Archief

In het laatste jaar krijg ik in de klas een briefje door,
gelukkig was het tijdens de les Nederlands.
Het briefje kwam van Mia, en ik dacht dat het voor de schoolkrant was.
Onze klas had daar een rubriek. Op het briefje stond : 
        
         de zee klotst voort in eindeloze deining,
         de zee is als mijn ziel, in wezen en verschijning

Ik kende die lijnen (nog) niet, maar ik vond het wel grandioos. Dit was weer Mia op haar best.
Dit was waarschijnlijk weer een aanloop naar een van haar meesterlijke parodieën.
Het klonk al goed en het was nog maar het begin. Ik voelde de pretkriebels komen.
'k Kon mijn lach binnenhouden maar ik zat wel te schudden.
De leraar vroeg of ik mijn blijdschap en jolijt wou meedelen aan de ganse klas.

Ik las de twee lijnen voor en toen was ik bevrijd, ik mocht luidop lachen om de lijnen van Mia.
Maar! Met Willem Kloos wordt niet gelachen. Toen toch niet.
't Zal wel iets met de tijdsgeest geweest zijn. Met die van Kloos, en met die van ons laatste schooljaar.
Het botste tussen Kloos en mij. Dat is (helaas) nog altijd zo.

voor de volledigheid : 

Van de Zee - Aan Frederik van Eeden

De Zee, de Zee klotst voort in eindeloze deining,
De Zee, waarin mijn Ziel zichzelf weerspiegeld ziet;
De Zee is als mijn Ziel in wezen en verschijning,
Zij is een levend schoon en kent zichzelve niet.

Zij wist zichzelven af in eeuwige verreining,
En wendt zich altijd óm en keert weer waar zij vliedt,
Zij drukt zichzelven uit in duizenderlij lijning,
En zingt een eeuwig-blij en eeuwig-klagend lied.

O, Zee was Ik als Gij in ál uw onbewustheid,
Dán zou ik eerst gehéél en gróót gelukkig zijn;

Dán had ik eerst geen lust naar menselijke belustheid
Op menselijke vreugd en menselijke pijn;

Dan wás mijn Ziel een Zee, en hare zelfgerustheid
Zou, wijl Zij groter is dan Gij, nóg groter zijn.

Willem Kloos (1859-1938)

m – HiH-03/2016 - het was een zalig moment, Mia en zo had Kloos nog eens voor wat deining gezorgd!- https://nl.wikipedia.org/wiki/Willem_Kloos_(dichter) 

mol-sims? 2016

Dat zal mol-slims moeten zijn, dacht ik toen ik de krantekop las.
De L ontbreekt in het woord slims.
In de aanloop naar de finale van De Mol gaven ze wat hints op TV en
wie gevolgd had moet dan mol-slim zijn en iets slims raden. Het woord wees feitelijk zichzelf uit.

'k Heb al zoveel rare typefouten gezien (en gemaakt) dat ik in het woord mol-sims
als een gewone typefout zag, die in gedachte al verbeterd had en in een context geplaatst. 

Helaas zijn onze hersenen een orgaan dat zuurstof nodig heeft zoals de rest van onze infrastructuur.
Soms wou ik dat het anders was, dat de materie in onze bovenkamer zou functioneren
zonder brandstof en zonder zuurstof en zulks bij gelijk welke temperatuur van de polen naar de evenaar. 
Vergeet het. En het feit dat ik nu aan het wensdenken ben toont aan
dat hersenen toch maar een pover logement zijn voor ons brein.

Brein/hersens oefenen zoals spieren? Dat is niet iedereen gegeven.
Zelf heb ik nog juist voldoende spieren. Meer wordt het toch nooit weer. 

Volgens Tina is dit
een opportunistisch flut-excuus om geen tijd te moeten besteden aan mijn fysieke conditie.
Oei!

Volgens Laura is het
een realistische kijk die een hoop tijd vrij maakt voor interessanter dingen dan dat.
aHa!

Nu ben ik mijn draad kwijt.
Wanneer mijn zussen ter sprake komen moet ik daarna twee keer nadenken.
Logisch, er zijn twee zussen.

