Archief

hoogtevrees aan boord 2/4

Wanneer ik toch eens een buitentrap op moest, dan viel dat wel mee omdat ik
het grootste deel van de klim binnen de bewoning deed.
Natuurlijk is het niet élke keer mogelijk een buitentrap te vermijden. 

Wanneer ik naar de monkey bridge wou om er foto's te maken bvb,
dan was die laatste trap wel een buitentrap want de binnentrap gaat maar tot aan de brug.
Wie op het allerhoogste deck wil raken, op het dak van de brug, moet die ene buitentrap nemen. 

De monkey bridge wordt ook monkey island genoemd, naar analogie met het vroegere kraaienest,
omdat dit deck het hoogste punt van het schip is. Daar staan antennes
in alle mogelijke vormen en formaten, voor alle ontvangst- en zendapparatuur van het schip.

Als de trap naar de monkey bridge naar de wand van de brug gericht staat, zoveel te beter.
Dan heb ik die wand voor mijn neus.

Als die trap naar stuurboord of bakboord gericht staat, met zicht op de verte, dan heb ik tegenslag.
Dan kijkt men tussen de treden door tot aan de horizon.
Als ik op die trap mijn ogen op de horizon wist te houden, viel het nog wel mee.
Niet naar dingen vlakbij kijken, maar ver weg blijven kijken. Hoe verder hoe beter. Blik op oneindig.
De klim duurt niet lang, het is maar één trap. Op voorhand de treden tellen helpt ook.

Eens op de monkeybridge was er voor mij geen risico op angst meer.
En tijdens het naar beneden gaan ook niet meer,
dan kon ik bij elke stap focussen op elke trede vóór mij. 

Hier twee fotootjes van ’t Net, van de trap naar de monkeybridge gezien van op de wing.
Die laatste trap naar hoger staat natuurlijk achter de brug en deze staan gericht naar een blind schot.
Een blinde wand betekent geen zicht op diepte, zodus geen hoogtevrees voor mij. 

Het gaat over twee verschillende schepen, dat is onder andere te zien aan de vorm van de schouw:

 

Hieronder een illustratie die ik gevonden heb, een stukje vaste ladder.
De eigen foto die ik had zit waarschijnlijk opgesloten in een vorige, kapotte laptop. Jammer.

m – HiH-06/2017, bijgewerkt - http://www.menkent.dk/albertpics/funnel_star.jpg , https://www.cotterman.com/products/fixed-ladders/ 

hoogtevrees aan boord - 1/4

          Hoe deed je dat op een schip? Daar zijn toch ook vaak grote hoogteverschillen,
         zeker tussen binnen en buiten? Of tussen dek en ruim? SK

Grote hoogteverschillen wist ik te vermijden.
In de bewoning ging ik via de binnentrappen op en af tot op het deck waar ik zijn moest
en stapte daar pas naar buiten. Ook al omdat binnen airco is en buiten niet.
Wie niet dapper is moet slim zijn.

En de luiken (het ruim) moest en mocht ik niet in. Daar mag enkel bevoegd personeel komen.
'k Beklaag de matrozen en de stuurlieden die op een bulkcarrier (vervoert stortgoed, droge lading)
tussen het lossen in de ene haven en het laden in de volgende haven de luiken moesten kuisen.
Vooral wanneer het afdalen en klimmen in de luiken met 'Australian' ladders ging en niet via vaste ladders.

Op een vaste ladder heeft men tijdens het dalen of klimmen de ogen naar de wand gericht.
Met ziet de diepte niet. Met hoort de diepte wel galmen in zo'n luik, maar men ziet ze niet en dat helpt:

 

Met 'Australische' ladders, dat zijn metalen trappen, heeft men vrij zicht op alle lege ruimte naast, onder én vóór zich.
Voor iemand met hoogtevrees is dat een totaal ander scenario dan op een vaste ladder.
En bij het klimmen is het zo mogelijk nog erger dan bij het afdalen
omdat men dan tussen de treden van de trap kan door kijken ervaart men heel die lege ruimte
niet alleen naast en onder zich maar ook vóór zich. 
Dat moet beklemmend zijn voor een matroos of een stuur met hoogtevrees:
        
