Archief

op de trein met Up with People

Het was in mijn pre-LM tijdperk, zomer 1981.
'k Zat in een zeer drukke periode, ook al was ik met verlof in België. 
'k Woonde toen nog in Brussel, en ik moest voor het een en ander in Antwerpen zijn,
de papieren waren me toegestuurd. Vier bladzijdes. En de bijeenkomst was dan-en-dan. 
Ik overliep de tekst en zag dat het vier zware boterhammen waren.
Die vier bladzijdes zou ik best grondig gelezen hebben.
Grondig geanalyseerd. Tot op het bot. Uitgebeend dus.
Maar ik had het druk, die teksten werden verschoven naar 'later'. 

De dag zelf heb ik de vier bladzijdes een tweede keer doorgenomen op de bus naar het station.
Het zou wel meevallen, had ik de indruk, het was minder ingewikkeld dan ik gedacht had.
Op het perron een derde lezing. Er kwam structuur in. Klaarheid zelfs.
De treinreis naar Antwerpen duurde toen ongeveer 40 minuten,
ik zag de situatie even zonnig als het weer, dit kwam in orde.
Nog 40 volle minuten om de tekst te absorberen, om te maken dat ik de inhoud kende.

Met de papieren in de hand wipte ik de trein in, koos een zitplaats en zette me aan het werk.
Achter mij kwam een groep jonge mensen die
de aanwezigen luidop goedendag wensten met een glimlach tot achter hun oren.
Die gekwekte blijde boodschap had al een belletje moeten doen rinkelen,
maar ik was gefocust op mijn taak, de vier bladzijden. 

Toen de trein het Noordstation uit reed waren ze klaar met rommelen en zitplaatsen wisselen.
Vanaf nu kon ik … en toen begonnen ze te zingen. Allemaal.
Met een gitaar erbij en ergens nog een opdringerige tamboerijn met rinkels ook. En ritmisch handgeklap.

Een van die frisse jonge mensen bleef me tijdens die decibels opgetogen aankijken. Met de pepsodent-glimlach.
Ik gaf een beleefd glimlachje terug. Na het nummer gaf ik een knikje en wou me aan de tekst begeven.
Wéér uitbundig gezang. 
Ik keek naar de joffer van dienst en schudde van nee, doe dat eens niet. Het is genoeg geweest.
Ô, wat had zij plots medelijden met mij.

- Mensen, zei ze in 't Engels, -ze ging er bij rechtstaan- mensen, hier zit iemand die niet van muziek houdt!
  Zing wat beter voor deze dame, zing wat blijer! Om haar op te beuren!

En zij brachten zo mogelijk nog verblijdender tonen uit.
Want opbeuren was hun taak in deze wereld, te beginnen met hier en nu, in deze treinwagon. 

Mijn stilte werd gestolen door mensen met een propaganda-programma. 
Ik zei dat we recht hadden op stilte en ik wuifde met de vier bladzijdes
die toevallig een indrukwekkende hoofding hadden. 
En dat mijn advocaten (ik had en heb er geen ene) hen daarover zouden informeren.
Het bleef eindelijk stil. Genadig stil.
De paar medereizigers en ik waren gered, dank zij de barokke hoofding van een schrijfclub.
Het woord lawyers had ook geholpen natuurlijk.

Halverwege moesten ze er uit want die dag
gingen zij in Mechelen den medemens verblijden met ongevraagde muziek. 
En ik kwam toe in Antwerpen met in mijn hoofd de vier bladzijdes tekst plus
een kant-en-klaar verhaal. 

m – HiH-04/2016 - https://en.wikipedia.org/wiki/Up_with_People
https://www.phoenixnewtimes.com/arts/behind-the-scenes-of-smile-til-it-hurts-the-up-with-people-story-6566320

voor het muisje loopt het goed af hoor

       Onderstaande reclame vind ik zo goed omdat in december onze keuken ook een ramp was.
       Niet dat ze vol beton gestort was, maar de afloop zat dicht. Potdicht.
       Zowel de spoelbakken als de vaatwasser waren plots buiten gebruik. Alsof er beton in de afvoer zat.
       En de loodgieter bleef maar uitstellen. Zoontje ziek, en andere klassieke smoezen.