Oja, het krantenartikel van 23/02/2016, over het gespierd breinwerk dat pover denkwerk leverde.
Als die misplaatste dadendrang niet echt was, zou 'k me een kriek lachen om zoveel zielige ijver :  

                                   

"Het gezin van Nederlandse/Franse en Boliviaans/Mexicaanse afkomst woont in een rustige wijk.
Hun kinderen zijn katholiek gedoopt en wonen al vijftien jaar zonder enige problemen in hetzelfde dorp."

Uit dat spuitwerk op de stoep blijkt : de helaasheid der hersenen bestaat.

m – HiH-03/2016,voor de volledige tekst :

http://www.hln.be/hln/nl/36484/Aanslagen-Brussel/article/detail/2655822/2016/03/23/Oprit-gezin-beklad-met-foutgeschreven-haatboodschap-Rot-op-Molsims.dhtml

Huilen & gehuil als intimidatiemiddel én als alarmsignaal.

Tranen luchten op maar, ze lossen niets op  van P²

“De overdenksels van P², die vind ik persoonlijk kei-goe!
Dat tranen wel opluchten, maar niets oplossen, vond ik een schot in de roos.
Een dijk van een waarheid. Het herinnerde mij aan een anekdote uit mijn jeugd.

Ik was, denk ik, zeven of acht jaar, en samen met mijn oudste broer, zes jaar ouder, op vakantie bij  onze grootouders. 
Op een mooie augustusdag waren we op wandel tussen de velden, toen opeens vier of vijf jongens
op ons af kwamen en ons tegenhielden.  Het waren jongens uit de streek.
Zij voelden zich blijkbaar aangetast in hun territorium, want ze begonnen mijn broer te verwijten
dat ze hem de dag voordien op het veld hadden zien lopen!   
Hoewel ze duidelijk in de meerderheid waren, wou mijn broer zich toch verdedigen en er dreigde een gevecht!
Ik heb toen mijn keel opengezet en ben hard beginnen te huilen. Ik was compleet van de wereld en wist echt niet meer
wat er rondom mij gebeurde. Wanneer ik er eindelijk mee ophield - iets of wat kalmeerde - waren de ‘locals’ verdwenen.

Ik  veronderstel wel dat ze mijn broer zullen uitgelachen hebben, dat hij met zo een huilebalk op stap moest,
al heeft  hij mij daar zelf nooit iets over gezegd.
Maar dat was dan de enige keer dat een huilbui voor mij iets opgelost heeft! 

Dat mannen tegenwoordig hun tranen mogen tonen? Dat vind ik persoonlijk weer zo een zichzelf bevestigende uitspraak. 
Men doet een onderzoek over het gevoelsleven van mannen en men komt dan tot de conclusie
dat zij niet meer onmiddellijk als kinderachtig of kleinzerig worden beschouwd, maar ‘dat ze hun tranen mogen tonen’.
Een zichzelf bevestigend besluit, dat bewust of onbewust bij de onderzoekers bestond. (…)
Dat mannen hun tranen mogen tonen wordt maatschappelijk misschien iets anders bekeken dan vroeger,
maar het resultaat blijft hetzelfde. Iemand die openlijk weent is een softie.
Een wenende man is een ‘doetje’, een ‘loser’ !
Daarom wenen de meesten niet in het openbaar, maar alleen of tenminste ergens verborgen in een hoekje.
Daar reken ik ook mezelf bij. Erover praten of schrijven is al erg genoeg. Maar het lucht wel op!” DvH

Toen hebt ge instinctief het juiste gedaan? Geluid en grimas als intimidatiemiddel. 
Misschien zagen die jongens in uw gehuil een woedeaanval ipv een uiting van angst. 
'Die laten we gerust want da’s nen hevige' – of iets in die aard. Ik denk dat ze geïntimideerd waren.
Bij jonge kinderen is de wet van de jungle van tel, wie het hardst brult krijgt gelijk.

