Archief

ego uitschakelen, het kan

(…) Salinger koos voor een teruggetrokken leven. Waarom hij dat deed of waarmee hij moeite had,
hoe en of dat met zijn ego te maken had laat ik over aan de kenners, GD.

“betekend het dat jij heel duidelijk het onderscheid kan maken tussen ego en ?” (sic)

Waarschijnlijk wel hé GD, het betekent dat ik heel duidelijk onderscheid kan maken tussen
mezelf als individu en
mezelf als lid van een groep, en ook als lid van het diersoort mens,
en zeer snel tussen die twee (of drie) posities kan overschakelen.
Als ik dat niet kon dan zou ik gedurende 31 jaren een pover bemanningslid geweest zijn.
Zeer pover. Zo pover dat ze me daar al die jaren niet gehouden zouden hebben.

Maar men moet niet gaan varen om het eigen ego (het 'ikke' dan) te leren uitschakelen.
In het dagelijks leven hebben we allemaal ooit van die situaties beleefd,
die maken dat men doet wat er gedaan moet worden,
omdat de situatie groepswerk eist. Niet vraagt, eist.

Bij de evaluatie achteraf blijkt dan dat ik niet zo adequaat gereageerd heb.
Dan moet ik mijn ego uitschakelen om te horen en te bevatten wat er beter kon,
en wat beter zou moeten in het vervolg. Daar zit volk bij. Dat kan gênant worden.
Maar die mensen moeten leren uit andermans/mijn fouten. Daar dient de evaluatie voor.
Het gaat eigenlijk niet over mij, het gaat over mijn fouten en vergissingen in die specifieke situatie.
Dat noem ik het ego uitschakelen, luisteren hoe de eigen fouten ontleed worden.

Bovenstaande is maar één voorbeeld natuurlijk.
Er zijn nog situaties waar mensen hun ego op nul zetten. Omwille van de lieve vrede, bvb.
Of omdat er belangrijke zaken op het spel staan. Vanmorgen nog meegemaakt.
Men (ik) laat  een zijdelingse neerbuigende opmerking blauwblauw,
omdat het gesprek met die persoon uiteindelijk belangrijker zal zijn
dan wat ik van die opmerking of van die persoon vind.
Als ik inga op die laatdunkende opmerking dan komt er mogelijk een confrontatie van,
dan ontaardt het gesprek en dan geraak ik zeer waarschijnlijk niet aan de informatie die ik nodig heb
omdat hij/zij het dan afbolt met slaande deuren.
En dat is het énige waarvoor die persoon voor mij op dat moment van nut is : bepaalde informatie.
Al de rest, ál de rest, mijn ego incluis, is bijzaak.

m – HiH-11/2015, herwerkt 

een poëziealbum tijdens WOII, het poëziealbum van Georgette Lenaerts

In de nieuwsbrief van de Kringwinkel las ik een artikel dat me direct deed denken aan een ander verhaal.
Aan het verhaal van het teruggevonden poëzieboek van JVD, met daarin een tekening van haar broer.
Hier een gelijklopend verhaal, een gevonden poëzieboek. 
Naar een tekst van Fenna Bouve van https://kringwinkelverhalen.wordpress.com/ :

Er komen niet enkel spullen toe bij de kringwinkel, vaak zitten er ook ‘personalia’ tussen.
Per ongeluk meegegeven, of vooral bij inboedelopruimingen. Dan krijgen we door fotoalbums,
brieven, plakboeken, tekeningen, en poëziealbums wel eens zicht op een leven. Of toch enkele glimpen. 

Ik word zowaar melancholisch van het terugvinden van zoiets van iemand die ik niet ken.
En die nooit had kunnen vermoeden dat haar/zijn memorabilia in een kringloopcentrum zou terechtkomen.
De vergankelijkheid van een leven, het feit dat de tijd schrijdt en dat alles wat wij bezitten en koesteren
ooit verdwijnt. Zoals dit poëziealbum uit de oorlogsjaren.
Vandaag vond ik het poëziealbum van Georgette Lenaerts, gestart op 13 januari 1939.

OM DE FOTO’S TE VERGROTEN, DUBBELKLIK  

   

 

Er staan ook soldatenvrienden van Georgette in.
Elke vriend en vriendin van Georgette deed echt zijn of haar best een mooi beeld
en boodschap neer te pennen. En niet altijd even luchthartig.

