Archief

‘zeelieden gaan recht naar de hemel want de hel hebben ze al gehad’

Een aantal jaren geleden zaten LM en ik in de wachtzaal voor de jaarlijkse medische controle
van de koopvaardij. Gedwee zaten wij onze wachttijd uit met het lezen van oude roddels
onder een lichtkoepel in de achterbouw van een omgebouwde stadswoning.
Wéér een tuin kwijt door een achterbouw, hoe moet het met de mussen en de bijen in de stad …

Bij MediPort worden ook verstekelingen binnen gebracht, maar dat is een ander verhaal.

Bij MediPort komen zeelieden van ongeveer alle schepen die in de haven liggen.
Qua gesprekken valt er al eens iets te beleven in de wachtzaal. Maar niet die dag. 
LM & ik zaten dus te lezen, het was een rustig moment.
Plots hoorde ik rechts boven mij : 'Ha schoon madam!',
boven mij, omdat hij rechtstond en ook omdat hij meer dan 1m80 is.

Rozijn! De 2CB, de 2^de kok/bakker met wie ik in 1981 twee maal gevaren heb!
Varen met Rozijn is een verhaal op zich. Een boek op zich.

'k Stelde de heren aan elkaar voor, LM en Rozijn.
Rozijn glimlachte en LM vroeg zich af of hij moest glimlachen.
Ja, hij mocht gerust glimlachen. Varen met Rozijn is een belevenis
maar niks om den echtgenoot ongerust te maken ivm oude liefdes.

Er werden herinneringen opgehaald, LM en Rozijn vonden
gemeenschappelijke kennissen bij de zeevarenden,
gemeenschappelijke schepen, gemeenschappelijke havens
en havenkroegen waar ik ook geweest ben maar waarover men als dame zwijgt.

We zouden met drie achteraf een hapje gaan eten.
Plots zei Rozijn :
- Gij kent toch Kaptein Bugel hè.
- Ja natuurlijk, wie kent Bugel nu niet ! antwoordde ik.
- Die is ineengestuikt, herseninfarct, gedaan.

En toen bleef het stil.
Ik moest bekomen van dat nieuws.
Bugel was 49 j of zoiets en onderhield een samengesteld gezin, in aantal leden eigenlijk een clan.
Bugel zag ook zijn bemanning als volk dat hij moest behoeden en bevaderen,
niet als werkvee van de rederij dat kon betutteld worden. Bugel was meer dan een gewone kaptein.

LM zag het impact van die mededeling en zei : 'dat is een verlies'.
Ja zo'n plotse jonge afmonstering van deze planeet is zeer zeker een verlies.
Voor zijn gezin, voor zijn familie, en voor alle mensen en bemanningen die hem niet meer mogen meemaken. 
Bon Voyage, Commandant Clairon. Veel meer kon ik toen niet denken.

Het was een vreemd soort afscheid. Met drie een beetje zitten stil zijn in de wachtkamer van MediPort. 

m - een goed³ mens, Cdt Clairon– HiH-04/2016, bijgewerkt

1950
en ze kreeg na mekaar twee kinderen van wie ze dacht dat ze ze niet kon missen,
die lieve monstertjes,
tot ze begonnen puberen en ze besefte dat ze deze fase niet besteld had.
Daar was ze niet op voorbereid, daar was ze niet klaar voor.

Ze wou geen pubers, ze wou geen aankomende jeugd in huis,
en ook geen jong volwassenen die haar boven het hoofd groeiden.

Ze had kíndjes gewild. Punt. Niet wat er achteraf allemaal bij komt.
Kleine mensjes met snottebellen van wie de diepzinnige vragen nog te beantwoorden zijn,
die zich laten helpen en van wie de nukken te overzien zijn.
Dat was alles.

Ja natuurlijk waren er ooit de zuchten van haar moeder en tantes à la 'kleine kinderen worden groot'.
Die stoplappen en dooddoeners hadden haar ooit moeten waarschuwen,
maar … maar wie gelooft dat soort zaken. Zij zou het toch anders aanpakken hoor! Moderner.
Dat zouden moeder en de tantes wel eens zien!

