Archief

lastig over heel de lijn

We waren 14 of 16 jaar. 
Op een keer kwamen suppo's ter sprake in de Franse les. 
De lerares schreef op het bord : supposer - la supposition - le suppositoire   
Ik herinner me de gegeneerde stilte die toen viel.
Wij vroegen ons af wat een suppo in de Franse les kwam doen. 
Haar vraag volgde : wat konden we vinden over het verschil tussen position en positoire. 

De sup- was er dus eigenlijk een beetje willekeurig aan?
Het had bvb evengoed déposer - déposition - dépositoire kunnen zijn? 
Maar dat eerste voorbeeld was dichter bij huis, moet de lerares gedacht hebben.
't Was een voorbeeld met voorbedachte rade.
Tactiek en didactiek, sommige leraressen combineerden die twee. 

Na de gegeneerde stilte werkten we danig goed mee,
over die position en positoire, opdat de sup- er maar niet aan te pas zou komen. 
Het inbrengen is niet ter sprake gebracht. Dat was gelukkig de vraag ook niet.

         Inbrengen wiki

        Een zetpil is aan een kant plat en heeft aan de andere kant een punt. 

        Traditioneel
        wordt de zetpil ingebracht met de punt eerst.
        Ook in vele bijsluiters van zetpillen wordt het inbrengen op deze manier beschreven. 

        De andere methode
        is dat men een zetpil met de platte kant eerst inbrengt.
        De sluitspier oefent daarna druk op de spitse punt van de zetpil uit,
        waardoor deze dieper de darm in gedreven wordt.

Als de eerste methode traditioneel heet, hoe noemt men dan de tweede methode?

Jaren later, Toppié van Tina had een suppo nodig.
Er was een gebruiksaanwijzing, een handleiding bij.
Bij de suppo's.
Niet bij het kind.
Die hadden we anders wel kunnen gebruiken die dag, een handleiding-bij-kind. 

Op het Net is van alles te vinden onder 'zetpil inbrengen'
Over hoe het moet, zou moeten en best kan. Over wat er mis kan gaan ook …
Echt rustige lectuur voor 's woensdags bij de ochtendkoffie. 

m – EZW-07/2014, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Zetpil

Die dag had ik op de regionale zender iets gezien over het werk van Peter Engels.
De dag daarop heb ik een en ander opgezocht over de man.

Hij heeft een zeer knappe site, zeer uitgebreid ook en
Google heeft nog meer artikelen over hem.

Op You Tube staan er plenty interviews, van de losse babbels tot een volledig gesprek.
Voor wie tijd & zin heeft : neig interessant. Allen naar You Tube, gebruik als zoekwoorden :
Peter Engels artist. 

“Sinds een tiental jaren schildert Peter Engels uitsluitend met het paletmes .
Clair-obscur effecten kenmerken zijn œuvre.
Het ‘vintage’-karakter van de portretten wordt door hem benadrukt door een zwart-wit en sepia kleurgebruik.
De 'Vintage portretten' van Peter Engels zijn momentopnamen in sepiatinten. Ze houden legenden levend.
Opmerkelijk bij Peter Engels is de kadrering. Ogen en mond zijn essentieel.
De rest is decor en wordt dus ook ruwer geschilderd. Zelden staat een hoofd helemaal op het doek.” Wikipedia

 
portret Estée Lauder     billboard in olie op doek !
https://www.peterengels.eu/commission-portrait-paintings-of-celebrities/gallery/ 

Peter Engels is wereldberoemd in zijn genre, de man woont al jaren in Brasschaat,
dat is op een boogscheut van hier en bibi weet weer van niks. 
Gelukkig is er ATV om mij af en toe wat bij te schaven. 

m – EZW-12/2013, bijgewerkt - http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=DMF20131005_00776086 , http://nl.wikipedia.org/wiki/Peter_Engels , 

“een grootmoeder is iemand met een kapsel”

Grootmoeders hadden ofwel een chignon ofwel een permanent, de krulletjes.
Wij hadden van elke soort een oma.
De chignon in Antwerpen en de krulletjes in het Waasland. 

De chignon was de strakke wrong, de gladde verticale rol 
die wereldberoemd geworden is dank zij Grace Kelly.

