Archief

Vanmorgen vouwde ik een paar zeefdoekjes op en er schoot me iets te binnen.
Toen we kind waren en de slazwierder nog moest uitgevonden worden,
werd de gewassen sla in een bolrond rood plastic mandje gedaan,
en daarmee werd de sla dan droog geschud. Of gezwierd.
Tina deed dat enorm graag en ze was daar soms nogal energiek in.
Ze zwierde die bol rond met kracht en enthousiasme.

Het Net heeft een fotootje van zo'n antiek ding. En het is nog een oranjerood ook!

               

In de rand van de slabol waren gaatjes en druktoppen voorzien, om de twee helften aan mekaar te houden.
Mogelijk had ik de druktoppen niet goed ingedrukt want op een keer
ging het mandje open en de sla vloog de tuin in, weg van het grasveld.
Hij lag verspreid op en tussen de planten.

De sla hebben we zoveel mogelijk bijeen geraapt,
opnieuw gewassen en opnieuw ging Tina de tuin in om de blaadjes te zwieren.
Nu alsof ze ging kogelslingeren.
Dit keer belandde de sla op het grasveld. Met slabol en al.

Voor een derde keer hebben we de sla gewassen.
Deze keer deed ik hem in een zeefdoek en ik zei haar
op het terras te blijven staan, en voorzichtig heen en weer te zwieren,
niet rondomrond gaan staan draaien.
Gewoon uitslaan, vooruit en achteruit. Dat ging ze dan staan doen.

Vooruit vielen de druppels de tuin in,
achteruit dretsten ze tegen het raam van de woonkamer
en voor een deel door de openstaande deur naar binnen.

Maar Tina was toch zo opgetogen dat de sla dit keer niet gevallen was,
dat niemand gepiept heeft over de nattigheid op raam, deur en vloer.
En dat was ook iets om opgetogen over te zijn.

m – HiH-06/2017, bijgewerkt -

toen onze Bas een Basje was ~ naar een gegeven van JPW 

2010. Basje was toen tien of elf. Hij kwam de woonkamer binnendrentelen.

- Omaaa …
- Jaaa …
- Wij hebben les gekregen over seks en zo.
- Ha ja? vroeg de Oma, over wat van seks?
- Over de voor-behoeds-middelen.
- En wat zei de meester over voorbehoedsmiddelen?
- Hij zei dat, als ge met een meisje vrijt, dan moet ge altijd een condoom gebruiken.
  Dan kan het meisje niet zwanger worden en dan kunt ge geen aids krijgen.
- Ja, dat is juist, zei de Oma.

Basje bleef staan. Er zouden nog vragen komen, zagen we. 

- Oma, maar ik wil later wel kindjes hé ...
- Ha ja, zei Oma, dan gebruikt ge geen condoom. Dat is simpel.

Basje zweeg, verzonken in gedachten.

- Oma …
- Ja Jongen?
- Als ik kindjes wil en geen condoom gebruik, dan kan ik wél aids krijgen? 

En dát was niet simpel, echtelijke trouw en zo …

- Wel zei ze, als ge later getrouwd zijt, en ge wilt kinderen,
  dan kent ge mekaar heel goed en dan moet ge geen condoom meer gebruiken.
- Dus, vanaf dat ik trouw dus, kan ik dus geen aids meer krijgen.
- Hola, zei de Oma, dat is niet waar.
- Jawel hé, zei Basje want ge zegt juist
  dat ik om kindjes te maken geen condoom moet gebruiken en
  dat ik dan ook geen aids krijgen.

Oma dacht na. Ze dacht wat lang na naar zijn zin.

- Allez Oma hoe zit het nu?
- Krijgt ge na de vakantie nog les over seks? vroeg ze.
- Jaja, zei Basje ongeduldig.

Want met die stof blijven ze bezig. Minstens drie trimesters.

- Wel, zei Oma, vraag het dan nog eens aan de meester.
  En waarom vraagt ge het niet aan uw mama?
- Ik héb het haar gevraagd, zei hij, Mama gaat het mij straks uitleggen.  
- Maar waarom vraagt ge het dan aan mij!
  Uw mama is zoveel jonger, zij kan het beter uitleggen dan ik.
- Niewaar, zei Basje, gij waart eerst en gij hebt toch ook kindjes gekocht,
  dat was dan toch ook zonder condoom en gij en Opa hebben toch geen aids!