Tot in haar kinderen de hormonen begonnen werken.
Zelf had ze zo geen apejaren doorgemaakt.
Want zo heette puberteit in haar tijd nog, heel bagateliserend, apejaren.
Waar hadden haar kinderen die tornado's in hun bloed vandaan? Zelf had ze niet zo …

Tot iemand achteraf zei dat zoiets mogelijk genetisch bepaald is.
En dat was nieuw voor haar.
Te laat, de kloof was te groot geworden.

m, 02/2019

over een bijlage, geen blijlage

We hebben nog eens een krant gekocht. Een papieren krant.
Om ze zeker niet te vergeten stond ze mee op het boodschappenlijstje.
Zo zelden kopen wij nog een krant. Vanmorgen had LM ze bij.

Het was me om de extra-bijlage te doen.
32 blzs over het begrip moeder, over het verschijnsel moeder.
Het leek me goed om eens te weten wat beroepsdenkers daarover denken.
Zij worden ervoor betaald, dus leveren zij degelijk denkwerk. Hoop ik.
Denkwerk als vakwerk. De betaling is de proeve van hun bekwaamheid.
En al deze materie is verkrijgbaar voor de prijs van een krant. Wat zou ik aarzelen !

De extra-bijlage zat weggestopt ín de weekendbijlage.
Ik vond de extra niet direct.
Die voorpagina is nochtans markant genoeg, een moeder-vlek.

      

Heel efkes dacht ik dat in het supermarktje een buurtbewoner uit dit exemplaar van de krant
de extra-bijlage, de denkers, gepikt had. Maar in onze wijk stelen ze andere dingen dan denkwerk.
De alcohol staat achter glas. Boeken en de kranten met hun bijlagen lopen zo geen gevaar.
Dat is tot hier toe een rustgevende gedachte.

Moeders zijn er in alle soorten en gewichten. Kinderen ook.
De band tussen beiden kan liefdevol zijn, maar tegelijk ook grillig, verstikkend of ondoorgrondelijk complex.
Wie kan er beter vertellen over die bijzondere relatie dan de Nederlandse schrijver Arnon Grunberg?
In zijn ultieme moederroman zet hij twee mensen neer die elkaar zo dicht op de huid zitten
dat ze niet mét en niet zonder elkaar kunnen leven of sterven.

Arnon Grunberg over de mythe van de ideale moederband.
Met wetenschappelijke inzichten, een sofagesprek bij de psychoanalytica,
onthullende beelden en brieven, en een reportage achter gesloten deuren :

“Die baby, daar kreeg ik geen grip op. Ik wilde mijn kind niet meer zien.
Geef haar maar op voor adoptie, zei ik tegen de dokter. En laat me vooral niet alleen met haar.”

http://www.demorgen.be/expo/elke-moeder-heeft-haar-schoonheidsvlek-elk-kind-zijn-moedervlek-b96a1ed9/
http://www.demorgen.be/dossier/moedervlek/  

Daarom wou ik die 32 blzs bijlage, omdat het geen opgefokte blijlage is die ons
een goed gevoel of een bepaalde feeling of een zogezegde flair wil aanpraten. Of geluk.

Daar wordt ik dus gelukkig van, dat er een ongezoete versie kan verschijnen
tegenover het suikeren beeld dat bloed, zweet en tandengeknars verguldt, of
tegenover het suikeren beeld dat onverschilligheid en erger verzwijgt.
Niet elke vrouw met kinderen is een moeder.
Niet elk wezen met een moeder is een kind.

m – HiH-05/2016, bijgewerkt -

toen mijn Ma het kleinkind was

Oma aan moederszijde verhuisde als jonge vrouw met haar pril gezin
van Merksem naar Antwerpen. Naar 't Stad!
Haar moeder, de Moemoe van mijn Ma is daar lang niet goed van geweest,
dat haar dochter 'uitgeweken' was.
Er reed toen al wel een tram van Merksem naar Antwerpen,
maar men moest zich fatsoeneren om naar 't Stad te gaan
en dat was niet elke keer mogelijk, voor mijn drukke overgrootmoeder.

