Archief

Het kan de zomer van 1979 geweest zijn. Misschien 1980.
Het was in elk geval zomer, een zeer warme dag. Mijn zus Tina voerde me naar Zaventem
want ik moest vertrekken naar een schip voor een contractperiode van zes maanden.
'k Zat op de achterbank bij Toppiéke, want het kind had efkes troost nodig. En ik misschien ook.

'k Hield haar handje vast en toen het wat beter ging
wriemelde ze zich los om naar buiten te kunnen kijken.
Boven het asfalt zag ze de warme lucht trillen, alsof het baanvak water was en ze riep

- Kijk, daar is een rivier!
- Ja, antwoordde Tina, dat is de River van Zaventem.
- Echt? vroeg de kleine opgetogen en keek naar mij.
- Ja echt, zei ik.

En voor de rest van de weg zongen we. 
Het is een klaaglied van het Israëlisch volk in ballingschap op dansmelodie gezet.
Het is een idiote combinatie, een klaaglied op dansmuziek, maar toch was ik Boney M zeer dankbaar.
We zongen met drie Toppiékes favoriet dansliedje als 'by the Rivers of Zaventem'.

klank aanzetten, met prenten en tekst in beeld,
de volledige tekst staat onder het YouTube-schermpje
https://www.youtube.com/watch?v=vYK9iCRb7S4 
04min18

m – HiH-05/2017 - bijgewerkt

het lied van de maniop 

Toen ik kind was moest mijn Pa voor een of andere productie
uit 'Het Lied van de Man Job' iets uit het hoofd leren.

Dat deed hij rondstappend in het appartement waar we toen woonden.
Het moet dus vóór '59 geweest zijn.
Molenbeek was toen (ô ironie) een gemeente waar veel Joden woonden.
Er was zelfs een kleine synagoge, Beth Israel Shul, actief tot 2002,
op het gelijkvloers van een gezinswoning in de Houzeau de Lehaiestraat.

Terwijl hij memoriseerde stesselde ik achter hem, zoals gewoonlijk,
en ik pikte heelder stukken tekst op,
maar dan met het beperkt interpretatievermogen van een zesjarige.
Ik had geen idee wat een maniop was.
Dat een lied niet gezongen werd vond ik niet vreemd,
grote mensen doen toch waar ze zin in hebben.
Ik luisterde naar zijn stem en ik schuifelde mee. En ik prevelde mee.
Memoriseren gebeurt niet met volle stem, en ik  deed hem na, ik prevelde.

Lied kan ook verhaal betekenen, wist ik later.
En het verhaal van de man Job was tragisch, wist ik later ook.
Maar wie heeft het geschreven?
Want het was niet een bijbeltekst, het was het werk van een schrijver.

Dat heb ik eens opgezocht. Mogelijk gaat het over een roman. De schrijver is ene Joseph Roth.

" In ‘Job: roman over een eenvoudige man’ (1930)
wordt het verhaal verteld van de vrome jood Mendel Singer,
woonachtig in een dorpje in tsaristisch Rusland.
Omdat zijn dochter Mirjam relaties aanknoopt met kozakken uit de nabijgelegen kazerne,
emigreert het gezin in navolging van hun zoon Shemarjah naar Amerika.
Met een schuldgevoel wordt de gehandicapte jongste zoon Menuchim achtergelaten in een pleeggezin.
De oudste zoon is inmiddels soldaat bij de krijgsmacht en blijft in Rusland.
Tijdens zijn verblijf in Amerika komen de beide zoons door oorlogsgeweld om het leven
en wordt zijn dochter krankzinnig. Zijn vrouw overlijdt.
Het gemis van zijn zoon Menuchim knaagt aan hem.
Door het onheil dat hem - een zo vroom man - overkomt, verliest hij alle vertrouwen in God.
Zijn zakje met gebedsriemen blijft verstoft hangen aan een spijker in de muur.
Het boek krijgt een ontroerend moment als blijkt dat er voor Mendel Singer toch nog geluk bestaat."

Uit die roman komt misschien het lied van de maniop.
Ik weet nog dat mijn vader traag heen en weer stapte en
dat ik elke keer meedraaide wanneer hij keerde.
En ik hoor weer de intonaties die hij in teksten kon leggen.
De tekst zelf ben ik kwijt natuurlijk.
Maar ik herinner me dat ik achter hem bleef stappen,
toen nog in de zalige onwetendheid wat voor soort mens hij was en zou worden.

