder woont had naar hem iets gemaild over Tina,
waarop de GJ in kwestie vroeg of Tina-zus-&-zo
misschien familie was van een zekere maart-zus-&-zo.
Ja dus.
Tina vraagt me per mail of ik een zekere GJ ken. Ik bleef naar het scherm, naar die mail staren.
Tien dagen geleden zat ik te denken aan heel die periode en een week later duikt hij op.
Na bijna 40 jaar. Met familienaam en al.
Zo kort na dat denken over zwemmen.

Ik vroeg Tina of hij ooit sierduiken gedaan heeft,
om zeker te zijn dat we het over dezelfde hadden.

Volgende mail : Yep, sierduiken, toen-en-dan.
Studies : daar-&-daar.
Dat issem. GJ !

Ze vroeg vandaag of ik buiten die zomer van dat zwemmen
nog andere herinneringen had aan hem. Zij noemt het memories.
Jawel. En daar ben ik ongeveer heel de dag mee bezig geweest.

        Het was een zomer van '77, dat zwemmen op zondagmorgen,
        want in de zomer van '78 was ik al bij de koopvaardij, dus weg uit België

        Wat ik me verder nog herinner over GJ is dat hij een soort oprechte vriendelijkheid uitstraalde.
        Niet de sociabele ego-vriendelijkheid met de blikkerende tanden-glimlach en het opgepept gekwek.
        Ook niet de gewiekste nep-vriendelijkheid van ene die maar aan één ding denkt.

        Er was iets authentieks aan die gast. Er ging rust van hem uit. Actieve rust, bedoel ik.
        Integriteit ook. Misschien omdat hij een vijf jaar ouder was?
        Ik had graag dat hij erbij was. Dan leek het leven efkes meer hanteerbaar.
        Alsof GJ op de uitkijk stond, zodat wij ons met onze eigen kleine zaakjes konden bezig houden.

        Ik herinner me iets in de woonkamer van het Groot Huisje,
        iets met WV en ik. Er was een gedachtewisseling, en GJ zat daar toen bij en volgde,
        zonder een woord tussen te komen.

        Ik had het over de redenering en WV speelde het persoonlijk.
        Nu, dat kon ik rustig pareren, dat soort gedoe had ik van kleins af meegemaakt met de père.
        GJ zei achteraf dat hij mijn helderheid bewonderde. Dat begreep ik toen niet.
        Ik ben toch in het defensief opgegroeid.
        Tegen gebrul of ander alfa- & ego-gedoe bestaat maar 1 middel : nadenken en rustig blijven.
        En GJ gaf daar toen op dat moment bevestiging voor.

        Ja, ik heb nog een 'memory' over hem.
        Maar die zet ik niet op schrift. Laat ik stellen dat hij 
        not only a gentle man but also a gentleman was.
        Een zeldzaamheid in die tijd.

        Ik hoop dat het leven een beetje vriendelijk geweest is voor hem,
        want dat was die jongen van toen waard.

Wat vreemd dat via twee tussenpersonen in amper tien dagen tijd plots
1000 km en 40 jaar overspannen wordt tussen GJ en mij.
Waarom juist nu? Wie of wat bedient dat raderwerk?

m - HiH-07/2016, bijgewerkt -

Ik heb een hekel aan gebrek aan realiteitszin.
Iemand die enkel de goeie kant willen zien van een situatie of van een persoon?
Dan gilt het bij mij vanbinnen.
- Word volwassen. Alles en iedereen heeft 58 facetten! Minstens!
  Bekijk er minstens twee van ipv van obstinaat dat opgewekt gekwek vol te houden.
  Positivo’s! Onvolwassen mensen!

'k Ga een jaar lang dingen opnoemen waaraan ik een hekel heb.
Dit was nr 001/365 en mijn  teller loopt tot wanneer de 365 verzuchtingen vol zijn. Ziezo.
Ho … wat lucht dat op. 

m - nooit verder geraakt dan 001 - EZW-03/2013, lichtjes bijgewerkt  

de kast en het kort lontje van JPW 

Dit verhaal gaat over iemand die een echte kluns is en waar enige tijd terug
ongeveer deze situatie zich voordeed. Voor de gemakkelijkheid schrijf ik het in de 'ik' vorm.