Toen in 1933 de tweeling geboren werd en mijn Ma 5j was,
besloot Moemoe te breken met alle flauwe kul.
Ze nam nu geregeld in haar eentje de tram, en niet meer opgedoft
maar om te gaan helpen in het huishouden van haar dochter, mijn Oma.
Op zonnige dagen nam ze ook een paraplu mee want
met de kleine, dat was mijn Ma, ging ze dan wandelen tot bij Brabo.

En daar mocht Ma van haar Moemoe onder de waterspuiers gaan staan.
Met de hele grote zwarte paraplu waarop het water kletterde.
Helemaal in haar eentje, gelijk een groot meisje van 5.
Brabo, de Waterworld van 1933.
En een Moemoe die het nuttig vond om te breken met de geplogenheden.
Jammer dat daar geen foto's van bestaan.

m – HiH-05/2016, bijgewerkt

Tekenverhalen en cartoons in de krant. Dat was een lichtpuntje in de avonduren.
Pa kwam thuis en hij had de krant bij. Er waren de vervolgverhalen natuurlijk,
en er was Meneerke Peeters, getekend door pil ofte Joë Meulepas.
Meneerke Peeters beleefde absurde situaties.
Eén situatie per dag, meestal gespreid over drie prenten.

Mijn zussen waren nog iets te jong voor absurditeiten, maar ze vonden zijn neus goed.
En Laura wist waar hij woonde! In een héél groot huis op de Jacqmainlaan in Brussel.
(de redactiekantoren)

Meneerke Peeters is ondertussen gedateerd, maar
tekeningen die geen woorden nodig hebben vind ik nu nog altijd goed.
Al zijn er tekenaars die ook in hun lijntjes tekst meesterlijk zijn,
want de cartoonwereld is geëvolueerd natuurlijk.

Een doorsnee aflevering :



Nog een doorsnee aflevering :
 
De 5000^ste aflevering

m – HiH-05/2016, herzien - https://nl.wikipedia.org/wiki/Meneerke_Peeters , zeer kort
over de tekenaar, http://www.standaard.be/cnt/dmf27082007_057 , interessant parcours - Afbeeldingen van meneerke peeters

in eigen boezem kijken van TP

“Je hoeft me zondag niet te vieren, kind. Ergens heb ik een hekel aan die opgelegde vieringsdagen.
Geef toe zo’n lieve, oergezellige moeder ben ik überhaupt niet.
Ik vraag me steeds weer af wanneer moeders diep in eigen boezem kijken, durven kijken, of ze, zoals ik,
soms ze met rode kaakjes voor de spiegel staan. Ik weet het ik maak je knettergek met mijn opmerkingen.
Wanneer ik je voor de zoveelste keer zie slikken, zie denken “My God, daar gaat ze weer” bij mijn zoveelste opmerking
dat die fijne spulletjes van je dochter beter op 30 graden met Dreft worden gewassen
dan met dat laatste nieuwe commercieel ingevoerde vloeibaar spul dat je gebruikt
of dat je dure meubels hongeren naar een flinke beurt met een oerdegelijke vaste boenwas dan met die rotzooi van sprays.

Ik  weet het, ‘t is om horendol te worden die commentaar van mij. Moet je mij niet vertellen hoor,
heb ik eveneens ervaren met jouw grootmoeder. Kind toch, heb ik mijn make vaak een betweterige zaag gevonden.
En nu, zou ik er alles voor over hebben nog een keer onder mijn voeten te krijgen
omdat de schoudernaden van de overhemden niet naar haar zin zijn gestreken.
Ons make, jouw liefste meméke, zij beheerst nog steeds een stuk van ons leven, nietwaar?