Dat was een goede tijd, want 'toen was geluk nog heel gewoon'.

m – HiH-05/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Joseph_Roth ,
http://www.lacapitale.be/476290/article/regions/bruxelles/2012-08-02/l-etonnante-histoire-de-la-synagogue-reconstituee-de-molenbeek-video

            Onderstaande foto had ook voor een Cata-schrijfsel kunnen dienen,
        maar ik heb het kind gisteren al met een zware zonde beladen. 
        De foto hieronder heb ik al eens gebruikt ook. 
        Zelfs al is hij mogelijk in scène gezet, 'k vind het een heel plezante foto. 
        Hier is hij nog eens. Met het bijgaand 'wetenschappelijk' schrijfsel van toen.

In een bepaalde fase moeten kinderen socialiseren.
Leren delen is een onderdeel van die socialisering. 

Bij sommige kinderen is het een moeilijk proces.
Mama en Papa mogen niet proeven van de beker melk, zelfs geen klein slokje.
En de kat krijgt ook niks.
Het kind omklemt de beker alsof die de allerlaatste mondvoorraad bevat. 

Bij andere kinderen gaat delen met andere mensen haast spontaan.
Uit zichzelf presenteren ze de beker nog voor ze zelf een slokje genomen hebben.
Ze zouden hun portie melk zelfs delen met een deurwaarder. 

En dan zijn er de  mormels die het 'laten proeven' en delen
zeer letterlijk nemen. Met ijver en enthousiasme :

foto van 't Net 
m - HiH-09/2016, 05/2017, bijgewerkt - https://perpetual.gr/11522030d4a612ddabc7007400edcf8c/  

kinderspel?

Een idee van linzensoufflé bleef maar spoken in mijn hoofd.
Eerder het idee van linzen, niet de soufflé.
Want een soufflé is me te bewerkelijk, 'k begin er niet aan.
En wanneer een soufflé ineenzakt is dat telkens toch zo'n anticlimax.

Dat ik als seniora er nog niet mee leren leven heb dat soufflés ineenzakken,
is misschien voer voor de psychologen onder de koks.

Het toeval hielp een handje,
LM heeft ergens in de afgelopen weken drie blikken linzen meegebracht.
Linzen in blik. Ja, 'kweetet. Volgende keer de echte linzen.

-----   

Gisteren om 10h had ik nog geen enkel idee voor de middagsoep.
Geen idee, geen inspiratie, geen ingeving.
In de frigo keken de potten bouillon me aan alsof ik hen in hun overpeinzingen gestoord had.
In de vriezer lagen alle groentezakken te winterslapen, gezellig bij mekaar
en zij wensten duidelijk met rust gelaten te worden.
In het groentekarretje deden de ajuinen of ze me niet kenden.
Moedeloos slefte ik naar de berging.
Daar zou ik ook niet welkom zijn … Het pad van een huisvrouw loopt niet over spekjes.

Maar kijk, vlak bij het lichtknopje in de voorraadkamer
stonden drie blikken linzen, wakker en vriendelijk, zichzelf te promoten.
Met de glimlach groette ik hen terug.
Ik legde er een in mijn arm. Nu nog een recept.
Google hielp met een paar recepten en het blik mocht meelezen, zo blij was ik.

Het is een Napolitaanse linzensoep geworden.
Met passata, look en concentré erbij.
Napolitaine maison, wil dat zeggen, want er ging extra een poivron in. (eerst garen!)
Daardoor werd het een Napolitaine-Andalou. Mediterraan dus.

'k Proefde en er ontbrak iets, maar ik kon niet vinden wat.
Ik toog van de keuken naar het bureautje : 

- Van waar vondt gij die linzensoep zo lekker? vroeg ik LM.
- Van de Mineral Dampier, antwoordde hij verstrooid.

Terwijl ik weer naar de keuken stapte kwam het terug, herinneringen van '94,
de sfeer, de geuren van dat schip, de geuren van die keuken … komijn!
Nu werd het precisiewerk, want de komijn mocht de smaak van de linzen niet overklassen.
En het was nochtans zo simpel begonnen.

Liefst had ik het met een druppelteller gedaan, maar komijn laat zich niet druppelen.
Zo’n lepeltje dan, het barmanlepeltje van Manuel Wouters.
Waarom hebben wij nooit de juiste spullen in huis wanneer … een kreeftenlepel.
Dan komt zo’n ding tenminste eens van pas.
Met een kwart-kreeftenlepeltje en nog enkele tipjes van kwartjes
kwam ik tot een aanvaardbaar resultaat :
linzensmaak op de voorgrond
met onmiddellijk daarachter de poivron en de tomaat en
op de achtergrond, als baslijn, de komijn met de bouillon.