       Na acht dagen crisisbeleid –buitenhuis eten en ultra zuinig vaatwerkgebruik-
       verklaarden LM & ik de keuken tot rampgebied. De negende dag raakte het opgelost.
       We hebben er foto’s van, maar die durf ik hier niet plaatsen.
       Erger dan dit kan niet, dacht ik toen. Maar erger kan wél.

“Een ongeluk zit in een klein hoekje. Soms in een piepklein hoekje zelfs.
De gevolgen daarentegen kunnen reusachtig zijn.
In een reclamefilmpje voor een verzekeringsmaatschappij wordt dat weer eens pijnlijk duidelijk gemaakt.
Een klein muisje rent voor zijn leven en weet op het nippertje te ontsnappen
aan een allesvernietigende kracht. Maar of daarmee voor iedereen de ellende voorbij is … "

       klank aanzetten
       http://www.youtube.com/watch?v=4-bm_Awbqao 
       00min55 

Achtergrond bij het filmpje:

"Voor de opnames zijn in het totaal twaalf wilde muizen gebruikt, die speciaal voor de commercial
werden getraind door een professionele dierentrainer uit Hollywood.
Hij trainde ook de muis uit de film 'Mouse Hunt' en het aapje uit 'Pirates of the Caribbean'.
De muizen zitten nu allemaal in knaagdierenopvang 'Het Knagertje' in Den Haag. (2010!)
De stagiair van de setbouwer is twee volle dagen bezig geweest met het weghakken van het gestorte beton.

De kleine betonstorter met de spuitslang is in zijn dagelijks leven ook echt betonstorter.
Zijn collega, de grote betonstorter, is de helft van een internationaal muzikaal duo.” (welk duo? naam?)

m - EZW-04/2014, bijgewerkt - https://knaagdierenopvang.org/

wie laatst lacht en zo …

De eerste dag pakte hij verdrietig zijn eigen spullen in dozen en koffers.
De tweede dag kwamen de verhuizers zijn spullen halen.
De derde dag ging hij nog één keer aan hun mooie eettafel zitten, zette haar lievelingsmuziek aan,
ontstak kaarsen en at in zijn eentje een maaltijd met garnalen, kaviaar en een fles witte wijn.

Daarna liep hij nog eenmaal door alle kamers van het huis en stopte overal
een paar in kaviaar gedoopte, half opgegeten garnalen in de holle gordijnroedes.
Hij ruimde de keuken op en vertrok. 
De vierde dag kwam zijn ex-vrouw terug met de nieuwe man in haar leven.
Ze hadden het goed naar hun zin in dit mooie huis.
Na een paar dagen begon het in huis te ruiken. Het huis begon zelfs te stinken.   

Poetsen, dweilen, luchten, niets hielp en de stank werd geleidelijk erger.
Luchtroosters werden gecontroleerd op dode knaagdieren, tapijten werden naar de stomerij gebracht.
In iedere kamer kwam een luchtverfrisser te hangen.
Ongediertebestrijding kwam en deed allerlei dingen en overal werkten gasspuiters.
In de tussentijd moesten de bewoners wel op hotel.
Over het hele huis werd de dure vloerbekleding opgebroken en vervangen.
Niets hielp.

Vrienden en kennissen kwamen niet meer op bezoek.
Onderhoudspersoneel weigerde nog langer in het huis te werken
en ook de huishoudster gaf haar ontslag.

Uiteindelijk konden zelfs zij de stank niet langer verdragen.
Ze besloten het huis te verkopen.
Maar, zoals zich laat raden, het huis raakte niet verkocht.
Zelfs niet toen na amper twee maanden de vraagprijs werd gehalveerd.
Ten langen leste sloten ze een dure lening af om alvast een nieuw huis te kopen,
want hun relatie had ernstig te lijden onder de  problemen met deze woning.

Toen werd de vrouw gebeld door haar ex,
die vroeg hoe het nu ging met haar en met haar nieuwe relatie.
Ze vertelde het verhaal van het rotgeurend huis.

