Archief

Tijdens het snuisteren tussen de schilderijen die CC me stuurt
kwam ik onderstaand werk tegen. 'Poor little rich girl' noem ik het voor mezelf.

Het vloeiende en de omvang van het textiel vind ik indrukwekkend.
Niet alleen het kleed maar ook het jasje bovenop.
De mouwen en de rug zijn afgewerkt in fijne kant, zo fijn dat hij even soepel valt als haar kleed.
Zou dat zijde zijn? Waarschijnlijk wel.
En de bekleding van de sofa ook. Ook zijde.
Beide stukken weerkaatsen zo zacht het licht, daarom denk ik dat het zijde is.
Waarmee de voorpanden van het jasje afgewerkt zijn, weet ik niet.
Het zouden pluimpjes van een exotische vogel kunnen zijn. Of is het een sjaaltje?

Heeft het kind geen besef van de waarde van dat parelsnoer?
Of gewoon geen besef van waarde in het algemeen, opgroeiend in weelde.
Zoals ze daar zit verveelt ze zich steendood,
met een kat als enig gezelschap en een parelsnoer als speeltje.
Vriendinnen komen maar af en toe op visite, op uitnodiging. Zorgvuldig uitgekozen gezelschap.
Andere meisjes van haar leeftijd ontmoet ze niet, die zijn niet van haar rang en stand.
Met dat soort volk mag ze niet omgaan.

Wanneer ze voor de frisse lucht met het koetsje gaan rijden
ziet ze leeftijdgenoten uit haar omgeving lachen en babbelen. En ook stoeien.
Wuiven mag ze niet. Halt houden evenmin. En met de chaperonne wordt niet onderhandeld.
Waarschijnlijk is ze al beloofd ook. Aan een gepaste kandidaat.

Arm rijk meisje, opgroeien in eenzaamheid.
Hydrangeas    Philip Wilson Steer, 1901

m – HiH-05/2017, bijgewerkt - 

“onze verbeelding is maar al te zeer bereid
de leemtes in onze kennis op te vullen” 

Klopt. Zelf ondervonden.

In mijn piepjonge jaren, heb ik een tijd lang gedacht
dat Alexander Fleming en Ian Fleming een en dezelfde persoon waren.
Dat was in het pre-Google tijdperk.

1881-1955   https://nl.wikipedia.org/wiki/Alexander_Fleming  


1908-1964     https://nl.wikipedia.org/wiki/Ian_Fleming  

Dat een wetenschapper in zijn vrije tijd boeken schreef,     
dat die boeken succes hadden en ook verfilmd werden -007-  vond ik heel fijn voor hem.
Zo kon hij zijn wetenschappelijk onderzoek financieren! 
En dan was er nog ergens een Nobelprijs geweest ook -penicilline.
Dat zal wel, als ge zo goed boeken kunt schrijven!

Ik vond toen nog dat de wereld soms heel goed in mekaar stak.

Dat er twee verschillende voornamen waren voor Fleming,
was ook niet ongewoon, dat was eigenlijk simpel :
Ian was de schrijversnaam van Alexander. 
Ja, de wereld zat toen goed in mekaar hoor, zo zonder Google!

m – EZW-08/2013, HiH-05/2017, bijgewerkt -
http://tonsoffacts.com/27-fascinating-and-interesting-facts-about-alexander-fleming/, https://therake.com/stories/icons/how-ian-fleming-created-james-bond/

het lichtje onder de korenmaat

Een correspondente heeft haar kleindochter (nu 8j) leren schaken.
De kleine is een vraagstaart.
Ze had zichzelf leren lezen nog voor ze zes was
en ze is nu vlot tweetalig Nederlands-Frans.

Zij is het soort kind dat van een kermisattractie
vooral de achterkant wil zien, om te kijken hoe alles werkt.
Haar broertje niet.
Die staat te kijken naar de tover van zoveel lichtjes.
Hij ziet daar tekeningen in.
Hou die twee maar eens samen, op een drukke kermis.