Achteraf besefte ik dat het afmeten ook met de achterkant van een koffielepeltje had gekund,
maar in de vaart van het ogenblik zou dat te simpel geweest zijn.

De soep was klaar. Het resultaat mocht er zijn, vond ik zelf.
Ik was tevreden, laat ons zeggen : drie op een schaal van vijf.
We konden aan tafel.
LM was in de wolken over de soep. Ze was helemaal juist, zuchtte hij.
Ze 'overviel' hem, jubelde hij. Zeven op vijf, zong hij.

Ach, wuifde ik bescheiden, voor iet-of-wat huisvrouw is zo'n soepje toch kinderspel!

m - HiH-12/2015, 05/2017 - bijgewerkt

uit het nieuws van elke dag 

Sommige foto's uit nieuwsbrieven hou ik lang bij, omdat ik denk dat ik er ooit nog iets mee wil doen.
Dit verhaal erbij vind ik mooi, bijna huiselijk. In een metrostation.

Wat me in deze foto ook aantrok is dat het tafereel zich afspeelt in Georgia (USA),
dat tot 1865 bij de Geconfedereerde Staten was. Het Zuiden dus.
En dat speelt daar voor een deel nu nog altijd door in de dagelijkse gang van zaken.
Maar niet meer in Atlanta.
Daar heeft de colafabriek sinds 1892 al (?) een bepaalde mentale evolutie in gang gezet.

De jongeman die op de bank zit had moeilijkheden met zijn das.
De dame in de rode jas merkte dat en vroeg : "Wil het niet lukken?"
De jongeman antwoordde "Nee, Mevrouw."
Ze tikte haar echtgenoot op de schouder (hij stond links van haar) en zei :
"Kom eens hier staan en leer deze jongeman hoe hij een das moet knopen."
De oudere heer reageerde onmiddellijk, als in een vaderlijke reflex,
en gaf de jongeman de stap-voor-stap instructie.
Daarop hernam de jongeman alle stappen, zodat ze konden nagaan of hij het knopen beet had.
Ik stond wat verder, maar toch dicht genoeg om het gesprek te kunnen volgen,
en om dit bijna huiselijk tafereeltje te fotograferen.

Toen was mijn trein er. 

m – HiH-05/2016, van ene RD Thomas, Atlanta, Georgia, USA, nov-2015 

Op de stoep bij de computerman kwam ik iemand tegen die ik in 10 jaar niet gezien had.
Hij was ondertussen verhuisd en getrouwd, nee niet met die, met de vorige.
Ah, dus toch met de vorige? Jaja, met de vorige. Brede glimlach.

- En dit is Cata, stelde hij zijn dochter voor. 
  Van Catharina, maar eigenlijk meer van Catastrofe.

Het kind heeft een onstuitbare exploratiedrang, volgens de papa.
Of het haar aard is of een voorbijgaande fase in de ontwikkeling, dat wist hij niet.

- Mijn vrouw en ik zijn nochtans rustige mensen, zei hij gelaten.

Misschien heeft het meisje de aard van zíjn moeder, van haar oma?
Exploratiedrang, onstuitbaar … Ik hoorde het ineens weer, alsof het gisteren was :
'Zit Els nog in Nepal?' 'Nee gij, die is al een half jaar in Mexico.'
Dat soort drang.

En later kreeg Els een onstuitbaar verlangen naar een kind.
Dus kwam er een kind en het burgerbestaan dat daarbij hoort.
Het werd een zoon. Met hem stond ik nu te praten.

Hij wees naar de elektro-winkel:
- Ik kom eens horen of mijn scherm nog te redden is.
En op zijn foon toonde hij mij een foto van zijn TV-scherm.

foto van 't Net        

- Dit is haar laatste exploot, ze is niet tegen te houden.
Ja, da’s helemaal haar grootmoeder, dacht ik. Vrije kunstbeleving, smeerkunst als bevrijding …
Bloed kruipt waar het niet gaan kan. Maar mocht ik dat luidop zeggen? Ik dierf niet. 
Ik herinnerde me zijn kleurboeken, en dat hij als kleuter al vroeg echt binnen de lijntjes kleurde.
In een bepaalde periode bleef hij met kleuren wel 5mm van de rand.
Els was daardoor toen lichtjes verontrust.
Over Cata moet ze zich duidelijk geen zorgen te maken.   

- Doe haar naar de kinderacademie? stelde ik voor.
- Tja, ze gaat al naar de academie, zei hij flauw. Elke woensdagnamiddag. 

Eén namiddag op de week is niet genoeg voor een kind met het temperament van Els
dat woont bij twee rustige mensen. Ze moet regelmatig in een bruisender omgeving komen.  