                            

De krulletjes, dat waren die strakke onbeweeglijke dingetjes die best niet geborsteld werden.
Opnieuw nat maken, aan de lucht laten drogen en dan voorzichtig kammen,
dat deden de tantes bij Moe en ik stond er soms op te kijken. 
Die krulletjes deden me denken aan astrakan, zo strak.

Krulletjes en chignons, dat waren de grootmoeders in mijn maatschappijtje.

De moeders hadden geen permanent, die hadden een mise-en-plis of een ‘watergolf’.
En ze hadden ook geen chignon, want ze crêpeerden hun haar à la Bardot.
Dat haar crepeert van crêperen, bleek dan achteraf pas.
En blonderen heette toen nog 'bleken’' Gebleekt haar brak.
Maar dat hoorde er allemaal bij, bij de grotemensenwereld, dacht ik toen. 
En ik bereidde me voor op de leeftijd dat ik met precieuze gebaartjes en zorgelijke intonaties
zelf ook zou mogen jammeren over mijn haar. Wat ik uiteindelijk nooit gedaan heb,
er viel niks meer te jammeren. De haartrends waren volledig veranderd, natuurlijker geworden.

m – HiH-11/2015, herinner u ook de 'aplikskes' – https://www.pinterest.com/pin/410672059761547528/ ,
https://www.volkskrant.nl/mensen/ja-u-leest-het-goed-na-decennia-van-lang-steil-en-gladgefohnd-haar-is-de-renaissance-van-de-permanent-aanstaande~b29b5ea4/  

Het soort kapsel dat ik als klein kind ook wou was in elk geval lang, L.A.N.G
want meisjes met lang haar kregen strikken en bloemen in hun haar als er ergens getrouwd werd en zo.
En ik had een kort kopke waarop geen enkele bloem of strik greep kreeg.
En het was praktisch ook nog, bvb bij het zwemmen.
Het was snel weer droog, snel gekamd, en het moest niet geborsteld worden.
Mijn ouders hadden in hun jonge jaren een film met Jean Seberg gezien, vandaar mijn kapsel als kind.


Jean Seberg     Jean Seberg, 1956 

Wat was er zo nog … badmode in breigoed, ik mag er niet aan denken.
Het was een ramp als het nat werd. Vooral als men er achteraf mee in het zand ging zitten.
Ik deed die zware natte dingen ter plekke uit, vertelde mijn ma. Later kwamen er katoenen broekjes.

Onze Oma is een paar keer mee geweest op vakantie in het zuiden en ik herinner mij
dat zij een gebreid badpak had. Bordeaux-kleurig. Het zal toen ’60 of ’61 geweest zijn.
Dat badpak werd loodzwaar in het water. Zoiets is eigenlijk gevaarlijk.

Oma kon niet zwemmen en mijn ma zou het haar leren. Dat is niet gelukt. Mogelijk door dat zware badpak.
Oma stapte dan door het water en met haar armen maakte ze zwembewegingen.
Verder hadden de zwemlessen geen resultaat.
Ik dook gedienstig naar onder en kwam boven met de bereidwillige melding :
haar voeten staan nog op de grond Mama!
Het is al goed, zei Oma, en bleef met haar armen bewegen, zo denken de mensen toch dat ik zwem.

                                        

Want wat-de-mensen-denken was fundamenteel van belang.
Zo was haar leven en dat is helaas zo gebleven. Een lichter badpak wou ze niet.
Dat mijn ma een katoenen bikini droeg vond ze niet zo erg, want
'de mensen kennen ons hier toch niet'. Eh? Heel de camping kende ons én Oma!

Wij waren les petites blondes Belges en zij was La Mamie des petites blondes.
Maar dat ontging Oma totaal, ze sprak en verstond geen woord Frans.
Ze dacht waarschijnlijk dat de Fransen gewoon vriendelijke mensen waren.
Dat was toen nog zo. Behalve de Parijzenaars misschien.
Zij waren toen al de New Yorkers van Frankrijk. Of toch van de camping.

