Archief

‘Van levensbelang is dat de mens moet kunnen genieten van het leven.’ 

Dat 'moeten' kunnen genieten schrikt me al af.
Van het leven dan nog, alsof men gesolliciteerd heeft voor deze planeet.
Nee, we zijn hier gedropt door de generatie vóór ons
en de meesten van hen zijn niet meer bereikbaar
of aanspreekbaar over het 'moeder waarom leven wij'.

Van levensbelang vind ik genieten zeer zeker niet.
Genieten kan het bestaan verrijken, ja.
Maar van levensbelang ? Nee. 

m – HiH-19/10/2016 – ongewijzigd  

de miserie van een ander

Ergens in '79 of '80 was een grote vogel aan deck geland.
Hoe dat kwam wisten we niet,
oceaanvogels blijven toch maanden lang in de lucht zweven zonder te landen?

Matrozen hadden hem in een kruiwagen binnen gebracht
want de deckplaat buiten kan overdag tot 60°C warm worden.
Binnen ontfermde de 1^ste stuurman zich over het dier.
De vogel had indrukwekkende zwemvliezen maar zijn poten waren wel zeer kort.
Duidelijk te kort om met rennen voldoende snelheid te halen en
zijn gewicht te doen opstijgen van op een vlakke ondergrond.

In een afgedekte grote kartonnen doos uit het magazijn liet de 1^ste stuurman
de vogel aan deck rusten in de schaduw van het kasteel.
Kasteel, zo heette de bewoning vroeger. Nu klinkt het minder groots
nu heet de bovenbouw van een vrachtschip gewoon 'accommodation'.

's Namiddags zou hij het vogelgevaarte lanceren van op de stuurboordwing.
De wings zijn de buitenvleugels van het brugdeck, het hoogste werkdeck.

Dat schip had geen lift en
zo'n zware beest via de binnentrappen naar boven brengen,
daar was geen denken aan.
De doos had trouwens niet door de deur van de brug gekund,
zo groot was de doos met die vogel in.
En het dier mocht onderweg naar boven zo eens onrustig worden.
Dat konden we binnen de bewoning niet hebben.

Via de buitentrappen kon de doos ook niet mee naar boven, die trappen zijn tamelijk smal.

        Zet uw handen in de lenden en kijk van ellenboog naar ellenboog,
        dat is ongeveer de breedte van een buitentrap aan boord van een vrachtschip.
        Laat nu uw handen zakken, daar staan de leuningen.
        Die afmetingen en maten hebben een reden, maar de breedte van de buitentrappen
        is  dus niet voorzien voor transport van grote dozen met daarin zware vogels.

Daarom zou de vogel zonder doos naar boven gebracht worden en liefst die dag nog,
want het dier moest van hoog in de lucht kunnen jagen op vis in het water.
Zo'n beest moet af en toe kunnen eten of het verzwakt.

De 1^ste stuur nam de vogel uit de doos en de collega en ik zouden de stuurman begeleiden,
want wij waren de enigen die vrij hadden tsn 13h en 15h (service coupé).
Er wachtten ons vier smalle, steile trappen en
de 1^ste stuur had zijn beide handen nodig om de vogel te dragen.

Nooke en ik waren een en al bezorgdheid, de bek van de vogel zag er levensgevaarlijk uit.
Toen hij de vogel uit de doos wou nemen :
- Draag hem met de bek van u weg stuurman, zei Nooke.
- Jaja, met de staart naar u ! zei ik al even bekommerd.
- Draai hem opzij, weg van uw ogen.
En andere sombere praat want dit werd waarlijk een expeditie.

Nooke zou vóór hem lopen en ik zou achter hem lopen.
Zij om het pad aan te kondigen,
want de vogel was zo groot dat de stuurman niet kon zien waar hij zijn voeten zette.
Ik volgde achteraan, om hem eventueel op te vangen in geval van misstap.
Alsof ik daar sterk genoeg voor was.
Zo togen wij in een stoetje van drie de vier trappen op.
Nooke en ik nog in ons net werktenue van de middagservice,
de stuur in short, zomerhemdje en open sandalen.
Geen van ons drie droeg de werkkledij voor aan deck.