“Bedankt, dat jij het een positieve draai kan geven!
Het was wenen, tranen met tuiten. Maar dat die gasten daar zelf angstig van werden
of minstens geïntimideerd werden, zo had ik het nog nooit bekeken.
Verder heb je helemaal gelijk: wie het hardst brult, krijgt het meeste gelijk.
Mijn broer (zaliger gedachtenis) was tegelijk verveeld om mijn geween, maar mij ook dankbaar,
dat het daardoor niet tot een gevecht gekomen was.
Allemaal al meer dan zestig jaar geleden, maar nog vers in mijn geheugen.” DvH

We hebben er gisteren nog wat over gepraat, waarom een jonge jongen in geval van overmacht een keel opzet. 
Ik heb geen broertjes, ik heb weinig ervaring met het gebrul van jonge jongens, en LM ook niet,
hij heeft ook geen broers of broertjes. Maar LM is wel een tiental jaren zelf een klein jongetje geweest.
Tegen zoveel expertise kan ik niet op natuurlijk.

Zijn redenering is dat door het gehuil misschien ook volwassenen gealarmeerd werden,
verwittigd werden dat er iets aan de hand was dat dringend aandacht vroeg. Rood alarm.
Dat kan ook het plaatselijk jong testosteron afgeschrikt hebben,
de mogelijkheid dat er een volwassen interventie op komst was.

Dus niet enkel uw hevige reactie als intimidatie maar ook de alarmfunctie ervan,
kan gemaakt hebben dat de jonge locals zich uit de voeten maakten, volgens LM.
En nu ook volgens mij.

m – HiH-03/2016, herwerkt –

Tranen luchten op, maar ze lossen niets op  van P² 

Dat denk ik ook, daar ben ik zelfs helemaal van overtuigd. Gek hé. 
Het moment van tranen moet er zijn, dat is een moment van ontlading.
Maar achteraf moet nog het denkwerk komen : hoe los ik dit op / hoe kom ik dit te boven.

Terwijl men weent, zo lang men weent, wanneer men de tranen de vrije loop geeft,
heeft het emotioneel gedeelte van ons brein het voor het zeggen.
Het rationeel gedeelte komt niet aan het woord.
Tenminste, dat is mijn ervaring. Zowel bij mezelf als bij andere mensen.
Pas wanneer men uitgehuild is, komt er bovenin ruimte vrij voor denkwerk.

Eerst iemand / zichzelf laten wenen. Uithuilen, 'ik weet niet hoe het verder moet!'
Dat lucht op. Dat neemt gedeeltelijk en tijdelijk een gewicht weg.
Pas na het wenen kan men beginnen denken hoe het verder moet.

Zoiets gaat niet in één trek. Tranen en denken blijven mekaar afwisselen.
Want in mijn ervaring kunnen geëmotioneerde momenten en rationele momenten niet tegelijkertijd. 
Soms gaat het over seconden, eer de ratio overneemt.
Soms gaat het over dagen en veel langer. Dat verschil zal wellicht iets te maken hebben
met de aard van het gebeuren en met het temperament van de persoon in kwestie.

Golden Tears     Gustav Klimt  

Maar tranen alleen lossen niks op, nee. Ze luchten op. Meer niet. 

m – HiH-03/2016, bijgewerkt -

te gast bij Wim Helsen, Bruno Wyndaele met een tekst van Raed Fares

            
            We warn our listeners when fighter jets take off and track their routes
        so we can give people as much time as possible to find as safe a place as possible to hide. (...)

        With threats from extremists, the risk of detention and airstrikes,
        we’re working under incredibly difficult circumstances.
        But the more challenges that come our way the more determined we become.
        When the extremist group Tahrir Al Sham banned the station from playing music
        and tried to take female reporters off air,
        we replaced music with animal sounds and used software to distort the voices of women on the team
        to make them sound only a little bit like men. (...)

        What’s happened in Syria over the past seven years no history book can contain
        but we fear the worst is soon to come. With millions trapped with nowhere to go, the outlook is terrifying.
        But I also refuse to give up on creating a new Syria,
        and the only way to build an accountable democracy and true freedom is through a vibrant civil society,
        a free and impartial media and an informed public.