Als iemand van haar familie dit toevallig leest en het poëziealbum terug wil en/of problemen heeft
met de online publicatie ervan, laat het weten! fenna.bouve@dekringwinkelantwerpen.be

Men zegge het voort! Men maile het voort!

m – HiH-06/2015, bijgewerkt -

spiegelei-spielerei

'k Kan me voorstellen hoe deze foto er gekomen is.

foto van 't Net

Iemand kijkt door het objectief naar de slapende kat. Maakt een fotootje.
Op het tafeltje in de woonkamer staat een fruitschaal.
Daarin ligt een appelsien knaloranje en rond te wezen.

Een ingeving : die oranje appelsien moet op de witte kat.
Efkes maar. Voor nog een foto. Voor de lol.

Dan wordt het een toer om de appelsien zo zacht op de kat te leggen
dat het poezebeest er niet wakker van wordt.
Want ze moet mooi opgekruld blijven liggen
of het idee spiegelei-spielerei verdwijnt en komt niet meer uit de prent.

Misschien waren er meerdere pogingen nodig. Op telkens andere dagen.   
'k Kan me voorstellen dat deze foto niet in 1-2-3 gemaakt werd.
't Is bijna een wondertje dát de foto gemaakt werd.
Hoe leg ik een appelsien op Minoes terwijl ze slaapt. Ja, dat houdt een mens bezig.
En wakker. Want Poes Minoes ligt op het bed.

m - EZW-12/2014, HiH-06/2017, bijgewerkt - 

op weg naar een schip

In de beginjaren toen ik vaarde
moest ik vertrekken naar een schip dat ergens in de States lag. 'k Ben vergeten waar.
En het jaar weet ik ook niet meer. Het was na '78.
Het was wel de eerste keer dat ik voor een schip naar de States vloog.
Met een ticket  van de rederij wil dat zeggen, en dat gaf de onderneming iets feestelijks want
de vorige keren was het op eigen kosten.

Het appartement was klaar voor zes maanden leegstand.
De planten waren naar een vriendin, de post werd doorgestuurd naar mijn zus Tina,
de vuilbak was leeggemaakt, uitgewassen en de zak was buitengezet,
er lag enkel nog droge voeding in de kasten,
alle stekkers waren uitgetrokken, alle ramen en gordijnen waren dicht,
het water was afgesloten, de gas ook …
het wachten was op mijn vervoer naar Zaventem.

Op de fruitschaal lag nog één appel, die zou ik onderweg opeten bij wijze van ontbijt.
En een hardgekookt ei lag daar ook gereed, dat stopte ik in mijn andere jaszak.

Onderweg naar de luchthaven zat ik teveel te babbelen om aan het ei of aan de appel te denken.
In de luchthaven trakteerde mijn galante chauffeur me op een ontbijt,
de appel en het ei verdwenen helemáál naar de achtergrond.
Jammer, ik had ze hem toen moeten meegeven. Maar ik wist van niks.
En had ik ze hem meegegeven dan had ik nu geen verhaaltje natuurlijk.

Vóór het landen moest men een kaart invullen waarop men verklaarde (in eer en geweten)
dat men van alles niet bijhad. Dat ik niets het land poogde binnen te brengen,
en dat ik weshalve nothing aan te geven had. Ook geen voedsel.

In de luchthaven van aankomst was er de migratiecontrole en de douanecontrole.
Al Qaida & consoorten moesten nog uitgevonden worden dus veiligheidscontrole was er niet.

Bij de douane doorzochten ze niet mijn valies, wel
mijn reistas en mijn handtas én de zakken van mijn jasje.
Daar verschenen één verkreukeld ei en één appel met blutsvlekken. Erg fris zagen ze er niet meer uit,
na een reis in het bagagerek, gepropt en gedrukt tussen de handbagages.

- What is this?
- An apple. And an egg. My breakfast. (van gisteren)
- Really? vroeg de douanier, denkt ge dat ge in de States geen eten zult krijgen?

Met een slaapkop van de vlucht en groggy  door het tijdsverschil
-mijn Engels was navenant- stond ik uit te leggen hoe dat zo gekomen was.
En dat een appel en een ei, toch niet echt 'voedsel' waren.
Dat was toch maar just een apple en een egg. You see?