En onze begeleidende commentaren gingen verder,
de man zag niet waar hij liep en wij waren daar toch om te helpen!
Geheel ten dienste, dat was toen onze slogan.
Maar dat zag de stuurman anders want hij werd het beu om bij elke stap
voor en achter waarschuwende woordjes te horen.
De ondankbare vent.
Het is aan boord toch een van de richtlijnen: kijk waar ge uw voeten zet.
En omdat hij door de grote vogel niet zag waar hij zijn voeten zette
had hij ons toch meegevraagd in het klimproject?
Wat deden wij dan verkeerd? Wij deden gewoon wat hij gevraagd had.

Halverwege de twee de trap begon de situatie hem op de zenuwen te werken.
En op mijn zenuwen ook want zijn gevloek stak me al danig tegen.
Uiteindelijk waren wíj het die hem met die vogel hadden opgescheept … wabliefteru Stuur?
Waar waren zijn matrozen, nu het er op aan kwam?

Maar ik kon het onmogelijk afbollen,
stel dat hij achterover gestuikt zou zijn bij het volgend stampje van het schip.
Hij had immers geen hand aan de reling. Zo'n situatie verlaat men niet. Men blijft erbij.

Vooraan bleef Nooke hem gidsen,
achteraan bleef ik hem steunen,
in het midden bleef de stuurman vloeken met
in zijn armen een vogel die zeer rustig bleef.
Zo hadden we nog een aantal smalle trappen te doen.

'k Vond dat hij met zijn gesakker en gevloek wel wat van ons geduld vroeg.
Maar zo lang we op de trap waren kon ik daar niks over zeggen.

Na moeizame minuten kwamen we boven.
Hij bracht de vogel naar de reling van de stuurboordwing en daar
zag en rook de vogel zijn eigen leefwereld, de ruime lucht.
Hij spreidde zijn vleugels, dat was zeer indrukwekkend.
De spanwijdte was misschien wel anderhalve meter.
Nog nooit had ik zo'n grote vogel van dichtbij gezien.

foto van 't Net  

En tegelijk ontlastte de vogel zich, ook zeer indrukwekkend,
op de kledij, de benen en de sandalen van de 1^ste stuur.

Weer binnen en beneden gekomen
moesten Nooke en ik op de vloer gaan zitten om te bekomen van het lachen.
Wat een plezante vogel was dat.
Alsof hij al het gesakker verstaan & begrepen had en No & mij wou laten weten
dat de 1^ste stuur het toch niet in zijn eentje gekund had,
hem een lancée bieden.

Terwijl de stuurman in de douche stond om de dankbaarheid van de vogel weg te wassen
zijn No en ik zijn tenue gaan wegplukken,
want die vogeldinges zou wel eens gaten kunnen branden in textiel.
Om 15h lag de kledij van stuurman-knorrepot weer op de plaats.
Gedroogd en gestreken want 'able and willig' stond hoog in ons vaandel.
Op het einde van de maand had hij een extra-uur op ons blad genoteerd.

Hij was niet veel van zeggen, die stuur, maar dat was die vogel ook niet hé.

Of dit nu nog echt grappig is weet ik niet,
maar Nooke en ik hebben wel minuten lang beneden op de vloer zitten lachen.
Misschien was het gewoon decompressie, dat kan ook.

m – HiH-05/2017, bijgewerkt -https://nl.wikipedia.org/wiki/Jan-van-gent 

       "Fotobom, het scheelde niet veel of dit woord werd ooit tot het woord van het jaar bekroond.
       Het gaat om een foto die verpest wordt door een ander
       omdat diegene bewust of onbewust op de voor- of achtergrond in beeld te zien is,
       vaak in een rare pose.  De ander in kwestie kan een persoon zijn, maar ook een dier."