  

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Wyndaele in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a73/ 
14min40

Over Bruno Wyndaele : https://nl.wikipedia.org/wiki/Bruno_Wyndaele 
Over Raed Fares : https://nos.nl/artikel/2260485-syrische-activist-raed-fares-vermoord.html ,
https://www.nrc.nl/nieuws/2018/11/23/icoon-van-syrische-revolutie-vermoord-die-streed-tegen-assad-en-de-jihadisten-a2756355

Vogels vangen ~ door Rocor, 04/0228 

Wellicht zullen velen onder u dat niet meer gekend hebben maar in mijn jeugd was vlees heel duur
en voor sommige mensen was het alternatief vogels uit de natuur vangen.
De vogels die ervoor in aanmerking kwamen waren vooral spreeuwen, lijsters, mussen en vinken.
Alles wat in de netten kwam werd gevangen, gedood en opgegeten.
Grote zwermen vogels van alle soorten vlogen toen door het landschap.
Op de elektriciteitsdraden gespannen tussen twee palen zaten honderden zwaluwen.
Een lugubere onmenselijke bezigheid waarvan men nu huivert en zich afvraagt, kon dat zomaar?
Het was om op te eten. Gebakken met boter was het heel lekker en voedzaam, men at het warm of koud.
Het werd met de vingers gegeten het was peuzelen, het brood werd in de saus gesopt.

Een haas of konijntje stond voor die stropers ook op het menu, een fazant vangen was een feest.
En geloof me, die mensen waren in al deze disciplines heel handig, daar kon de beste boswachter niet tegen op.
Sommige boeren en eigenaars van boomgaarden lieten de vogelvangers maar al te graag op hun eigendom toe,
zo niet konden ze hun peren- of kersenoogst vergeten.

Sta me toe u uit te leggen hoe technisch die mensen hun netten zelf breiden.
De lengte was tussen de 30 en 40 meter, de breedte 4 meter, de mazen aangepast,
daarmee werd een zwerm spreeuwen van 100 vogels in een keer gevangen.

Een hok van takken verborg de vangers onzichtbaar voor de weerloze dieren.
In het midden van de netten werden enkele lokvogels van iedere soort vastgemaakt en als er een zwerm vogels af kwam
gaf men een ruk aan een lange koord en vlogen de lokvogels op.
De vogelvanger had een fluitje en bootste de zang perfect na met als gevolg dat de zwerm neerstreek, de netten sloegen dicht.

Hoe ze gedood werden wilt ge niet weten en het is ook te wreed om te beschrijven.
Ze werden verkocht aan de gewone mens in de straat en ook aan de heren in ‘t dorp.
Later na het afschaffen van de vogelvangst heeft de overheid de overlast ooit vernietigd met springstof.
Even erg vind ik dat.

In mijn tuin komt iedere dag een lijster een serenade geven, heel mooi. Ik zorg dat hij in de winter niets te kort komt.
Ik denk dat hij mij daarvoor beloond en woont ieder jaar in mijn hof.
Een struik met rode bessen wordt ieder jaar kaal geplukt door 5 merels, onze broodkruimels zijn voor de 20 mussen,
er komen ook enkele mezen om het notenzakje leeg te pikken, een vink is een rariteit.
Twee merels wonen ook ieder jaar in een struik.
Ik help ze een beetje als de jongen uitkomen zodat ze niet gegrepen worden door de kat.

Dat is het bestand zowat van vogels in mijn tuin.
Ach ja, sinds kort krijg ik een roodborstje op bezoek, van iedere soort zijn er nog een klein aantal.
In de zomer ziet men ook sporadisch nog een zwaluw.
We moeten er wat aan doen, ik merk wel dat de mensen zich bewust zijn van al het mooie dat we hebben.

Ik moet wat bekennen, 60 jaar geleden heb ik ook spreeuwen gegeten.
Niet boos zijn hé. Tot gauw.

door Rocor, 04/2008 - https://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1207000800&stopdatum=1209592800 

te gast bij Wim Helsen, Murat Isik met tekst van Gabriel García Márquez

        
             Vele jaren later, staande voor het vuurpeloton, moest kolonel Aureliano Buendía denken aan 
        die lang vervlogen middag, toen zijn vader hem meenam om kennis te maken met het ijs.