Hij luisterde beleefd en zei dat hij hun oude huis vreselijk miste
en dat hij wel bereid was het huis in zijn huidige staat over te nemen,
als zij bereid was van verdere alimentatie af te zien.

Maar, door de alimentatie kon hij geen fatsoenlijke lening meer krijgen,
dus zou ze genoegen moeten nemen met 25% van de werkelijke waarde van het huis.
De vrouw ging onmiddellijk akkoord met deze voorwaarden, mits hij nu onmiddellijk het contract tekende.
Hij stemde toe en binnen de twee uren had haar advocate het papierwerk voor zijn neus liggen. 

Een week later stonden de vrouw en haar vriend grijnzend toe te kijken hoe de verhuizers
meubelen en huisraad inlaadden. En om haar ex nog maar eens een hak te zetten, nam ze álles mee. 
Zelfs de gordijnroedes.

m - naar een gegeven van RD – EZW-08/2014, HiH-01/2015

Wanneer hier iets ongewoons gebeurt kijk ik op de klok.
Dat is een overblijfsel uit de zeevarende jaren,
toen er nog een logboek moest ingevuld worden.
Wat al lang niet meer het geval is.

’k Was op een ontiegelijk uur wakker en ik hield me in stilte bezig.
Stilte wil zeggen geen stofzuiger gebruiken, geen mixer, geen wasmachine
en het klankvolume van de TV op lowlow-level.
Stilte voor mijn Schone Slaper en voor alle andere gelukzaligen in dit gebouw.

Terwijl ik met een half oor naar Discovery Channel luisterde
en onderwijl met een stofdoek rondfladderde hoorde ik ergens in het gebouw een bel gaan.
Drie rinkels, dat is de benedendeur. De benedendeur? Nu? Bezoek?
Ik keek op de klok, 04h17. Dit is te vroeg voor bezoek, tenzij het een urgentie is.
Bezoek zou … Een urgentie in het gebouw! Het senioren alarm van de benedenburen!
Ik haastte me naar het balkon en verwachtte beneden hun zoon te zien staan.

Er stond een figuur in een lang blauw gewaad, met sneeuwlaarzen aan.
Opnieuw de bel, de vaste drie rinkels van de benedendeur.
Halfluid zei ik : hallo? hallo daar?
De figuur keek omhoog.
Zo zag ik dat het de benedenbuurvrouw zelf was.
Het gewaad bleek een kamerjas en de laarzen waren warme knufpantoffels.

Ik haastte me naar de parlofoon en drukte op de sleuteltoets.
De benedendeur klikte open. Iets later startte de lift.
Op 1-hoog ging de deur dicht, hoorde ik.
Dat waren geruststellende geluiden.

Later op de dag vroeg ik me af hoe zoiets had kunnen gebeuren.
Ze had zich zonder sleutels buiten begeven, in nachtkledij,
op een uur dat haar echtgenoot nog sliep. Maar waarom?
En ze had hem niet wakker gekregen om terug binnen te raken.

Ik ben het niet gaan vragen.
Toen we mekaar een paar dagen later tegen kwamen
leek het of er niks gebeurd was ... had ze geslaapwandeld?

m – HiH-04/2017, bijgewerkt -

een doos met kinderjaren

Of men het een verzameling kan noemen, weet ik niet.
Het was een doos vol speelgoedautootjes, die allemaal min of meer gehavend waren :
'sporen van gebruik' of 'in gebruikte staat' heet dat nu.
Uren is hij er in zijn eentje mee bezig geweest.

De meest gehavende autootjes waren ooit de meest gekoesterde.
- Hij heeft maar twee wielekes meer Mama, en hij heeft tóch nog gewonnen!
Dat jongetje ging later de zachte sector in, dat kon men toen al horen. Het werd kine. 
Toen hij trouwde bleven zijn jongensspullen thuis achter.
Zo gaat dat.

