Archief

waarvoor-waarom-wie

'k Ben al drie dagen aan het denken waarvoor ik dankbaar zou zijn en ook waarom en tegenover wie.
Qua genetisch materiaal heb ik al zeker niks om dankbaar voor te zijn.
Noch op fysiek gebied, noch op mentaal gebied.

Fysiek heb ik me als oudste kind van zelfstandigen te jong te zwaar ingespannen terwijl
degenen die dat hadden moeten voorkomen er stonden op te kijken en gebruik maakten
van mijn argeloze bereidwilligheid. De vloek van dat onbekwaam en opportunistisch toezicht voel ik nu elke dag.

Mentaal heb ik mezelf achteraf moeten stalen en versoepelen tegelijkertijd
om niet voortijdig te verstarren, zoals ik thuis gezien had.
Een ruggengraat in riet en zenuwen in roestvrij staal. Dat was tijdens mijn koopvaardij-jaren.
Maar ben ik de koopvaardij daarvoor dankbaar?

Terwijl ik mijn brood verdiende heb ik gedurende jaren
interessante stukken van de wereld kunnen zien en kunnen meemaken,
de werkzame stukken van de wereld, niet de vakantie-stukken en de façades.
Maar of hetgeen ik daarbij voel dankbaarheid is weet ik niet.
Misschien is het gewoon erkentelijkheid, 'on ne crache pas sur ce qu'on a reçu'.
Ik erken dat ik veel te danken heb aan de werkbranche die koopvaardij genoemd wordt
maar ik ben die branche niet dankbaar.
Dat woord dankbaar lijkt me enkel tegenover personen bruikbaar.

Ik voel loyauteit tegenover een aantal mensen in de privé-omgeving.
Maar ben ik die mensen dankbaar om het een of ander?
Misschien één of twee, als ik langer nadenk misschien enkelen meer.

m – HiH-12/2016, bijgewerkt - 

voor de allerjongste dames

- Damesvoetbal, daar moet toch ook iets over te schrijven zijn, dacht ik.
Wanneer ik luidop denk is LM een grote hulp.
- Kijk eens op 't Net, zei hij afwezig.
Echt een hulp dus. En ik zocht stut en steun bij 't Net.

- Voetbalster is wel een eigenaardig woord om te schrijven, vond ik.
   Een voetbalster kan ook een man zijn.
   Als Lukaku een voetbalster is, hoe noemt men dan een speelster, in geschreven taal ?
   Waar is het geschreven onderscheid tussen voetbalstér en voetbalster ? Elke keer een é typen ?

Want er zijn voetbalsters en voetbalsterren en ook voetbalsterren onder de voetbalsters, natuurlijk.
In het meervoud is alles duidelijk. Maar hoe moet het in het enkelvoud ?

- Voetbalvrouw.
- Neuh gij!  Een voetbalvrouw is een WAG, van de Wifes and Girlfriends categorie.
  Die mogen niet voetballen van hun kapper.
  Voetbalvrouw is geen woord dat kan dienen voor een hardwerkende speelster !

LM telt de dagen af dat ik het niet meer over voetbal zal hebben en mompelde iets als 'voetballerina'.
Wel kijk, dat is een woord dat kan dienen,
een woord dat me bevalt, een woord dat me schikt, de 'voetballerinas' op het veld.
Toen opperde iemand het woord voetballétjes voor de jonkies. (dat was SK)

                       

Voetballétjes vind ik een héél mooi woord. 'k Zie de kleine meisjes het veldje opstappen,
begeleid door hun grote zussen, voor de gelegenheid cheerleaders met misschien ponpons.
Hoe feestelijk is dat !
De kleintjes spelen amper 2x15min of zelfs minder. Dwars op het veld natuurlijk. Met kleine goals.

Het echte feest is eigenlijk hun intrede op het gras met
muziek en spektakel aangeboden door de grote meisjes, speciaal voor de kleine meisjes.

Na de match krijgen de voetballéttes elk een medaille. In klei. Beschilderd in hun eigen clubkleuren.
'Tout le monde a gagné' volgens het principe van Jacques Martin.