   


De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Isik in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a72/ 
09min15

Over Murat Isik : https://nl.wikipedia.org/wiki/Murat_Isik
Over Gabriel García Márquez : https://nl.wikipedia.org/wiki/Gabriel_Garc%C3%ADa_M%C3%A1rquez 

Over het boek : https://nl.wikipedia.org/wiki/Honderd_jaar_eenzaamheid 
Het boek is een kroniek van de familie Buendía, waarvan de stamvader het stadje Macondo stichtte.
Over verschillende generaties heen wordt de familiegeschiedenis van de Buendía's verteld,
waarbij realistische elementen vermengd worden met magische gebeurtenissen en visionaire droomsequenties.
De roman geldt als een van de belangrijkste werken van het magisch realisme en een hoogtepunt van de Latijns-Amerikaanse literatuur.
Het is een verhaal boordevol anekdotes over zinloze opstanden, corruptie, vliegende priesters, alchemisten en een stamvader
die echt vastgebonden aan een stam, volslagen krankzinnig, een bovenmenselijke ouderdom bereikt.
De roman omvat inderdaad ongeveer honderd jaar, maar omdat er zo enorm veel personages in voorkomen die door bloed, liefde of haat met elkaar verbonden zijn
is de betekenis van de rest van de titel niet onmiddellijk duidelijk. Maar bijna alle personages zijn op hun eigen manier eenzaam, en het boek suggereert hiermee
dat eigenlijk alle mensen dit zijn, van elkaar gescheiden doordat geen mens uiteindelijk alle gevoelens en geheimen van een ander kent, hoe na die hem of haar ook staat.

Zeker 60 keer wordt het woord 'eenzaamheid' of 'eenzaam' gebruikt in het verhaal, dat afsluit met
'omdat de geslachten, die gedoemd zijn tot honderd jaar eenzaamheid, geen tweede kans krijgen op aarde.'

feedback ofte zinnige, ondersteunende kritiek ~ spiegelwerk

Feedback = …  http://synoniemen.net/index.php?zoekterm=feedback
Een vertaling die weergeeft wat ik bedoel heb ik op die site niet gevonden.

Ik zoek naar een Nederlands woord voor feedback, omdat een feedback een spiegel kan zijn.
Letterlijk zou het terug-voeding moeten betekenen.
Dat zegt het helemaal, op voorwaarde dat men 'voeding' niet als voedsel beschouwt
want dan doet terugvoeding denken aan reflux. En dat is niet wat ik bedoel.

Er is het woord terugkoppeling.
Dat zou kunnen dienen, maar het klinkt nogal technisch.
Alsof men naar een lagere versnelling wil.
En dat is helemáál niet wat ik bedoel.

Weerwerk stond er ook bij, bij de synoniemen.
Dat lijkt me een bruikbaar woord.
Er is het werk en er is het weerwerk.
Alleen, weerwerk zou de bijklank hebben van tegengas, tegenspraak en verzet
en dat is ook niet de bedoeling.

Om moedeloos van te worden,
hoé zegt men in het Nederlands dat men aan de hand van een reeks maatstaven
een situatie, een methode, een verloop, een werk kan beoordelen.

Evaluatie. Is dat woord eigenlijk Nederlands?

Kritiek ?
Bij het woord kritiek steigert de helft van de bevolking, ook al hanteert men een set criteria.
Het woord kritiek is té beladen met bijbetekenissen. Het begrip zinnige, ondersteunende kritiek bestaat,
en het hanteren van criteria bestaat, maar het woord kritiek is er ocharme teveel aan.

Zou het Afrikaans een vertaling hebben voor feedback? Efkes kijken op ’t Net.
Terugvoer, zeggen ze daar. Ja, dat klinkt min of meer zinnig.
Terugvoer lijkt me een bruikbaar woord voor hetgeen ik bedoel. 