Stel, men overwint die vervloekte hoogtevrees om een mooie foto te maken.
Nu ja, overwinnen is een groot woord, men 'vermant' zich en gaat toch maar
iets dichter bij de rand staan om die foto vooral vanuit de juiste hoek te kunnen schieten,
en dan komt deze bewoner in beeld gewandeld, helemaal uit zijn hum : Wat-doet-gij-in-mijnen-hof?
want ge staat met uw voeten in het eten van die grazer natuurlijk …
        

Over het humeur van lama's :

"Een lama staat bekend om zijn typische reactie tegenover (vermeend) gevaar,
namelijk spuwen / spugen in de richting van de belager.
Het uitgespoten mengsel is afkomstig van de voormagen." wiki

over de locatie : http://www.seniorplaza.nl/wereldwondernieuw_machu_picchu.htm 
over het dier : https://nl.wikipedia.org/wiki/Lama_(dier) 
m – HiH-06/2015, verbeterd - https://www.huffingtonpost.co.uk/2013/12/12/llama-photobomb-machu-picchu_n_4430908.html

Er loopt een spinnetje over mijn klavier.
Ik ben benieuwd of en waar het zou blijven staan.
Met die letters kan ik misschien een nieuw woord vormen.

Dat woord komt dan in gebruik,
belandt in de Van Dale,
iemand vindt het een interessant woord,
verzint er een heel scenario rond,
de reeks wordt een succes
en krijgt een spin-off.

Dat zat ik te denken terwijl het spinnetje zich van de  shift lock
in over de qsdfgty en de uiop^$ /*naar de  pg dn  repte.
Ze ging zo rap dat ik niet weet of ik haar parcours wel juist genoteerd heb.

't Was een jolig jong ding. Acht kwieke pootjes. 
Nergens rustpauzes nodig, maar evenmin een bruikbare lettercombinatie.
Daardoor heb ik geen nieuw woord, geen hersenspinsel.

m – HiH-07/2016, bijgewerkt -

Wat ik bewonder aan het menselijk lichaam zijn de handen.
Vier vingers en een duim. Twee maal.

           Movements of Thumb

En dat we onze duim kunnen gebruiken in een andere richting dan de vingers.
Compleet dwars. Doe het efkes, hou de handpalmen naar beneden,
raak met uw duim op dezelfde hand de toppen van pink tot wijsvinger.
Laat nu de duim naar mekaar wijzen. Dat is het reikgebied van onze duimen. Goed hé.

Samen met andere primaten -geen staart en de wendbare duimen-
zó is onze soort ooit handig geworden, want de wendbare duimen
maken een groot aantal precisiegrepen mogelijk. En er kwamen werktuigen.
Anderzijds: zo is ook de miserie begonnen. Er kwamen wapens.

Het begon in elk geval met de duimen.
En daardoor veranderde ook iets met hersenschors, en zo.
Enzovoort, gedurende zes miljoen jaar evolutie. We werden vaardiger. En gevaarlijker.
Ons bestaan als intelligente soort danken wij aan onze duimen.

Duimendraaien is daarom een loffelijk eerbetoon aan hen die ons voorgingen, een hulde aan
al onze voorouders tot in de primitiefste der oertijden. Een hommage aan de evolutie.
Duimdraaien, vooral blijven doen.

m - EZW-01/2012, HiH-02/2017, bijgewerkt - https://www.scientias.nl/opponeerbare-duim-al-zes-miljoen-jaar-een-deel-van-hominiden/ ,
https://animalsake.com/list-of-animals-with-opposable-thumbs , https://nl.wikipedia.org/wiki/Duim_(vinger) 
https://boneandspine.com/muscles-of-hand-and-wrist/ 

gegijzeld door Murphy

Die zaterdag was LM naar zijn zussen en ik zat hier achterin te genieten van de luchtcirculatie.
De ramen stonden open én ze waren vastgezet,
de deuren stonden open en de deurstoppers stonden op hun plaats.
Ik zat aan de laptop te genieten van een vrije halve dag in de frisse lucht
en ik tokkelde er op los. Simpele geneugten voor een simpel meiske.