Op dat soort veldjes, op frisse zondagvoormiddagen wordt in de kleine hoofdjes van de voetballétjes
bij feestelijke klanken de kiem gelegd voor een besef van girlpower.

m – met een beetje hulp van LM en van SK, HiH-06/2016, bijgewerkt -

Onze creativiteit staat niet altijd even scherp,
grijp op zulke momenten naar je vertrouwde methodes en techniek. van P²

Doenik P²Ke, doenik.

Op school hadden we een aantal oefeningen om de aandacht gefocust te houden.
1969-’70-’71 was dat.

Een van die oefeningen was een mop herschrijven. Dat is verraderlijk.
Een goede vertel-mop wordt niet vanzelf een goede lees-mop.
Als een mop tempo en intonatie nodig heeft (en mogelijk ook nog streektaal)
dan wordt het zeer moeilijk / bijna ondoenbaar om daar een lees-mop van te maken.
Een flauwe vertel-mop kan mits wat schrijfwerk dan weer wél een goede lees-mop worden.
Heel wispelturig materiaal, moppen. Wat werkt, wat werkt niet …
Grappen en geestigheden zijn technisch serieuze materie.

Een andere oefening was schrijven bij afbeeldingen. We moesten een zichtkaart meebrengen.
Die zichtkaarten werden ingezameld en dan zonder willekeur weer rondgedeeld.
Bij de prent die men in handen kreeg moest men iets verzinnen.
Minimum een A4-bladzijde. "En niet te groot schrijven en géén bladvulling!"
Zo heb ik klein leren schrijven, om het allemaal op één kantje te krijgen.
Bondiger schrijven ware ook een oplossing geweest en daar wordt nog altijd aan gewerkt.

De eerste keer dat we een postkaart moeten meebrengen, brachten we een mooie mee,
in 't gedacht dat we die zelf zouden gebruiken voor de opdracht.
En toen kwam dat ronddelen. We hadden een klein klasje van 16 meisjes.
Zodra de leraar de deur uit was werd de klas een marktplaats en
werden de achtergrondverhalen bij de postkaart in kwestie uitgewisseld.
Dat was niet de bedoeling.
We moesten geen verslag doen van de vakantie van de afzender van de kaart,
we moesten een verhaal verzinnen bij de afbeelding op de voorzijde van de kaart.

De maand daarop zamelde de leraar onze zichtkaarten in
en deelde toen de kaarten rond van een andere klas ! Nu waren er meerdere klassen betrokken
en de markt verplaatste zich van het klaslokaal naar de speelplaats. Persoonlijk vond ik dat tijdverlies.
Bij de prent blijven, had hij gezegd. Oké! Dan bleef ik bij de prent.
En ik schreef als vanouds per opdracht weer meerdere opstellen in ruil voor huiswerken van wiskunde.
Verder dan dat heb ik het op zakelijk gebied nooit gebracht.

Er zijn in dat project tamelijk wat kaarten niet terug geraakt tot bij de oorspronkelijke eigenaar.
Kaarten die thuis gekoesterd werden. Na een keer of drie brachten we enkel nog rommelkaarten mee.
Daar viel evengoed mee te werken en als we ze niet terug kregen was er tenminste geen hartzeer.

Met afbeeldingen van het Net is dat euvel nu verholpen.
Men kan dupliceren en rondzenden zonder ooit een prent te moeten afgeven. Magnifiek vind ik dat.

Via methodes en techniek naar creativiteit …
En geheugen. Geheugen brengt ook veel aan.
Dat hebben senioren voor op de jonkheid-van-dagen.

m – HiH-06/2016, bijgewerkt -  

van een mopke naar een geschreven vertelselke

Van een gewoon mopke een verhaaltje breien, was het soort oefening
dat we regelmatig maakten voor school. Die oefeningen deed ik heel graag.
Het leek op verbouwen en opkalefateren. Renoveren heet dat nu. Hier is zo'n tekstje.