Terugvoer als spiegelwerk. Spiegelwerk? Hebbes!

Feedback zou spiegelwerk kunnen heten.

m – HiH-03/2017, bijgewerkt - https://nl.wiktionary.org/wiki/terugvoer 

te gast bij Wim Helsen, Linda De Win met ‘Alleen in Berlijn' van Hans Fallada

           
        'Maar wat kunnen wij dan doen?' verweert Otto Quangel zich tegen dit aandringen.
        'Wij zijn maar met een paar en al die miljoenen zijn op zijn hand, zeker nu, na deze overwinning op Frankrijk.
        Wij kunnen helemaal niets doen!'

        'We kunnen heel veel', fluistert ze. [...]

        'Maar de hoofdzaak is, dat wij anders zijn dan zij, dat wij ons er nooit toe laten brengen 
        om te zijn en te denken als zij. Wij worden geen nazi’s, al zouden zij de hele wereld veroverd hebben!'

        'En wat bereiken we daarmee, Trudel?’ vraagt Otto Quangel zacht. ‘Ik zie niet in wat we daarmee bereiken.' [...]

        'Wij zijn [...] als het goede zaad in een akker vol onkruid. Als dat goede zaad er niet was,
        zou de hele akker vol onkruid staan. En het goede zaad kan zich voortplanten…'

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
De Win in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a71/ 
12min12

Over Linda De Win : https://nl.wikipedia.org/wiki/Linda_De_Win
Over Han Fallada : https://nl.wikipedia.org/wiki/Hans_Fallada 
Over het boek : https://nl.wikipedia.org/wiki/Alleen_in_Berlijn 

(…) afnemende kracht en lenigheid

Dat is bij mij danig inleveren. Zo voelt het ook. Het voelt als 'afscheid van mijn vaardigheden' ©WTL 
Niet zozeer qua kracht, vooral qua lenigheid. Kracht heb ik nooit echt gehad, met 1m65 en toen 52kg.
Voor kracht rekende ik op anderen. Met de glimlach. Voor de kracht van anderen rekende ik op mijn glimlach.
Want het was een gunst mij te assisteren, newaar …

Ik compenseerde met lenigheid. Als er een pingpongballeke van onder de boekenkast gehaald moest worden
lag ik al op mijn buik om dat efkes te doen en dan sprong ik weer recht.
Ik kon overal onder, overal op en overal bij.
Iemand die voor mij een zak waspoeder van 25kg had verplaatst,
kon rekenen op aangenaaide knopen en bij afmonstering op een paar gestreken hemdjes.

Maar aan souplesse komt ook een einde.
Iets met iets in de gewrichten, dat wordt niet meer vernieuwd na verloop van tijd.
Of zoiets. 'k Heb die uitleg gelezen maar ik wil hem niet onthouden want het is allemaal waar. 

Het leven is niet maakbaar en ik verslijt op een andere manier dan mijn zussen.
Gedeeltelijk door het genetisch materiaal van moederszijde. Gedeeltelijk door het beroepsleven.
Mijn coup de vieux / de slag van 'den ouderdom' is al gekomen toen ik nog 58 moest worden.
Tina en Laura hebben de constitutie van vaderskant. 
Laura snapt dat maar Tina wil het niet zien.
Zij beweert dat het bij mij puur een kwestie van willen is … oja?

Een mens van 60+ zou per dag 5hrs moeten opwarmen, fitnessen, trainen en sporten
om de conditie van een 35-jarige te behouden.
Als ik per dag 5hrs met die dingen bezig moet zijn, om me 35 te voelen,
en ik moet daarna een dutje van 5hrs doen om te bekomen, waar is de winst ?
Het is gewoon belachelijk. Na het dutje kan men herbeginnen want
men is het 35-gevoel in de gewrichten alweer kwijt.

'k Weet niet wat het moeilijkste is, het afscheid van de vaardigheden
of de commentaartjes die er bij bovenop komen.
Commentaartjes van iemand die beter zou mogen weten.

m – HiH-03/2016, bijgewerkt -