Plots een doffe knal.
Ik ken dat geluid, de deur van de nachthal was dicht gewaaid.
Het was toen 14h10.

Was ik daar een deurstopper vergeten? Aan dié tussendeur? Dat kon bijna niet!
'k Ging kijken. De deurstopper stond links van de deurstijl.
Helemaal weg geschoten als een puck bij ijshockey, maar dan
door een deur die een plotse windvlaag te verwerken had gekregen.
Een puck weegt tussen de 156 en de 170 gram, zojuist opgezocht.
De deurstopper = 1,106kg, zojuist gewogen. Dit issem :

                               
Er was geen schade, noch aan de deur, noch aan de deurstijl.
Maar door het vochtig weer was de deur uitgezet en ze wou niet weer open.
Daar stond ik dan, ik heb niet meer de kracht om een weerspannige deur open te dwingen.

De buren van het gelijksvloer hebben een reservesleutel van ons appartement.
Als zij of hij nu eens vanuit de woonkamer kwam duwen aan de deur, en ik zou vanuit de nachthal trekken …
Jáá, de buren zijn naar hun buitenverblijf !
LM bellen dan?
Mijn telefoon lag in de woonkamer, aan de andere kant van de deur.
En hij zou pas rond 19h thuis zijn. 'k Had nog 5 hrs te gaan.
Eens nadenken.

Aan deze kant van de deur had ik de WC en in de badkamer had ik drinkwater van de kraan.
Hiernaast kon ik op bed gaan liggen, gesteld dat ik de situatie slaapverwekkend zou gaan vinden.
Hier had ik een flink aantal boeken, de laptop en een TVtje om me de komende 5hrs bezig te houden.

Aan de andere kant van de deur lag mijn telefoon.
En in de keuken staat de frigo die plots onbereikbaar was.
Gelukkig had ik niks op het vuur staan.

5hrs … ik had geen zin om gedurende zoveel tijd
stomweg geblokkeerd te zitten door een stomme windvlaag die een stomme deur had doen dichtwaaien.
Dit was weer op en top Murphy :
als er een deur kan dichtwaaien zál ze dichtwaaien en wel op het moment dat ge alleen thuis zijt.

Nog eens nadenken.
De deur was uitgezet door de vocht. Dan doe ik ze krimpen met warme lucht.
Dat doet de vocht verdampen en de deur zal krimpen.
Haardroger erbij gehaald, verlengdraad uit de berging gehaald, en blazen op maximum.
Ik ging langzaam langs de kieren tussen de deurstijl en de deur zelf.
Niet dat daar veel kier te zien was, de deur was immers uitgezet.
Enkel ter hoogte van het slot en de klink zag ik een fijn lijntje daglicht uit de woonkamer.
Ter hoogte van de klink had het metalen binnenwerk gedurende de vochtige dagen het hout in toom gehouden.

Warme lucht blazen, haardroger laten koelen,
blazen, haardroger laten koelen,
blazen …
De deurstijlen zijn in metaal. Zou dat helpen bij het opwarmen?
Zouden de metalen deurstijlen warmte afgeven aan de zijkant van de deur?
En zou het hout van de deur dan sneller krimpen?
Ik hoopte van wel en prevelde een paar dingetjes
die de god van donder en bliksem zouden moeten vermurwen.

Na een tijd blazen gaf ik een ruk aan de deur.
Naar mijn gevoel bewoog er iets. Of was dat wensdenken?
Eens voelen aan de randen, oja, de deur was 0,1 mm uit de stijlen gekomen.

Ik had meer kracht nodig.
Stond ik maar aan de andere kant, dan kon ik er mijn gewicht tegenaan gooien.
Maar dan had ik de haardroger niet gehad.
Gewicht tegenaan gooien … als ik er nu eens met mijn gewicht ging aanhángen?

Eerst spoot ik nog traag een paar keer warme lucht heen en weer langs de randen van de deur.
Ondertussen dacht ik na.
Met twee handen aan de klink hangen was niet voldoende.
Het mocht wat meer zijn, wat krachtiger. En ik herinnerde me iets van aan boord.
Iets met touw en een slag om de arm en spreidstand met de ene voet voor de andere.
Die spreidstand is belangrijk omdat de dijbenen en de bilspieren dan mee werken.