Maar daar had Oma allemaal geen notie van, van het leven rondom haar.
Zij circuleerde daar met een onverstoorbaar egocentrisme.
Ze had twee wereldoorlogen doorstaan. Dan is de rest immers peperkoek.
Waarschijnlijk had ze zich in het Negresco evengoed staande gehouden.
Vandaag vraag ik me af of ze wel genoot van die vakanties,
van al wat de omgeving en de omstandigheden toen nog te bieden hadden.

m – HiH-07/2016, bijgewerkt -https://nl.wikipedia.org/wiki/Jean_Seberg , https://ronnydeschepper.com/2014/08/30/jean-seberg-dertig-jaar-geleden-overleden/ ,
https://nl.wikipedia.org/wiki/Hotel_Negresco , Afbeeldingen van Negresco Hotel Nice , http://www.thevintageknittinglady.co.uk/swimwear.html

Sommige mensen denken te vaak alleen in zwart-wit,
zonder te beseffen dat daartussen het ook vaak de moeite is. van P²

kijken en denken tussen zwart en wit 

Hoeveel grijstinten zouden er bestaan tussen zwart en wit ?
Microsoft geeft er 255, dat heb ik zojuist nagekeken.
Maar er zijn er veel meer waarschijnlijk. Meer schakeringen dan mijn oog kan waarnemen.
Zegt dat iets over het verband tussen zien en denken ? Mogelijk.
Nuances niet zien, nuances niet in overweging nemen,
waarschijnlijk is er een verband tussen zien en denken, tussen zien en weten.

Wanneer ik in het kleurenpalet van de computer de schuifschakelaar gebruik,
verschuiven de tinten zó gradueel, dat ik 255 tinten echt wel veel vind.
Pas na vier of vijf klikjes zie ik een verschil, of meen er een te zien.
Persoonlijk kom ik met veel minder gradaties toe.
58 bvb, gelijk de 58 facetten. Of 50 zou voor mij al goed zijn.
Môja, dan zitten we bij de 'Vijftig Tinten Grijs'. Liever niet.
Doe maar 58.

m – HiH-07/2016, bijgewerkt –Het achtenvijftigste facet, Robin Hannelore https://schrijversgewijs.be/schrijvers/hannelore-robin/ 

de bruidsjurk na de bruiloft 

'k Kijk nog af en toe naar 'Say Yes to the Dress', editie New York.
Dat is tijdverlies, ik weet het, maar ik ben nog altijd verhangen aan het programma.
Noem het een zomerzotheid. Eind augustus zou dat vanzelf moeten beteren.

Wat gebeurt er met de bruidsjurk na de bruiloft? Dat vroeg ik me vanmorgen af.
Daarover geeft het programma geen informatie en zelf heb ik er geen enkele ervaring mee.
Noch ik, noch mijn zussen zijn op de klassieke manier getrouwd.
Ons ma evenmin, zij trouwde in een blauw mantelpakje.

De eerste keer dat ik van een jurk na de bruiloft hoorde was van een dochter van een kennis.
Ze had haar trouwkleed in een kartonnen doos in de kelder gezet
en daar was de jurk bij wateroverlast beginnen schimmelen.
Een trouwkleed op zolder, dat kende ik, maar in een kelder?
'k Wist niet wat ik hoorde. Het kleed was perte totale.

De tweede keer, de dochter van een andere kennis,
hing het bruidstenue in een plastic hoes in de garagebox, evenzeer een vochtige omgeving.
Deze jurk is ook onder de schimmel geraakt. En het kleed was total loss natuurlijk, perte totale.

Is het gebruikelijk dat met zo'n duur stuk
zo achteloos en slordig wordt omgegaan na bewezen diensten?
Eerst moet het perfect zijn en achteraf mag het beschimmelen?
'k Moet er wel bij vertellen dat dit gebeurd is vóór de komst van het internet.
Er waren nog niet zo'n vlotte kanalen om iets tweedehands te verkopen.

'k Zou daarover iets kunnen vragen aan Randy Fenoli, of aan zijn woordvoerster.
De contactgegevens staan op  zijn website. Maar daar ben ik nog over aan het nadenken.

            Randy Fenoli

Het werkterrein van Fenoli & Co ligt vóór de feestelijkheden.
Wat er achteraf gebeurt is hun terrein niet meer … Of nemen zij ook deel aan het tweede circuit?
Het tweedehandscircuit is een mooie uittocht voor de jurk,
ze zal nog iemand anders blij maken en ze blijft in de wereld van witte tule en roze wolkjes.

Hoe leg ik uit dat ik informatie zoek over 'afgedankte' bruidskledij,
het verhaal met de trieste afloop, het huisvuil.
Nee, bij de firma Fenoli moet ik niet zijn.