Pas wanneer hun eerste kind geboren werd,
werd zijn kamer ingericht als kamer voor een kleine logé en
zijn jongensspullen moesten een nieuwe plek krijgen. 
Veel ervan mocht weg, voetbalsjaals, posters, sporttrofeeën, sweaters & T-shirts,
spullen uit zijn puberjaren, dingen waaraan hij zo gehouden had dat hij
zijn Moeder dure eden had doen zweren. Dat mocht nu plots allemaal weg.
Omdat de kleine nieuwe aardbewoner een kamer bij Oma & Opa nodig had.

Tijdens het opruimen kwam Ma bij de doos met autootjes.
Met die doos hield ze iets in handen dat gans anders was dan een paar sjaals of posters.
In die doos met autootjes zat een heel wereldje. Een dromerig wereldje.
In die doos zaten zijn kinderjaren.

Bij het volgende bezoek aan het huis met de boreling ging de doos mee. 
De zoon herkende de doos direct.
Terwijl hij ze opende glimlachte hij vaag, op dezelfde manier als toen hij kind was. 
Hij deed een stapje opzij om zijn vrouw te laten kijken.

De schoondochter keek in de doos, zag kapotte autootjes,
keek naar haar man, keek naar zijn moeder …
en men zag haar denken 'Wat doet die rommel in mijn huis'.

- Hier is hij nog te klein voor hé Ma, zei de zoon snel.
- Ja, zei de moeder zacht.

En toen was er koffie.

Bij haar vertrek nam ze zijn kinderjaren terug mee naar huis. 
Voor sommige dingen zijn dure eden niet nodig.

m - naar een gegeven van RD - EZW-02/2013, HiH-11/014 -

Toen waren we nog met negen ~ door Rocor - 04-04-2008 

Ik ben de jongste van de negen, een bende jonge mannen met veel zin om te leven, allemaal schoonbroers.
We wilden werken en het ver brengen in het leven, we deden soms gek en hadden veel plezier.
We hadden mooie vrouwen en die wilden ook wel…
Nu zijn we nog met twee en we zijn 70 jaar, we willen nog wel, maar wat trager.
Onze andere schoonbroers zijn overleden, vorige week hebben we nog een zwager begraven. Hij was 78.
Ik heb voorgesteld om bij hem te waken ’s nachts, om zijn doodstrijd wat dragelijker te maken,
het is een heel aparte gebeurtenis, ik heb gans de nacht naar zijn gezicht gekeken,
in de hoop dat het nog goed kwam, goed wetend dat niets meer hielp.

Af en toe zijn lippen wat bevochtigen, af en toe eens tegen hem praten in de hoop dat hij zou antwoorden.
Ook luisteren naar zijn korte ademstoten, vier zakjes met middelen aangesloten in zijn magere lichaam,
om een beetje comfortabeler de wereld te verlaten. Comfortabel het leven verlaten heet dat, ik heb er last mee.
Hoe kan dat nu, comfortabel het leven verlaten. Men zal het over pijn hebben natuurlijk.
Er is ook een zakje met vloeistof waarmee men u in subcoma houdt zodat ge niemand meer herkent,
ook geen afscheid kunt nemen. Alles is toch al gezegd als ge elkaar 50 jaar kent.

Die nacht heb ik ervaren dat een mens ongelooflijk graag in leven wil blijven.
Ons broer snakte 2 dagen en 2 nachten naar adem in zo een hels tempo
dat het niet vol te houden is door een atleet in topconditie.
En waarom? Om het heengaan toch nog wat uit te stellen, hij wilde blijven, hij gaf niet op.
Om het sterven wat milder te maken kon hij nog een prikje krijgen met morfine.
Toen is hij zacht ingeslapen in het niets. Hij had gevraagd om verast te worden en hem burgerlijk te begraven,
wat natuurlijk werd ingewilligd. Het was sober maar aangrijpend en mooi.
Het was een lieve man, ik heb nog enkele woorden als afscheid gezegd op zijn begrafenis
en ook hoeveel we hem gingen missen. Aan de koffietafel is iedereen al een beetje ontspannen en
worden er plezierige herinneringen opgehaald en wordt er al eens gelachen.