Oorspronkelijk versie : Grapje van de dag - Sen Net - 05/06/2016

'Mama, krijg ik een euro? Buiten staat een arme man te schreeuwen ...'
Vertederd geeft moeder haar zesjarig Brammetje een euro.
'Hier mijn kind,  je hebt een goed hartje.
Wat schreeuwt die man dan zo?'
Brammetje, al bij de deur, draait zich om, en imiteert feilloos: 'Vanille-ijs, mokka-ijs!'

Eigen versie :

Met sommige dingen moet Sepke niet bij de Mama aankomen, ook niet bij de Oma.
Soms moet men bij Opa zijn. Dat voelt Sepke feilloos aan.
Opa is een beetje een dromer.
Hij droomt voor Sepke geweldige carrières bijeen. Zo ook die namiddag.
- Opa, krijg ik een euro?

Opa reikt al naar zijn portemonnee, en vraagt waarvoor die euro zal dienen.
Hij investeert veel hoop en energie in zijn kleinzoon-naamgenoot. En dus ook geld.
Want misschien wordt de kleine later wel fiscaal adviseur of ooit voorzitter van het IMF.
Die ene euro kan de start zijn van iets groots.

- Buiten staat een man te roepen.

Oh, denkt de Opa. Dit kind gaat later bij een hulporganisatie.
Iets internationaals. Verenigde Naties. Hij redt heelder bevolkingen.
Hij wordt een tweede Kofi Annan. Mét Nobelprijs.

Opa draagt vlot bij voor de snelle interventie. Sepke rent naar de deur.
- Is 1€ wel genoeg ? vraagt Opa nog, wat roept die man ?

Haastig antwoordt Sepke :
- Vanilláá ! Chokoláá ! Mokkáá !

m -HiH-06/2016, bijgewerkt - 

fiets, zusjes, en andere keerpunten in het leven 

Toen ik klein was, was de toekomst maar een tijdje groot.
Tot ik een fiets zou krijgen, bvb, of een tweede zusje. Of een kat.
Allemaal van dezelfde orde van belangrijkheid : het waren Keerpunten in het Leven.
Vooral de fiets.

Later heette de toekomst ook zo: 'LATER', want ik had nog altijd meer toekomst dan verleden.
Wanneer ik naar die toekomst keek dan zag ik een zacht-parelgrijze waas met lichtgevende randen
en met in het midden hier en daar een vlokje kleur. 
Die vlokjes wisselden in aantal en in kleur naargelang mijn leeftijd,
ook naargelang het weten dat ermee samenging.
Of naargelang de wijsneuzigheid van het moment.
Er waren periodes dat de toekomst er zeer kleurrijk uit zag.
En die kleuren werden ingevuld. Men verandert al eens van pluimage. 
Nu heb ik meer verleden dan toekomst en mijn herinneringen zijn kleurrijker dan mijn plannen.

Mijn herinneringen zijn niet allemaal zonnige kleuren, maar het zijn wel kleuren.
De memorie is een kasteel met duizend zalen met in elke zaal
duizend kasten met schuiven en schabben vol feiten, fabels & fantasietjes.
Ja, er zit meer kleur in mijn verleden dan in mijn toekomst.

m – HiH-03/2016, herwerkt -  

2008

Van de rederij uit circuleert aan boord van de schepen
-in het nodige & nuttige aantal exemplaren per schip- een lijst met afkortingen.
Die lijst heeft de dikte van een eindwerk van de Zeevaartschool.
Hoeveel bladzijdes het ding is weet LM niet uit het hoofd
en ik heb niet aangedrongen op een schatting.

De grapperd van dienst heeft er zelfs 'ABBR.' opgenomen in die lijst. Abbreviation.
AFK. zetten in een lijst van afkortingen, het is een klassieker.

-----

De Management Room aan boord is op volle zee zo wat de studiezaal.
Alle handboeken van elke machinerie en elk toestel staan daar. Een paar kasten vol.

Er is een kopieerapparaat dat werkt -als alles goed gaat-,
er staan een paar computers en in het midden staat de grote stamtafel.
Een vergadertafel eigenlijk.
Zo heet ze tegen de kaai wanneer er volk aan boord komt.
Op zee is het de tafel van de habitués en heet ze stamtafel.

Op een dag stond ik opzij copies te lamineren, dingen die LM beneden nodig had.