Hij heeft mijn verboden goederen in beslag genomen,
mij de les gespeld en ik mocht verder. Zonder boete.
Voor een appel en een ei ging hij zichzelf geen papierwerk aandoen.

Toen ik dat later aan boord vertelde zeiden ze dat ik veel geluk had gehad.
En dat ik op 'ne goeie' gevallen was.
Want ze hadden me niet alleen kunnen beboeten maar
ze hadden me ook kunnen vasthouden voor valse verklaringen
tot de rederij de boete betaald had. Of de ambassade.
'k Zou in elk geval het schip gemist hebben.
Bye bye broodwinning. Want zo'n stommiteit betekent ontslag waarschijnlijk.

De controles en de procedures waren toen nog bijlange zo streng niet als nu,
maar wanneer ik er aan terug denk … ja ik heb toen geluk gehad
dat ik met mijn appel en mijn ei op 'ne goeie' gevallen was.

m - 07/2014 – HiH 02/2016, 07/2016, bijgewerkt - 

hij wou vlaggen

'k Was aan het snuffelen en surfen over het Huis van Oranje.
Vraag me niet waarom, ik weet het toch niet meer. En bij prinses Beatrix (°31/01/1938)
schoot me een verhaal te binnen van een correspondente uit Nederland die zich Beatrix noemde.
Het is wel al een aantal jaren geleden en het was op een mailgroep.
Ik vroeg haar waarom ze juist dié schuilnaam gebruikte.
Het was geen schuilnaam, liet ze weten, het was haar échte naam.

Ik bleef naar het scherm zitten staren en onder mijn hersenpan
ging het raderwerk in een hogere versnelling. Ze heet écht Beatrix.
Kermille, dacht ik, dat formeel taalgebruik, die meervoudsvorm zo vaak … zou het kunnen dat …
Ja, waarom niet. Ze wil incognito blijven, dus zoekt ze een Belgische mailgroep. Geen Nederlandse.
Maar dan nog had ze beter de naam Bea gebruikt, want de –trix deed velen van ons dezelfde kant uitdenken.
Er werden vragen gemaild en de Beatrix in kwestie
moest bekomen van zoveel belangstelling eer ze kon antwoorden.

Ze was geboren op 31/01/1939, exact een jaar later dan de troonopvolgster.
daarom hadden haar ouders besloten, vooral haar vader, dat ze Beatrix zou heten.
Niet omdat hij royalist was, integendeel, hij was een rooie rakker en republikein.
En dan tóch een dochter naar een prinses vernoemen, hoe valt zoiets te rijmen ?
Kan een rooie rakker zomaar zijn principes verloochenen ?
Wel, zijn hart liep over van liefde voor hun eigen klein prinsesje.
Dan verdwijnen principes naar de achtergrond.

'Als dan later de vlaggen wapperen voor de koningin, is het voor onze dochter ook een beetje feest'
Daarom heette ze Beatrix,
omdat hij vlaggen wou voor zijn dochter, en tot lang, heel lang nadat hij er niet meer zou zijn.

Als dát geen liefde is.

m – HiH-06/2016, bijgewerkt - 

van RSL

Toen ik zo ongeveer 12 jaar was kwam ons moemoe de hele winter bij ons logeren,
omdat het een heel strenge winter was en wij centrale verwarming hadden.
Ons moemoe had veel last van haar gewrichten als het vochtig en koud was,
ze moest zich behelpen met een stok. We hadden speciaal voor haar een bed beneden gezet
en ik mocht bij haar slapen. We sliepen natuurlijk niet direct en ze deed niet liever dan
vertellen over haar kindertijd, haar zus en haar 4 broers, over wat ze allemaal uitgespookt hadden,
ze kon dat op zulke humoristische manier dat ze er zelf zo'n slappe lach van kreeg waar ze bijna niet uit geraakte,
en ik natuurlijk ook, ik moedigde haar zelfs aan zodat ze zo hard lachte dat ze
de clou van haar verhaal niet meer over haar lippen kreeg.