Over seks en zo had hij duidelijk meer vertrouwen in de anciënniteit van zijn oma
dan in de bevoegdheid ter zake van zijn moeder.

m, naar een gegeven van JPW, waarvoor dank - EZW-12/2010, HiH-05/2016
Vandaag is Bas een opgeschoten kerel van 19 of 20 en dit soort zaken bespreekt hij al lang niet meer met Oma

volgend jaar in juni is ’t weer zover 

WK, EK, om de twee jaar is er iets
dat studenten van hun werk houdt in de periode dat het er op aan komt, in de maand juni.
Er zijn gelukkig de seminaries, die dan verkapte herhalingslessen zijn.
Zeer nuttig, op voorwaarde dat de studenten er het hoofd bij houden.

De docente psychologie rondde af met een vraag over manische depressie.
‘Dus hoe kan men iemand noemen die
het ene ogenblik juichend en molenwiekend heen en weer loopt en
het volgende ogenblik op de bank zit te huilen met de handen in het haar ?’

Onmiddellijk stak iemand de hand op : ‘Een voetbaltrainer !’

m - HiH-06/2016, bijgewerkt - 

Snorren en baarden, ze hoorden bij de goede oude tijd tot er een model weer eens mode werd.
In onze geschiedenisboekskes hadden alle historische figuren indrukwekkende snorren en baarden.
Van de Vikings tot de Musketiers. Er volgden nog andere groeisels.
Allerlei periodes en modes, van de gepommadeerde krulsnor à la Poirot

tot het vervaarlijk woest gewas à la ZZ top :

                      

Dit soort baarden zou bij National Geographic een eigen programma moeten krijgen, vind ik.
Van de bayous in het Diepe Zuiden tot aan de kreken in Alaska.

Ongeschoren vind ik wél knap, op voorwaarde dat de gelaatstrekken van de man in kwestie het toelaten.
Want wat bij de ene modieus staat, kan bij een ander gelaat een gans andere indruk geven. 
En de baardgroei moet meewillen ook. Niet elk soort groeisel is geschikt voor het ongeschoren imago.
Was Gainsbourg daarin een voorloper? Of begon het later?

Een plukkenbaard met kale plekken tussen de begroeide delen vind ik niet mooi, die vind ik vooral zielig.
Zo'n baard doet me denken aan een verpieterd stadstuintje.
'Haal al die povere begroeiing weg en maak er een gladde patio van'.

Een ander soort baard dat ik maar niks vond en vind : het Leopold II-model.
In '96 of '97 hadden we een chef mecanicien die zo'n trapezium droeg.
Op zijn leeftijd was de baard nog niet wit natuurlijk, maar toch lang en trapezium,
een grote oppervlakte baardtapijt. Eigenlijk een gevaarlijk lang model voor een mécanicien.

                                                  

Op een keer stond ik in de lift met die chef en ik rook een vreemde geur.
Het rook er naar soep. In de lift.
Maar niet naar een lekkere soep. Het rook er naar een soep
van gemengde groenten die te lang op kamertemperatuur was blijven staan.
Het rook er naar oude koude soep.
En de keer daarop weer.

'k Vroeg aan LM of hij dat ook gemerkt had, dat de chef mecanicien naar oude koude soep rook.
"Dat komt door die baard", zei LM.
Wat bleek : zo'n lange baard moet elke dag gewassen worden,
of die gaat geuren door de minuscule etensresten die er in achterblijven.
Jawadde! Wat was ik blij dat LM en ik niet met die man aan eenzelfde tafel moesten zitten!

Wat ik me toen afvroeg : hoe houdt hij zijn baard droog onder de douche?
Bestaan daar hulpmiddelen voor? Dat is toch extra werk, baard droog houden.
Gewoon shampoo er op, spoelen, afdrogen en klaar. En aan boord is shampoo zelfs niet nodig.
Gewone zeep kan ook, want er zit geen kalk in het water. Maar nee, soepgeur dus.

Ook een raar model vind ik de baard-zonder-snor,
het model à la Chriet Titulaer, van vroeger op TV. En Miel Cools ooit.
De Amish-baard, baard zonder snor :

Persoonlijk vind ik het een potsierlijk zicht.  
'k Heb me laten wijsmaken dat de snor er niet bij is omdat ze in de weg zit bij het pijp roken.
Van Cools geloof ik dat wel. En 't was ocharme zo kassei-oer-Vlaemsch ook nog, zijn baardsel.