De 3^de mecanicien, de 2^de stuur en de 3^de stuur zaten aan de tafel. 't Jong Volk.
Elk was verdiept in eigen opzoekwerk.   
Buiten het geronk van het Machien, het gezoef van de airco en
het neuriën van het kopieerapparaat was het er stil. Zacht snorrend stil.
Een rustige namiddag op zee, tijdens een lange oversteek.

De 3^de stuur zuchtte eens. En nog eens.
Hij schoof met een ruk zijn stoel achteruit.
Die ruk werd met een snok afgestopt omdat
zijn stoel nog aan de ketting stond sinds de laatste storm.

- Is er iets, vroeg de 3^de mecanicien.
- Die S elke keer! zei de 3^de stuur.

Oja, de s … de S !
Men wist direct waarover het ging: de S in de lijst van afkortingen.
De 3^de stuur was een stukje lijst-van-afkortingen aan het instuderen. Van ijver gesproken.

- Als er een S in staat is het óf Safety óf Security, suste de 3^de mecanicien wijsneuzig.
- Jaja, deed de 3^de stuur ongeduldig, maar 't moet wel JUST zijn zenne!
- Safety, Security of Sex, deed de 2^de stuur haar duit in het zakje.
De twee snotneuzen keken haar aan alsof ze het op volle oceaan hoorden donderen in Keulen.

's Avonds na de uren deden ze gewoonlijk wel struis mee
met flink wat grappen maar zo op klaarlichte dag tijdens de studie …
en dan komende van een euh, dame …

- Bij mij komt er ook nog eens STD, verduidelijkte ze.
Ivm met de letter S, bedoelde ze. Op haar lijsten, bedoelde ze, de lijsten van Pharmacy & Hospital.
In de lijsten van alle mogelijke ziektes & aandoeningen die een mensenlijf kunnen teisteren
heeft een 2^de stuur ook een lijst van
Sexually Transmitted Diseases, de Seksueel Overdraagbare Aandoeningen.

En de twee knapen met hun Safety en Security bleven zeer onwennig zitten kijken,
de ene omdat hij zich afvroeg hoe ze STD/SOA dierf te berde brengen,
de andere omdat hij aan die dingen waarschijnlijk nog moest beginnen.

Pas bij de koffie om 15h dierven de 2^de stuur en ik vrijuit lachen.

m - EZW-04/2012, HiH-05/2017 *

de kern van de zaak : cola & chips - van JLD

“Die avond kwam de kleinzoon met het jongste zusje in zijn kielzog
vragen of opa morgen naar de Belgen zou kijken en of hij mocht meekijken.

De jongste vroeg of ze ook mocht mee sporten.
Na een discussie tussen de twee kinderen dat het supporteren was en niet sporten
vroeg ze of opa dan ook bier dronk, want bij haar vriendje Siebe
stond er een bak bier bij het voetbal want de papa van Siebe zegt dat voetbal een feest is.
Toen kwam natuurlijk de kwestie of voetbal een feest is.
Het antwoord van opa: ‘Dat zou het moeten zijn’.
En toén kwam de aap uit de mouw: ‘Krijgen wij dan cola en chips?’
Ja, de kleinste kent er wat van.

Ik heb de beslissing aan haar mama overgelaten.
In geen geval zal het een rustige match worden. Arme Opa.” JLD

De omtrekkende beweging, de behoedzame stappen waarmee ze tot de kern van de zaak komt … knap³.  
Volgens mij heeft uw jongste kleindochter later een glanscarrière
in de politiek, met prachtige redevoeringen of
in de advocatuur, met schitterende pleidooien.
Een glanscarrière, zeg ik.

m – EZW-06/2014, herwerkt – de tekst in het zwart is van JLD 

'k Zat zó weg te dromen over dat snorkelen
dat ik er pas nu aan denk dat ik misschien kan verder vertellen.

Die paar zomers heb ik nogal wat veroverd op de natuur.
Vooral afgesleten glas maar ook speciale schelpjes, mooie keitjes en rare wieren.
Die schatten ging allemaal in een netje mee naar boven.
Toen ik een gat in het netje had gestoten of geschuurd nam ik in plaats daarvan een washandje mee.
Persoonlijk zou ik nu nog een washandje aanbevelen,
dat is zoveel meer sleetbestendig dan die netjes van toen.

