Archief

sprekers, lezingen en vertellingen

In de jaren 50-60, toen er amper een TV-toestel per straat was,
floreerde het verenigingsleven.
In gemeenten en parochies werden toen sprekers uitgenodigd. In een zaaltje.
Elke gemeente had wel een paar zaaltjes. Er was de parochiezaal.
Zaal Familia was ook een populaire naam. Zaal Exelcior ook.
Kleinkunst moest nog uitgevonden worden en de Nederlandse cabaretiers waren nog aan het repeteren.

De Spreker kwam soms van ver en hij werd afgehaald aan het station.
Hij moest ergens overnachten ook.
Het Davidsfonds had die infrastructuur vanzelf, de spreker at en dronk en
overnachtte op de pastorij.

Soms kwamen er ook vertellers.
De vertellers werkten zonder papieren geheugensteuntjes,
zij kenden een paar boeken uit het hoofd.

Zo heb ik kennis gemaakt met iets van Claes.
De Fanfare De Sint-Jans-Vrienden.
Hilarisch en ontroerend tegelijk.

De Moeder en de drie soldaten.
Te aangrijpend, ik was er te jong voor,
’k ben weken ellendig geweest van dat verhaal.

Van Timmermans, De zeer schone uren van Juffrouw Symforosa.
De nuances ontgingen me toen, maar ik vatte de sfeer wel.

De nota’s van die vertellers heb ik van dichtbij gezien.
De brochure, zo werd dat genoemd.
De nodige passages waren overgetypt op A4-formaat.
Het blad was in de lengte in twee verdeeld.
Rechts stond de tekst, links uitgelijnd en
in een schikking die volledig afgestemd was op de vertolking van de verteller.

Links stonden met de hand geschreven notities,
aanwijzingen ivm intonatie, stemvolume en regie.

MML zegt het zo :

“Bij de voorbereiding breng ik mijn eigen interpunctie aan. Dat maakt het voor mij makkelijker
om de betekenis van de verzen in de verf te zetten en de juiste intonatie te vinden.
Ook de linker kantlijn maakt het overzichtelijk en makkelijker om de zin te vinden waar ik gebleven ben.
Ook ritme en pauzes worden aangegeven.”

’k Stond als kind op die brochures te kijken en ik vond dat toen magisch, de overgang
van de geschreven naar de gesproken tekst, ik stond daar te kijken op een wordingsproces!
Nu nog vind ik dat magisch, maar ik ben niet meer zo kinderlijk-diep onder de indruk. Jammer.

m – HiH-04/2017, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Willemsfonds - 1851 , https://nl.wikipedia.org/wiki/Davidsfonds – 1875 , https://nl.wikipedia.org/wiki/August_Vermeylenfonds - 1945

Eén druppel tederheid is meer dan geld en macht van P², 2016

Zou die clown dat al weten, diën Trump, dat een druppel tederheid meer is dan geld en macht. 
Zou hij eigenlijk weten wat tederheid ís, al was het maar een druppel. 
Dat is nu eens een mens die ik me absoluut niet kan voorstellen in een tedere situatie.
Enkel in grijpgrage situaties. Hij is de zielepoot in gelijk welk sterrenbeeld dat hij opkoopt.

RM : “akkoord met jou, maart, maar zou Clinton, een vrouw die stikt van ambitie
ooit al een vleugje tederheid gevoeld hebben?”

                  

Volgens mij wel, misschien niet lang, maar een vleugje tederheid
heeft Clinton waarschijnlijk ooit wel gevoeld. Vlak na haar bevalling in 1980. 
Tedere gevoelens zouden dan in gang getrokken worden door oa oxytocine, het knuffelhormoon.
Volgens haar CV of volgens haar propaganda-machine, daar wil ik van af, is ze
na haar bevalling in 1980 vier maanden thuis gebleven.