Dat duurde zolang tot ons moeder naar beneden kwam en we beiden een serieuze uitbrander kregen!
"En nu wil ik jullie niet meer horen!" klonk het dan.
We fluisterden daarna nog wel verder tot we in een deugddoende slaap vielen ... wat een mooie tijd!  RSL

Wat een prachtige situatie, RSL. Dat soort herinneringen zijn Gouden Momentjes.
'k Zie het voor me : uw Ma die tegelijkertijd én haar moeder én haar dochter moet berispen.
Een dochter kan men naar haar kamer sturen.
Maar hoe berispt men de eigen moeder? 'Morgen geen dessert' - of zoiets?

'k Voel mee met uw Ma. Toen van de sandwich-generatie.
Maar misschien had ze achteraf zelf de slappe lach.

van MML

Twee weken geleden was de Kleinzoon (6,5j) samen met zijn moeder aan het dollen, en ja,
je weet wel van spelen komt kwelen. Dus het spel werd afgebroken.
Komt Kleinzoon ineens naar mij toe, handen in de zij en met en een zeer ernstige snoet zei hij :
“Moemie, nu moet je Mama straffen, ze heeft het verdiend.”
Ik vraag hem waarom ik zijn moeder zou straffen.
Hij antwoordde: 'om-dat-zij-uw-kind-is'   MML

Ja, da's toch duidelijk hé, wie anders dan de Moemie kan de Mama straffen?
Wat ik echt en absoluut wil weten, MML : hebt ge u toen serieus kunnen houden ?

Natuurlijk kon ik me in de plooi houden. Ik heb haar zelfs in de hoek gezet.
Alleen de regel van een minuut per jaar dat ze oud was, was onmogelijk uit te voeren omdat de soep op tafel stond.
Je kan je indenken hoe de Kleinzoon genoten heeft. Zijn mama ook eens in de hoek. MML

m – HiH-06/2016, herwerkt - 

help ! een tuin vol junkies
Tja, wie buiten kattenkruid heeft staan mag zich aan dit soort situaties verwachten hé.

           "Katten houden van kattenkruid. Ze lijken erdoor te worden gedrogeerd.   
        Elke kat reageert op zijn eigen manier op kattenkruid.
        Nadat ze de geur ervan hebben opgesnoven of van de plant hebben gegeten,
        rollen sommigen zich dramatisch miauwend of jankend over de grond,
        schurken ze tegen de plant aan of blijven ze onbeweeglijk staan met een doffe blik in de ogen.
        Soms bedekt het derde ooglid het oog. Kwijlen en spinnen komt ook voor.
        Na tien à vijftien minuten is de 'betovering' verbroken."        

https://imgur.com/gallery/q3pQENO 

Zoveel katten bijeen en geen geharrewar? Geen hoge ruggen, geen grauwen, geen klauwen?
Och nee, na het kattenkruid kan het hen allemaal niet meer schelen. 't Is al Love & Peace & Understanding.

"Territoriumkwesties? pfft … !"
"Sociale rangorde? laamenilache … "
"Hoe dit opgelost geraakt? Wie 't weet die mag het zeggen."  Aldus de katten.

m – HiH-06/2015, bijgewerkt - http://nl.wikipedia.org/wiki/Kattenkruid , wie de poezebeesten geteld krijgt, laat iets weten hé.

Afscheid van een vriend ~ door Rocor, 06/2009

Hij loopt gans de dag achter u aan, gaat in de weg zitten als ge iets doet, hij legt zijn kop in uw schoot,
geeft u natte likjes in het gezicht. Ge duwt hem weg maar hij verstaat dat niet en denkt dat ge wil spelen.
Hij bepaalt wanneer hij wil gaan wandelen, als ge uw schoenen aandoet denkt hij dat hij mee mag met de auto.
Hij kijkt zo triest als het niet mag, dat ge toch maar toegeeft. Hij heeft in uw huis de beste plaats,
tegen de verwarming in een mand. Als ge niet oppast kruipt hij bij u in bad en hij wil ook in uw bed.
Hij krijgt zowat de beste stukjes van het eten, alhoewel ge u hebt voorgenomen hem niet te voeren aan tafel,
maar voor die ene keer kan dat geen kwaad. Daarom is hij te dik.
Uw zetels en uw vloer hangen vol haar want hij is in de ruif, maar ja, dat is zijn natuur daar kan het beest niet aan doen.