Ik ben heel verdrietig geweest en denk dan: nu ik ga er van profiteren,
want het HEDEN IK, MORGEN GIJ komt verdomd dicht in de buurt … HEDEN GIJ, MORGEN IK

door Rocor, 04/2008 - van zijn blog geplukt https://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1207000800&stopdatum=1209592800

Ik meen Rocor te mogen tegenspreken. De onregelmatige ademhaling van een stervende
zegt iets over de fase in het stervensproces, over de fysiologische toestand van het lichaam.
Dat wij daar gemoedstoestanden als levenswil aan vastknopen is begrijpelijk maar dat is
een interpretatie, voorbij de observatie.

https://encyclopedie.medicinfo.nl/stervensproces , http://www.palliatievezorg.nl/page_2208.html 

ngo voor weesmeisjes, in de 18^de eeuw

Meer dan 25 jaar geleden. 
De oudste van mijn zus Laura keek op van zijn lego en zijn oogjes werden rond : 
- Welke muziek is dat? vroeg hij stil en vol verwondering.
- Dat zijn mandolines, zei Laura
en ze nam de hoes erbij om hem te tonen wat mandolines zijn.

Op de hoes staat een fragment van een schilderij :
twee jongedames met linten in hun haar
en met linten aan de hals van het instrument.

- Ô, deed Pieterke een beetje teleurgesteld, ’t zijn meisjesgitaren …

Wij beten op onze lip, want Laura moest nu efkes die kleine macho bijstellen.
Er volgde een momentje van opvoeding.

In stilte hoopte ik dat hij verliefd geworden was op de klank van de mandoline,
maar het is later klarinet geworden voor hem.

Vivaldi concerto for two mandolins in sol majeure I-II-III
klank aanzetten
https://www.youtube.com/watch?v=thjQpovdTC0 
12min32

Achteraf bekeken had Pieter misschien toch gelijk: 

“Vivaldi componeerde dit dubbelconcert voor de meisjes van de 'Ospedale della Pietà'.
De 'Ospedale della Pietà' was een meisjesweeshuis én een muziekschool in Venetië,
waar Vivaldi hoofd-vioolleraar was vanaf 1704
en waar hij hoofdcomponist was van 1713 tot 1740.
Het is de plek waar hij het grootste deel van zijn oeuvre componeerde.”

                        
                       http://venedig.jc-r.net/kirchen/santa-maria-della-visitazione-pieta.htm

https://nl.wikipedia.org/wiki/Antonio_Vivaldi#Biografie , zeer kort en interessant
http://www.historytoday.com/denis-stevens/orphans-and-musicians-venice , zeer interessant, maar in ’t Engels https://en.wikipedia.org/wiki/Ospedale_della_Piet%C3%A0 

m – EZW-07/2014, HiH-07/2015 - bijgewerkt

Woensdagnamiddag aan tafel bij de oma thuis.
Er wordt huiswerk gemaakt, woordenschat.

- Nakomelingen, dat zijn kinderen, zei de jongste nadenkend. Ze sabbelde op haar potlood.
- Ja, zei de Oma.
- En nageslacht?
- Ook.
- Wat was er eerst, nakomelingen of nageslacht?
- Eerst zijn er kinderen, zei haar zus. En dan kleinkinderen.
- En dan?
- Dan achterkleinkinderen.
- En dan?

Nu had de zus hulp nodig en ze keek naar Oma. Wat komt er na achterkleinkinderen?

- Vanaf dan heet het nageslacht, zei de oma.
- Gij hebt geen nakomelingen, zei de kleine tegen mij.
- Nee, zei ik.
- Ook geen nageslacht?
- Ook niet.

Ze wiebelde met haar potlood, ze dacht na.

- Daar valt mee te leven hoor, zei ik.
  Een tante van mij en een groottante hadden ook geen nakomelingen.
- Wat deden zij dan?
- Ze maakten muziek.
- Elke dag?
- Ja, bijna elke dag.