Er is nog een model baard, een waarvan ik ooit geschrokken ben: het nooit-gesnoeide groeisel,
de verzameling draadwieren die onder het edel mannengezicht bengelt
en waar zelfs het zwakste mistig daglicht los door schijnt.

Het was denkelijk 1999. Ik kwam later dan voorzien in Antwerpen-Centraal toe
en ik stapte naar de Rooseveltplaats om de bus te nemen.
Daar zag ik dat het nog serieus wat wachten was op de volgende bus.
Het was al bijna donker.
LM bellen om me te komen halen? Tegen dat hij er zou zijn, zou het helemaal donker zijn.
Dat was geen optie want wie staat er graag op de Rooseveltplaats in de donkerte …
Ik niet. Toen al niet.

Er is een taxistandplaats, dus stapte ik in de eerste wagen van de rij.
Ik zei goeienavond, gaf het adres en we vertrokken.
Omdat ik geen antwoord gekregen had op mijn 'goeienavond'
keek ik eens opzij om te zien of de chauffeur het adres dan wel goed verstaan had.
Men weet nooit.
En toen zag ik zo'n draadjesbaard.
Het licht van de straatlantaarns scheen er dwars door.
Ocharme, dacht ik, iemand zou die jongen eens moeten vertellen
dat scheren helpt. Daar wordt de baard steviger van. Zeggen ze.
Toch zonde dat ze zo'n jongen met dat kalvergroeisel laten rondlopen.
Later heb ik zulke kalvergroeisels nog vaak gezien.
Het is een religieuze kwestie. Maar dat wist ik in '99 nog niet.
Sharia4Belgium was toen nog niet uitgevonden.

m - 10/2014, HIH-06/2016, bijgewerkt -

In een bepaalde fase van mijn leven liep ik over van liefde.
Liefde in het algemeen, liefde voor de mensheid. Love & peace & understanding.
oÔo wat was ik begaan met de mensheid. We zouden allemaal bloemen in ons haar doen
en zo zou de oorlog in Vietnam vanzelfs ophouden. Hoe simpel kan het leven zijn.

Tja, dat was moraliserende liefde zeker?
In de trant van 'als we nu eens allemaal' en dan volgde een voorschrift,
wat we allemaal moesten doen en liefst tegelijkertijd, zoals stoppen met vechten.

En als de wereldbevolking in haar geheel dat niet deed, stoppen met vechten,
dan lag het zeker niet aan ons partikel van de populatie.
Want wij deden dat al, tegen de oorlog zijn. Met bloemen. En met liedjes.
Met bloemen in de hand en met liedjes in het hoofd was immers niks onoverkomelijks,
want 'we shall overcome' zei la Baez. En wie zou haar tegenspreken …

Er volgden barstjes. Was men Agalev of was men Amada ?
Waren de groepen die van mening verschilden ook mensheid ?
De mensen die lijdzaam verzet predikten en bloemen gebruikten,
de mensen die strijdbaarheid predikten en spandoeken gebruikten, waren zij ook mensheid ?

Want zowel Agalev als Amada hadden het allerbeste voor met de mensheid
en elk van beide had -vaneigens- de wijsheid in pacht.

m – HiH-06/2016, bijgewerkt – https://nl.wikipedia.org/wiki/Joan_Baez ,
https://nl.wikipedia.org/wiki/Agalev, https://nl.wikipedia.org/wiki/Alle_Macht_Aan_De_Arbeiders 

tussen klokjes en wekkers

Een correspondente moest na een rugoperatie gedurende een hele tijd
overdag afwisselend 15min liggen, 15min zitten, 15min rondlopen.

- Hoe houdt men die tijden in het oog? vroeg LM zich af.
- Met een keukenklokje, zei ik.
- Is dat echt ? vroeg hij.

Ik stond perplex.