Als er dingen zijn die hem niet aanstaan, gromt hij, om te zeggen:
"Hela baas, ik ben hier ook nog hé, ik wil u wel een pootje geven,
maar al die stomme spelletjes van zitten en liggen en uw gazet halen, niet met mij hé!"
Maar hij gromt ook als er iemand te dicht bij u komt. Ge zijt zijn bezit, ge zijt zijn baas.
Hij legt ook hoopjes die gij moet opkuisen. Hij gaat soms op zijn rug liggen met zijn poten in de lucht,
dan moet ge weten dat ge hem eens moet krabben. Zijn water- en etensbak hebben een vaste plaats in huis.
Ge kunt maar best zorgen dat het water fris is, met een handdoek bij de hand om zijn druipend bakkes af te vegen.
Het was alsof hij wist welk uur het was als ik van mijn werk kwam,
stond hij daar in de deur te wachten al kwispelend, ik aaide hem dan, en dan was het goed.
Een hondenleven, maar dan een luxe hondenleven.

Ik zag dat hij wat hinkte, hij werd 8 jaar, dus ermee naar de veearts.
Die trok een bedenkelijk gezicht toen hij mijn maat onderzocht,
het beest jankte zachtjes als men zijn schouder aanraakte.
De arts zei: "Ik heb zeer slecht nieuws. Uw hond heeft botkanker, alle bewegingen die hij maakt doen enorm pijn."
Ha, daarom wilde hij niet meer gaan wandelen en keek hij gans de dag in mijn gezicht.
Ik kreeg hem terug mee naar huis met wat pijnstillers, men sprak van chemo.

Het is geen mens, het is maar een hond dat weet ik maar al te goed, maar hem zo zien lijden kon ik niet meer.
Hij geraakte nog met moeite in de hof, zo rap ging het. Ik sliep niet meer, ik waakte bij hem, hij kreunde van de pijn.
Hij keek mij aan alsof hij wilde zeggen, maat, we hebben het samen goed gehad maak er maar een eind aan.

's Anderendaags heb ik hem laten inslapen, het kon niet meer zijn.
Hij kreeg een spuitje tegen de pijn zodat ik afscheid kon nemen.
Ik nam hem in mijn armen, ik weende hardop. De arts begreep het, zei hij.
De hond was een deel van de familie geworden.

Van een vriend gesproken die ge mist, gans de familie was dagen aan een stuk triestig. Wat een dier kan betekenen.
Hij was zo trouw, hij miste juist de taal zegt men soms. Ik heb zijn spulletjes weggeborgen.
Mensen toch, ik zie er iedere dag van af, ben er ziek van. ‘Het was toch maar een stomme hond …’

door Rocor, 06/2009 - https://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1243807200&stopdatum=1246399200 

Stel, ge hebt een beetje te energiek getypt en enkele vingers verzwikt.
Dat betekent noodgedwongen een paar dagen vrij van het klavier, ge schrijft geen letter.
Ge blijft wat langer in bed. Ge gaat lunchen met een vriendin. Ge gaat een eindje fietsen.
Dolce far niente!, denkt men dan. Lukt u dat? Proficiat. Want bij mij gaat het zo : 



m – HiH-06/2016, bijgewerkt - https://twitter.com/phdcomics/status/986953562470039554 , deze cartoon heb ik al eens gebruikt, maar ik vind hem zo raak, zo herkenbaar

contact met de buitenwereld

Toen ik een tijd geleden materiaal verzamelde over scheepstrappen en ladders
ben ik veel uren zoet geweest, ook met andere dingen die ik terug doorgenomen heb.
Hieronder een mail naar een bevriende stuurman aan boord van een ander schip.

Het schip was in de buurt (binnen radiobereik wil dat zeggen, het kan mijlen ver weg zijn hoor)
en Bert had me tijdens zijn wacht (12h-16h) opgeroepen.
Gewoon zomaar, om een babbeltje te doen. Stuurlieden doen zoiets al eens.
Temeer dat hij daar de enige Belg en Nederlandstalige aan boord van dat schip was.

Die namiddag ging de telefoon in de cabine, of ik naar de brug kon komen,
want er was een radio-oproep voor mij. Voor mij?
'k Dacht direct het ergste natuurlijk : er is thuis iets gebeurd met mijn ouders.
- Radio-call from Belgium? vroeg ik in verhoogde staat van dinges.
- No, from Youlas. Youlas? Youlas … kennen wij iemand die Youlas heet?