Muziek maken leek haar een alternatief. Ze boog zich over haar blad en schreef iets op. 
Wat, weten wij niet.

m – HiH-04/2016, bijgewerkt -

't is altijd-iet in Biskaje

Woensdag 10-06-2015 is de beroemde Duitse orkestleider James Last
op 86-jarige leeftijd in de Amerikaanse staat Florida overleden.
…
Last heeft meer dan tweehonderd gouden en zeventien platina platen in ontvangst kunnen nemen
voor een verkoop van 80 miljoen albums in 150 landen.
…
Na de Tweede Wereldoorlog vindt hij werk als contrabassist bij het orkest van Radio Bremen.
In 1950, 1951 en 1952 wordt hij uitgeroepen tot beste jazzbassist van Duitsland.
Hij verhuist naar Hamburg en in de jaren zestig ontwikkelt hij daar zijn 'Happy Party Sound'
die hem wereldfaam bezorgt. Vanaf 1964 had hij zijn eigen orkest.

In 1964 werd ik twaalf. Pas later begon ik muziek interessant te vinden.
Tenzij wanneer Tina of Laura een melodie hoorden die hen deed springen.
Dan stond ik enthousiast mee te springen op het tapijt. 

Een jaar later was ik groot genoeg om te gaan helpen in de winkel (fonoplaten)
en James Last was ondertussen een deel van ons auditief decor geworden.
Verder zorgde hij mee voor brood op de plank en kolen in de kelder.

We zijn nu 55 jaar en 474 van zijn uitgaven verder, waaronder een paar singles en daarnaast negen video's.
Zijn volledige discografie, met jaartallen, doorverwijzingen en linken: http://www.discogs.com/artist/60580-James-Last ~ voldoende scrollen

James Last was een vaste waarde in de verkoop.
Behalve bij de klanten die muziek kwamen halen voor salondansen. Salondansen, dat luistert nogal strikt.
Ik vond hen toen salonsnobs, maar ik heb mijn mening ondertussen bijgestuurd hoor.
Bij salondansers moét de muziek gewoon just zijn of het is geen salondansen meer.
James Last werd tot de muzikale tapis plein gerekend, voor salondansers totaal ondansbaar.
Op tapijt heet het geen dansen. 
Later kwam, uit een gans andere hoek, het woord muzak terug bovendrijven.
In de betekenis van muzikaal behang. Van vloerbekleding naar muurbekleding, omgevingsmuziek dus.
En zo zag ik het ook. Ik was niet voor of niet tegen omgevingsmuziek, de sarma-muziek bestond gewoon.
Meer was dat niet. Tot in 1983-1984.

Ik was aan boord van de Methania voor een contract van zes maanden (het werden er elf).
Dat schip bracht aardgas (methaan) van Arzew in Algerije
naar Montoir de Bretagne (bij Saint-Nazaire) op de Loire.
Een paar jaar later werd er gelost in Zeebrugge, maar toen dus nog in Montoir.

       Elke week moesten we door dat moeilijk stuk.
       In de heenreis van noord naar zuid en in de terugreis van zuid naar noord.

       De Fransen noemen dat stuk de Golf van Gascogne,
       voor de Spanjaarden is het Mar Cantábrico en
       Bizkaiko Golkoa is de Baskische naam. Biskaje dus.
       De ene week heen om te laden in Algerije, de andere week terug om te lossen in Frankrijk.
       Als ik me goed herinner duurde de doortocht door de Golf twee of drie dagen,
       naargelang de weersomstandigheden en de vaart van het schip.
       In de winter en in de tussenseizoenen was het er hel.
       En in de zomer kon het er evengoed lelijk doen. Het is een danig wispelturig stuk zee.
       Kortom, 't was altijd-iet in Biskaje en voor de Methania was Biskaje er toen elke week.

Op een dag hoorde ik op de radio
-het schip lag tegen de kaai in Montoir, anders hadden we in de cabine geen radio-ontvangst natuurlijk-
hoorde ik een nummer van James Last en dat nummer heette Biskaya.
Ik was helemaal gepakt door de sobere muzikale beschrijving van het watergeweld.
Waar wij drie dagen over deden, wordt daar in drie minuten beschreven en verteld.