Wat gebeurt achteraf met de jurk, het stuk dat van de bruid de ster van de dag gemaakt heeft.
Wat gebeurt er met de bruidsjurk achteraf ? Alle verhalen, elke informatie is welkom.

m – HiH-07/2016, bijgewerkt - 

mijn nieuwe vlam

Bruidskledij is iets waar ik geen enkele voeling mee heb en toch keek ik
tijdens de zomer van dat jaar elke ochtend op TLC een paar afleveringen van Say Yes to the Dress.
Randy Fenoli is ongeveer de gastheer van het programma, zijnde directeur-mode bij Kleinfeld New York (bruidskledij).
Dat hij mijn nieuwe vlam is kan ik veilig zeggen want hij is getrouwd en ik ook.
Hij met Michael Landry.

Fenoli is zo'n charmante figuur, dat ik aan het programma blijven plakken ben,
terwijl een mens op dat ochtendlijk uur van de dag toch wat beters te doen heeft
dan te zitten kijken naar aarzelende of grillige of onzekere toekomstige bruiden.

De winkel heet salon en men komt er op afspraak. Salon houden, klinkt chic.

deel vh salon

En het magazijn is é-norm. De jurken hangen in stellingen tot tegen het plafond.

Randy brengt dat allemaal in orde, daar in New York,
met discrete hand en met steeds een aanvaardbare uitdrukking op zijn gezicht,
ook al kookt hij waarschijnlijk soms vanbinnen.
Hij heeft een groot voordeel op zijn assistentes, hij mag platte schoenen dragen.
Als men zo’n werkdag moet doorbrengen op hoge hakken,
wordt de glimlach na een paar uren een grimas.

Zelfs bij een uitverkoopworden er maar een paar klanten per uur binnen gelaten,
ook al staan er buiten lange rijen te wachten. Blijkbaar hebben de toekomstige bruiden dat er voor over.


uitverkoop   
https://www.thethings.com/15-behind-the-scenes-secrets-from-say-yes-to-the-dress/2/?v=6&n=f

Men komt van over heel de wereld naar Kleinfeld.
Voor de uitgebreide collectie? Of voor Randy Fenoli?

De entourage van de toekomstige bruid speelt een grote rol in de show.
Soms lijkt het op de sofa de clash der titanen.
De mensen uit het gezelschap van de bruid mogen hun mening geven.
En dat gebeurt niet altijd even eh, vriendelijk.
Moeders, grootmoeders, zussen, bruidsmeisjes, vriendinnen,
er worden  ongenoegens geventileerd.
Soms heb ik de indruk dat de toekomstige schoonmoeders zich nog het best weten te gedragen.

Men vraagt zich af waarom de entourage zoveel meent te mogen piepen, het draait toch om de bruid?
Nee, het draait om de show, heb ik nu begrepen. Zonder botsingen is er geen show.
En tussen die botsingen circuleert Randy, met de glimlach en modieus.

Wat me nog altijd verbaast, en ik zou na een paar weken toch al beter moeten weten,
is wat men in de USA verstaat onder het woord elegant.
Af en toe gaan mijn haren overeind staan wanneer ik zie wat iemand in het programma elegant noemt.

Oké, zelf ben ik geen model van elegantie, verre van, maar ik heb wel maatstaven voor dat begrip. Drie.
Drie maatstaven : zou Audrey Hepburn dit aantrekken? Jackie Onassis? Catherine Deneuve?
Vier : Grace Kelly. Maar zij had zich te houden aan protocol.
Dat kan meespelen in haar keuze. Kelly valt dus af als maatstaf.

Als ik noch Hepburn, noch Jackie O, noch Deneuve kan visualiseren in een bepaald tenue,
dan is het volgens mij niet 'elegant' te noemen.
Mooi en knap en zwierig en speels en al wat men wil … maar nog niét elegant.
Elegantie is bijna ongrijpbaar.
Het is een begrip waar men in de USA blijkbaar geen notie meer van heeft,
wat bruidskledij betreft.

Randy Fenoli heeft daarmee moeten leren leven,
want hij krijgt te pas en te onpas het woord elegant te horen.
In een interview (dat ik nu weer kwijt ben natuurlijk)
geeft hij zijn eigen visie over bruidskledij : sober. Want een bruiloft is een ceremonie.
Stap niet in een provocerend Vegas-tenue naar de bezegeling van uw huwelijk.
Trek dat tenue achteraf aan, voor het avondfeest.
En dat veel van de Amerikaanse bruidskledij op veredelde boudoir-kledij begint te lijken, dat zei hij ook.
Edoch, de klanten hebben centen en de kassa is baas. Arme Randy.
Maar ook dat verdraagt hij met de glimlach.