Maar 't was dus Bert die een praatje wou maken.
LM was aan het werk, hij kon niet naar de brug komen. Toch niet voor een babbeltje.
's Anderendaags heb ik Bert gemaild, persoonlijk vind ik dat gemakkelijker,
dan luistert er tenminste geen halve oceaan mee.
Op al die schepen allemaal stuurlieden die zich tijdens hun wacht staan te vervelen.
Meeluisteren op de VHF is tijdens de lange overvaarten zowat de oceaansport.

Het is een typische mail onder scheepslui, doorspekt met Engelse termen,
vooral feitenmateriaal vermelden, bondig en in cijfers waar mogelijk, gebald eigenlijk.
Weinig sfeerbeelden geven en vooral versluierd schrijven, want de rederij (de werkgever) leest mee.

De mail dateert van 2008-07-02-wo. De namen zijn gewijzigd.
Een staal van correspondentie onder zeelieden :

Hallo Bert,

Gisteren aan de VHF was ik een beetje uit mijn lood geslagen, zo out of the blue telefoon ... maar wel heel plezierig.
'k Voelde me gelijk een grote, efkes staan VHFfen op de brug.
'k Kan me voorstellen dat zelden Nederlands kunnen spreken na verloop van tijd begint te wegen.
Een mens zou zich kunnen troosten met de gedachte dat zijn Engels er dan op vooruit gaat,
maar of dat werkelijk het geval is weet ik nog zo niet.
Heeft iemand al een welsprekendheidstornooi gewonnen voor Scheepsengels-Met-Anderstaligen?

Toen ik gisteren aan onze 2^de stuur vroeg van op welk schip gij belde zei hij: YOULAS.
- Youlas? How do you spell it? HELLAS dus.
-----
Gisteren tijdens de coffeetime gaf capt PR een blad papier
met daarop in grote letters het nieuw mail@dres voor LM en mij.
En hij vertelde dat het niét aan de Grieken lag, maar dat in Antwerpen op kantoor
'iemand' gewoon vergeten was de aanvraag door te sturen naar Griekenland.
'Gewoon' vergeten? In Antwerpen. Op kantoor. Tja.
Van waar dan het fameuze verhaal komt over de vier-weken-wachten-procedure, dat weten we niet.
Misschien is het een (moderne) scheepslegende? Het is al wel gebeurd, hier aan boord en elders.
Algus (de messman) heeft zes weken moeten wachten eer er iemand in gang schoot.
LM & ik hebben na acht dagen al een @dres. Er is dus progress.
-----
We zijn aan boord sinds zondagavond 22/06, Durban.
De travel startte za-21/06, om 15h op Zaventem zijn.
Daar begon het al: één van onze valiezen woog 31,5 kg en dat was 0,5 kg teveel.
De dame aan de balie kon de valies niet laten doorlopen op de band,
die 0,5 kg teveel doet verderop het systeem blokkeren, beweerde ze.
Een paar spullen getransfereerd naar een valies van Nicky (echtgenote van capt PR),
zij had nog een beetje ruimte vrij in een valies.
Wat we zonder haar vrije ruimte hadden moeten beginnen weet ik niet.

Over Heathrow naar Johannesburg. In Jo'burg moesten we van terminal veranderen.
Dat hebben we zelf moeten oplossen want de jongen van het agentschap
was verdwenen met twee andere groepen die hij moest doorsluizen en ons was hij blijkbaar vergeten.

Om te beginnen hadden we die jongen bijna gemist.
We stonden al aan te schuiven in de serpentine naar de immigratieloketten, toen we ene zagen langs sleffen
met ónder zijn arm een bordje waar CAPE FLIX op stond. Dat moet de naam van dit schip voorstellen.

Hadden we al een rij verder gestaan hadden we hem niet zien langskomen.
En we stonden in de verkeerde rij natuurlijk, we hadden via CREW moeten passeren, niet via Immigration,
vermits wij crew-in-transit zijn (geen retour ticket hebben).

Hij versast ons via CREW en we halen onze bagage op.
Die ging niét automatisch naar Durban. Gelijk wat ze in Zaventem beweren.