LM en ik hebben iets gelijkaardigs gezien bij wijlen onze buurvrouw.
Zij was een gevaarlijk-onverzoenlijk mens, met haar was het niet veilig praten,
daarbij was ze een eersteklas intrigante met het oordeelvermogen van een hakbijl.
Maar wanneer haar zoon op bezoek kwam werd ze een en al peperkoek.
Acute over-secretie van oxytocine?
Zeer vreemd en akelig om binnen de twee seconden in één persoon die twee uitersten te zien,
maar het was wel zo. Het bestaat.

m– HiH-11/2016, herwerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Oxytocine , https://metro.co.uk/2016/11/08/hillary-clinton-vs-donald-trump-key-policies-6242867/ ,
https://www.hillaryclinton.com/feed/when-hillary-clinton-was-pregnant-in-1980-her-office-didnt-have-maternity-leave-so-she-wrote-her-own-policy/ 

een familieverhaal

Over Bach hebben we een familieverhaal. Over Bach en de jongste dochter van mijn zus Laura. 
’k Denk dat Uma toen vier of vijf jaar oud was. Het zal dus ’98 of ’99 geweest zijn.

Walter Boeykens -klarinet- zou optreden in het CC Hasselt
en er werd druk vergaderd, ofwel ter plaatse ofwel bij Laura en D thuis.
Mr Boeykens moest van ver komen, daarom kwam hij soms wat vroeger en
vóór de vergadering at hij dan mee met het gezin.

De twee jongsten, de meisjes, waren compleet gecharmeerd door Meneer Walter.
De zonen iets minder.
De oudste zoon (12j) eigenlijk helemaal niet, want hij speelde zelf klarinet
en iemand als Walter Boeykens over de vloer hebben is dan regelrechte concurrentie.
In eigen huis dan nog wel.
Temeer dat Meneer Walter elke keer zijn/een klarinet bij had en af en toe iets liet horen. 

Er was namelijk nog niet beslist of hij de Toccata en Fuga van Bach zou brengen. Solo.
Voor wie de grandeur van het orgel gewend is klinkt het werk op klarinet plots zeer iel.
Daarover ging het dus, over de samenstelling van het programma. 
En aldus hoorde de kleine Uma aan tafel regelmatig de namen Walter en Bach vermelden in eenzelfde context.

Toen het optreden naderde en ze wist dat ze mee mocht zwol haar hartje.
Naar een ‘concert’ met de groten, laat opblijven en zo, een belangrijke gebeurtenis dus.
Bij momenten kon ze er niet over zwijgen.

Want er zou nog volk komen hé. Oma en Opa uit Zellik, Tina uit Brussel,
Tante M en nonkel G uit Kortrijk, LM & m uit Antwerpen … Zo deed Laura haar jongste dochter opsommen. 
Er kan in het Cultureel Centrum van Hasselt heel wat meer volk binnen dan enkel de familie,
maar dat zou Uma dan wel merken.

Op een keer vervolledigde ze het lijstje :
- En Meneer Walter komt ook.
- Ja, Meneer Walter komt ook natuurlijk. Hij gaat optreden hé.
- En dan komt Bach mee.

- Ha! lachte die loebas van een grote broer, Bach is al lang dood!

- Is-Bach-tóót ! riep de kleine Uma verschrikt.

Laura ging met één blik van de Mama- naar de Moeder-Modus en
de rest van het tafelgezelschap hield zich wijselijk stil.

Wat bleek,
Uma had al die weken gedacht dat Bach een broer was van Walter Boeykens
en dat Bach Boeykens nu dood was, dat vond ze verschrikkelijk voor Meneer Walter.

Hoe kwam ze erbij dat Walter en Bach twee broers zouden zijn?
Omdat haar broers samen muziek maken (de oudste klarinet, de tweede piano)
Dus als Meneer Walter muziek van Bach speelt, dan is Bach de broer, want broers maken samen muziek.
Zo is dat toch …

Het duurde wel efkes eer Laura heel dit verhaal bijeen had natuurlijk.
En al die tijd biggelden er trage tranen over de wangen van Uma.