De rare wieren moesten drogen en dat gebeurde in een zeefje, buiten onder het tentzeil.
We hadden elk een eigen setje zandspeelgoed en mijn setje  was geel.
Owee als een van de zusjes (5j & 1j) aan mijn geel zeefje met wier prutste.

Want de camping stond op zand en vlakbij de tent zaten Tina en Laura
te rommelen met pottekes en een schupke en zij hadden ook elk een zeefje.
Die eigen kleur zandspeelgoed moest dienen om de vrede te bewaren
en ook om na een ruzie-met-handgemeen te weten wie wie de kop ingeslagen had.

Vermits ik (8+) alreeds snorkelde beschouwde ik mijn geel speelgoed als materiaal, als duikersuitrusting. 
En toch moesten die twee kleinen prutsen aan mijn geel zeefje met wier!
Dit is  meer dan 55 jaar geleden, maar als ik er aan terugdenk …

De snorkel en de zwemvliezen waren blauw. Hel, fel microsoftblauw.

We zijn vier of vijf jaar naar diezelfde camping op vakantie geweest
en in mijn herinnering vloeien die vakanties dooreen.
Waarschijnlijk was ik al ouder bij het volgende verhaal, zeker weet ik het niet.
Maar er is wel wat meer longcapaciteit mee gemoeid.
En snorkelduiken gebeurt eigenlijk in apnee, dus waarschijnlijk was ik toen al ouder dan 8.

Op een keer zag ik iets plats liggen wuiven, vlak boven de bodem.
En het was hoekig. Iets hoekigs, dat is geen ding-van-de-zee.
Dus ik naar beneden, kijken : het was een briefje van 100FF.
Gelukkig had ik de snorkel aan, of ik zou me verslikt heb ben in zout water.
Soms dook ik ook zonder bril/snorkel, maar dat weten ze thuis niet.
'k Wacht nog altijd het juiste moment af om dat op te biechten.

100FF was zoiets als 1000BF, toen.
En braaf als ik was legde ik het briefje vast op de bodem,
lei er een tweede kei op en stoof naar boven. Niet omdat ik buiten adem was, zo diep was het niet,
maar omdat ik aan mijn Moeder ging vragen of ik dat briefje mocht naar boven brengen.

Schelpen en glasjuwelen, tot daar aan toe, maar geld? Geld is toch van iemand hé.
En als die persoon daar nu komt naar zoeken ...
'k Mocht dat briefje naar boven brengen, zei mijn Moeder.
Ik galoppeerde heel dat stuk strand weer af en wou het water in
toen ik zag dat mijn Ma me gevolgd was.

- Komt gij hiér zwemmen? vroeg ze
- Ja ! Komt ge mee? Kijken!

Zo rustig was de wereld toen nog.
Ik ging snorkelen aan het strand van een ander dorp en dat was gewoon 'wat ver'.
Dat was niet 'gevaarlijk'.
Niks in die baai was gevaarlijk.
Niks in die zomers was gevaarlijk.

m – EZW-07/2011, HiH-06/2016, bijgewerkt - 

Soms kan een nieuw project mogelijkheden bieden
om verborgen talenten te benutten  van P²

Veel jaren geleden, in het vijfde studiejaar, dan is men tien of elf,
nu 56 jaar geleden dus, kwam ik in juni van een schoolreis thuis en ik zei tegen mijn Ma
dat de schoolreis eigenlijk beter in het begin van het schooljaar zou gehouden worden,
als kennismaking met de klasgenoten. Niet op het einde, als een afscheid, of een adieu.

In feite was dat een voorstel voor een nieuw project.

Mijn Ma was lid van het oudercomité van de school en ik ging er van uit dat zij daar
met mijn idee iets zou doen. Daar dienen moeders voor,
om de ideeën van hun kinderen onder de loep te nemen en die vervolgens
via het oudercomité met klaroengeschal in de koppen van de nonnen te toeteren.