- Gaat ze soms naar Els, vroeg ik?
- Mijn Ma zit nu in Nieuw-Zeeland, zei hij, ze geeft pianoles aan Maorikinderen.

Typisch Els. Pianoles aan Maorikinderen. Dat ik dat uit mezelf niet wist!

m – HiH-05/2017, herwerkt -  

Iets dat alle grootouders en ouders allang weten,
iets dat elk kind van drie op hun arm u kan vertellen
en dat waarschijnlijk met veel stelligheid zal doen,
is nu met dure onderzoeken vol wetenschappelijke metingen aangetoond :

bomen slapen ’s nachts !

“Ook bomen blijken 's nachts te slapen.
Uit lasermetingen blijkt dat ze in het donker hun takken laten doorhangen.
Dat planten zich 's nachts anders gedragen dan overdag, is al langer geweten:
bloemen openen zich 's morgens en ook
de bladeren van sommige boomsoorten sluiten zich in het donker.
Die patronen zijn al uitvoerig bestudeerd bij kleineren planten,
maar tot nog toe was niet geweten of ook bomen echt slapen.

Nu is een team van onderzoekers in Oostenrijk, Finland en Hongarije daar wel in geslaagd.
Met behulp van laserscans konden ze de slaapbeweging van volgroeide bomen meten.
Ze publiceerden hun bevindingen in het tijdschrift Frontiers in Plant Science.”

Op PAPIER ? 
De ene boom gaat er aan om te kunnen publiceren dat de andere slaapt …

m – HiH-05/2016, herzien - http://www.demorgen.be/wetenschap/ook-bomen-slapen-s-nachts-bc34d567/ 

mijn laatste rebellie

'k Was op weg van de tentoonstelling in het Centraal Station
naar de grote busterminal op de Rooseveltplaats. 
't Was dat akelig uur, het begin van de schemer,
de namiddag is ten einde en de avond is nog niet begonnen.  
Het was koud en mijn vingers waren aan het verkleumen omdat ik
voor dat eindje stappen mijn handschoenen niet aangetrokken had. 
Dat zal me leren, denken dat ik nog 40 ben.

In dat stukje Gemeentestraat moet men zo al opletten, dus ging ik daar niet
mijn tas opentrekken om er mijn handschoenen uit te halen. Geen sprake van.
Zo straatwijs ben ik al wel geworden. Een beetje sneller doorstappen dan maar.

Aan de bushalte stond al flink wat volk, in een dichte halve cirkel gegroepeerd,
omdat op die perrons niet echt veel plaats is. 
Ik zocht een plekje aan de voorste tip van die halve cirkel.
Daar stond ik te snuffen van de kou. 
Omdat ik eerst een zakdoekje uit mijn tas moest vissen
had ik natuurlijk de buskaart niet in gereedheid.

De bus komt toe, stopt een meter of wat verder dan gewoonlijk en daardoor stond ik plots eerst.
Achter mij was een beschaafd aandringen om voort te maken, want het was koud.
'k Stap de bus op en een beetje buiten adem plof ik neer in het stoeltje achter de chauffeur. 
Toen moest ik in mijn tas mijn rood mapje beginnen zoeken. Daarin zit de buskaart.

En ineens was ik zo moe en ellendig van de koude oren omdat ik
het in de namiddag niet nodig gevonden had mijn hoedje op te zetten,
van de snufneus, omdat ik geen serieuze zakdoek bijhad, enkel die papieren vodjes,
van de verkleumde vingers omdat ik had lopen dromen ipv intijds mijn handschoenen aan te trekken. 
En ik dacht flut-&-foert met die buskaart.
Want als ik nú met koude handen in mijn tas begin te rommelen laat ik gegarandeerd vanalles vallen. 
'k Zal eens zwartrijden zie ... ze mogen al eens iets terug doen voor alle kou die we 
hebben geleden in dat jaar dat we geen bushokje hadden in Ekeren,
't zou al moeten lukken dat er control ... (en andere drogredenen).

