Archief

           Een muisje wou gaan varen op de woeste wilde baren.

       - Moe, ik wil het water op. Ik kies het ruime sop. 
       - Jong, da's meer iets voor een rat. Ratten doen vanalles en ook dat.
         Wij muizen doen gewoon. Wees redelijk, mijn zoon.

       Een puber, reedlijk, echt? De moeder vreesde zeer terecht.
       En wat komen moest dat kwam, wat haar de adem toen benam :    
       aan de oever van de vijver hing hij met vertoon van ijver
       aan een hoge wiebel-halm. Ogenschijnlijk was hij kalm.

                                               

       't Bravoure-joch kwam toch naar huis, want 't blijft natuurlijk wel een muis.
       Maar ach, wat een moeder lijden mag! Dáárom is 't zondag Moederdag.

m – HiH-05/2017, ongewijzigd - www.theguardian.com/science/gallery/2010/sep/22/animalbehaviour-animals  

In de letteren heet het hartstocht, ook wel lust, en zeer vaak passie.
Verbloemingen voor een ordinair hormonaal gebeuren, de drift, de neukjeuk.
Dat het hormonaal gestuurd wordt krijgt iet-of-wat fysioloog in een wip uitgelegd.
Niks romantisch aan, wel ingewikkeld, echt examenstof. En dit is het verhaal:

In de zomer van '95 had de zoon van Rina (een zus van LM) een eindwerk te maken.
Over noten. Voor Voedingsleer.
Het werk kon ten laatste ingediend worden op 31 mei, een woensdag.

Rina was in alle staten. Dat werk zou niet intijds af raken, en of we konden helpen.
Dat was op 10 mei, ook een woensdag.
We hadden nog drie weken. Tijd genoeg om af te werken, dacht ik. 
Een beetje correctiewerk, een beetje bladschikking en printen. Dacht ik.

Wanneer duidelijk werd dat er nog geen letter op papier stond
zijn LM en ik in gang geschoten en we hebben nog iemand gemobiliseerd,
het eindwerk was nu een kleine familiale onderneming.
Toen de printer het liet afweten kwam nonkel R met de zijne de ploeg vervoegen.
In die drie weken geen Neef te zien, geen enkele keer,
hij moest 'studeren' voor het eindexamen.

Op woensdag 31 mei 1995, om 12h parkeerde LM de wagen in de straat van Rina.
De zoon liep op de stoep te ijsberen. Hij had ons zelfs niet zien aankomen.
Tegen dat we uitgestapt waren had hij al vijf keer de gevelbreedte afgestapt.
- Hij is nerveus, zei LM.

We hadden drie exemplaren van het eindwerk bij,
gelijmd, met een witte rug en 105 blzs dik tussen blinkende plastic buitenbladen.
Het kraakte van de nieuwigheid.

Neef nam het pak met twee handen aan,
legde het binnen op het kastje in de hal en kwam buiten weer geagiteerd staan doen.
Geen blik op het afgewerkt product, geen mercietje of danku
voor 105 blzs, op drie weken tijd in de afgewerkte versie.
De zenuwen hé, dacht ik, want wat lagen die eindwerken nu binnen te doen?

- Neem een exemplaar en stap in, we rijden nu naar uw school, zei ik.

Toen volgde er een uitleg dat iemand van zijn klas hem wel naar de school zou voeren,
want ze hadden afgesproken.
Jaja, maar dat was niet wat wíj hadden afgesproken,
er was gezegd dat we nu naar zijn school zouden rijden
om een exemplaar van het eindwerk binnen te brengen.
- Komt Karolien? vroeg ik, dan kan ze meerijden hè.
  Want op haar brommerke rijdt ge toch niet met twee naar de stad zeker?
- Jamaar, ze komt met de auto van haar broer.
- Heeft Karolien nu een rijbewijs?
Weer een vage uitleg, het was niet Karolien, het was iemand anders.
Iemand met een rijbewijs. En met een broer die een auto had, dus.
Dus hij was ons liever kwijt dan rijk, het werd duidelijk.

Plots liet ik het hele project vallen. Voor mij stopte het toen en daar.
Al mijn  gedrevenheid viel weg tegenover zoveel desinteresse.
We waren onze belofte tegenover Rina nagekomen. Punt. LM & ik reden naar huis.
Maar dat beeld op de stoep bleef in mijn achterhoofd hangen.