Twee jaar geleden.
In het eerste studiejaar had het Meisje een spreekbeurtje over de dinosauriërs,
en dat die uitgestorven waren. De Juf had gezegd dat het heel goed was,
maar dat ze in het vervolg zo geen moeilijke woorden meer moest gebruiken,
omdat de andere kindjes het ook moeten kunnen verstaan.

Ontreddering.
Toen ze het thuis vertelde was ze opnieuw ontredderd.
Wat was er mis met haar spreekbeurtje?
Ze had het toch goed gedaan.
Thuis vonden ze het toch goed, hé Oma?

Wat bleek: het woord uitgestorven was te moeilijk.
Als begrip ook : uitgestorven = niet meer bestaan. Geen enkele van dat soort.
Geen enkele? Dino's waren van de TV, zeiden de andere kindjes.

- Waarover kwamen de andere kindjes dan vertellen? vroeg Oma.
- Over hun kat en hun hond. En over de vogels in de bomen want
  de kindjes van Allah hebben geen kat. En geen hond.

Hoe dat verder gegaan is weet ik niet.
Maar er moeten zich nog gelijkaardige situaties voorgedaan hebben.

Een tijd later kreeg ze een pluim van haar Oma,
omdat ze iets slim gezien of gezegd of gedaan had.
Daarop antwoordde ze : "Op school hebben ze niet graag dat ge slim zijt."
Ze deed daar niet triestig over of gelaten of zo. Ze had dat geconstateerd.
Ze deelde dat mee als een van de feiten des levens:
op school hebben ze niet graag dat ge slim zijt,
waaruit volgt => slim zijn is niet voor op school.

Mijn hart bloedde toen ik dat las.
Nog maar zes jaar en ze stak haar licht al onder de korenmaat.

Haar Oma stimuleerde haar in gebieden die niet aan bod kwamen op school.
Schilderkunst bvb. Over symboliek, van toen de mensen nog niet konden lezen en schrijven.
Die richting wou Oma uit. Symboliek is een onderwerp waar men een tijd zoet mee blijft.

Maar het Meisje zat al gauw bij perspectief: 'Hoe maken ze iets ver op een schilderij dat plat is?'
Want er zijn periodes en ook stijlen mét en zonder perspectief. En dat had ze gezien.
Uit zichzelf. En plots zaten ze in de meetkunde, nog voor het kind meetkunde kreeg op school.
Dat was niet de bedoeling.

Nu is de kleindochter acht jaar en Oma heeft haar leren schaken.
Om dat schaken het brein bezig houdt
en met schaken komen ze niet in het vaarwater van de school of van een Juf.

- Mij niet laten winnen hé Oma, anders leer ik het niet tegoei.
- Nee Kind, nooit! beloofde Oma plechtig en uit de grond van haar hart.

Flinke zijn Meid! denk ik dan. De Oma, bedoel ik.
Want een kleinkind nooit laten winnen, écht nooit ... dat houdt ze niet vol.

m - EZW-09/2014 ~ HiH 08/2015, 05/2016, bijgewerkt - naar een gegeven van-

Zonder grootouders geen kleinkinderen, veronderstel ik.

Noch LM, noch ik hebben kinderen, vandaar geen kleinkinderen.
Het jong volk snapt die keuze, of doet beleefd alsof,
maar wanneer wij ons in de wereld van het klein grut begeven,
zijn wij daar onduidelijke figuren, een groottante en een grootoom … van ooit op zee?
Dat zal dan wel een Plopsaland zijn.
'k Laat ze denken, want ik kom zo graag in hun wereldje.

De gesprekjes tussen klein en oud vind ik vaak zeer verhelderend.
Wanneer de rechtmatige ouders niet aanwezig zijn, bedoel ik.
Ouders zijn de mensen met de opvoedkundige verplichtingen.
Grootouders iets minder ende vrienden van de grootouders nog minder.