Nu touw.
In de gereedschapsbakken in de berging liggen straps, dat zijn de binders die we
rond de bagage klikten toen we nog naar verre landen moesten.
Zo'n strap kon dienen om te trekken. 't Was een knalrode. Toepasselijk,
mijn humeur was even optimistisch knalrood want dit-kwam-goéd!
En als het niet direct lukte,
dan deed ik nog sessies warme lucht met de haardroger tót het lukte.
De deur had immers al gereageerd.

'k Knoopte de strap rond de klink (platte knoop maken of men tuimelt achteruit!),
sloeg hem eenmaal rond mijn rechter voorarm zodat hij niet weg kon,
duwde met mijn linkerhand de klink naar beneden,
ging in die bewuste spreidstand staan en prevelde nog iets nuttigs.
Of dat laatste geholpen heeft weet ik niet maar na drie snokken was de deur open.

'k Ben nog altijd blij dat de presspot toen niet op het vuur stond,
want dan had ik niet zo koel kunnen nadenken over deur & haardroger & strap.

Dit verhaal typen heeft langer geduurd dan dat gedoe gisteren,
om 14h40 had ik de deur open. Na een half uurtje. Dat vind ik redelijk.
'k Ben wel onmiddellijk in de keuken gaan kijken.
Ik wíst wel dat er niks op het vuur stond maar ik wou het nog zien ook,
want als Murphy meedoet weet men nooit.

m – HiH-07/2016, bijgewerkt - 

LM & ik kijken niet meer in kookboeken.
We stoffen ze regelmatig af, plaatsen ze terug in de boekenkast en dat is het dan. 

Wanneer een recept moet opgezocht worden, zoeken we op het Net.
'k Heb nog 1 kookboek in het groentekarretje staan,
omdat daarin de gaartijden zo overzichtelijk staan aangegeven.
De groenten staan per soort in alfabetische volgorde
met daaronder telkens een tabelletje met de gaartijden per hoeveelheid.
Heel overzichtelijke instructies. 

LM kwam naar de woonkamer om op de hometrainer zijn 10 minuten kniefietsen te doen
en hoorde me in de keuken zoeken 'sne-, sne-, sne- …'
Opzoeken doe ’k luidop omdat ik soms vergeet waarnaar ik op zoek was
en dan blijf ik hangen bij de ble- van bloemkool. En die dag was het sne-.

- sne? SN? vroeg hij. Zit SeniorenNet nu al mee in de keuken?
- Kwiet! Snijbonen. Ik zoek de gaartijden voor de snijbonen.
- Awel, op SN zitten toch rare snijbonen! Hij vond zichzelf grappig.

Het enige wat ik daar kon tegen inbrengen was
- Al-watta-ge-zegt-da-zedde-ge-zelf. Ná ! 
Kinderachtig van mij, jawel. Maar doeltreffend want hij zweeg. Ziezo.

En de gaartijd voor 250 gram sne-bonen à 900 watt is
2x3 minuten (halverwege de bereiding omroeren) + 2 minuten nagaren.  

m – HiH-03/2016, herwerkt

Het is toch niet te geloven ~ door Rocor, 04/2009 

Sinds een tijdje heb ik vliegangst, ze krijgen mij niet meer in zo een vliegende doodskist.
Ik hoor u al komen: ‘ja maar er sterven meer mensen op de baan!’
Wel, ik rij daar ook op, vandaar dat mijn overlevingskans om 85 jaar te worden heel klein wordt.

Ik zit niet meer op mijn gemak in een vliegtuig.
Naar Spanje is maar een paar uur vliegen, dan wordt er zelfs niet meer in de handen geklapt bij aankomst.
Ik ga dan rechtstaan en klap heel hard in mijn handen.
Waarom zult u zich afvragen, omdat ik blij ben dat ik het overleeft heb.