Toen 's avonds het licht uitging kreeg ik een helder moment.
- Weet ge wat?
- Wat …
- Hij was niet op zijn eindwerk of op ons aan het wachten.
  Hij wachtte op die vriendin.
  En ze gingen dat eindwerk niet samen binnenbrengen.
  Dat interesseerde hem zelfs niet.
  Hij had neukjeuk, dát was zijn agitatie daar op de stoep.
- Kan zijn, mompelde LM. Gij met uw scenario’s ...

Een paar weken later kwam het eindwerk ter sprake
en ik vroeg aan Rina of het die woensdag nog intijds ingediend was.

- Ja hoor, ik ben dat direct na 't werk gaan brengen.
- Zijt gíj dat gaan brengen? vroeg ik een octaaf hoger
- Ja, er lagen toch drie exemplaren op het kastje hé.
- En was er toen nog iemand op school?
- Nee, ik ben dat naar de leraar thuis gaan brengen hé.
- Met de brommer helemaal naar Wilrijk?
- Ja, 't ging over zijn eindwerk hé, da's belangrijk hé.

Achteraf tegen LM:

- Ik met mijn scenario's ?
  Dat manneke zijn agitatie op de stoep was gewoon platte neukjeuk.
  Hij was zelfs te tam om achteraf met zijn eindwerk nog naar de school te rijden.
  Rina heeft het 's avonds moeten in orde brengen in dat weer langs de Boomse Steenweg en ze weet niet eens …
  Hij had niet het fatsoen, geen greintje verantwoordelijkheidsgevoel, die lammetamme sukkel … 
- Rustig, rustig, zei LM. Wees blij dat wíj geen kinderen hebben.

 m – HiH-04/2016, bijgewerkt -

"wat had u gehad willen hebben ?"

Stel dat uw favoriete vakantiehotel onderstaande tekening gebruikt
om te verduidelijken wat hun koffie-aanbod inhoudt.
Hou voor ogen dat die koffie-kaart mogelijk geïnspireerd werd door het zaalpersoneel.
Dit is hoe de mensen van de bediening de koffiedrinkers indelen.
Qua generositeit. Fooigewijs, wil dat zeggen.

Als ik deze uilenkoppen een voor een bekijk
dan zou ik bij het ontbijt een décaf bestellen, wat me een ramp lijkt, décaf in de vroege ochtend.
Maar heeft een mens de keuze? Hebt ge die andere koppen al eens goed bekeken?
De décafdrinker is de enige met iets van een glimlach.
Mogelijk omdat hij van twee taskes décaf nog niet wakker geworden is.

Dave Mottram, Ohio-USA  

Linksonder is er de Irish Coffee-drinker, die glimlacht ook. Breder en guller eigenlijk.
Dan bestel ik na het avondmaal een Irish.

Hoe komt men de dag door van ontbijt naar avondmaal … wel, ik weet het niet.
Alle andere opties kan ik missen. Vooral die dubbele espresso.

Och, misschien is 't opgelost als ik het van bij het ontbijt de hele dag hou op Irish.
Die glimlacht toch zo genereus hé.

m – HiH-05/2017, bijgewerkt -

Onze kolonie de Kongo ~ door Rocor, 05/2008

“In 1956 werd ik als parachutist-commando op voorwacht gestuurd naar onze vroegere kolonie,
om alles over te nemen van de lichting militairen die voor ons de daar verblijvende landgenoten moesten beschermen.
Wat een uitzonderlijk mooi land, de natuur is ongelooflijk, dat overvalt je.
Er zijn maar twee jaargetijden zon en regen, met niets dan vrolijke mensen die onbezorgd door het leven gaan.
Daar gingen wij Belgen eens verandering in brengen, we zouden onze kennis eens ten dienste stellen van die arme negertjes.
Toen we daar aankwamen na 23 dagen varen en een vliegtuigvlucht naar Kamina, Katanga
kregen we een militair reglement toegestopt hoe we ons moesten gedragen tegenover de inlandse bevolking. 