Een gesprekje tussen het piepjong en het kraakoud :

- Toen god de mensen gemaakt heeft, was het eerst Adam hé, niet Eva.
- Ja, eerst Adam, daarna Eva, antwoordde de Oma.
- Maar het is 'dames eerst'. Wist god dat niet ?
- Misschien niet hé, zei de Oma voorzichtig.
- Opa weet dat wél hoor … maar god niet. Die weet dat niet.
En zuchtend, hoofdje schuin, hief ze beide handjes op, voor god wou ze duidelijk niet garant staan.

Haar Numero Uno is Opa.
En die van Oma ook.

m - met dank aan BF, HiH-05/2016 - 

de dienst Voetpaden & Nuttige Werken

In de tweede helft van september kwamen 'ze' van de dienst Voetpaden
gevarenlinten leggen rond een riooldeksel in het voetpad aan de overkant van de straat.
Daar komen elke morgen fietsende schoolkinderen van alle leeftijden langs.

De twee mannen draaiden er een nest met de linten.
Dat rood-&-wit gedoe werd vastgelegd met een paar stoeptegels.
Daarna reed het camionetje weg.
Het lintennest lag wat tam te wuiven alsof het zwerfvuil was en dat was het dan.

- Dit laten ze nu zo liggen tot na Nieuwjaar, voorzag LM somber.

In de namiddag was er al een andere camionette, iets groter,
met meer materiaal en met mankracht : drie oranje stadswerkers.
Zij deden van alles en repareerden en vernieuwden en plaatsten vier paaltjes
zodat de reparaties ongestoord konden uitharden.

Twee van de paaltjes droegen grote ronde knipperlichten. Het was een feestelijk zicht.
De knipperlichten knipoogden naar de fietsende schoolkinderen en andere stoepgebruikers.
De linten wuifden als wimpels. 'Hier is gewerkt geweest', zei heel die vrolijke installatie.

- En dít laten ze nu zo staan tot na Nieuwjaar, voorzag LM somber.

Ongeveer zes weken later, bij de eerste zuidwesterstorm van November
zijn de fiere paaltjes omver gewaaid.
Nu lagen ze nog wel met vier de reparatie te beschermen maar de lol was er af.
Eén knipperlicht had het al opgegeven en het andere
wou eigenlijk ook naar huis, want die cement was ondertussen allang uitgehard.
Dat weet zelfs een plastic paaltje.

Nog eens zes weken later stopte er weer een camionette van Nuttige Werken.
- Ze komen de paaltjes halen! riep ik opgetogen.
- Ze zullen die twee lichtjes nodig hebben voor Kerstmis …

De nutswerkers stapten uit, zetten de paaltjes recht,
fatsoeneerden de linten zo wat en verdwenen richting Stad.

Ja, die paaltjes stonden er tot na Nieuwjaar. Dat was meer dan drie maanden.

Vreemd gedoe hoor,
eerst weken gevaarlijke stoepoverlast door het kapot riooldeksel,
en dan maanden hinderlijke stoepoverlast door de reparatie-signalisatie.
Vreemd.
En nu zijn ze wéér met iets bezig, daar aan de overkant.

m – EZW-12/2012 – HiH-12/2014,05/2017, bijgewerkt -

In de tijd dat mijn voornaam moest gekozen worden (°1952) waren
de lange 'Vlaamse' namen met drie en vier lettergrepen helemaal in, in onze contreien.

De Engels klinkende namen van na De Bevrijding hadden hun tijd gehad,
de Frans klinkende namen waren er ook uit in sommige kringen
want Vlaanderen zocht een eigenheid. En wij, de borelingen, konden daar voor opdraaien.

Al onze schoolgaande jaren zaten we per klas met een zestal Godelieves
en een viertal Anne-Maries en ook wat Machtelds en Veerles,
maar qua aantal lettergrepen telden die laatsten eigenlijk niet mee.

De Christianes waren Kristinas geworden
en de naam Hilde was weer helemaal terug.
Brunhilde net niet, maar Reinhilde dan weer wel.
Veel lettergrepen en Germaans, zo moest het toen klinken.