- Ha! riep de loebas, dan zijn wij in de Harmonie allemaal broers en zussen zeker?
- Jawel, kwam D kort tussen.
  Muzikanten zijn allemaal een beetje broers en zussen.
  Allemaal. Over heel de wereld.
En daar kon de oudste het mee doen. Vader had gesproken.

’k Vind het vandaag nóg aandoenlijk dat er 250j naar de dood van Bach
ergens in Limburg een klein meisje van vijf
op de schoot van haar Ma dieptreurige stille tranen liet voor zijn overlijden.

Soms werd het verhaal nog opgehaald, ‘Bach-is-toot’.
Maar nu niet meer, sinds april 2013 is Meneer Walter naar het Groot Concertpodium.
Misschien speelt hij daar nu toch een klarinetversie van de Toccata en Fuga,
misschien wel voor Bach hemzelve.

m – EZW-06/2014 , HiH- 10/2016 - http://nl.wikipedia.org/wiki/Walter_Boeykens 
voor de volledigheid : klank aanzetten, https://www.youtube.com/watch?v=qVEHWwXK5FQ , door M.Montanaro – 06min05

klantenbezoek ~ van CC

Een verhaal over haar vader, ergens in de jaren ’50,
de jaren dat formele omgangsvormen nog zeer belangrijk waren.

Mijn vader was handelsreiziger in wijn.   
Tijdens een bezoek aan een bakker werd hij gevraagd te wachten in de woonkamer.
De vrouw des huizes zorgde voor een tas koffie en plaatste een schaal met koekjes op tafel.
Voor het koekje bedankte hij beleefd.

Terwijl de dame in de winkel haar man ging aflossen en
omdat het wat lang duurde nam mijn vader toch een koekje.
Onmiddellijk liet de papegaai krijsend van zich horen : “Bitje voor Jakôô”.
Mijn vader schrok en was enorm in verlegenheid gebracht door
die gevleugelde klikspaan. Dat gevogelte wou een stukje van de koek.

Achteraf vertelde men hem dat die vogel telkens
wanneer er koekjes gegeten werden zijn deel opeiste.
Maar dat wist mijn vader natuurlijk niet.

Nooit nog heeft hij ergens een koekje genomen terwijl hij alleen was,
ook niet in huizen waar geen papegaai woonde.
Zelfs een parkiet of een kanarie vertrouwde hij niet meer.

m - HiH-11/2015, 04/2017 – naar een gegeven van CC

- Sinds de hond overleden is kan ik nergens nog mijn gedachten bijhouden, 
   ik laat alles uit mijn handen vallen ...
- Ge moet een hobby zoeken, zeiden ze, iets om te focussen,
  zorg dat ge iets om handen hebt, zeiden ze, koekjes bakken bijvoorbeeld.
  Ge hebt toch een keuken robot?
- Eh, ja, maar …
- Awel dan! riepen ze triomfantelijk.

En daarmee was het probleem dan opgelost want ze hadden een 'goed' gesprek gehad.

Toen ze weg waren begon ze onmiddellijk met die verdomde keukenrobot
om er van af te zijn, om bij het volgend bezoek van die doe-goeders
niet te moeten horen dat ze geen moeite deed.

En toen gebeurde dit :

foto van 't Net   

Nú had ze iets om handen ja …

RSL : Ocharme!... Ik heb het gevoel dat ik daar sta, want ik heb zulke toestanden meermaals voorgehad.

Zo hadden we vele jaren geleden eens bezoek van vrienden uit Frankrijk,
die zagen we maar ééns per jaar en dat was corvée, want het was dineren
en dan nog Frans spreken en vertalen voor degenen die het niet goed verstonden.

Ik ging gebraden kip maken met appelmoes en puree patatjes,
ik had het er goed afgebracht tot op het moment dat ik het ging opdienen,
want toen struikelde ik over de drempel van de keuken naar de living
en de pyrex schotel met de puree in duizend stukjes en de puree onbruikbaar...
Ik maak  de laatste tijd, nu ik slecht uit de voeten kan door mijn artritis
weer regelmatig van die toestanden mee.