m – HiH-06/2017, bijgewerkt -
http://www.hiseamarine.com/marine-engine-room-inclined-ladder-3644.html , http://www.hiseamarine.com/marine-cargo-hold-inclined-ladder-3635.html ,
https://businessdocbox.com/Logistics/72704982-The-smarter-solution-for-cargo-hold-cleaning.html , https://www.atsb.gov.au/media/25094/mair201_001.pdf 

               foto van 't Net

Van op een fictieve wenteltrap durf ik wel maar beneden kijken, maar in het echt zal ik dat niet doen.
Toen ik 38 was kreeg ik plots hoogtevrees. Waarom of hoe weet ik niet maar plots
wemelde het toen ik een stapelbed aan het opdekken was en naar buiten keek.
En dat is zo gebleven.
Niet dat ik sindsdien elke dag stapelbedden op te dekken heb,
maar het gevoel dat ik mijn eigen lijf niet kon betrouwen was toen zeer sterk.
En dat is zo gebleven, ook al had ik het anders gewild, ook al ging ik daar toen tegenin.

Twee jaar later heb ik mijn lesje geleerd: niet tegenin gaan.
Ik moet mezelf toestaan bang te zijn eer de paniek toeslaat.
Bang zijn dient als bufferzone, want in het volgende stadium, de paniek, word ik een overlast voor anderen.

LM wou een torentrap beklimmen en ik zou mee naar boven gaan.
In Barcelona was dat, Sagrada Familia 1992.
Wat kon me overkomen? LM was er bij!
In een torentrap kijkt men niet naar beneden, er staat een steunkolom in het midden.
Dat wist ik van ooit een kerktoren ergens in de Westhoek. Die zag er ongeveer zo uit :

                 foto  van 't Net 

De torens van de Sagrada Familia zijn iets hoger dan een klokkentoren in de Westhoek
en ik was de gaten voor daglicht vergeten (buitenkijken moet en mag ik niet doen!)

Ergens op een kwart van de hoogte had ik door dat we boven een brug over moesten naar een andere toren
en dat daar pas de afdaling kon beginnen. Door een van de gaten zag ik die brug, hoog in de lucht.
Het parcours besloeg dus een klimtoren, een loopbrug en een afdaaltoren.
Had ik dat maar op voorhand geweten.

Tegelijk was dat lichtgat in de klimtoren een luchtgat zonder glas,
met een zeer laag relinkje onder bekkenhoogte, onder tuimelhoogte dus.
Ineens was ze daar, de angst, nog niet de paniek, maar de angst voor paniek.
'Als ik hierboven paniek krijg, moeten ze me komen halen,
ik moet beneden zijn eer de paniek begint'
Zo ging ik die trappen weer naar beneden. Snel en sneller wou ik.

Alleen, de toren was voorzien op enkelrichtingsverkeer.
In deze toren ging men naar boven, en pas via de loopbrug
zou men in de volgende toren naar beneden kunnen. Die loopbrug waar ik van weg wou.

Zonder LM te verwittigen maakte ik rechtsomkeer en begon ik aan de afdaling.
Ik daalde tegen de klimrichting, ik was aan het spookdalen.
En dat verwachtten de klimmers niet, dat er een haastige daler hun klim zou kruisen :
- Sorry, Scusi, Pardon, Perdóname, Entschuldigung … Zo ben ik beneden geraakt.

Op de begane grond heb ik op LM gewacht.
Of hij mij gevolgd was of hij via de andere toren afgedaald was, dat weet ik niet meer.
Ik was bang, maar 'k ben zonder paniek beneden geraakt, dat weet ik nog wel.

Toen we bij de wagen kwamen was er ingebroken.
Wel, dat is dan weer een situatie die ik aankan. Fluitje van een cent.

m – HiH-06/2017, bijgewerkt -  

Lang geleden hadden we het met een paar mensen over tijd. Over het begrip tijd.

Iemand vertelde dat zij de tijd zag als een enorm lange ladder,
langs waar men naar boven gaat, naar de toekomst, want de toekomst ligt boven.
Haar zus zag tijd als een trap, langs waar men afdaalt naar de toekomst.
Volgens haar lag de toekomst beneden.
En toen keken ze naar mij.

- Is een wenteltrap ook goed? vroeg ik.
Dat mocht, als ik maar vertelde waarom.
- Op een wenteltrap kan men én naar boven én naar beneden kijken.
De trede waarop men staat is vandaag.
In de ene richting ziet men het verleden, dat zijn de herinneringen.
In de andere richting ziet men de toekomst, dat zijn de plannen. En de hoop ook.
- En ligt de toekomst bovenaan de trap of onderaan ?
- Op mijn trap ligt die boven.