Die ideologische monsternamen werden naar taalbare proporties herleid
zodat de Lieves en de Annemies onder ons min of meer konden leven met
hun naam, gekozen door toen wat zweverige of gedreven ouders.

Ge kunt peinzen hoe blij ik ben dat SeniorenNet de mogelijkheid van een schrijfnaam biedt.

m - EZW-12/2012, HiH 02/2015, 05/2017 - bijgewerkt 

Ik ben op oorlogspad, 05/2009

de minzame Rocor maakt zich kwaad

Ja, en ik meen het, ik sla ze de kop in die smerige ondankbare kat. De kat waar ik gans het jaar vlees voor koop.
Laat een klein geschil geen goede verstandhouding verwonden, dat besef ik, maar nu is ze te ver gegaan,
dat is erover, ze gaat het aan de lijve ondervinden.
Ik spaar een stukje van mijn dagelijks vlees of vis om madam te plezieren,
ik snij het ook nog in stukjes om het haar makkelijk te maken.
Ik doe de graatjes uit de vis en ik warm de melk een beetje op.
Het is een zwerfkat, een mooi dier, maar nu is het uit met de liefde.
Ze kan haar kommetje melk vergeten. Water, dat kan ze nog krijgen.

‘Wind u niet op’, zult ge denken, wat kan er gebeurd zijn om zulke moordzuchtige plannen te hebben?
Ze gaat er aan of anders ga ik ze vangen en breng haar naar een boerderij, daar kan ze haar plan trekken.

Dan zijn vogels nogal wat dankbaarder en ge krijgt er voor iets in de plaats.
Elke morgen breek ik het oud brood in stukjes, de buren brengen hun brood ook,
ik doe er wat randjes van kaas bij en nog wat vogelzaad, zo is het bord vol.
Iedere morgen is het feest in de tuin, ook in de winter.
Ze vliegen af en aan, een bonte mengeling van mussen, meesjes, merels,
twee eksters, Turkse tortels, ook een roodborstje, en een lijster.

Wat een plezier om dat te zien, ze hebben soms ruzie, maar zolang er eten is, is er vreugde
en worden we beloond met de mooiste aria’s. Dat doen ze uit dankbaarheid.
Het meest aangename is als een merel of lijster of een mees haar nest maakt in uw hof
en heel dicht bij haar jongen grootbrengt en constant af en aan vliegt met voer en insecten
tot ge het gepiep hoort van de jongen.
Bij het verlaten van het nest bewaak ik ze tot ze zelfstandig kunnen vliegen.
Wie heeft daar een stokje voorgestoken? Juist ja.

Toen ik in de hof kwam, had de kat nog een piepend vogeltje in haar bek, de moordenares.
Ze verdween onder de struiken omvlogen door de luid krijsende vader en moeder merel.
Het ging door merg en been.

Oordeel zelf, dat beest wordt door ons verwend, heeft niets tekort, wat doet dat beest?
Pasgeboren vogeltjes zonder veren uit hun wieg halen en opeten.
Als dat niet smerig is, ik ben razend, ze komt er niet meer in,
wat zou ze zelf voelen moest ik haar jong verzuipen of zo.

Rocor, nog nooit gehoord van overleven en instinct? Laat dat beest haar leven leiden, gij doet dat toch ook?
Hm.
Weet ge wat, ze kan vanaf nu haar melk koud uitlikken. Ik warm ze niet meer op, wat denkt die kat wel!"

door Rocor, 05/2009 - https://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1241128800&stopdatum=1243807200

een kudde is toch wat veel

Op woensdag komt de kleindochter van de buurvrouw 's namiddags naar haar Oma.
Dat vindt de Kleine plezant omdat ze bij Oma zomaar kan buiten spelen.
Met krijt! En met autootjes! 
In de oprit liggen dals, 'stoepstenen' en daar kan ze met krijt tekenen en hinkelen
en ongeveer alles doen. Behalve knikkeren. Dat wil Oma niet.
Knikkers schieten soms ver weg, onder het poortje de oprit af, de stoep over, de straat op.
En kinderen mogen niet op straat spelen. Daar is verkeer, daar zijn auto's.
Maar op de oprit van Oma wel, daar mag ze wel spelen.
Dat is toch al een beetje straat hé, zo aan de voorkant van het huis, zo vlakbij de stoep.