Onlangs liet ik een vol glazen flesje eosine uit de apotheekkast vallen,
ik stond midden in een plas rode vloeistof en kon geen kanten uit,
bovendien waren de tegels, de WC, de lavabo en alles daarrond
vol grote rode spatten, die kun je afwassen maar de voegen blijven rood   

Een pot platte kaas en een pot mayonaise zijn ook al tegen de vloer gegaan,
en dat opkuisen is niet leuk hoor!!! RSL

Pyrex. Vreselijk hé, een Pyrex die uiteen spat.
En dan nog een volle, waar eten in zit. ‘k Moet er niet aan denken.
En dan nog terwijl hongerig volk aan tafel zit te wachten ook!
Verschrikkelijk. Mijn hart krimpt als ik er aan denk.
Hoe is dat afgelopen? Heeft het bezoek helpen opkuisen?

Eosine, ook zo iets.
Om de voegen weer schoon te krijgen, hebt ge al geprobeerd met bleekwater?
Niet met de grove borstel natuurlijk, maar met een wattenstaafje.
Laat het misschien door iemand doen met vaste hand.
want met bleekwater kunnen ook accidenten gebeuren.

Ergens in de jaren ’70 verwachtte een vriendin het bezoek van de ouders van haar lief.
Het kot hadden we de dag tevoren grondig schoongemaakt
en ik had haar aangeraden om de volgende ochtend
nog flink wat bleekwater in die oude wc-pot te doen.

Ze was tamelijk zenuwachtig want het was een eerste kennismaking.
Dé eerste kennismaking en ze moesten vertellen dat zij daar eigenlijk al bijna een jaar woonde, bij de zoon op kot.
Samenwonen heette toen nog samenhokken en was absoluut nog niet algemeen aanvaard.
Het was dus een beetje afwachten. En ze was een beetje zwanger ook.

Tegen de middag, toen zijn ouders zouden toekomen,
herinnerde ze zich plots het bleekwater voor de wc-pot.
Dat ging ze nog rap efkes doen.
Van de zenuwen morste ze javel op de wc-bril, op het matje en ook op haar jurk,
het enig stuk kledij dat min of meer verhulde dat ze al een tijdje zwanger was.

Het matje heeft ze weggemoffeld, de wc-bril heeft ze droog gemaakt
maar dat ze op haar kledij gemorst had, dat had ze niet gezien.
Dat werd later pas duidelijk, terwijl ze aan tafel het hoofd boog.
Ze hadden zojuist verteld over de zwangerschap.
Zo zag ze dat de kleur uit haar katoentje weg getrokken was
en ze voelde dat de kleur uit haar gezicht wegtrok ook.

Hoe dat alles afgelopen is weet ik niet meer precies. Naar het schijnt
heeft de vader van de jongen zijn echtgenote tamelijk kordaat in toom gehouden
omdat de moeder van zijn toekomstig kleinkind plots zo bleek werd.
Voor hem was de toekomstige moeder van het kleinkind meer dan welkom.

Jawel, er gaat niks boven javel!

m – EZW-02/2013, HiH-04/2017 - foto van ’t Net

“waar ik niet tegen kan”

Sinds gisteren loop ik me te verkneukelen, te verheugen over dit onderwerp.
Zal ik eens een lijst aanleggen over alles waar ik niet tegen kan? Ja!
Zonder dat iemand me een knorrig oud wijf mag noemen en
zonder dat iemand mij van negatief gedoe mag verdenken
want het is gewoon het onderwerp. Ha! Als dat geen cadeau is, zo’n titel!

Nu kan ik eens een neus zetten naar al die
krampachtige, dwangmatige positivo's zoals mijn zus Tina. Bijvoorbeeld.