Gelooft ge wat ik nu ga schrijven? Ze waren niet te vertrouwen, we moesten niet met de vrouwen omgaan
en zeker geen seksueel contact hebben, want gegarandeerd kreeg ge dan syfilis.
We mochten geen vriendschap sluiten met die mensen, we mochten ze geen handdruk geven.
Dat is me toen zo hard tegengevallen en het stoort me nog altijd,
zodat mijn wereld waarin ik was grootgebracht in elkaar stortte.
Zoiets was toch niet te verenigen, ik begreep uit die tekst dat we die mensen gewoon moesten negeren!
Wij waren tenslotte toch in hun land, hier zegt men toch dat degene die naar ons land komt, zich moet aanpassen?
Daar was het omgekeerd, wij zouden toch de taal van die mensen moeten leren
en er werd Frans aangeleerd, zeker geen woord Nederlands.

De zwarte medemensen woonden in hutten aan de rand van het militair domein,
ik gaf wat ik kon missen aan de kinderen, ze moesten ons Bwana noemen (meester).
We verbleven er 1 jaar en beleefden er mooie dingen, we plaatsten een brug, deden harde oefeningen, gingen op safari,
sprongen met de parachute, trachtten 10 dagen te overleven in de brousse.
Als beloning kregen we 14 dagen vakantie in de stad Kamina. Het deed deugd eens weg te zijn van dat strenge militair gedoe.
Op de eerste dag, ik vergeet het nooit, ging plots een avondklok.
De gekleurde medemens pakte zijn boeltje en verdween uit de stad, waar heen vroeg ik mij af?
Ik ben gaan kijken, ze woonden in betonnen koten met golfplaten afgedekt, bloedheet, zoiets waar thuis onze steenkool in ligt.
‘s Avonds was de stad alleen voor de blanken, enkel de kelners moesten blijven om ons te bedienen en whisky-cola te brengen. 

Wat ik me nu altijd nog afvraag: wat hebben die mensen van ons geleerd? Al die bemoeienis van ons heeft geleid tot niets,
alleen de grondstoffen zijn van tel voor ons. De kolonialen moesten maken dat ze weg kwamen toen Kongo onafhankelijk werd.
Er zullen waarschijnlijk ook wel mensen geweest zijn die echt wilden helpen en goed werk verricht hebben.”

door Rocor, 05/2008 - https://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1209592800&stopdatum=1212271200 , https://nl.wikipedia.org/wiki/Kamina ligt in Katanga

Vanmorgen, eigenlijk vannacht, heb ik hier afgestoft, met gepaste zorg.
'k Heb een zachte verfkwast over alle fragiele apparatuur gehaald.
Zo’n brede verfkwast op ultrakorte steel, made in China.
Ik gebruik graag verfborstels om apparatuur af te stoffen.
Dat heb ik geleerd van iemand die als trucker reed.
Met een gelijkaardige kwast hield hij zijn dashboard stofvrij.
Die jongen was een beetje maniakaal, wat zijn cabine betrof.
Later heb ik dezelfde manier van afstoffen gezien aan boord, op de consoles in de ECR,
de controlekamer van de machineruimte. Shipshape heet de propereteit daar.

Zojuist was een klein spinnetje van anderhalve millimeter een web aan het weven
tussen de twee kabels van mijn extern geheugen.
Dat mag hoor, maar ik vind het verloren moeite.
Dat klein spinnetje zal hier binnen nooit voldoende voedsel vinden om iet of wat spin te worden.
Daarom heb ik het beestje met draad en al buiten gezet.
Er was ooit een TV-documentaire waarin uitgelegd werd hoeveel energie het kost om een web te maken.
Zodus, om haar energie te sparen, heb ik haar vanaf het begin van het web op het balkon gezet.
Voor het ogenblik is ze daar aan het draad-zweven.
Ze zal zich daar of elders installeren, ergens waar ze nuttig zal zijn voor de mensheid.
Hier tussen de draden van mijn extern geheugen is ze dat niet.
Ze zou maar verhongeren, met haar lijfje van anderhalve millimeter.

Maar wat lees ik zojuist op een van de gezaghebbende spinnensites :

        "Als je een huisspin buitenzet, zal die ongelukkig worden en sterven.
         De huisspin zal er dus alles aan doen om weer naar binnen te komen."

Dus ze komt terug?
Dan is het vanaf nu uitkijken dat we er niet op trappen, op die anderhalve millimeter.

m – HiH-05/2017, bijgewerkt & voorzichtig uitgekeken -

een audit aan boord

Hier een typische vaudevillesituatie, een misverstand.