'k Heb hier kermille in de periode 2012-2013 gedurende maanden met keukenklokjes en wekkers
gewerkt en geleefd opdat meneer op de juiste tijdstippen de nodige zorgen zou krijgen.
En die dag vroeg dat brein mij hoe men de tijden in het oog houdt? Zijn vraag deed me naar adem happen.
De volgende vraag evenzeer :

“In principe is natuurlijk elke klok geschikt, maart, men moet er slechts op kijken.
Maar is de patiënt daar zelf niet toe in staat?” S

Al eens een herstellende in huis gehad, S ?
Aan de ene kant gaat alle aandacht naar de persoon in kwestie,
aan de andere kant moeten een aantal puur huishoudelijke zaken evenzeer gebeuren of alles valt stil.

'men moet er slechts op kijken' … dat is het nu juist.
Men heeft de tijd niet om naar de klok te zitten kijken, men is bezig.
Boodschappen doen, boodschappen uitladen, boodschappen wegbergen.
Tafel dekken, maken dat er eten is, maken dat hij eet, afruimen.
Vaatwasser vullen, vaatwasser legen, vaat wegbergen, tafel dekken voor de volgende maaltijd.
Bedlinnen vervangen, zonder helpende hand deze keer. En een flink aantal volgende keren ook zo.
Douche in orde brengen. Maken dat zijn kledij klaar ligt op de juiste manier of het wordt moeilijk.
De was doen, maken dat de was droogt, was wegbergen.
Alle gedeelde taken, daar staat men plots alleen voor.

Tussendoor is het plots alweer tijd voor medicatie. Efkes aandacht geven !

Wie houdt de klok in het oog …
Niet ik, ik ben bezig met de dingen die hij straks zal nodig hebben.
Niet hijzelf, hij is herstellende, herstel vreet energie, daardoor slaapt hij veel.
Én hij is suf van de medicatie. Dus nee, de patient is daar niet zelf toe in staat.

Tussendoor is het plots alweer tijd voor kompressen en verband.
Het is iets dat zorgvuldig moet gebeuren, dus dat vraagt tijd en aandacht.

Hij had de energie niet om de klok in het oog te houden,
ik had de tijd niet om de klok in het oog te houden.
Hoe moet het dan met het tijdsbeheer?
'men moet slechts op de klok kijken', komaan zeg !

Om de tijd in het oog te houden organiseerde ik geluid, geluidssignalen.
Dingen die rinkelen, tuuten en biepen, zoals in een controlekamer.
Ik schakelde geluid in omdat ik geen tíjd had om naar de klok te zitten kijken.

We hebben het tot een goed einde gebracht, de klokjes en ik. Soms was het nipt.
Maar zeg aub niet dat het volstaat om het uurwerk in het oog te houden.
Men heeft in die periodes de ogen voor andere dingen nodig.

Vandaar de drie keukenklokjes, mijn piepers en de twee wekkers, mijn signaalbellen.
Zij waren onmisbare en zeer³ welgekomen assistentie. 'k Ga ze inkaderen, alle vijf.

m – HiH-06/2016, bijgewerkt -

Of ik in 2022, dan word ik 70 (hopelijk), nog een auto zou willen weet ik vandaag nog niet. 
Voor mijn verjaardag misschien maar dan wel met een chauffeur inbegrepen.
Nee, dat hangt er van af of we dan nog kunnen auto rijden en of we dan nog graag auto rijden. 

Kunnen rijden is het probleem van LM, het hangt af van zijn knie.
En het humeur van de knie verschilt van dag tot dag. Soms van uur tot uur.
De knie is sinds de operatie in 2012 niet hersteld zoals het moet.
Sommige dagen lijkt het of er nooit een operatie geweest is. 

Twaalf maanden na de operatie was LM met pensioen,
want de rederij kon niks meer met hem doen, gezien de knie.
Hij had zich zijn fin-de-carrière wel anders voorgesteld.

Graag rijden, dat is mijn probleem, ik rij niet graag.
In 2002 heb ik mijn sleutels afgegeven aan LM.
Dat vond ik rustiger. Ineens was ik van een enorme last vanaf.

Ondertussen weet ik zelfs niet waar mijn rijbewijs ligt. Of hoe een hedendaags rijbewijs er moet uitzien.
Dat zal wel een plastic kaartje zijn ondertussen, niet meer zo’n roze vouwding. 
Ik rij niet graag en ik ben niet echt van plan om weer achter het stuur te kruipen,
want dan ‘moeten’ ineens weer allerlei dingen. 
Maar vermits het niet meer zal beteren met de knie van LM
zal ik op een dag toch weer moeten autorijden, vrees ik.