Het was twaalf uur en ik riep Mark om te komen eten.
Daar er geen antwoord kwam trok ik naar boven naar de hobbykamer, waar hij op de grond zat,
midden een chaos van planken, pluggen vijsjes enz. Hij was voor de zoveelste maal
de tekening aan het bestuderen van wat eens een boekenkast moest worden.
“Ja, Peggy, zei hij mij, ik heb het gevonden hoor, ik heb per ongeluk
  de bovenste plank verwisseld met de onderste en daardoor komen de gaten niet overeen uit.
  Maar binnen een uurke is alles okay hoor en hebben wij een pracht van een boekenkast.”
  Ik zei, een glimlach onderdrukkend, “Okay schat, maar kom eerst een boterhammeke eten,” 
waarna ik hem ook nog eens benadrukte dat ik zo blij was dat hij eindelijk de oorzaak had gevonden.
Want Mark was al meer dan een week bezig om dat onwillig ding in mekaar te willen zetten. 

foto van 't Net    

“Maar ja Peggy, die tekening is wel ingewikkeld hoor.”
Tijdens het eten liet ik er voorzichtig op volgen,
“Mark, als je de  kast seffens ineen krijgt, dan kan ik daarna de rommel wat opkuisen”.
Die ‘als’, die schoot bij hem in het verkeerde keelgat en hij werd kwaad, zelfs nijdig, en hij beet mij toe,
“Ja, zeg dat ik er niets van ken, dat ik een nietsnut ben, een lomperik
  en dat mijn handen achterste voren staan, maar dat pik ik niet Peg.”
“Blijf toch een beetje kalm, het is zeker jouw schuld niet,
  het zullen die stomme vijzen wel zijn, maar weet je, wil ik mijn broer even bellen om wat te helpen?”
“Wat!! zei Mark, van mijn leven niet, ik wil je liefste broer hier niet zien, ik kan dat zelf,
  ik moet alleen die twee planken verwisselen. En daarbij Peg, jij wou een nieuwe boekenkast, ik niet,
  maar jij wilde er wel één omdat je broer er ook een nieuwe had.”
“Maar Mark replikeerde ik, ik wou helemaal geen nieuwe boekenkast,
  jij bent als de bliksem om zo’n bouwpakket gereden en nu, na een hele week zit ge nog steeds
  dezelfde vijsjes in en uit te draaien zonder resultaat. En als die kast dan ooit ook eens in mekaar geraakt
  zijn we misschien wéér een week verder.”

Dat was teveel voor die brave Mark van mij, hij smeet zijn vork op de tafel,
waarbij een glas sneuvelde dat per ongeluk in de weg stond, en hij was weg.
Ik hoorde de voordeur dicht slaan en alles werd stil.
Ik ging naar boven, nam de tekening even vast om te bestuderen, demonteerde het kunstwerk van Mark en
begon opnieuw aan de karwei waar hij al meer dan een week mee bezig was.
Op een uurke was alles klaar en was ik de trotse bezitster van een degelijke boekenkast.