DNA, die term moesten wij vanbuiten kennen, lang geleden.
Wee degene die de term niet vlot kon aframmelen, want
in ongeveer elke cursus dook DNA op, of werd het op zijn minst vermeld.

Die term zit bij mij nog altijd ingebakken, zodanig
dat ik er in 2008 zelfs last mee kreeg, met DNA, nu Desoxyribo Nucleine Acid.
Indertijd mochten wij nog gewoon desoxyribonucleïnezuur zeggen.

In 2008, aan boord van de tanker waar LM en ik toen gemonsterd waren
was er weer eens een audit aangekondigd. In welke haven dat zou zijn weet ik niet meer.
Er zou in elk geval een auditeur overgevlogen worden.

In de dagen ervoor, op zee, hield de kaptein zelf al een interne audit als voorbereiding.
Of dat de juiste aanpak was, vraag ik me nu nog af, want veel discretie was er niet bij. 
Iets later hoorde ik echo’s over de resultaten van zijn voorbereidende audit.
Via het roddelcircuit. 
Men is soms verbaasd wie daar aan meedoet,
of wie misschien zélf een gerucht verspreidt.

Volgens een van die echo's was de tweede stuur absoluut niet voldoende op de hoogte van de D&A.
Hospitaal en farmacie zitten in het takenpakket van een 2de stuur,
maar DNA onderzoek zag ik aan boord nog niet gebeuren,
dus lachte ik dat nieuwtje weg, tot ongenoegen van de informant.

- Ge weet toch wat D&A wil zeggen? deed ze terloops.
- DNA? Desoxyribo Nucleine Acid, rammelde ik vlot.
Aan haar gezicht zag ik dat ik iets verkeerds gezegd had.
- In 't Nederlands desoxyribonucleïnezuur, probeerde ik.
Het bleef stil.
- Gewoon genetisch materiaal, zei ik nog.
Ze begreep me wel, maar ze vond de situatie duidelijk niet grappig.
Ze verdacht me ervan dat ik een spelletje speelde en dat zou hogerop gerapporteerd worden, zag ik.
Ik voelde dat ik plots op glad ijs zat en ik wist niet hoe dat kwam of waarom dat zo was.
- Drugs & Alcohol, zei ze strak.
En ze was weg.

De D&A Policy! Nu pas viel mijn cent. Het D&A-beleid! Ja natuurlijk. Zero Tolerance!
Niemand lacht met het beleid van de rederij, ge moogt gerust zijn … 
Maar 'k was te laat hé, 'k had het verprutst. En ze was al weg. 
En ik had écht DNA verstaan hoor. 

m - EZW-08/2012 – HiH 10/2014, 05/2017 - bijgewerkt

stereotiep 

'k Ben een regelrechte reclame voor astrologie.
Qua beroepskeuze, qua partnerkeuze, interessesferen,
wat betreft de weke punten in de gezondheid, het-klopt-al-le-maal, helemaal. 
Ik ben een wandelend stereotiep, een cliché. En dat vind ik erg.

Een eerste ontnuchtering kwam ergens in '72, toen we cursus kregen van Bekaert, fysiologie.
Hoe hormonen ons gedrag én ons innerlijk gedrag (ons denken) sturen.
Die cursus ging over ongeveer alle hormonen, niet enkel over de vijf of zes klassiekers die we
al eens terug vinden in een artikel dat we tegen beter weten in tóch lezen. 
Worden wij dan helemaal gedicteerd door eiwitten?
Wat bleef er over van de Vrije Wil? Van het Vrij Denken?
En van Vrij Onderzoek! ('k was dan toch aan het jammeren)
Dágen ben ik niet goed geweest van het besef van die dictatuur van een aantal eiwitten in ons lijf.

Later wist een bereidwillige ziel voor mij een complete studie te maken
op basis van mijn datum & plaats van geboorte -gratis, vanwaar die ijver?
'k Weet niet of ik het uur van geboorte toen heb meegegeven. 
Van het resultaat stond ik perplex,
ik zag mezelf daar sterrebeeldig in kaart gebracht. Nul privacy.
Ik was & ben compleet doorzichtig want alles klopte of zou later van kracht worden.  