Randy Fenoli

En dan is er de keerzijde van de medaille.
Door de populariteit van de show is Kleinfeld een toeristenfuik geworden (al in 2012).
Het hele concept van persoonlijke aanpak en de dienstverlening zou verdwenen zijn.
Nu is het zelfs aanschuiven om tot bij een spiegel in het salon te geraken.
http://www.dailymail.co.uk/femail/article-2251337/Kleinfeld-tourist-trap-Brides-slam-TLCs-Say-Yes-Dress-ruining-New-Yorks-classic-wedding-stores.html

Iets gelijkaardigs is ooit gebeurd met Cheers, het café in Boston,
dat ook zijn oorspronkelijke aard, sfeer en aanpak verloor
naarmate de show populairder werd en de mensen met busladingen gebracht werden.

Busladingen, Huysentruyt heeft het in Le Lutin Gourmand ook ooit moeten meemaken.

Dat gedeelte wordt niet in beeld gebracht natuurlijk,
dat een huis met karakter verwordt tot een attractie.
Noch bij Cheers, noch bij Le Lutin, noch bij Kleinfeld krijgen we het te zien.

Gelukkig voor mij,
zo kon ik nog een tijdje gerust en ongestoord genieten van de verschijning van Randy Fenoli,
die zich gracieus en elegant door het salon beweegt
tussen kassa & psychologie,
tussen chic, chiqué en chichi.

m – HiH-07/2016, bijgewerkt - https://en.wikipedia.org/wiki/Randy_Fenoli , https://nypost.com/2012/12/20/kleinfelds-harsh-reality/ 

een houten waterdruppel

Vanmorgen kreeg ik een mail over iets dat helemaal mijn meug is, een filmpje over
een houten mechaniekje. Iets later kreeg ik hoofdpijn van het nadenken.
Hier een fotootje van de overbrenging van de draaiende krukas naar de opstaande staafjes :

Er wordt iets vermeld over crankshaft, een woord dat ik vroeger vaak moest typen en de vertaling is krukas.
De krukas brengt een heen en weer-gaande beweging over naar de gewenste draaiende beweging, of omgekeerd.
Het is dat laatste dat ze hier gemaakt hebben van een draaiende beweging naar een op- en neergaande beweging.

De bedoeling van de maker was in hout een weergave bouwen van een regendruppel die
in het water valt en rimpelringen doet ontstaan.
Een vallende druppel + rimpelingen weergeven, concentrische cirkels doen bewegen, vandaar de krukas.
De opstaande stangetjes doen bovenaan de constructie de 'rimpelingen' bewegen, de concentrische cirkels. 

Het filmpje begint onderaan het werk,
met het mechaniekje, het laat ons eerst de krukas bewonderen en toont dan pas het bovenwerk.
De constructie ziet er simpel en gaaf en af uit. Dat simpele is maar een indruk denk ik.
Volgens mij zijn daar uren denk- en rekenwerk aan vooraf gegaan.
Het stuk werd ontworpen door ene Dean O'Callaghan. En móóí dat het is ! 

klank aanzetten want zelfs de muziek doet aan water denken
http://www.youtube.com/watch?v=ZqzjAmPFND8 
01min14, geen verloren tijd 

O'Callaghan haalde zijn inspiratie bij een werk van Reuben Margolin, wiens werk van boven aangedreven wordt :
round wave, kinetic sculpture    Reuben Margolin, USA  

geen klank, dit filmpje produceert stilte !
https://www.youtube.com/watch?v=qWjDWhrhuho 
02min

m – EZW-03/2014, bijgewerkt - kinetische sculpturen, kunst in beweging
https://www.coroflot.com/deanocallaghan , https://www.reubenmargolin.com/about/ , Afbeeldingen van Reuben Margolin

aan boord de was drogen ~ vervolg op tekst 558 

         “ Tegen drieën was alles gewassen en gestreken … kwam dat door de wind
           dat het zo vlug droogde of hadden jullie daar materiaal voor ? ” CvT

Het was bij de koopvaardij, vrachtvaarders dus. Schepen met een bemanning van 22 of meer mensen.
Er is wasgelegenheid in het kasteel (de accommodatie). Soms één grote laundry, soms twee middelgrote.
Daarin staan industriële wasmachines en drogers,
te vergelijken met de bakbeesten die men in een wasserette ziet, laadvermogen van meer dan 10 kg. 
Op sommige schepen is op de woonverdiepingen ook een kleinere laundry voorzien.
Daar staan de wasmachines en drogers van de gewone huishoudcapaciteit, van 7 tot 10 kg.