Als ik mijn rijbewijs vind. Zolang ik het niet vind zit ik veilig, moet ik niet rijden.

m – EZW-06/2014 , bijgewerkt

een plezierig nevenverschijnsel, een groep als grap

“The Championettes is een meidengroep uit de jaren 90
bestaande uit de vier vrouwelijke hoofdrollen van F.C. De Kampioenen.  (een caféploegske)
De groep werd opgericht naar aanleiding van de aflevering FC Championettes,
waarin de vrouwen een damesploeg oprichten.   (jaargang 4, aflevering 2)

Ze hebben in ’93 of ’94 een album gemaakt, ‘The Championettes’, 11 nummers,
Elk nummer werd ook op single uitgegeven. De producers zijn Jan Leyers en Jean Blaute.
Naar aanleiding van dit oeuvre toerden ze heel Vlaanderen rond.”

foto van 't Net  
 
1993 ~ hun allereerste optreden, promotie-optreden,
te gast in De Droomfabriek bij Bart, Sabine en Rani. De gastheer merkt hen ‘toevallig’ op.

De dames geven een vlot acteernummer weg, de vier personages zijn op uitstap.
Wanneer de ze achter de micro komen te staan start het zangnummer.
Doortje, Bieke, Pascale en Carmen, in die volgorde,
zwieren hun handtas op de vloer. Weg met de burgerlijke rommel.
Vóór elke solo doet het personage haar jas uit en laat hem vallen.
Wat een regie! Want ontdaan van de jas stapt de actrice uit haar personage.
Ann, An, Danni en Loes kunnen laten zién dat ze actrices zijn.
Playback, maar wel zelf ingezongen, aldus dhr Bart Peeters.
Dit is een heel blij filmpje. Ook omdat wijlen Robert Mosuse er nog bij is (drums).

klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=Ilc7elJAszA
07min45

2015 ~ het promotiefilmpje voor de 2^de bioskoopfilm, de Kampioenen Jubilé.

De dames treden op, hun heren in het publiek gaan uit de bol.
Dat alles met vaart in beeld gebracht.
Zowel de muziek als de tekst van het promotielied zijn van Jan Leyers.
Maar dit is geen pluim op zijn hoed, mijn gedacht.
Door de nietszeggende tekst en het dwaze dreuntje lijkt het nummer lang.
Gelukkig krijgt men zo de tijd om uitgebreid de costumes te bekijken.
Applaus voor het costuum-ontwerp. De tenues zijn fantastisch uitgekiend.
Als men ze op een kleerhanger te zien zou krijgen,
weet men onmiddellijk wat bij wie, bij welk personage hoort.

     foto van 't Net 

klank aan
https://www.youtube.com/watch?v=qAlEZTpQcoo
03min35

m – HiH-06/2016, herwerkt -https://nl.wikipedia.org/wiki/The_Championettes 

‘leegte kan je niet bewaren
het is een onhebbelijk bezit’ TBI 

Vrijdagmorgen las ik bovenstaande. Het blies me ongeveer van mijn stoel.
Niet alleen de eerste lijn maar ook de tweede, het gelaagd gebruik van het woord onhebbelijk.
Of hij het woord bewust gekozen heeft, dat weet ik niet.
Misschien bedoelde hij onhoudbaar, ongrijpbaar?
Of het een ingeving was of een toevalstreffer weet ik evenmin.

Leegte als onhebbelijk bezit, of als on-hebbelijk bezit ?

Leegte bewaren. De pijn van de leegte bewaren?
Ooit had ik geen idee wie dat gevoel zou willen bewaren.
Nu wel.