Na +/- 45 min op dat manneke wachten in de bagagehall hebben we zelf onze weg gezocht, ttz:
LM heeft een Airport Assistant gevonden en die meneer heeft ons, slaapwandelaars, naar de juiste desk
in de juiste terminal geloodst.
Of we het alleen zouden gevonden hebben weet ik niet, er waren verbouwingen aan de gang.
Dat vergrootte de wirwar nog.

Dat gebeurt dan allemaal
wanneer een mens suf is van een nachtvlucht & door het gebrek aan slaap,
wanneer de alertheid low-low level is.
Al goed dat we met drie waren, drie suffe koppen krijgen samen al eens een nuttig idee:
dat het  daar in de bagagehall hoogtijd werd om zelf in gang te schieten, bvb.

We hebben onze aansluiting gehaald, maar dat was niet door toedoen vh gastje van het agentschap.
Wel dank zij de Airport Assistant.
-----
In Durban ging het iets vlotter, nadat de chauffeur van het agentschap bekomen was van zijn verbazing.
Op zijn blad stond "LM xyz + 2", drie zeelieden moest hij oppikken.
Dat die "+2" van de vrouwelijke kunne waren ging er niet zo vlot in.
Hij betrouwde het niet: hadden Nicky en ik de vliegtickets ingepikt van twee zeemannen?
En reisden wij dan niet onder een alias?
Ge zaagt het hem denken : illegale stowe aways in zijn busje.
Snugger ventje, zal het nog ver brengen.

Na veel "but" en "yes but" was hij bereid buiten LM ook ons twee mee te nemen, zij het niet van harte.
Alles oké, alles under control, dachten wij. Edoch!
De chauffeur liet ons kiezen: ofwel wachten in het agentschap, ofwel wachten aan de storesboot.
(Wachten op de mensen uit Bulgarije, ch.off & 2°Off)

Wachten op de kaai zagen we niet zitten,
daar is waarschijnlijk geen schaduw, geen sanitair en niks te consumeren.
Wachten in het agentschap dan? Wel schaduw, maar evengoed niks te drinken.
Dat we danige honger hadden, probeerde LM.
No problem, ze konden food laten komen van een take-away.
Zonder het nodige gerstenat dan. (?)

En toen ... toen vond Nicky dat het genoeg geweest was.
Zij zette haar telefoon aan en belde voor ruggesteun naar haar echtgenoot,
rechtstreeks naar de capt himself. De capt belde naar het agentschap.
Als backup kon dat tellen blijkbaar, want plots mochten we
onze bagage afzetten in de 'lounge' van het agentschap en werden we
vlotjes naar een shoppingcenter gereden waar ze op de dakparking
de nodige horeca huisvesten. We waren gered.

Twee uurtjes op een terras in frisse bries, met uitzicht op de groene heuvels &
met de nodige versterkingen en we konden er weeral tegen voor een tijdje.

LM & ik kunnen iedereen aanbevelen met Nicky op travel te gaan,
letterlijk tot de andere kant van de wereld.
Jammer dat we de bedragen in Rand verkeerd interpreteerden, we zaten met USD in ons hoofd.
Later bleek dat we maar 10 euro lunch/pp hadden besteed.
We hadden gerust kreeft kunnen nemen. Niet veel duurder in Durban.

Busje, bagage, busje, bootje -> basket -> schip.

Eindelijk aan boord. Doodmoe na 36hrs wakker, maar opgelucht dat we
er zonder al te veel perikelen waren geraakt. Bagage incluis.
'Ze' hebben wel iets geprobeerd met een koevoet, maar openbreken is niet gelukt.
-----
Laden in Forcados zo 06/07.
Bunkeren, audit & crewchange in St. Eustatius, datum(?).
Lossen in Texas City, binnen een week of drie.
-----
LM heeft een verzoek: of ge ulle crewlist wilt mailen naar hier.
Op de brug hebben ze geen, dixit onze 2^de stuur. Mss zijn er nog bekenden aan boord vd Hellas.
En ik heb ook nog een vraagje: zijt ge met de caravan naar Normandië geweest?
Vorige zomer in Antifer vertelde ge dat ge iets in die zin van plan waart.

Groetjes, LM & m

HiH-06/2017, bijgewerkt - https://en.wikipedia.org/wiki/Marine_VHF_radio