 Je hebt natuurlijk van die moeders die zelden opmerkingen maken, die altijd een brok gezellige warmte zijn
wanneer de kinderen eens per week of om de veertien dagen langs komen op de koffie of zo.
Wij zitten zo niet in mekaar. Jij komt nooit langs op bezoek, jij komt altijd naar huis haast elke dag.
Dat oude vertrouwde nest blijven we delen, jij en ik. Ons huis ademt naar jou, jouw geur raakt er nooit meer uit.
Kan niet, zesentwintig jaar onder eenzelfde dak wonen laat sporen na. Overal.
Je babyschoentjes, je fopspeentje, je glazen papfles, een tetraluier met twee veiligheidsspeldenspelden,
je kindercouvert, je poppenhuis, je Barbies, al je melktanden, al je schoolrapporten, je 45-toerenplaatjes,
je nieuwjaarsbrieven, heel wat opstellen, je diploma’s, tapes vol zelfgezongen en soms zelfbedachte schlagers
toen je de Abba en Olivia Newton-Jones toer opging, zelfs je eerste cognackleurig behaatje alles heb ik gehouden.
De liefdesbrieven van je man liggen onaangeroerd in de lade van je nachtkastje. Met rood lint er rond. Jawel onaangeroerd.
Oké, ik heb er ooit een tweetal gelezen, twintig jaar geleden, sedertdien nooit meer, mijn erewoord.
Hoeveel van je tekeningen, jouw attenties voor mij hangen er hier wel niet in huis? En je slakkenhuisje in klei in ons toilet.

Ach, liefje, ik hoef geen bloemen of   parfum en zeker geen beurt in zo’n wellness-salon.
Jij bent mijn wellness, jij en je twee kinderen. De klank van je stem, je ‘mamma, ik ben hier’,
die tedere blik in je mooie grote ogen en je lippen op mijn wang.
Van geschenken gesproken! En die, die krijg haast ik elke dag”. TP

Dat is een machtig idee, TP, dat rond Moederdag
een vrouw eens haar eigen moederschap onder de loep neemt.
Zonder herinneringen met roze tule en sentimentele franje maar in de stilte voor de spiegel.
Zonder in de bovenkamer het verleden te schminken.
De dissectie van een moederschap. Of is het vivisectie …

Mijn moeder was een drama-queen, haar moest ik zoiets niet vragen.
Tenzij van op veilige afstand, per mail bvb.
Of ze zichzelf nog voor het lapje hield in de stilte voor de spiegel, dat zou ik nu graag weten.
Wist ze na al die jaren wat voor soort moeder ze was of hield ze het voor zichzelf nog altijd rozig?

m – HiH-05/2016, bijgewerkt – de tekst in het zwart is van TP

Er zijn kinderen die zonder morren hun speelgoed opruimen.
Zonder dat Oma of Opa moet helpen. 
Jawel, écht waar, zo’n kinderen bestaan. Ergens.

Zelf heb ik geen kinderen of kleinkinderen
maar ik heb wel twee jongere zussen en vroeger,
om de kleine spullen op te ruimen had onze Tante S
me een snelle methode aan de hand gedaan. Een oud laken.
Met Lego speelt men op een oud laken.
Na het spelen knoopte ik het laken zo goed mogelijk dicht en klaar.
De Lego kon de speelgoedbak in.
Wel eerst de zusjes/jonge kinderen van het laken halen.

Bij ons zag het er vroeger ongeveer zo uit :

       

We hadden toen een patent moeten nemen op ons oud laken, want
later heeft een firma een soortgelijk systeem op de markt gebracht,
een rond stuk zeildoek met een koord ingewerkt in de zoom.
Koord aantrekken, dichtmaken, zak wegbergen …

m – EZW-05/2014, HiH-05/2016 , bijgewerkt - http://theteensytinyinsignificantdetails.blogspot.com/2012/04/lego-i-haz-it-lotz-of-it.htm 

Mijn zussen en ik zijn opgegroeid in een landelijke gemeente, waar men hooiweiden had.
Daar groeide het gras hoger dan op andere weiden.
En er waren de veldwegels, daar kwam geen ene tractor nog langs, na een bepaald uur.
En er waren houtkanten en boomgaarden. En weiden en velden,
het Pajottenland vonden wij toen een inspirerende streek.
De streek bood 's zomers beschutting velerlei.