Mijn Pa heeft per post het nummer op musicassette naar Montoir gestuurd en
de volgende losbeurt had ik een troostmuziekske, omdat de vocalisten op de achtergrond lieten horen
dat Biskaya-omstandigheden voorbij zou gaan, dat dit soort weer tijdelijk was.
Dat er rustiger wateren bestonden. Ergens. Ooit.

Van Kaap Finisterre tot Montoir duurde het een dag of twee, drie, navenant de vaart van het schip. 
Wanneer het té lelijk deed in de Golf en een mens alle energie nodig had om de simpelste routineklussen uit te voeren
dan dacht ik : gelukkig is het bijna 11h, dan kan ik straks efkes in de cabine Biskaya opzetten (tijdens het omkleden).
Of bijna 13h, dan zat de eerste helft van de werkdag er op en kon ik liggend efkes naar 'mijn muziekske' luisteren.
In de namiddag viel de pauze om 17h en het einde van de werkdag was 19h, of 20h.

Er is het devies dat men vertrouwen moet hebben in de officieren,
de mensen die aan het werk zijn op de brug en in de machineruimte ('t machien).
Maar die hadden hun handen vol, met hun werk en met zichzelf staande te houden.
Die kwamen ons geen moed inpompen hoor, die hadden het zelf moeilijk.
Dus steunde ik op mijn troostmuziekske.
James Last heeft me met zijn Biskaya dikwijls door de Biskaje-dagen geholpen.   

       klank aanzetten,
       https://www.youtube.com/watch?v=pCCV2vTrUKc 
       03min54 

Dat het een hit was, daar had ik toen geen benul van. In de jaren '80 zat men, zelfs met kustvaart,
op zee even ver weg van de bewoonde wereld als leefde men diep in de brousse.   

m -HiH-06/2015 - http://nl.wikipedia.org/wiki/Biscaya , http://nl.wikipedia.org/wiki/Cabo_Finisterre ,
http://nl.wikipedia.org/wiki/Muzak, http://www.demorgen.be/muziek/james-last-86-overleden-a2354099/

moeilijke periodes

Een aantal jaren geleden was er een correspondente van wie de echtgenoot overleden was
in de nasleep van een ingrijpende operatie met nadien zeer moeizame revalidatie.

Enige maanden tevoren hadden ze de hond moeten laten inslapen.
Die kameraad en troost was er ook niet meer.
Ze woonde nu in een 'leeg' huis. 
Ze schreef : 'gelukkig heb ik de auto nog'.
Eer ik dát begrepen had, dat heeft wel wat geduurd.
Want ik dierf geen vragen stellen, want ik wou geen woord verkeerd zeggen.
De auto?

Wanneer het haar teveel werd, en 's avonds de muren op haar afkwamen,
dan moest ze naar buiten. Dan moest ze daar weg.
Dat deed ze liever niet te voet. Dat deed ze met de wagen.
De wagen waarmee ze samen een aantal mooie reizen gemaakt hadden.
Zo kon ze weg. Dan reed ze ergens naar toe, zomaar.
Tijdens het rijden moest ze zich concentreren op wat ze deed
en dat gaf haar rust, gefocust bezig zijn.
Soms reed ze echt ver. Naar een andere kant van het land.

Een aantal uren met de gedachten weg van de plaats waar alles pijn deed en verdriet was.
Waar haar affectief leven haar afgepakt was.
Buitenshuis een paar uren geconcentreerd bezig zijn, dat was wat ze dan zocht.

Niet dat het verdriet afgenomen was, of dat de pijn geminderd was,
daarvoor was het nog veel te vroeg.
Maar ze was door dat geconcentreerd bezig zijn wel efkes weg geweest van pijn en verdriet.

Iemand anders zou kunnen zeggen : gelukkig houdt de moestuin me op de been.
Of : ik sta op voor mijn hond.
Voor haar was het dus : gelukkig heb ik de auto nog,
waaronder ik uiteindelijk begreep 'tenminste één plek waar het leed minder pijn doet'.

m - EZW-11/2014, bijgewerkt