Gestuurd door hormonen ...
Gestuurd door astro-logische krachten ... 
En opgebouwd uit het DNA van twee anderen en al hun voorgangers, zelfs mijn namen komen van hen.
Alleen mijn kippenvel is van mezelf ? 
'k Vraag me af waarom ik nog geloof in individualiteit.

        klank aanzetten 
        https://www.youtube.com/watch?v=55AwTenIk7A 
        01min 56 

m – EZW-03/2012, HiH-05/2017, bijgewerkt – LP = Goed voor een glimlach, 1971, Herman van Veen

een Indische soep in Antwerpen

'k Waag me al eens aan exotische recepten
maar om te zeggen dat ik ze kan bereiden volgens de kunst, nee.
Het blijft bij verdienstelijke pogingen.
LM overleeft dat tot hier toe en hij vindt dat zelfs een lekkere afwisseling.
Daarom blijf ik rustig verder knutselen.

Winter 1993 - LM en ik waren pas getrouwd en zijn zussen bekeken de situatie met argwaan
want ik was waarschijnlijk, zéér waarschijnlijk een goudzoekster.

'k Had op een voormiddag een mullygatawny soep gereed staan op de kookplaat.
Ttz, een restje soep, één portie. En nog zonder tomaat of linzen of andere afwerking.
Die portie zou tegen de middag afgewerkt en opgewarmd worden voor LM.
In de pot ernaast stond op een laag vlammetje visafval onder water om een fumet te laten trekken.
Die zou ik na de middagboterham zeven en afwerken.

LM's jongste zus kwam efkes langs, ze kwam me goeiedag zeggen in de keuken.
Ze keek in het klein potteke.
- Wat is dát? vroeg ze schril.
- Dat is LM zijn soep voor vanmiddag, antwoordde ik, dat is mully …
maar ze was de keuken al weer uit.
Ze stond in de woonkamer en ik hoorde dat ze een octaaf hoger bleef spreken.
Iets later was ze al weer weg.
Geen tas koffie, niks willen drinken, ze had zelfs haar jas niet uitgedaan.

Toen LM & ik aan tafel zaten had ik een vermoeden waarom ze zo snel weg was.
Een portie koude mullygatawny van heldere bouillon,
-zonder afwerking met tomaat of linzen of wat dan ook-
met al die currypoeder onderin
met daar bovenop iele reepjes kip, sliertjes groenten en een paar lepels gekookte rijst
lijkt op een aangebrand  kookpotje waarin een paar centimeter water gezet is.
Als men niet weet wat het is, is het absoluut geen appetijtelijk zicht.
En daarnaast stond dan de pot met viskoppen en -graten
die ik afdekte juist op het moment dat zij de keuken binnenkwam.

Met welk van die twee brouwsels ging ik haar broer vergiftigen?
Met het afwaswater of met het visafval?

'k Vertelde het fornuistafereel aan LM.
- Dan is ze nu de politie aan het bellen, zei hij laconiek.

Er bestaan veel recepten van mullygatawny.
Misschien evenveel recepten als er koks en huisvrouwen zijn in India. 

Een afbeelding van een heldere, nog koude mullygatawny
die op vies water lijkt, heb ik niet gevonden. Jammer.

Wanneer we nu nog eens zo'n soep eten, warm natuurlijk, en met vis kan ook,
dan serveren we daar sindsdien het lauw politie-grapje bij.
Maar dat weet zijn zus niet. En dat houden wij zo.

m - EZW-07/2012 – HiH-05/2015, 05-2017 – bijgewerkt - Afbeeldingen van mulligatawny soep

'k Wor een watje. Een week-wollig-watje.
Dat kan natuurlijk niet, watten zijn niet van wol, ze zijn van katoen.
En zo'n watteponneke heeft niks weeks, het is zelfs sterk.

Maar 'k wor wel een watje : 'k Kan 'Born on the 4th of July' niet meer kijken zonder tranen.
Een jaar of drie geleden zou ik nog op het randje van de sofa gezeten hebben
met gebalde vuisten tandenknarsend krachtige commentaren mompelend.
Nu hing ik half achterover achter een kleenexke, snuffend met tuiten. 
Dat lag niet aan het acteren van Tom Cruise. Ook niet aan de sofa.
En gelukkig was het putteke nacht, 'k was al afgeschminkt. Met van die stevige watteponnekes.