De zus vond dat jammer. En ik vond het jammer dat ze dat jammer vond.
'k Wou nog iets zeggen over de uitdrukking 'het klimmen der jaren'.
Dat was niet meer nodig, ik was dus een klimmer.
Zijzelf was een daler.

Op mijn trap staat elke winding gelijk met een jaar.
Wanneer ik 68 word, zal ik 68 windingen onder mij liggen hebben.
De trap begint veel dieper natuurlijk, die begint in de oertijd.
Maar zo ver kan ik niet kijken.

Ik zie ook windingen boven mij. Zover mijn mensenoog reikt en nog hoger.
Maar hoeveel treden daarvan nog voor mij bestemd zijn, dat weet ik niet.
Ergens is een zijdeurtje met mijn naam op en daar verlaat ik ooit de trap.
Achter dat deurtje begint mogelijk de ladder van de andere zus,
of een lift, of iets dat er op lijkt. Beam me up, Scotty!

Van op een fictieve wenteltrap durf ik wel maar beneden kijken,
maar in het echt zal ik dat niet doen.
 
m – HiH-05/2017, bijgewerkt -

Op de werf merkt er ene dat de ploegbaas een oorring draagt.
Geen O-ring, een oorring. 
Hij maakt de anderen er op attent. In stilte.
Met een hoofdgebaar.
Ze grijnzen.
Ze vinden het vreemd, die buikige patser zo ineens met een glittersteentje naast zijn smoelwerk.
Vanwaar zo die ommeslag ? Wordt de werf een catwalk ?
Midlife, is de eerste conclusie.

Tijdens de middagpauze werken ze hun dagelijks brood naar binnen.

- Ey, zegt ene, met een elleboogstoot, een oorring, baas? Nooit gedacht …
- Doe gewoon, 't is maar een oorring, bromt de ploegbaas.
Ze eten zwijgend verder.

Toch port die dappere de baas nog eens :
- Sinds wanneer draagt gij dan een oorbel ?
- Sinds gisteren, bromt de baas,
  sinds mijn vrouw ze gevonden heeft op de achterbank.

Het blijft stil. Want grijnzen kan in stilte.

m, naar iets van BB – HiH-06/2016, bijgewerkt 

't is bijna een scenario ~ via P²

Karel was al langer van oordeel dat het zo niet verder kon, en op een dag vond hij de moed om er ook eens iets aan te doen.
Hij verliet de zolder, stapte naar zijn vrouw en zei: lieverd het kost mij moeite om het te zeggen maar het kan niet verder zo.
Zijn vrouw die net de aardappelen stond te schillen, keek haar man vragend aan,

- Wat kan zo niet verder Karel ?
- Alles, Anna, zei Karel. Alles.
- Alles?, is dat niet een beetje veel, vroeg de vrouw die eigenlijk Annafrid heette, maar het frid er al lang afgelaten had.
- Goed niet alles dan , maar toch bepaalde dingen, zei Karel die uit zijn lood was geslagen, en de draad kwijt was.
Ja euh, zoals de werkloosheid hé Anna.
- De werkloosheid, wat hebben wij daar rechtstreeks mee te maken vroeg Anna.

Karel droop af en ging terug aan de slag op de zolder, maar nog geen tien minuten later stond hij terug in de keuken.
- Ik was het belangrijkste vergeten, maar het is mij zonet terug te binnen geschoten, Anna, zei hij meteen,
ik bedoelde vooral: zo kan het niet verder tussen ons.
- Ha, dat is wat anders, zei Anna en ze veegde haar handen af aan haar schort, en waarover héb je het nu precies.
- Héwel die ellendige zakenadvocaat natuurlijk.
- Oh, mijn minnaar zei Anna en wat is daarmee?
- Ik ga hem neerschieten, zei Karel ijzig.
- Waarmee vroeg Anna?
- Ik heb op de zolder het jachtgeweer van mijn vader teruggevonden.
- Oh, zei Anna, en wanneer wou je dat doen?
- Na het eten, zei Karel. En daarmee was de kous af.