Tegen het avondeten was Mark daar terug, uitgewaaid en vooral heel goed gezind.
“Peggy zei hij, ik ga verder aan de boekenkast werken, want nu weet ik perfect wat ik verkeerd heb gedaan.”
“Mark doe geen moeite, ze staat al in mekaar, waarop hij verbaasd en ook weer een tikkeltje nijdig antwoordde:
  heb jij je broertje gebeld?”
“Maar neen, ik heb dat alleen gedaan en op een uurke was alles gefikst.”
“Dat kan niet.” zei Mark en hierop veranderde mijn blije trots en
ik kreeg de neiging om over te gaan in iets dat op opstandigheid leek.
Enfin, Mark ging meekijken met de bedoeling om alles af te keuren
maar toen hij de hobbykamer binnen ging bleef hij perplex staan.
“Mark, zei ik, ge ziet precies een achtste wereldwonder.”
Hij bleef maar staren naar de boekenkast, werd eerst bleek en vervolgens zo rood.
Het zweet brak hem uit en juist toen ik dacht dat Mark echt sprakeloos was geworden, vloog hij uit:
“Peggy dat vind ik hardstikke lelijk van u sé.
  Ik moest nog maar een paar vijsjes er in draaien en nu doe jij of jij dat allemaal alleen hebt gefikst.
  En ik weet zeker dat ge achter mijn rug naar uw broertje hebt gebeld en
  dat jullie mij hebben afgeschilderd als een onnozele clown die niets kan.
  Neen Peg, dat vindt ik héél gemeen van u.
  Al goed, zei hij,  dat ik die kast niet van de eerste dag heb gemonteerd want nu heb ik jou echt leren kennen.
  Mijn levenswerk dat zo goed als af was, waar nog een paar vijsjes in moesten, heb jij met je broertje afgewerkt.
  En nu gaat gij nog met de eer lopen ook.”
Ik dacht even dat Mark er zou inblijven maar dan ineens ging hij weer verder.
“Jij bent achterbaks, sluw en doortrapt. Door die boekenkast zijn mijn ogen opengegaan. 
  En nu staat mijn besluit vast, ik ga hier weg, weg van die kast en weg van jou.
  Salut Peggy het ga je goed, neen verdekke, het ga je slecht.”

Ik hoorde de voordeur dichtslaan, maar deze keer veel harder dan daarstraks.
Het werd heel stil en ik voelde de voldoening terugkomen in mijn harteke toen ik naar mijn pronkstuk keek.
En Mark, ja die zou deze avond wel terugkomen en heel stillekes het bed inkruipen.
En morgen, zonder nog een woord te reppen over vandaag, zal hij al zijn favoriete lectuur deponeren in de boekenkast.
En wedden dat hij tegen iedereen zal zeggen: die boekenkast monteren, pff,
dat was een fluitje van een cent, op een klein uurke had ik dat voor mekaar.
Dat ik daarbij even een knipoog geef naar zijn vrienden,
dat merkt hij toch niet en zo leven wij alle twee weer in vrede tot onze volgende aankoop. JPW

Heel herkenbaar hé, meer ego dan doorzicht of inzicht. Over dit soort situaties bestaan helaas veel relazen.
En de dame in kwestie heeft dan niet altijd de filosofische houding van de Peggy in dit verhaal.

m – HiH-05/2016, bijgewerkt - foto van https://www.libelle.nl/mensen/actueel/ikea-huwelijken/ 

zo ziet PES de diepe zee

PES (Adam Pesapane °26/05/1973) maakt een onderwatertafereel
met alledaagse metalen spullen en metalen gereedschappen.

zo ziet PES de diepe zee      foto van You Tube


'k Bekijk het filmpje opnieuw en opnieuw en nu vraag ik me af,
waar haalt hij het, zoiets gek & mooi tegelijk.

De vis die verschijnt op 01min22, de lantaarnvis, vind ik verrassend.
Die heeft een soortement Zeeuwse Knoop als oog gekregen.
Maar eigenlijk is heel het filmpje verrassend en boeiend vanaf de eerste seconde.

Er is geen gerommel met domme muziekjes, de klank is ook van het eigen huis,
dus vooral het geluid aanzetten :
http://www.youtube.com/watch?v=AK18bdUEWSs
01min34 

m - EZW-11/2013, HiH-02/2017, bijgewerkt - http://en.wikipedia.org/wiki/PES_(director) , Afbeeldingen van zeeuwse knoop 

wat ene Kim Johnson doet met waterverf 

Ooit in ons leven hebben we allemaal wel eens gesmost met waterverfkes denk ik. 
In de wereld van de grote mensen heet zoiets natuurlijk aquarel. 
Waarom ik dit werk mooi genoeg vind voor 't blog : de uitdrukking van de honden is zo naturel.
En in de vroege schemer zijn de schaduwen lila, jawel. 

                                                Mogen wij bij ulle komen spelen ?

Knock Knock, Kim Johnson  - USA 

m- via CC - EZW-05/2014, HIH-03/2015, herwerkt