En wat zienik : grijze anoraks, buscontroleurs.
De oudste van de twee -of waren het er drie?-
loopt onmiddellijk door naar de achterste deur.
De jongste van de twee blijft vooraan en vraagt mijn betaalbewijs.
'k Werd denkelijk rood tot aan mijn haarwortels.
Want een controleur kan natuurlijk gedachten lezen. Van op afstand.
"Ik wacht tot de grootste drukte voorbij is, Meneer" piepte ik
met een vaag gebaar naar de gele betaal automaat en
ik verwachtte dat hij me van de bus zou gooien in pek-&-veren.
Niet omdat ik iets gedaan had, maar omdat ik het gedurende één seconde van plan geweest was. 
De controleur knikte eens geruststellend.
Hij legde zijn hand op mijn schouder zo van : doe maar rustig, medammeke.
En hij ging verderop iemand anders een hartstilstand bezorgen. 
Dat was de laatste keer dat ik iets rebels van plan geweest ben.'t Is gewoon niet meer van mijn leeftijd.

 m – EZW-03/2011, HiH-05/2017, bijgewerkt - 

Gelukkig zijn is kunnen zeggen, je bent perfect voor mij, zelfs met je gebreken.  P²

Zou het kunnen dat zijn gebreken, die ik in het begin niet zag natuurlijk want
hij was perfect en zelfs meer, mij deden evolueren?

Eigenlijk waren het geen gebreken, er was een ontbreken.
Ontbreken kan bijgevuld worden.
Ik ving op en vulde hiaten en zo deed hij mij gaandeweg zelf groeien,
zonder dat ik het in de gaten had.

Op de andere 50% van onze gemeenschappelijke terreinen
was ik degene die moest bijgesleuteld worden
en nu denk ik soms, kermille,
waar is de tijd dat we nog over de maten van waterpomptangen praatten.
Of over legeringen.
Of waarom Bahco gereedschappen zoveel beter zijn.
Voor mij was en is dat boeiende materie …

De hiaten zijn vervaagd.
De gebreken zijn er nog, maar die zien we ze niet meer zozeer.
Eigenheden, heten ze nu. We vangen nu ook mankementen op.
Gewoonlijk in stilte. Gewoonlijk wel, af en toe niet. Want sóms he,
soms vindt hij mij weer even ambetant en astrant als in het begin.
En ik hem niet ?
Soms maken we ons nog druk over dingen die we al lang weten en kennen van mekaar.
Is dat dom, of houdt het ons wakker?

In elk geval, af en toe is het hier 'soms'. Meestal over iets stoms.

m – HiH-05/2016, bijgewerkt - 

Hier volgt een van de vele teksten uit de fotoboeken die ik voor mijn kleinkinderen aanmaak.
Ik stel de teksten op en tracht zoveel mogelijk hun eigen uitspraken weer te geven.  TP

“Jongen, stop toch met dat nagelbijten!” Tja, mama heeft makkelijk praten.
Die verrassing van haar was meer dan een keer slikken. Nooit gedacht dat dit nog zou gebeuren.
Normaal vertelt ze me heel wat over haar plannen, over haar wensen en over haar dromen. Papa ook.
Waarom over zo iets belangrijks helemaal niets? Met tien jaar kan ik toch al wat hebben?
Nee, ik vind het niet netjes van hen.

Ik moest tussen hen zitten. Ze hadden iets heel bijzonders voor mij.
Een kadootje? Ik zag geen pakje klaarliggen. Ik zag wel een geheimzinnige glimlach bij allebei.
“Lieverd, je gaat een broertje of een zusje krijgen, heerlijk toch?”
Ze waren zwanger ging papa verder. Hoezo? Zwangeren papa’s mee?
Moet ik aan memeke vragen, en nog veel meer ook.

Ook voor meme en pepe was het grote nieuws meer dan naar lucht happen,
ook bij hen rezen vragen op. Oef, ik was niet alleen.

Mama verzekerde me dat ik altijd haar liefste jongen zou blijven.
Een eerstgeborene is voor elke mama een heel speciaal kind.
“Al je speelgoed delen?” maar schatje toch, dat komt echt niet in vraag.
Jij gaat elf jaar ouder zijn dan het babietje, zie je hem of haar al
met je IPod of Game-Boy bezig? Neen toch!”
Natuurlijk heeft mama gelijk, stomme gedachte van mij.

Bij meme en pepe zou er voor mij niets veranderen, zeker weten.
Het babietje was heel welkom maar ik bleef memeke’s prins.
Pepe keek er al naar uit dat ik opnieuw vaker bij hen zou blijven slapen.
Stel dat het babietje ’s nachts gaat wenen en ik moet ’s anderendaags naar school,
ik zit dan in het zesde studiejaar, het wordt werken geblazen.

Bovendien heeft pepe me een reeks nieuwe bedverhalen beloofd en pepe houdt steeds zijn woord.

“We gaan er tijdens de komende weekend lekker van nemen, jij, mama en ik”, beloofde papa.
Het zou best kunnen meevallen dat nieuwe babietje, vooral als het een broertje wordt.
Bij Cedric, mijn beste vriend, valt zo’n grote broer reuze mee.
Per slot van rekening word ik toch Big Brother?

TP– HiH-05/2016