Maar even later tijdens de maaltijd kwam Anna terug op het onderwerp.
- Zeg ge gaat Dolf toch niet in de rug schieten?, dat zou een beetje laf zijn.
- Dolf, vraagt Karel verbaasd, wie is in godsnaam Dolf?
- Wel die zakenadvocaat tiens, zei Anna.
- Maar die kerel heet toch Filip?
- Maar Karel toch, lacht Anna, je snapt het niet hé.
Ik had een relatie met Filip. En via Filip heb ik Dolf leren kenen. Hij is ook zakenadvocaat,
vandaar de verwarring. En nu heb ik dus iets met Dolf.
En Filip is daar kapot van. Hij heeft gezworen dat hij Dolf van kant gaat maken.
- Jamaar, had dat dan gezegd, riep Karel verontwaardigd,
ik zit een halve dag plannen te maken om die Filip neer te knallen
en nu blijk je een Dolf te hebben. En hoe lang duurt dat al?
- Poeh, een week of zes denk ik, zei Anna, niks om je druk te maken hoor.
- Ik maak mij niet druk riep Karel, en zeker niet over die Dolf, het gaat mij enkel om het tijdverlies.
   Ik zit een halve dag plannen te maken om de verkeerde vent om te brengen,
   gewoon omdat ik niet over de nodige informatie beschik.
- Oh ik begrijp het al zei Anna, het is weer allemaal mijn schuld zeker, ik heb het altijd gedaan.
Straks ga je me nog vertellen dat het aan mij ligt als je om het even wie niet neergeschoten krijgt.
Ik ben het beu en nu is het genoeg geweest. Dit is psychische terreur!
Zo kan het niet verder tussen ons.

Met deze woorden verliet Anna de tafel, sloeg met alle deuren en viel snikkend op het bed.
- Tja dacht Karel, terwijl hij aan het dessert begon, die pudding is verdomd lekker.
Zou ik haar portie durven opeten? (bron onbekend) – P²

- Ik ga hem neerschieten.
- Wanneer wou je dat doen ?
- Na het eten.

Het heeft bijna iets kinderlijks. Na het eten. Omdat eten belangrijk is.
LM vond het een geldig argument, eerst en vooral moet er gegeten worden.
Knap theatraal slot met slaande deuren en tranen op het hoofdkussen, Dolf en Filip uit beeld,
en Karel die naar de pudding lonkt. Puur vaudeville. Za-lig.

m – HiH-06/2016, bijgewerkt -

altíjd afdekken 

Visjes hebben het ook graag comfortabel. En men gunt ze dat, zoiets spreekt vanzelf.

                        

Deze ochtend kreeg ik bovenstaande foto's binnen. Daar moet ik dan iets bij verzinnen.
Of er een zinnige uitleg bij schrijven. Dat tweede vind ik moeilijk.

'k Denk dat het badkamerinterieur een inzetstuk is, drie wanden en een vloertje in één geheel,
in een soort plastic dat kan dienen voor voedingswaren, dat onschadelijk is voor kleine huisdieren.
Want de vissen ademen via dat water hé. Dat water spoelt continu door hun lijfje.
Daarom kunnen we dus geen giftig plastic gebruiken.
Waarschijnlijk mag het aquariumdecor in de vaatwasser ook.
Misschien best zonder poeder, maar dan is het toch heel grondig gespoeld.
Wel, persoonlijk zou ik het in de vaatwasser zetten, zo eens per week.

En ik zou om de week ook het decor veranderen.
Of hebben vissen dat niet graag, dat hun omgeving al eens veranderd?
'k Stel me zo al rijen en rijen aquariumdecors voor in de winkel,
met een keuze aan kamers alsof het voor Barbiepoppen zou zijn.

Voor een sluiervis mag het iets wufter.
Sluierstaartvissen zwemmen een ganse dag in een luxueus negligé rond,
daarom had ik voor hen aan een boudoir gedacht.

                            

En voor de guppies wordt het een podium waar ze in hun Abba-pakjes kunnen optreden : 

                  

Maar de vissenbak en/of bokaal zou ik nu wel afdekken want
"ALTIJD afdekken" las ik zeer onlangs op een vissensite.
Wij hebben geen vissen, maar ik onthou die raadgeving wel.

m – EZW-01/2013, HiH-06/2017, bijgewerkt - http://www.vissenaquarium.nl/goudvis/, Afbeeldingen van guppy ,
https://goldfishfables.wordpress.com/2016/05/26/tank-decorating-ideas-26-05-2016/ 

Iets meer dan 40 geleden, toen Toppié nog kon opgevoed worden,
gingen mijn zussen en ik geen enkel obstakel uit de weg.
Nu het dochtertje van Tina 45 is, is opvoeden niet meer aan de orde.
Zij voedt nu ons op. 