Het hemdje en de short van de stuurman hebben we onder stromend water gespoeld en
dan op 40° gewassen, kort programma, dat duurt ongeveer 20 minuten.
Die twee stuks drogen was ook snel gebeurd en strijk was er eigenlijk niet aan. 

De was aan deck laten drogen zou ik niet doen hoor.
Er hangt zout in de lucht en die zoutkristallen drogen in de kledij. Dat schuurt de huid kapot.

Binnenschippers doen/deden het wel, de was aan deck drogen.
Maar zij varen op binnenwateren, op zoet water.
Er is dus een groot verschil in de lucht die boven het water hangt.

Verder is het deck een werkomgeving.
Daar wordt gebikt, geverfd, gevet en met water gespoten.
Er wervelt op gezette tijden roet uit de schouw naar beneden. (soothblowing)
Men weet nooit van waar het gevaar komt.

Beginners doen het wel eens hoor, iets tegen de reling aan het kasteel te drogen hangen.
Maar daar stoppen ze mee nadat anciens hen dat ontraden hebben.
De hardleersen pas na een paar onherstelbare blunders.

Nu denk ik er ineens aan, dat er ooit schepen geweest zijn -CMB schepen nog wel-
waar ze een en ander waren vergeten op te nemen in het ontwerp van het schip.
De OBO-schepen (OBO = Oil Bulk Ore). Drie zusterschepen waren dat.
Daar was men oa de laundry vergeten in plannen. Tot daar aan toe, zou men denken.
Maar die plannen werden niet verbeterd, ze werden zo goedgekeurd
en die schepen zijn zo gebouwd geworden ook. Alledrié!
Drié keer over dezelfde steen vallen? Dat kan toch niet?
Jawel, dat kan wel.
Ik heb op alle drie die schepen gevaren.
Ik heb die knoeiboel in de accommodatie elke dag van dichtbij meegemaakt.

Da's een verhaal apart. Niks grappigs. In tegendeel. 

m – HiH-05/2017 - herwerkt 

vervolg op tekst 558

“Het moet een machtig groot dier geweest zijn met zo een vleugelwijdte.
Heb je ooit geweten welke vogel het was ?” CvT

'k Heb op 't Net nog wat verder gezocht over die grote zeevogel van toen aan boord.

Zijn spanwijdte van 150 cm schatte ik naar mijn eigen spanwijdte.
Die is nu, van vingertip tot vingertop -nagemeten door LM- 162 cm.
Misschien was het vroeger een paar cm meer, toen mijn gewrichten jonger waren.

De fregatvogel heeft een gevorkte staart. Die mogen we uitsluiten want
ik herinner me geen gevorkte staart en we hadden
er nochtans goed zicht op, op de achterkant van de vogel want
'k herinner me wel de spectaculaire spuit ontlasting
die op de kledij over de benen in de sandalen van de 1^ste stuur droop.
Dat ging zeer plots en zeer snel maar ik herinner me geen gevorkte staart.

wiki     birdbeauty

Daarom denk ik nu dat het misschien een vogel van de gentensoort was,
140 tot 175 cm spanwijdte, naargelang de soort.

vara       foto Mike Pennington

De vogel in kwestie had ook meer wit dan een fregatvogel.
Het was geen blauwvoet, daar ben ik zeker van, blauwe poten zou ik onthouden hebben.
Maar hij had veel meer wit dan een fregatvogel, dat wel.
Daarom denk ik nu dat het mogelijk een vogel van de gentensoort was.
Jammer dat ik geen eigen foto's van het dier heb.
Ik besefte toen niet dat we iets biezonders meemaakten.

m – HiH-05/2017 - https://nl.wikipedia.org/wiki/Genten_(vogels) , https://nl.wikipedia.org/wiki/Fregatvogels