Koppel gaat van bil op perron Antwerpen-Berchem

Toen ik de krantenkop las dacht ik eh … die twee zijn getikt zeker?
Is dat niet strafbaar? Openbare Zedenschennis en zo.
Er zijn toch rustiger plekken om te vrijen, zoals weiden, velden, kanten, gaarden.
Zoveel dwaasheid vond ik lachwekkend. Niet grappig, en zeker niet geestig, gewoon lachwekkend.
Tot ik het artikel gelezen had en de foto  gezien had.

Eerst het artikel, wo-11/05:

Had hun trein vertraging of hadden ze elkaar al een tijd niet gezien?
Op het perron van Antwerpen-Berchem werd vanmiddag om kwart voor drie
een vrijend koppel gespot door een Syntra-medewerker die aan de overkant van het perron werkt.
Het pleziertje werd nauwlettend en met veel hilariteit gevolgd door het hele Syntra-gebouw.
"Vorige week waren ze ook van de partij, maar toen werden ze afgeschrikt door een voorbijganger",
getuigt de medewerker die liever anoniem wil blijven.

Het zou de tweede keer zijn dat het koppel van bil gaat op het perron.
Het koppel had duidelijk niet door dat ze in de gaten werden gehouden.
"Ze gaan er waarschijnlijk van uit dat het gebouw leegstaat,
omdat er op de eerste verdieping nog geen activiteit is.
Maar op de tweede en derde verdieping zit in totaal zo'n honderd man die alles op de voet gevolgd hebben."

Daar is het koppel zich duidelijk niet van bewust,
want na hun pleziertje lachten en speelden ze nog even met elkaar alvorens weg te gaan.
Ook bij Syntra ging het werk weer verder.

"Ze hebben het veilig * gedaan en we focussen ons nu terug op onze cursisten.  <- veilig … ze zijn niet onder een trein gerold?
Maar wie weet komen ze volgende week wel terug", lacht de medewerker nog.

Zowel de spoorwegpolitie als de lokale politie hebben nog geen klacht over het vrijende koppel ontvangen.

Wie is vrij op woensdagnamiddag om 14h45 ?
Scholieren, studenten en mensen die in ploegenstelsel werken.

Mogelijk is het budget er niet om een kamer te huren.
Of de tijd is er niet om naar die wijken van de stad te gaan waar kamers verhuurd worden.
En men kan geen uren te laat thuis komen ookni.

Volgens het artikel was de foto toen al 738.517 keer leuk bevonden op FaceBook.

Nu de foto : 

                                                          

Zij draagt een beige jas, of toch een lichtgekleurde.
Op de zitjes naast hen staan tassen. Twee. Misschien schooltassen?
Woensdag 14h45, treinstation, lichte korte jas, donkere tas,

De kans is reëel dat iemand van de 738.517 mensen begint te puzzelen
en de identiteit van de persoon in de lichte jas achterhaalt. Als daar maar geen drama’s van komen.
'k Lach al vele minder dan toen ik de krantenkop las. Er valt niks meer te lachen.
Er komen vodden van, er komt ambras. Of erger.

* Syntra geeft opleidingscursussen, oa voor veiligheidsagent.
Misschien is dit dan het lachwekkende van de story: Veiligheid voor alles !
Daarom zetten mensen van Syntra het op FaceBook. En het komt in de krant. Anoniem. 
Zijn die twee speelvogels van toen die dag op het perron nu nog wel veilig?

m – HiH-05/2016, bijgewerkt - http://www.hln.be/hln/nl/17541/Het-leukste-van-het-web/article/detail/2701564/2016/05/11/Koppel-gaat-van-bil-op-perron-Antwerpen-Berchem.dhtml

ze was misschien zes jaar

Gisteren stapte ik door de supermarkt met achter mij als winkelkarretje zo'n laag plastieken vierwielerke.
Het rammelde en ratelde de hele winkel bijeen.