Toen ze klein was vonden we dat moeilijke woorden moesten kunnen en Toppieke
sprak dus vlot mee over piplioteek en uniffessiteit en fernissaache
en andere rijkdommen in onze samenleving. Lange woorden met veel lettergrepen schrikten haar niet af.

Mijn zussen en ik woonden toen in twee kleine huisjes op 4km van het ouderlijk huis,
in de stadsrand van Brussel. We deelden het kind.
Zodanig dat de buren niet wisten van wie ze de dochter was.
Temeer omdat ze Tina aansprak met de voornaam of met een troetelnaampje. Nu nog.

Voor een keer zag père iets goed in onze aanpak,
die lange woorden waren goed voor haar intellectueel peil. Intellectueel Peil.
We hoorden de hoofdletters bijna. Straks Cultureel Niveau ook nog zeker? 
's Avonds in ons eigen thuisje dronken we een glas en alles bleef zoals het was. 

Een dag of twee later vroeg Toppieke : intellueel, wa wilta segge?
'k Weet niet meer wie er toen thuis was maar intellectueel is iets
dat moeilijk is en waar ge tóch verstandig slim van wordt.
Daar nam de kleine genoegen mee, dat zag ze zelfs zitten. Daar wou ze bij zijn.

In de dagen die volgden kwam regelmatig de vraag : Is dat intellueel?
Want anders wou ze geen moeite meer doen voor vervelende dingen. 
Ja Toppieke, dat is intellectueel.
Handenwassen werd intellueel en bord leeg eten en intijds gaan slapen was het soms ook.
Allemaal intelluele dingen waar men later verstandig en slim van wordt.  

En nu is ze verstandig en slim! Goed van ons hé …

m - HiH-08/2015, 02/2017 - voor FIV

vervolg op tekst 533

Bij het portret van Leopold III dacht ik :
Wie zet er nu de koning in een poëzie-boek … wat een royalistisch gedoe zeg! 
Wanneer men de afbeelding vergroot is de tekst duidelijk leesbaar : 

                            Aandenken van Paul
                                               Alice en Paula
                                                Clubvrienden
                                    Antwerpen, 25-6-42

Vandaag is het 77 jaar geleden dat die tekst geschreven werd. Dat is een mensenleven.

om te vergroten, klik :

De datum doet nadenken natuurlijk. 1942, pal tijdens het Duits militair bestuur, De Bezetting.
Misschien waren de ondertekenaars niet echt royalisten
maar diende dat portret als getuigenis van anti-Duitse gezindheid.
De Belgische vlag leek wat veel op de Duitse vlag, dus zette men dan maar de kop van de toenmalige koning. 
En misschien was dat gevaarlijk in 1942, wegens te royalistisch, te vaderlandslievend, te anti-Duits.

Clubvrienden? Hoe was het gesteld met het verenigingsleven tijdens de Bezetting?
Ik vermoed dat het clubleven niet floreerde tijdens het Duits militair bestuur :   
er was samenscholingsverbod, er was avondklok, er waren geen middelen door de schaarste …
Over welke club zou het kunnen gaan?
Een 'club' waar de kop van de koning een betekenis heeft. Het Verzet?

Waren Paul, Alice en Paula samen met Georgette bij de Weerstand?
Alleen de naam van Georgette Lenaerts is dan zeker.
Want Paul, Alice en Paula zouden schuilnamen kunnen zijn. 