'k Wist niet dat ik teambuilding ofte iets van groepsgeest bedoelde, maar dat was de idee:
weten wat men aan mekaar heeft bij het begin van het schooljaar al, niet op het einde. 
Op het einde van een schooljaar leek me alsof het dan te laat was, de schoolreis was
een beloning voor het gros van de klas en een tristesse voor een paar anderen van wie de vaardigheden
in de klassikale situaties niet duidelijk aan bod waren gekomen. 

Buiten de klas, buiten het schoolgebouw -tijdens een dagje schoolreis-
waren die andere vaardigheden wél van tel, kregen die talenten wél daglicht. 

Maar het was 1962 en toen was het onbestaande dat een kind van tien of elf een eigen idee zou hebben. 
Bij mijn ouders heeft '62 zelfs geduurd tot '72, tot het voor hen ook te laat was,
ik was in stilte de deur uit. Op weg naar eigen projecten.

m – HiH-01/2016, herwerkt - 

snorkelen

We waren een paar weken per jaar op de camping  (St. Pons les Murs)
en snorkel en zwemvliezen waren samen met een verzameling sponzen broekjes
mijn belangrijkste vakantie bagage, toen.

Achteraf bekeken vond ik snorkelen waarschijnlijk minder vermoeiend dan zwemmen
en bij momenten vooral rustiger. Want de groten (de 13+) deden te vaak veel te  onozel:
de jongens die water spatten en de meisjes die gilden en zo ...
daar moest ik in mijn pre-hormonale fase niet veel van hebben.
'k Was misschien een beetje een ouwelijk kind, toen.
Maar dat is ondertussen goedgekomen, 't schijnt.

Snorkelen noemden we toen 'duiken' omdat er al eens naar beneden gegaan werd ook.
Om iets van dichtbij te kunnen bekijken. Of om iets van de zeebodem op te rapen.

Stukjes afgesleten glas bvb.
Op het droge zagen die stukjes er bedroevend mat uit, duidelijk vuilnis,
maar in het water waren ze mooi als edelstenen.
Het is nu niet meer denkbaar dat bootmensen leeggoed (en dan nog glas!)
overboord gooien, maar begin jaren '60 en vroeger kon dat dus nog.

foto van 't Net

'k Bracht die veroveringen mee boven. Die moesten na de vakantie mee naar huis,
om in een glas water te leggen. En veel later in het aquarium.
Als ik nu de commerciële glazen bodembedekkers zie : ik was eerst hoor met dat idee, toen.

En ik snorkelde alleen. Ma moest op de zusjes letten en Pa  lag te slapen, dus had ik uren aan mezelf.
Wat een vrijheid, wat een vakantie.
Het woord pedofilie bestond nog niet en ik mocht  niet met vreemde mannen meegaan,
maar er waren geen vreemde mannen want na een week kende ik iedereen weer, dus dat was opgelost.

En voor de rest hing ik vlak onder het wateroppervlak te zweven.
Met  het snorkelbrilleke, en als uitbouw op dat brilleke een tubeke met een pingpongballeke als non-return.
In '60 ik was nog wat jong om zonder pingpongballeke te snorkelen.
Zoveel verkleinwoorden omdat mijn Moeder de dingen zo benoemde, met veel verkleinwoorden.
Terwijl ik dit zit te typen ruik ik het rubber in dat brilleke weer.

En het ritueel !
Eerst de bril koelen in het zeewater, om 'damp' te vermijden.
dan ons snuiteke natmaken, ook koelen.
Dan ... spuwen in het raampje van de bril, het speeksel uitwrijven en opnieuw spoelen.
Waarvoor dat spuwen moest dienen weet ik niet meer.
Maar alles werd plichtsbewust en grondig gedaan.
In het begin van de namiddag zag men de snorkelmensen voorovergebogen staan in het water,
hun bril gebruiksklaar maken. En op het glas spuwen hoorde daar dus ook bij.
Vol overgave deden wij dat na. Wat zeg ik ?
Wij spuwden zelfs beter dan de grote mensen!

m - EZW-07/2011, HiH-06/2016, bijgewerkt -