Herinneringen bewaren, dat ligt voor de hand. Leegten bewaren, niet.
Herinneringen verwarmen mogelijk hart en ziel. De leegten verarmen hart en ziel.
Ze doen teveel pijn, dacht ik ooit. Ze moeten weg.
Ze zijn onhebbelijk, onhoudbaar, niet houdbaar, on-hebbelijk.
En toch heb ik een doosje vol leegten.
Alles went.

m – HiH-06/2017, bijgewerkt - met dank aan TBI 

hoe ver mag men gaan voor u echt kwaad wordt? ~ door Rocor

Maar dan écht kwaad, om alle misvattingen te vermijden.
Ik ben parachutist commando van opleiding – vrees, wat is dat?
Ook ben ik 2e dan zwarte gordel en geef les in verdediging en gevechtsport, ben ook bouwvakker.
Maar nooit ruzie gehad, heb niets dan vrienden. Dit is niet om op te scheppen maar het is zo.
Wanneer verliest men zijn kalmte en wilt ge het recht in eigen handen nemen?
Ik ben erin getraind en bij bedreiging ga ik weg, hoe moeilijk dat ook soms is.
Als ge reageert is het altijd in je nadeel.
Onze code zegt: wees verstandig, ga weg, want een vermeden gevecht is een gewonnen gevecht.

Het ergste heb ik meegemaakt bij het parkeren. Het manoeuvreren was moeilijk en duurde een tijdje.
Een man die stond te wachten draaide zijn raampje open en schold me uit.
Toen ik hem voorbij reed om me te verontschuldigen spuwde hij in mijn gezicht.
Geloof me dat vind ik het laagste wat er is, bij voetbal is dat een rode kaart, van het veld en vervolgens maanden geschorst.
Mijn vrouw smeekte mij niet uit te stappen, mijn been stond al buiten de auto.
Ze wist perfect wat de gevolgen zouden zijn, wat zou u gedaan hebben, heb eens geslikt en verder gereden (overwinning).

Nog zoiets, we zaten in een taverne met een zwembad eraan en we bezetten een tafeltje met 4 stoelen voor de kinderen,
onze jassen hingen op de stoelen en onze drank op een tafeltje.
Toen mijn vrouw zei dat ze eens naar de kinderen ging kijken die aan het zwemmen waren ging ik mee,
en toen we terug kwamen met de kinderen, had iemand onze jassen en drank weggenomen en
ze op de grond gelegd en onze plaatsen ingenomen. Toen ik hem vroeg wat de bedoeling ervan was
bedreigde hij mij en wou tot handtastelijkheden overgaan. Hij nodigde me uit om het buiten te regelen. 

Met mijn ervaring keek ik in zijn ogen en dacht en zag ook de stand van zijn handen.
Zijn dekking te laag, schijnbeweging ‘Mawashi geri’, of knie en kopstoot samen zou voldoende geweest zijn.
Al zijn gewicht steunde op zijn voorste been, ideaal om weg te vegen. Ik wist perfect wat te doen,
hij zou zwaar tegen de grond gaan met als gevolg dat hij de eerste maand niet meer de liefde zou kunnen bedrijven,
zou verschillende tanden missen, een bloedneus hebben en twee blauwe ogen.
In het ergste geval enkele ledematen gebroken. Zijn vrouw en kinderen schreeuwend naar mij.
Mijn vrouw smeekte om weg gaan, we konden een andere plaats zoeken, maar begrijpt u hoe ik me voelde,
zo vernederd in het bijzijn van mijn kinderen, ik, die in hun gedachten zo stoer en sterk was! (overwinning?) 

Wat had u dan gedaan? 

Hebt u al meegemaakt dat u staat te wachten om een parking in te nemen tot plots iemand heel snel
u de weg afsnijd en de parking inneemt, uitstapt, zijn middenvinger omhoog steekt en zegt:
“Eerst is eerst!” Maar wat zou het geworden zijn als ik die kerels in de kliniek had geslagen,
politie erbij, naar de rechtbank om te verhoren, dat ik 8 dagen voorwaardelijk kreeg, 30 dagen werkstraf.
Ik zou opnieuw moeten worden opgevoed, ook de rechtskosten betalen,
omdat iemand met mijn opleiding een voorbeeld moet zijn, en zich niet verlagen tot zoiets gemeen,
aldus de rechter zijn rechtvaardig oordeel. Ik wil wel eens weten hoe u, of eventueel uw man,
op die dingen zou gereageerd hebben. u mag het gerust weten,
ik had er veel zin in om op hun ‘bakkes te kloppen’, want ik ben het beu me overal te moeten verontschuldigen.
Tenslotte heb ik dat allemaal niet in gang gezet, is het lijntje dan zo dun tussen fatsoen en den bullebak uithangen?

Alles onder controle? Ik wel...

door Rocor, 07-03-2008 - van zijn blog geplukt - https://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1204326000&stopdatum=1207000800