Nu nog ze allemaal gelijst krijgen, de dingen waar ik een hekel aan heb.
Dat wordt voor vandaag het jobke. Eigenlijk jammer dat een dag maar 24 hrs heeft.
Met dit thema zou ik wel een gans jaar verder kunnen. Voltijds.
Misschien moet ik daar een apart blog voor beginnen, een knorreblog
waarop eenieder kan komen brommen, grommen, pruttelen en morren naar believen.

Of nee, toch liever niet. Dat soort hinkende dingen lezen we al dikwijls genoeg in
de commentaren onder de krantenartikelen van sommige kranten. En elders !

Zoudt gij zoiets graag lezen, of aan zo'n soort blog beginnen?
Nee?
We zullen het maar laten zeker? Er is al genoeg gezeik, gezaag & gezeur in de wereld.
Oké dan. Er komt geen knorreblog.

m - EZW-03/2013, herwerkt

zich spiegelen aan een idool ~ een monument van een vrouw

1965. Als jonge tieners (13j of 14j) waren wij met een deel van onze klas danig fan van Josephine Baker.

Iets later zwichtten we voor de Franse yéyé-zangeressen en werden zij ons collectief rolmodel,
maar in ’65 waren wij nog nobel.
Wij zouden zoals Josephine Baker doen. Wij zouden zoals zij een klad kinderen adopteren
en hen een beter leven bezorgen. Als dát geen christelijke gedachte was!
Hoe zoiets in de praktijk moest, dat waren zorgen voor later.

Toen we een opstel mochten schrijven over wat we met ons 'later' zouden doen
of op wie we zouden willen lijken,
(Marie Curie, Florence Nightingale en Theresia van Lisieux waren enkele suggesties)
schreef een deel van de klas, in volle Josephine Baker-rage, een bladzijde over deze dame als rolmodel.
Rijk worden en ongelukkige kindjes adopteren, zo zouden wij het doen. Eén en al liefdadigheid waren wij toen.

Over die opstellen zijn telefoons gepleegd, onder andere met mijn beide ouders.
Als er door de school getelefoneerd werd was het zeer ernstig.
Dat wou zeggen dat een rode nota in het klasagenda niet meer volstond.

Eerst hadden ze iemand van de verkoopsters aan de lijn. Zij begreep aanvankelijk dat de nonnen op zoek waren
naar LP's met dansmuziek van Josephine Baker. Voor een schoolfeest waarschijnlijk …

De vraag was of mijn ouders wel wisten dat hun oudste dochter
een halve klas had aangezet om een opstel te schrijven over die vrouw,
dat hun oudste dochter de aanstookster was van dat soort geschrijf?

Het woord 'oudste' werd er telkens bij vermeld op een toon alsof het met de twee volgende dochters
ook niet veel zaaks zou worden, terwijl er thuis niet moeilijk werd gedaan over La Baker
zij was een zelfstandige geest. Meer niet.

Vandaag vraag ik me af hoe die kuddebreinen van nonnen in 1965
wél iets wisten over Mme Baker en haar stijl van dansen in de jaren '20-'30, maar
1/ zogezegd niéts wisten over haar verzetswerk tijdens '40-'45,
2/ haar daadwerkelijk ijveren voor gelijke burgerrechten in de USA van de '50-'60 opzij schoven, en
3/ helemaal geen oog hadden voor haar adoptiewerk dat begon in 1954 ?

Van dat dansen waren ze op de hoogte, van verzetswerk, ijveringswerk en adoptiewerk niet … ?

En over dat laatste gingen onze opstelletjes, over twaalf geadopteerde kinderen.
Voorwaar een christelijke gedachte hé. Twaalf.

m - EZW-06/2013, HiH-03/2017, herwerkt -

La Baker haar 'striptease' was gewoon een burleske want bij een echte striptease
kijkt men niet scheel om de zaal te doen lachen. http://pinterest.com/diraeb/josephine-baker/

Voor iet of wat overzicht ivm haar dansstijl en waar haar stijl bij aansluit of mag gesitueerd worden :
http://vimeo.com/21916110 , 05min55  - er zijn delen zonder klank bij, wegens 'stomme' film.