Ik heb al horen zeggen dat die piloten al eens een airhostess laten vliegen.
Als ze samen met dat mooi kind eens willen vliegen, ze dat dan op de grond doen of in een bed,
maar niet terwijl ik zwetend en angstig naar Spanje wil.
Nog zoiets, dat drama in Nederland, piloten met zoveel ervaring zien die niet als hun hoogtemeter kapot is?
Ik wil jullie niet bang maken hé. Wist u dat een duif waarvan er tientallen in mijn hof zitten,
als die in die straalmotoren terecht komen het ding met een paar honderd mensen aan boord tegen de grond smakt?

Het schoonste van al: iedereen lacht mij uit. ‘De Roger vliegangst hoe kan dat,
hij heeft 30 parachute sprongen achter de rug en is van niets bang, oud paracommando.’
Maar echt waar, ik ben er niet meer gerust in, laat ik het zo zeggen: ik bid terwijl ik vlieg.
Onze lieven heer zal zeggen tegen zijn moeder: “Hij gaat weer eens op vakantie met de vlieger, hij is er weer.
Mevrouw, doe mij een plezier en laat zijn vliegtuig in een paar luchtzakken terecht komen, de komediant.”

Onlangs waren wij in Leeds, mijn vrouw heeft last van luchtziekte en had een flesje water bij en een doosje met pilletjes.
Die moest ze, in het bijzijn van een inchecker innemen met een slokje water.
Ze moest het water achterlaten samen met heel haar doos pilletjes.
Als die controleurs al zo bang zijn, wat denkt u dan wat ik ben, in hun zogezegde veilige kist. 

Vrienden van ons maakten eens een vlucht mee terwijl er onweer was, nooit vliegen ze nog.
Iedereen bad luid op, dat alles maakt mij nu nerveus, maar men zegt dat ik mij zorgen maak om wat inbeelding.
Ik zal het maar geloven, en dat parachute springen is wel 50 jaar geleden hé,
als ik nog eens vlieg naar Spanje vraag ik een valscherm.

Steunt u mij als we elkaar zien binnenkort op Zaventem? Dank u.

door Rocor, 04/2009 - https://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1238536800&stopdatum=1241128800 

Diep in mezelf

Diep in mezelf is het leven zwaar
maar ik toon niet mijn ware gezicht
een mens zoals ik is breekbaar
niet uit te leggen in een gedicht.

Maar ik zal nu maar slapen gaan
want diep in mezelf ben ik moe
's nachts kan ik het meestal aan
ik slaap en doe mijn leven even toe.

Majumau
10/2006

Die twee laatste lijntjes staat daar zo fijntjes.
'k Wou dat ik het ook kon, een tekst zo afsluiten. 

En dat ik mijn leven óók even toe kon doen.
Soms droom ik zo’n actieve dingen dat
het leven lijkt door te lopen van de ene dag naar de andere,
zonder dat er een nacht tussen geweest is.
Gelukkig gebeurt dat niet aanhoudend. Het gaat met periodes.

De laatste zin van het gedicht zet ik op een papier en ik leg het onder mijn hoofdkussen,
om mijn onderbewustzijn in te prenten dat slapen rusten betekent,
dat slapen niet dient om in dromen ongelukken en rampen te vermijden of
pech en tegenslagen te overwinnen of ellende te verzachten en nood te lenigen of
malheuren, onheil en rampspoed te bevechten en dan wakker te worden als een uitgeknepen citroen. 
Gedaan daarmee.
Op het papier zal staan : IK DOE MIJN LEVEN EVEN TOÉ.
En ook in 't Frans, want soms spookt het meertalig in mijn hoofd.
Dat mag wat kordater :  JE DORS. ET ALORS ?
Of wat struiser in 't Engels : STAND BACK, THIS GIRL HAS HIT THE SACK !

m - HiH-06/2015, 11/2016 - http://www.liefdesgedicht.nl/gedicht/16332/diep_in_mezelf.html,
https://www.bloomsbury-international.com/en/student-ezone/idiom-of-the-week/list-of-itioms/1203-hit-the-sack/