Uit een van de zijlanen kwam een onverschrokken kleine mens gestapt.
Laarsjes, jeans, houthakkershemdje en oorbelletjes onder roodgoud kort haar.
Ze hield halt en plantte haar handjes in de zij. Ze bekeek me, neusje omhoog.
Ik hield ook halt, want zij kwam van rechts.
Ze bleef staan en bleef staan kijken. Was ze boos?
Maakte mijn karretje teveel lawaai? Mocht ik doorlopen? Wat een blik …
Ik kuchte eens en zei iets als ‘dag’ of ‘hallo’.
De kleine zei niks, ze bleef me aankijken en ik voelde me per seconde onwijzer worden.

Ik kén dat figuurtje van ergens, een beetje vrank en nogal vrij, maar niet Pipi Langkous.

De mama met de grote metalen kar was ondertussen toegekomen.
'k Keek haar vragend aan. Niet op letten, deed ze.
En ineens wist ik aan wie de kleine me deed denken :
- Calamity Jane, zei ik, blij dat ik het zo snel gevonden had.
- Nogal ja, antwoordde de mama zuchtend.

Waarop wij elk onze weg vervolgden,
met gammele karren over de prairie.

m - HiH-11/2015, 05/2017, bijgewerkt - 

Mijn Schoonzoon

Mijn schoonzoon heb ik nog niet gezien dit jaar,
noch gezien, noch gehoord, noch gesproken.
Niet eens 'n leuk of mooi gebaar,
de liefde is al lang gebroken...

als die er ooit geweest is !
Ben ik misschien zijn genre niet ?
Ik moet niet gaan als er eens feest is,
hij weet zich sinterklaas, ik ben de zwarte piet.

"'n Boer is altijd maar 'n boer !"
zegt men, "en draai hem tien keer om,
hij blijft 'n boer !" Hij voelt zich stoer,
geen chef zijn gaat hem niet, hij valt nog liever om.

Ach, ik lig er niet van wakker,
hij trouwde met mijn kind,
voor hem ben ik 'n stakker,
hem gaat het voor de wind.

Mijn dochter draaide met hem mee :
geen kaartje, mailtje, geen gerucht.
Ja, ik bewoon 'n flatje van 't OCMW,
en voor mijn schoonzoon ben ik lucht.

JF

Er zijn zo van die inzendingen waar ik stil van word en die dagen blijven doorwerken,
die een mens aan het denken zetten. Willen of niet. Bovenstaand gedicht was er één van.

Schoonzonen of schoondochters hebben LM en ik niet want we hebben geen dochters of zonen. 
Maar ik ben wel zelf schoondochter geweest en dochter ook. 

Schoondochter ben ik niet meer, de Moeder van LM is overleden. 
LM en ik zijn getrouwd toen we al veertig waren,
'k Was dus geen zotte blaag of onvoorspelbaar kalf meer.
'k Wist hoe een schoondochter zich te gedragen heeft, als nieuwkomer in de clan. 
Mijn schoonmoeder was een gezinsmanager, iemand met gezond verstand en doorzicht.
Dat alles in stilte. Ooit richt ik een standbeeld voor haar op.

Dochter ben ik ook niet meer. Mijn ma is overleden in 2017. 
Dat gedicht maakte dat ik me afvroeg welk soort dochter ik geweest ben,
in welke categorie ik mezelf zou kunnen onderbrengen. 

Niet als kind of als puber, -ik weet zelf wel welke etiketten die periodes hebben, in mijn geval-
maar als volwassene. Welk soort dochter was ik tot die dag en ben ik geweest in de afgelopen 40 of 45 jaar.
Met die vraag ben ik een tijdje bezig geweest. Een zelfonderzoek. Willens nillens.
En de conclusie is niet echt om over te schrijven : 
een band die amper of niet bestaan heeft tussen ons, moesten we niet krampachtig proberen in stand te houden.
Daarvoor was haar tijd te kostbaar en haar energiebalans te broos. En de mijne ook.

'k Liet wel om de zoveel weken bloemen bezorgen.
In haar gemeente is een atelier dat zeer artistieke stukken aflevert.
Maar verder dan de fatsoensnormen en de geplogenheden ging onze relatie niet. 
Om in die laatste jaren nog iets op te bouwen moest er eerst teveel puin geruimd worden.

m – HiH-05/2015, herwerkt & aangepast -