Nog wat documentatie, "Baker was vooral bij veel linkse artistiekelingen in trek.
Picasso en Hemingway waren hier enkele voorbeelden van".
http://www.isgeschiedenis.nl/jarig/juni-jarig/3-juni-jarig-josephine-baker/ 

Vier interessante artikels in 't Engels,
http://www.spiegel.de/international/zeitgeist/adopting-the-world-josephine-baker-s-rainbow-tribe-a-652613.htmlhttps://nl.wikipedia.org/wiki/Josephine_Baker

Vanmorgen bekeek ik een mail over Bomans en daarna ben ik wat blijven hangen op You Tube,
want er stonden in de rechterkolom nog meer fragmenten met Bomans te knipogen naar mij.

       

Over zwemmen & kanaalzwemmen was er ook een fragment.
Niet teveel op het beeld letten, klank en beeld lopen niet gelijk,
maar wat hij vertelt is weer goed natuurlijk. Idioot goed.

klank voldoende luid zetten:
http://www.youtube.com/watch?v=bdWQMSqnmUA 
04min27

m – EZW-03/2014, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Godfried_Bomans , foto van ‘t Net

'k Was op zoek naar iets op 't Net en ik kwam toevallig bij onderstaand artikel terecht.
De titel had direct mijn sympathie : 

Uitstelgedrag maakt je succesvoller en gelukkiger

Hoera, dacht ik, eindelijk! Eindelijk zullen daar een paar slavendrijvers ongelijk krijgen.

Het artikel gaat over bedrijven en management.
Maar eenieder die een huishouden heeft te bestieren, hoe klein ook,
weet dat een huishouden een bedrijfje is en dat daar organisatie en planning mee gemoeid is.
Vraag dat maar aan uzelf.

Het artikel behandelt het onderwerp in zes punten, en bij elk punt
kan ik wel een paar verhalen aanhalen die het standpunt illustreren.
Maar dat kan ieder voor zichzelf ook, vermoed ik.

“Uitstelgedrag wordt als vervelend ervaren, maar dat is onterecht,
schrijft Stephanie Vozza op Fast Company. 

We streven ernaar veel gedaan te krijgen in een dag en uitstellen zit ons daarbij in de weg.
Er zijn talloze boeken geschreven om dit gedrag eruit te rammen. Maar is het wel zo slecht? 
In de Griekse en Romeinse tijd werd uitstellen en wachten nog geëerd.
Wijze leiders konden de hele dag zitten en nadenken en niets nuttigs doen totdat het echt noodzakelijk werd.

Frank Partnoy, schrijver van het boek 'Wait', zegt dat uitstelgedrag
eigenlijk de kunst is van het managen van vertraging.

1. Wie structureel uitstelt, krijgt meer gedaan - Ja hoor !

Als je een klus uitstelt, ga je meestal iets anders doen:
het huis schoonmaken, rekeningen betalen, e-mail beantwoorden.
Uiteindelijk kom je wel weer terug bij het klusje
dat je oorspronkelijk had moeten doen.
Het is niet slecht dat je andere dingen tussendoor hebt gedaan.
Had je het wel als eerste opgepakt,
dan was je daarna misschien tevreden en op je lauweren gaan rusten.

2. Uitstellers nemen betere beslissingen - Ja? Echt waar? Ik ook … ?

Uitstellers spenderen vaak veel tijd aan een beslissing
voordat ze actie ondernemen
en wachten soms tot het laatste moment.
Zo verzamel je doorgaans wel meer informatie: een recept voor succes.
In onze huidige maatschappij waarderen we mensen die snel een knoop kunnen doorhakken,
maar echte wijsheid komt voort uit een diep begrip van je beperkingen.

3. Uitstelgedrag maakt je creatief - Tja, als kenners het zeggen …

Het uitstellen van een taak,
leidt vaak tot het vinden van een betere manier om die taak te volbrengen.
Het is een onderdeel van vooruitgang.
Veel uitvindingen zijn gedaan door wetenschappers
of mensen die eigenlijk van plan waren iets anders te doen.