Stel dat die vier mensen bij het verzet waren, dan denk ik dat zij piepjong waren.
Want in volle bezetting het portret van de koning in een poëziealbum zetten,
dat is jeugdig bravoure. Stel dat Georgette haar boekentas ergens staat en dat …
nu wordt die ene bladzijde van het poëzieboekje bijna een filmscenario. 
'k Zou graag het verhaal van die ene bladzijde kennen.
Maar dat verhaal achterhalen is niet meer mogelijk vrees ik.
Een verhaal van stille helden. Of van jeugdig lef.

m – HiH-06/2015, bijgewerkt - https://kringwinkelverhalen.files.wordpress.com/2014/04/img_6281.jpg  

'k Hield per vakantie een aantal musea en kerken bij de hand
voor 't geval het slecht weer zou zijn en we binnen-activiteiten wilden of moesten doen. 
Om de dag dan niet kleumend te verlummelen met uren in een bar-tabac te zitten kijken naar de regen
had ik wat fiches in mijn achterhoofd, voor 't geval. Die kwamen soms van pas. 
LM kon dan zo opgelucht kijken, gelijk een klein jongetje :
er valt toch nog iets te doen op een regenachtige namiddag!

Dat ik die suggesties gewoon uit de reisgidsen haalde was bijzaak.
Zolang hij zelf niks moest verzinnen was hij gelukkig met ongeveer alles wat ik voorstelde.
Want LM kan moeilijk kiezen.
Voor de job moest hij soms snel beslissingen nemen en knopen doorhakken,
maar daarbuiten verliest hij zich al eens in de veelheid van het aanbod. 

In Grasse moesten we schuilen voor de zon. Het was mei en al bloedheet dat jaar. Ik denk dat het 2001 was.
Binnen de oude stad staat de kathedraal en daar zou het volgens mij koel zijn. 
Wanneer de zon brandt zijn oude kerken & kathedralen met hun dikke muren altijd goed,
gelijk van welke stijlperiode ze zijn. 
We vonden een parkeerplaats ergens wat men volgens het stadsplan
de Kleine Ring rond Grasse zou kunnen noemen, waarschijnlijk hebben daar ooit de stadswallen gestaan. 
Vandaar ging het te voet naar de kathedraal. Naar boven. Een serieuze klim.
Maar 't is een bouwsel in een soort Romaanse stijl, helemaal mijn meug, dat klimmen had ik er voor over.
En LM klom mee, want binnen in de kathedraal zou het koel zijn. Dat had ik beloofd. 

Boven lieten we ons neerploffen op een bankje, of een muurtje.
Steil en warm, heel die klim. 
We moesten efkes uitblazen want naar de deur van de kathedraal
was het nóg een aantal treden omhoog.

https://en.wikipedia.org/wiki/Grasse_Cathedral  

Die deur was dicht. Zoals op de foto. De deur eronder ook.
Alles gesloten van 11h30 tot 15h. Bij zulk een hitte moet zelfs de almachtige siësten. 

We waren niet van plan om daarboven zonder drinken te zitten wachten tot 15h
en zo komt het dat we die drie werken van Rubens niet kunnen zien hebben. 

foto Jean-Jacques Giordan  

De openingsuren van de kathedraal zullen wel in reisgids & folders gestaan hebben,
maar door de hitte heb ik waarschijnlijk over de kleine lettertjes gelezen. 
Zelfs in de schaduw was het warm³. We zaten daar zo wat te rusten. En na te denken.
Ik moest nog bekomen van mijn stommiteit ivm de openingsuren,
toen LM ineens zei : "Hebben wij een parkeerticket gekocht, daar beneden?"

Owee-ojee-onee! Een boete! Weggesmeten geld. In Grasse dan nog wel.
Dat gaat af van het parfum-budget! Een flesje minder! 
We zijn traagjes terug naar de stadswallen afgedaald.
Traag, dit keer niet zozeer vanwege de hitte, maar omdat we het niet wilden weten of zien :
er zou een papiertje onder de ruitenwisser zitten … en het papiertje zat er. Onder de ruitenwisser.

We hebben de parkeerautomaat vol gedouwen met centen, zoveel als hij kon slikken
en we zijn op zoek gegaan naar de instantie waar men in Frankrijk parkeerboetes betaalt. 
Postkantoor? Politiekantoor? Neen.
In Frankrijk betaalt men een parkeerboete in een horecagelegenheid, in een bar-tabac.

Daar zaten we dan. In de oude binnenstad. Boete betaald, koele drank, comfortabele barkruk,
en dikke muren die al eeuwen de hitte buiten houden. In een bar-tabac.
Wat wil een mens nog meer bij zo'n warm weer.

m - EZW-04/2012  - HiH-06/2015 - https://www.stedentipsvoortrips.nl/frankrijk/grassebb.htm#Kathedraal ,  3 x Rubens in Grasse, naam van de werken?