Tot een jaar of drie geleden kon ik helemaal meegaan in zo'n verhaal,
naar daar waar de regisseur ons hebben wil. 
Nu denk ik : wat moeten de Moeders van die jongens afgezien hebben.
En nog altijd afzien, de Moeders van de snotters in Irak en Afghanistan, en Syrië, en Yemen.
En overal, overal Moeders. 

m – EZW-08/2011, HiH-05/2016 -

spraakverwarring van TP

"Elke vrijdag, tijdens het laatste lesuur,
worden er in het klasje van de kleindochter door de kinderen verhaaltjes verteld.
Soms krijgen ze een thema aangereikt, kwestie hun fantasie de vrije loop te laten,
die dag mochten ze een bepaalde gebeurtenis vertellen, dus ging ze aan de slag.
Ons zoetje is verzot op zo’n weekafsluiters.

Aan de schoolpoort gaf de leerkracht me een teken dat ze me wou spreken. Ik dus bij haar.
Ons kleintje had met trots over haar pépé verteld, die heel slim was,
die boeken had geschreven en voor haar alleen een erg speciaal verhaal had bedacht.
Het was een lang verhaal en elke week keek ze uit naar de knotsgekke lotgevallen van
de oude Margriet en haar tweelingbroer Filemon en straks zou pépé verder gaan met zijn vuile ton.

“Ik heb uw kleindochter niet willen onderbreken, mevrouw, maar ik heb geen flauw idee
waarom ze tot tweemaal toe over de vuile ton van uw echtgenoot spreekt?”

Onderweg naar huis, ik langs de neus weg, toch even over de vuile ton van mio marito begonnen.
Kleindochter was hoogst verbaasd.
“Maar pépé heeft er zoveel geschreven in de krant, toen hij jong was.
Hij heeft daar veel centjes mee verdiend en jij weet dat niet?”
Uiteindelijk is mijn frank toch gevallen, natuurlijk heeft hij haar verteld over de talrijke feuilletons,
die hij als bijverdienste voor de krant schreef tijdens zijn debuutjaren." TP

Uit mijn kinderjaren herinner ik me twee uitspraken van dat woord, TP.
Un Filletong (wat mijn moeder deed denken aan tongfilets) en
Ne Fuile Ton, naargelang men Frans of Nederlands sprak.
Zellik was toen al een beetje tweetalig. Of drietalig.
Want er was de Vlaamse streektaal, er was het Frans en
er was het Proper Vlaams, waarmee toen ABN bedoeld werd.
Veel had dat allemaal niet om het lijf,
in ons eigen wereldje waren wij allemaal even vlot polyglot.

Op een keer vertelde Ma dat Betty was komen vragen of ze
witte kaartjes mocht nemen voor haar visbak. En mijn Ma had geantwoord dat ze
jammer genoeg geen witte kaartjes had, voor een visbak.
En toen was Betty treurig naar huis gegaan.

Ik zat perplex over zoveel onverstand. Onverstand bij mijn eigenste moeder dan nog!
kauren = keien, kaurtjes = keitjes

Betty had witte kaurtjes naar ABN vertaald en dat werden dan witte kaartjes.
Ze had gevraagd of ze wat witte keitjes mocht nemen van de oprit
voor de op bodem van een klein aquarium.
Daarop zei Ma dat ze geen witte keitjes had? De oprit lag vol! Voor het oprapen!
Tegen Betty … Tegen een speelkameraadje, iemand met wie ik de straat deelde,
de plek waar een groot deel van ons kinderleven zich afspeelde.

'k Weet niet of ik toen een keel opgezet heb of in tranen uitgebarsten ben,
maar die avond nog mocht ik een bakje vol witte keitjes gaan afgeven bij Betty thuis.
'Voor de visbak'.
Ze lag al in bed, zeiden ze.
En ik had ook al in bed moeten liggen.
Maar voor één keer mocht ik na het avondeten nog buiten.
Waarschijnlijk omdat mijn Ma zich even rot voelde als ik.

Tot zover een plaatselijke versie van een spraakverwarring van toen.

m – HiH- 05/2016, bijgewerkt – de tekst in het zwart is van TP