4. Onnodige taken verdwijnen als je uitstelt - Oja? Welwel …

In veel bedrijven worden klusjes gedaan die niet direct belangrijk zijn voor het succes van het bedrijf.
Als medewerkers die klussen steeds maar uitstellen,
worden ze vanzelf geschrapt wanneer er belangrijkere taken te doen zijn. 
Er is één uitzondering: als je collega's op jou rekenen, doe dan jouw onderdeel van het werk,
zodat zij niet gefrustreerd moeten zitten wachten.

5. Je maakt oprechtere excuses na uitstelgedrag - Bôf …, niet echt hoor.

Als je in de winkel per ongeluk op iemands voet staat, mompel je snel 'sorry' en loopt door.
Als je je excuses moet maken omdat je iets te lang hebt uitgesteld,
heb je meer de tijd gehad om informatie en emoties te verwerken.
Je zult je oprechter verontschuldigen en beter de impact begrijpen.

6. Uitstelgedrag geeft je inzicht in wat je belangrijk vindt - Helemaal waar. Soms.

Je onderbewustzijn vertelt je iets als je een klus uitstelt. Blijkbaar is deze taak volgens jou niet belangrijk.
Vraag jezelf dus af of je hem echt moet uitvoeren. En waarom je dat niet graag wil doen.”

Punt nummer vier is mijn struikelblok en dat punt nummer vier wou ik ullie absoluut meedelen.
Punt nummer vier verdraagt geen uitstel:
als ik de afwas niet in de vaatwasser laad, verdwijnt die afwas niet vanzelf,
als ik de strijk niet doe, dan stapelt die zich op ipv vanzelf te verdwijnen,
gelijk welke ‘belangrijkere taken’ voorrang nemen.
Punt nummer vier is larie. 

m – EZW-03/2014, bijgewerkt - http://www.vacature.com//carriere/groeien/vaardigheden/uitstelgedrag-maakt-je-succesvoller-en-gelukkiger 

documentaires als spiegel

TV-documentaires over andere leefgemeenschappen dan onze westerse leren mij soms over mijzelf.

Af en toe valt dat enorm mee. Dan word ik helemaal blij als zo'n gemeenschap knap in mekaar zit en functioneert,
in de zin van 'anders kan ook'. En dan wil ik daar naar toe, naar ergens in de bergen in China
waar mannen en vrouwen gelijkwaardige wezens zijn. 

Maar soms ... soms is het te confronterend en zap ik mezelf weg uit de ellende die getoond wordt.

Toen ik (piep)jong was had ik dat niet.
Dan kon ik rustig blijven kijken hoe moeilijk vrouwen in andere gemeenschappen het hadden.
Niet als individu, maar als groep hebben ze het moeilijk. Vooral in een patriarchaat.
Dat nam ik toen als documentatie, als gegeven.
Zo van 'oh ja, ginder doen ze de dingen anders dan wij hé.'
In het gedacht dat die vrouwen daar zelf wel iets zouden aan doen, aan de situatie
zoals wij in de westerse wereld dat gedaan hebben en moeten blijven doen, zo blijkt regelmatig. 

Wanneer ik een documentaire zie over een matriarchaat,
zit ik op het randje van de sofa : dus het kan. Het kan wél, want het bestaat.
Niet dat een matriarchaat ideaal is, maar een patriarchaat is dat zeer zéker niet.

Bij sommige programma's is de TV een ongenadige spiegel voor mij.
Heel ontnuchterend ook : ik zou buiten de westerse wereld niet aarden en
ik zou qua zelfredzaamheid in die andere gemeenschap denkelijk amper of niet in leven blijven. 

Ik, die ooit dacht dat ik van élk hout wel pijlen kon maken … 

m – HiH-03/2017, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Patriarchaat_(sociologie) , https://nl.wikipedia.org/wiki/Matriarchaat