Ze was een dino-giraf aan het tekenen. Geel met veel blauw.

- Thuis mag ik dat niet … daar mag het niet op de stenen.
- Waarom niet ? (Misschien geen poortje, dacht ik)
- Thuis mag ik niet in de straat spelen omdat … omdat …
- … omdat … ?
- Omdat daar een kudde auto's is. 
- En dat willen we niet hé?

Nee, schudde ze, een kudde auto's, dat willen we niet.

m – EZW-08/2014, HiH-05/2016, herzien - https://nl.wikipedia.org/wiki/Stoeptegel 

keukenblunder n° zoveel

Eergisteren was ik met een saus bezig en tegelijk
was ik aan het nadenken over een schrijfsel.
Denken is mild uitgedrukt, eigenlijk had ik vliegende hersenkramp.

De saus moest dienen voor een variant op vol au vent.
Die heet chicken à la king en dit keer zou het chicken à la moi worden,
een snelle witte saus met flink wat ras el hanout in.

De kippebillen stonden klaar, gegaard en van de knook geplukt.
De paprika's waren gesneden en geblancheerd in de microgolf.
Er stond een glazen kopje met de afgemeten hoeveelheid ras el hanout klaar,
gezeefd, want die deugnieten van de markt doen er zout bij en dat zout mag er uit voor ons.
Het zeefje hing nog mooi in het kopje.   

In een ander glazen kopje stond de afgemeten hoeveelheid maïzena,
enkel nog water toevoegen om er een temperke van te maken.
Alles onder controle, vond ik.

In de pot kwam de bouillon met melk aan de kook en terwijl ik in mijn hoofd met een tekst bezig was
kiepte ik de kop maïzena in de zooiende vloeistof.
Terwijl ik ijverig omroerde voelde ik op de boden van de pot een klomp komen die daar niet thuishoort.
'k Had de maïzena droog in de pot vloeistof gekiept!
In het ander kopje stond het okerkleurig kruidenmengsel te blinken …

Stil alarm. Dit was een noodsituatie.
Pot van het vuur. Mixer er in.
Pot op het vuur. Laten doorkoken.
Opnieuw pot van het vuur. Opnieuw mixer er in.
Weer pot op het vuur. Weer laten doorkoken.

Zo een paar keer na mekaar. Er bleven piepkleine klontjes maïzena zichtbaar,
de grootte van tapiocakorrels. Onderwijl werd het maar later en later.
Wat een sausje van 10 minuten is werd een gedoe van drie kwartier.
LM was al eens komen piepen waarom ik hem nog niet aan tafel geroepen had
en ik had hem terug gestuurd.
Toen werd ik het beu.
Specerij erin, omroeren, paprika's erin, omroeren, kip erin, omroeren.
Vlam geven.
"Aan tafel!"

LM kwam aangedraafd, ongeveer scheel van de honger.

Tijdens het eten was het stil.
Ik bleef stil omdat ik mijn eigen dom gedoe aan het overdenken was.
LM bleef stil omdat hij zat te smikkelen.

- Lekker, zei hij.
- Vindt ge?
- Ja hoor. Ge hebt er uw werk van gemaakt hé.
- Eh, …
- Zeg maar ja, 'k heb u wel bezig gehoord. Ge bloost er nog van.
- Eh, … en ik zweeg.
Wie ben ik om zo’n welgemeende waardering opzij te wuiven.

m – HiH-05/2017 - https://nl.wikipedia.org/wiki/Ras_el_hanout